Ένα ιστολόγιο που πηγαίνει σχολείο και αγωνιά για την παιδεία .

Δευτέρα, 16 Αυγούστου 2010

Ο δεκάλογος του σωστού κολυμβητή.

Tips για σωστούς κολυμβητές

1. Τα παιδάκια τα μικρά κολυμπάμε στα ρηχά. Τα μπρατσάκια μας φοράμε, την κουλούρα όπου χωράμε!


2. Με γεμάτη την κοιλιά στο νερό ποτέ δεν μπαίνουμε. Έξω από τη θάλασσα περνάμε όμορφα και παίζουμε!

3. Με καπέλο και γυαλιά τον καυτό ήλιο ξεγελάμε, αντηλιακό στο σώμα, πριν στην ακτή εμφανιστούμε, δεν ξεχνάμε!

4. Σε ρηχά, θολά νερά τις βουτιές μας τις ξεχνάμε, μόνο από σωστά σημεία με ασφάλεια βουτάμε!

5. Έξω από τις σημαδούρες μακριά ποτέ δεν πάμε, τα νερά είναι βαθιά και σκάφη με ταχύτητα περνάνε!

6. Με παρέα πάντα κάποιου στην ακτή πρέπει να πάμε, πλάι στους γονείς κοντά όλη μέρα κολυμπάμε!

7. Κι αν χαλάσει ο καιρός, κεραυνοί βροντές χτυπάνε, γρήγορα έξω απ΄το νερό, σε ασφαλές μέρος να πάμε!

8. Σαν σωστοί πρωταθλητές σε πισίνα κολυμπάμε για να μάθουμε σωστά χέρια πόδια να κουνάμε!

9. Δίπλα στο ναυαγοσώστη, στην πορτοκαλιά σημαία, προτιμάμε για ασφάλεια τη δική του την παρέα!

10. Στον κάδο ανακύκλωσης τα σκουπίδια μας πετάμε, για να χαιρόμαστε τη θάλασσα όλοι, καθαρή ακτή κρατάμε!



Θεολόγος Τερζιάδης
συγγραφέας-ναυαγοσώστης

عذراء يا أم الإلهHamatoura





πηγή:
Τρελογιάννης

Σαν Σήμερα (16-08-1960)

Επίσημη ανακήρυξη της Κυπριακής Δημοκρατίας

Η Κύπρος έπαψε να είναι βρετανική αποικία και έγινε ανεξάρτητη Δημοκρατία τα μεσάνυχτα της 15ης Αυγούστου του 1960. προς 16

Στις 16 Αυγούστου, ο τελευταίος βρετανός κυβερνήτης Σερ Χιου Φουτ παρέδωσε την εξουσία σε επίσημη τελετή στη Βουλή των Αντιπροσώπων στον πρώτο πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας Αρχιεπίσκοπο Μακάριο και στον πρώτο Αντιπρόεδρο Φαζίλ Κιουτσούκ.
Οι τελευταίοι είχαν εκλεγεί στα ύπατα αξιώματα του νέου κράτους στις πρώτες προεδρικές εκλογές οι οποίες διεξήχθησαν στις 13 Δεκεμβρίου του 1959.
Οι πρώτες βουλευτικές εκλογές διεξήχθησαν στις 31 Ιουλίου του 1960, ενώ στις 7 Αυγούστου 1960 διενεργήθηκαν οι εκλογές για την ανάδειξη των Κοινοτικών Συνελεύσεων. Οι εκλογές έγιναν με πλειοψηφικό σύστημα και με βάση την αποικιακή νομοθεσία.


πηγή:
Το Βήμα

Μαθήματα ορθογραφίας...

Υγρό μολύβι γραψίματος




Θα θέλατε να έχετε ένα στυλό που όμως να σβήνει με την ευκολία του μολυβιού; Πλέον είναι διαθέσιμο.

Πρόκειται στην πραγματικότητα για πένα με υγρό γραφίτη (το υλικό των μολυβιών). Μπορείτε να γράψετε όπως με ένα στυλό αλλά να σβήσετε εύκολα και απλά όπως με το μολύβι.

Μην αργήσετε όμως πολύ να αλλάξετε γνώμη. Αν δεν σβήσετε ό,τι γράψατε μέσα σε 3 ημέρες το υλικό σκληραίνει και μετά δεν σβήνεται.

Εξαιρετική εφεύρεση αλλά έρχεται λίγο αργά. Σύντομα κανείς δεν θα γράφει πια πάνω στο χαρτί.

Κυριακή, 15 Αυγούστου 2010

Ομιλία για την Κοίμηση της Θεοτόκου


Ακούστε μια εκπομπή του π. Ανδρέα Κονάνου με αφορμή την Κοίμηση της Υπεραγίας Θεοτόκου…



πηγή: Το κάλλος θα σώση τον κόσμο

Παρασκευή, 13 Αυγούστου 2010

Οταν τα παιδιά βλέπουν το σχολείο σαν… εφιάλτη























Δεν θέλω να πάω σχολείο»! Το λέει και το ξαναλέει με πείσμα και ένταση. Και το πιστεύει. Ό,τι κι αν κάνετε, ό,τι και αν του πείτε, με το καλό ή με το κακό, εκείνο επιμένει και αρνείται να οδηγηθεί στο χώρο της μάθησης. Δεν είναι τυχαίο που κάποια παιδιά δεν θέλουν να πάνε στο σχολείο. Υπάρχει κάτι βαθύτερο πίσω από αυτή την επίμονη άρνηση, που πρέπει να την ψάξετε. Διαφορετικά το παιδί σας δεν θα αγαπήσει ποτέ το σχολείο, κι αν θα πάει, θα πάει κάνοντας αγγαρεία, έτσι θα αισθάνεται, δεν θα αγαπήσει ποτέ τα μαθήματα, δεν θα διαβάζει, δεν θα προχωρήσει.
Στο θέμα αναφέρεται ο επίκουρος καθηγητής Κοινωνιολογίας του Πανεπιστημίου Αιγαίου Ευστράτιος Παπάνης. Δεν είναι καθόλου τυχαίο το γεγονός πως σε κάποια παιδιά δεν αρέσει το σχολείο. Υπάρχουν αίτια που τα παιδιά προτάσσουν διάφορες αφορμές για να μην πάνε σχολείο.

Μερικά παιδιά νιώθουν μοναξιά στο σχολείο. Μη έχοντας αναπτύξει κοινωνικές δεξιότητες από το σπίτι, την οικογένεια, πηγαίνουν στο σχολείο και μένουν απομακρυσμένα και απομονωμένα από τα υπόλοιπα παιδιά.
Ή ενδεχομένως να έχουν κάποιους φίλους στο οικογενειακό περιβάλλον, εκεί τριγύρω από το σπίτι, την οικογένεια, με αποτέλεσμα στο σχολείο να μένουν μόνα τους.
«Συνεπώς εάν ο δάσκαλος δεν διακρίνεται από ευαισθησία, ώστε να είναι σε θέση να ξεχωρίσει ένα παιδί που απομονώνεται, τότε δεν θα υπάρξει κινητοποίηση ούτε από την πλευρά των γονέων, αλλά μήτε και από την πλευρά του ίδιου του δασκάλου», σημειώνει ο κ. Παπάνης, επισημαίνοντας το εξής:
«Εάν δεν καταπολεμηθεί η αίσθηση αυτή της μοναξιάς που νιώθει το παιδάκι και η αιτία που μένει μόνο στο σχολείο, υπάρχει ο κίνδυνος αυτή η κατάσταση να μονιμοποιηθεί και να μην ξεπεραστεί εύκολα.
Μάλιστα, στην περίπτωση που μια τέτοια κατάσταση εμπεδωθεί από την πρώτη τάξη του Δημοτικού και τη Δευτέρα τάξη, τότε υπάρχει περίπτωση να το ακολουθεί σε όλη του τη ζωή, εκτός των άλλων προβλημάτων».
Το ποσοστό των παιδιών που δεν θέλουν να πάνε καθόλου σχολείο είναι 5% έως 10% των μαθητών.
Ενα ποσοστό παιδιών έχει αναπτύξει έτσι κι αλλιώς μια σχολική φοβία από πολύ μικρή ηλικία. Σχολική φοβία σημαίνει εξάρτηση από τους γονείς. Έτσι προφασίζονται διάφορες καταστάσεις, όπως ότι στο σχολείο τα δέρνουν τα άλλα παιδιά, ενδεχομένως ότι ο δάσκαλος είναι κακός κ.ο.κ.
Στην πραγματικότητα δεν ισχύει τίποτε απ’ όλα αυτά, αλλά τα λένε για να μείνουν στο σπίτι με τους γονείς τους.

«Οι μητέρες που λένε στα παιδιά τους πως όταν τη χρειαστούν θα είναι εκεί, κοντά τους, ενισχύουν το φόβο του παιδιού για το σχολείο», σημειώνει ο κ. Παπάνης και συνεχίζει: «Πρέπει να λένε στα παιδιά ότι το σχολείο είναι ένα καλό μέρος και να προσπαθούν να μην επεμβαίνουν. Να εκλείψουν φαινόμενα που η μητέρα προσπαθεί να μπει μέσα στην τάξη, να το κοιτάει συνέχεια από το παράθυρο ή να στέκεται έξω από την πόρτα της τάξης, εν ολίγοις να είναι υπερπροστατευτική. Αυτό δημιουργεί μια έντονη φοβία στο παιδάκι για το σχολείο».

«Η σχολική φοβία έχει τις ρίζες της στο γεγονός ότι όταν το παιδί ήταν βρέφος η μητέρα, το πρόσωπο δηλαδή που αγαπούσε περισσότερο, εξαφανιζόταν χωρίς να το προειδοποιήσει. Δηλαδή, εάν είχε κάποια δουλειά έφευγε χωρίς εκείνο να το καταλάβει και χωρίς να του μιλήσει, να του εξηγήσει γιατί πρέπει να λείψει και πότε θα επιστρέψει.

Θα έπρεπε να του πει: “Μωρό μου, φεύγω για λίγο και θα γυρίσω σε μισή ώρα, σ’ ένα τέταρτο”. Αυτό πρέπει να γίνεται, ακόμη και όταν το παιδί δεν μιλάει. Στην ηλικία των 8 με 18 μηνών το παιδί προσκολλάται στη μητέρα.

Συνεπώς, το άγχος είναι άλλη μια αιτία που ένα παιδί δεν θέλει να πηγαίνει στο σχολείο», εξηγεί ο κοινωνιολόγος, ενώ παρατηρεί:
«Πολλές φορές οι δάσκαλοι δεν έχουν αρκετή επάρκεια για να καταλάβουν τα ιδιαίτερα προβλήματα των παιδιών, με αποτέλεσμα το άγχος τους να επιτείνεται. Στο χώρο του σχολείου συγκεντρώνονται παρέες εναντίον άλλης παρέας ή ενός παιδιού και τα δέρνουν τα χτυπούν κ.ο.κ. Το παιδί μπορεί να φοβάται να το αναφέρει στους γονείς του ή δεν αποκλείεται οι γονείς να μη δίνουν αρκετή σημασία εάν τους το πει, με αποτέλεσμα –και είναι λογικό– το παιδάκι να φοβάται να πάει σχολείο».
Η υποβάθμιση του πολιτισμικού περιβάλλοντος
– Ένας άλλος λόγος που αρνούνται το σχολείο –αυτό αφορά κυρίως παιδιά μεγαλύτερων ηλικιών– είναι το γεγονός ότι έχουν χιλιάδες παραδείγματα για άτομα που πέτυχαν, αναδύθηκαν και εξελίχθηκαν χωρίς να έχουν πάει σχολείο. Πέτυχαν χωρίς να έχουν δώσει έμφαση στην εκπαίδευση. Για παράδειγμα ηθοποιοί, μοντέλα κ.ο.κ.

Δεν υπάρχει πια το πολιτισμικό περιβάλλον που να ενισχύει το σχολείο και την παιδεία. Άρα, το θέμα έχει και κοινωνικές προεκτάσεις. Τα πρότυπα που έχουν σήμερα τα παιδιά τα ωθούν σε επαγγέλματα που δεν απαιτούν γνώσεις.

 Υπάρχουν και παθολογικά αίτια, όπως για παράδειγμα εάν ένα παιδάκι δεν ακούνε καλά ή δεν βλέπει καλά, έχει ως αποτέλεσμα να απομονώνεται.

 Εδώ ο ρόλος των γονέων είναι σημαντικός. Να προσέχουν το παιδί τους και αν παρατηρήσουν π.χ. ότι τρίβει τα μάτια του συνέχεια ή χάνει σειρές, θα πει ότι υπάρχουν προβλήματα όρασης.
 Συνεπώς, υπάρχουν και παθολογικά αίτια και πολλές φορές ο δάσκαλος, επειδή έχει πάρα πολλά παιδιά, δεν το αντιλαμβάνεται.

Συμπερασματικά, δεν υπάρχουν παιδιά που δεν θέλουν το σχολείο, αλλά υπάρχουν αιτίες, βαθύτερες, που ωθούν τα παιδιά μακριά από το σχολείο ή σε μοναχική διαδρομή μέσα σ’ αυτό.
«Ακριβώς έτσι είναι τα πράγματα. Μάλιστα, πολλές φορές τα παιδιά, όταν νιώθουν χαμηλή αυτοεκτίμηση και παραγκωνισμένα στο σχολείο, δημιουργούν εναλλακτικές. Δηλαδή, δημιουργούν παρέες έξω από το σχολείο. Όταν συμβεί αυτό, τότε το σχολείο έχει φύγει τελείως από τη ζωή τους», επισημαίνει ο κ. Παπάνης.
-Οι γονείς θα πρέπει να ασχολούνται με τα παιδιά τους. Να παρατηρούν, να συζητούν, αλλά να μην είναι υπερπροστατευτικοί. Μέτρον άριστον…
Η επικοινωνία μεταξύ γονέα-δασκάλου είναι πάρα πολύ σημαντική και αυτό πρέπει να καλλιεργηθεί στα σχολεία, ώστε οι γονείς να γνωρίζουν τη συμπεριφορά του παιδιού τους αλλά και οι δάσκαλοι να γνωρίζουν για το μαθητή τους.
Ενας άλλος λόγος που τα παιδάκια δεν θέλουν να πάνε σχολείο είναι γιατί οι γονείς τους δεν τους έδωσαν κίνητρο, δεν τους μίλησαν για τη γνώση, την αξία και τη σημασία του κάθε μαθήματος.
«Τα παιδάκια αυτά δεν μπορούν να καταλάβουν γιατί πηγαίνουν στο σχολείο. Οι γονείς τους χρησιμοποίησαν εκφράσεις του στιλ “μάθε γράμματα για να πετύχεις στη ζωή σου, “για να βρεις δουλειά” και παρόμοιες εκφράσεις, όπως “θα πας σχολείο για να γίνεις άνθρωπος”, παραγκωνίζοντας το νόημα στη μάθηση. Δεν τους εξήγησαν ποτέ το “γιατί” μαθαίνουν» εξηγεί ο κ. Παπάνης, προσθέτοντας πως οι γονείς θα έπρεπε να μιλήσουν και να εξηγήσουν στα παιδιά τους τι είναι το κάθε μάθημα και γιατί το μαθαίνουμε. Για παράδειγμα η Γεωγραφία.
Μαθαίνουμε πού βρίσκεται η κάθε πόλη, απλά, κατανοητά για ένα παιδί προσχολικής ηλικίας. Πάντα συγκεκριμένα πράγματα και όχι αοριστολογίες…



πηγή

Τετάρτη, 11 Αυγούστου 2010

Παναγιά της Αμοργού...

Εν τη κοιμήσει τον κόσμον ου κατέλιπες Θεοτόκε

Εν τη γεννήσει την παρθενίαν εφύλαξας, εν τη κοιμήσει τον κόσμον ου κατέλιπες Θεοτόκε μετέστης προς την ζωήν, Μήτηρ υπάρχουσα της ζωής και ταις πρεσβείαις ταις σαις λυτρουμένη, εκ θανάτου τας ψυχάς ημών.


Αφιέρωμα στην Παναγία


Από τις Θεομητορικές εορτές ξεχωρίζει η εορτή της Κοιμήσεως στις 15 Αυγούστου.

Με αυτήν η Εκκλησία μας εορτάζει την Κοίμηση της Θεοτόκου που περιλαμβάνει, πρώτο, το θάνατο και την ταφή της και, δεύτερο, την ανάσταση και τη μετάστασή της στους ουρανούς.
Στην Ελλάδα γιορτάζεται με ιδιαίτερη λαμπρότητα σε πολλά μέρη της χώρας, ονομάζεται δε και «Πάσχα του καλοκαιριού».

To ιστορικό της Κοιμήσεως δεν αναφέρεται σε αρχαίες ιστορικές πηγές του Χριστιανισμού, αλλά σε μεταγενέστερες, και στην πατερική παράδοση.

Click here to see a large version

Σύμφωνα με τις πληροφορίες που μας δίνουν οι πηγές αυτές, η Θεοτόκος ειδοποιήθηκε από άγγελο του Θεού για τον επικείμενο θάνατό της.
Πήγε τότε ο Άγγελος και της είπε: «Αυτά λέγει ο Υιός σου: είναι καιρός να παραλάβω τη μητέρα Μου κοντά Μου. Γι’ αυτό να μην ταραχθείς, αλλά δέξου το μήνυμα με ευφροσύνη, επειδή μεταβαίνεις σε ζωή αθάνατη».

Μόλις το άκουσε η Θεοτόκος, χάρηκε πολύ και από τον πολύ πόθο της να μεταβεί στον μονογενή Υιό της, ανέβηκε με βιασύνη και προθυμία στο Όρος των Ελαιών για να προσευχηθεί, διότι είχε αυτή τη συνήθεια, να ανεβαίνει συχνά σ’ αυτό το όρος. Τότε ακολούθησε θαύμα παράδοξο. Όταν ανέβηκε εκεί η Θεοτόκος, έκλιναν την κορυφή τους τα δέντρα, σαν να ήταν έμψυχα και λογικά, και την προσκύνησαν και έτσι έδειξαν το σεβασμό τους και τίμησαν την Κυρία και Δέσποινα του κόσμου.

Αφού προσευχήθηκε αρκετά η Πανάχραντη, επέστρεψε στην οικία της. Άναψε φώτα πολλά, ευχαρίστησε τον Θεό και κάλεσε τις συγγενείς και τις γειτόνισσες. Στη συνέχεια, ετοιμάζει όλα τα απαραίτητα για τον ενταφιασμό της. Φανερώνει και στις άλλες γυναίκες τα λόγια που της είπε ο Άγγελος για της εις τους ουρανούς μετάστασή της και σαν απόδειξη των λόγων της, δείχνει το χαροποιό και νικητικό σημείο, που της έδωσε ο Άγγελος, ένα κλαδί φοίνικα.

Οι καλεσμένες γυναίκες, μόλις άκουσαν αυτό το λυπηρό μήνυμα, άρχισαν τους θρήνους και έπειτα παρακαλούσαν την Παναγία να μη τις αφήσει ορφανές. Και η Θεοτόκος τις βεβαίωσε ότι, αφού μετασταθεί στους ουρανούς, θα φυλάει όχι μόνον αυτές αλλά και όλο τον κόσμο. Με τέτοια παρηγορητικά λόγια στάματησε την υπερβολική λύπη τους.

Η παράδοση αναφέρει ότι την τρίτη ημέρα από την εμφάνιση του αγγέλου, οι Απόστολοι δεν ήταν όλοι στα Ιεροσόλυμα, αλλά σε μακρινούς τόπους όπου κήρυτταν το Ευαγγέλιο. Τότε ξαφνικά νεφέλη τους άρπαξε και τους έφερε όλους μπροστά στο κρεβάτι, όπου ήταν ξαπλωμένη η Θεοτόκος και περίμενε την κοίμησή της.

Μαζί με τους Αποστόλους ήρθε και ο Άγιος Διονύσιος ο Αρεοπαγίτης, ο Απόστολος Τιμόθεος και οι λοιποί θεόσοφοι ιεράρχες. Όλοι αυτοί, μόλις έμαθαν την αιτία για την οποία συνάχθηκαν αιφνιδίως και παραδόξως, έλεγαν στην Θεοτόκο: «όσο σε βλέπαμε, Δέσποινα, να ζεις και να μένεις στον κόσμο, παρηγορούμεθα σαν να βλέπαμε τον Υιόν σου. Επειδή όμως τώρα με τη βουλή του Υιού σου και Θεού μεταβαίνεις στα ουράνια, γι’ αυτό καθώς βλέπεις θρηνούμε και δακρύζουμε, αν και από την άλλη χαιρόμαστε για όσα θαυμαστά σου έγιναν». Τότε η Θεοτόκος τους αποκρίθηκε: «Μαθητές του Υιού μου και Θεού, μην κάνετε πένθος και λύπη τη χαρά μου».

Όταν ειπώθηκαν αυτά τα λόγια φτάνει και ο Απόστολος Παύλος. Έπεσε στα πόδια της Θεομήτορος, την προσκύνησε και την εγκωμίασε με πολλά ουράνια εγκώμια: «Χαίρε, ω Μήτερ της ζωής, διότι αν και δεν έζησα σωματικώς κοντά στον Υιό σου, βλέποντας όμως εσένα, νόμιζα ότι έβλεπα Εκείνον».

Μετά αποχαιρετά όλους, ξαπλώνει πάνω στο νεκροκρέββατο, σταύρωσε τα χέρια της, προσφέρει δεήσεις και ικεσίες στον Υιό της για τη σύσταση και την ειρήνη όλου του κόσμου, γεμίζει τους Αποστόλους και ιεράρχες από την ευλογία του Υιού της που δίνεται απ’ αυτήν στους ανθρώπους, και έτσι αφήνει στα χέρια του Υιού της και Θεού την ολόφωτη και παναγία ψυχή της.

Τότε ο κορυφαίος των Αποστόλων Πέτρος άρχισε να λέει στην Θεοτόκο επιτάφια εγκώμια, ενώ οι άλλοι Απόστολοι σήκωσαν το νεκροκρέβατο. Άλλοι προπορεύονταν βαστάζοντας λαμπάδες και ψάλλοντας ύμνους και άλλοι ακολουθούσαν ως το τάφο το σώμα της Θεομήτορος. Ακούγονταν και Άγγελοι από τον ουρανό που έψαλλαν και γέμιζαν τον αέρα οι μελωδίες τους.

Όλα αυτά μην υποφέροντας να βλέπουν και να ακούν οι άρχοντες των Ιουδαίων, παρεκίνησαν κάποιους από το λαό και τους έπεισαν να παρεμποδίσουν την πομπή. Όμως η θεία δίκη πρόφτασε και παίδεψε τους τολμήσαντας με το να τους τυφλώσει.

Έπειτα οι έφτασαν οι Απόστολοι στη Γεσθημανή, ενταφίασαν το πάναγνο σώμα της Θεοτόκου και περίμεναν εκεί τρεις μέρες ακούγοντας ακαταπαύστως σε όλο αυτό το διάστημα τους ύμνους και τις μελωδίες των αγίων Αγγέλων.

Μετά από τρεις ημέρες, άνοιξαν τον τάφο και έκπληκτοι διαπίστωσαν ότι η Παναγία αναστήθηκε σωματικά και αναλήφθηκε στους ουρανούς. Και βέβαια όλη η ανθρωπότητα, με ευγνωμοσύνη για τις πρεσβείες της στο Σωτήρα Χριστό, αναφωνεί: «Χαίρε, ω Μήτερ της ζωής».



Τι σημαίνει: Μαρία - Θεοτόκος - Παναγία


Μαρία

Ασφαλώς δεν είναι γνωστό σε πολύ κόσμο το τι σημαίνει το όνομα Μαρία, και το οποίο είναι το καθ' αυτό όνομα που της δόθηκε αρχικά, και που αναφέρεται στην Καινή Διαθήκη και δεν της δόθηκε τυχαία.

Το όνομα Μαρία παράγεται από το εβραϊκό Αϊός το οποίο δηλοί Κύριος και ερμηνεύεται Κυρία διότι, ως Μήτηρ Θεού κυριεύει και εξουσιάζει ουράνια και επίγεια κτίσματα. Έχει δε την κυριότητα της δυνάμεως επειδή το θεμέλιο της κυριότητος είναι η δύναμις.

Θεοτόκος

Το καθ' εξοχήν θεολογικό όνομα της Μητέρας του Θεού είναι Θεοτόκος.

«Θεοτόκον ωνόμασαν την Παρθένον Πατέρες προ της Γ' Οικουμενικής Συνόδου. Στη δε Σύνοδο αυτή εδιωρίσθη το πρώτον να καλείται Θεοτόκος η Παρθένος Μαρία. Ακόμη η Σύνοδος αύτη την γλυκυτάτην ταύτην της Παρθένου προσηγορίαν επικυρώσασα, ως όρον δογματικόν εις πάσαν την οικουμένην παρέδωσε. Πρώτος γαρ ο Ωριγένης Θεοτόκον την Παρθένον εκάλεσε... Ο δε Αλεξανδρείας Κύριλλος, γράφων προς Νεστόριον λέγει, ότι και ο Μέγας Αθανάσιος Θεοτόκον αυτήν και ωνόμασε και ωμολόγει».


Παναγία

Το προσφιλέστατο όνομα της Παναχράντου Δέσποινας είναι χωρίς άλλο το «ΠΑΝΑΓΙΑ». Πότε ιστορικά έλαβε αυτή την προσωνυμία η Παρθένος;

«Αποδίδεται εις την Θεοτόκον και σταθεροποιείται δι ατυήν η προσωνυμία «Παναγία». Ταύτην γνωρίζει ως επικρατούσαν πλέον κατά τον Ε' αιώνα ο Βασίλειος Σελευκείας . Βραδύτερον κατά τον Ζ' αιώνα, ο Ανδρέας Κρήτης αποκαλεί επιμόνως την Άχραντον «αγιωτέραν των αγίων» .


Το όνομα Μαρία περιγράφει τα χαρίσματα της Παναγίας.


Της έδωσαν τ όνομα της γιαγιάς της, όμως το καθένα από τα πέντε γράμματα του ονόματός της παραπέμπεικαι σε ένα γυναικείο πρόσωπο της Παλαιάς Διαθήκης το οποίο διακρίθηκε για μία τουλάχιστον αρετή:

η Μ- αριάμ, για την αγνότητά της

η Α- βιγαία (πηγή χαράς) για ταπείνωση και σωφροσύνη

η Ρ- αχήλ (αμνάδα) για την ομορφιά της

η Ι- ουδήθ, για την ανδρειοφροσύνη και την πίστη της

η Ά- ννα (Θεία Χάρη) για την υπομονή της.

Σύντομα η μοναδική ζωή της Παναγίας
Κατά το λεγόμενο, «πρωτευαγγέλιο» του Ιακώβου του αδελφοθέου, ο ιερέας Ματθάν (23ος απόγονος του Δαβίδ, κατά τον γενεαλογικό πίνακα του Ευαγγελιστή Ματθαίου), παντρεύτηκε τη Μαρία και μαζί απέκτησαν τον Ιακώβ, τον πατέρα του Ιωσήφ, του μνήστορος της Παναγίας, και τρεις κόρες:

τη Μαρία, η οποία γέννησε τη Σαλώμη τη μαία,

τη Σοβή, η οποία γέννησε την Ελισάβετ, τη μητέρα του Ιωάννη του Προδρόμου και

την Άννα, η οποία γέννησε τη Μαρία, τη μητέρα του Χριστού.

Η Άννα , παντρεύτηκε σε ηλικία 20 ετών, τον τριαντάχρονο τότε Ιωακείμ, ο οποίος καταγόταν απ τη γενιά του Δαβίδ, όπως κι εκείνη. Όμως πέρασαν 40 χρόνια έγγαμου βίου και ο Ιωακείμ και η Άννα δεν είχαν αποκτήσει παιδί. Η ατεκνία στην εποχή τους ήταν μεγάλη ντροπή. Αλλά αυτή τη ντροπή την έφερναν πάνω τους και οι δυό τους αγόγγυστα κι αδιαμαρτύρητα απέναντι στο Θεό. Υπέμεναν το θέλημά Του, Τόν θερμοπαρακαλούσαν, πίστευαν με απλοϊκή και πηγαία πίστη στην παντοδυναμία Του και περίμεναν…

Απέναντι στη τόση πίστη, υπομονή και προσευχή ο Θεός απάντησε με πολλαπλά μεγάλα θαύματα. Στέλνει τον άγγελό Του και λύει την ατεκνία της Άννας (9 Δεκεμβρίου). Και η γριά και στείρα Άννα, ως άλλη Σάρα, θα μείνει έγκυος και στα 60 της χρόνια θα γεννήσει και θ‘ αποκτήσει (8 Σεπτεμβρίου, ημέρα Δευτέρα του έτους 15 π.Χ.) κόρη. Και τι κόρη(!) τη Μαρία, τη μετέπειτα Παναγία Δέσποινα.

Τής έδωσαν τ όνομα της γιαγιάς της, όμως το καθένα από τα πέντε γράμματα του ονόματός της παραπέμπει και σε ένα γυναικείο πρόσωπο της Παλαιάς Διαθήκης .

Στο δώρο αυτό του Θεού οι ευσεβείς γονείς της Μαρίας, απαντούν με αντίδωρο. Προσφέρουν στο Θεό εκείνο που τους πρόσφερε. Φέρνουν στο ναό και αφιερώνουν στο Θεό την τρίχρονη κορούλα τους.

Μεγάλη η καρδιά τους – Μεγάλη η απόφασή τους – Μεγάλη η πίστη τους.



Το τρίχρονο κοριτσάκι τρέχοντας ανέβηκε τα σκαλοπάτια του ναού κι έπεσε στην αγκαλιά του αγίου αρχιερέα Ζαχαρία. Εκείνος προφανώς, γνωρίζοντας ποιό είναι το θέλημα του Θεού γι αυτό το παιδί, γεμάτος χαρά, αφού πρώτα πείθει τον λαό για το σωστό της παράδοξης απόφασής του, οδηγεί (21 Νοεμβρίου) τη μικρή κόρη στα «Άγια των Αγίων» του ναού , εκεί δηλαδή που μόνο ο αρχιερέας έμπαινε κι αυτός μια φορά το χρόνο.
Εκεί φυλάσσονταν από τους ισραηλίτες τα ιερότερα των κειμηλίων τους, η κιβωτός της Διαθήκης που περιείχε τις πλάκες με τις δέκα εντολές, η ράβδος του Ααρών και το δοχείο με το μάννα.

Εκεί θα παραμείνει επί 12 συναπτά έτη η πιο αγνή ψυχή από την αρχή του κόσμου, η μικρή Μαρία, ζωντας με νηστεία, αγρυπνία, προσευχή, υπακοή και τρεφόμενη από αγγελικά χέρια, καθώς εκείνη έμελλε να αναδειχθεί μεγαλύτερη κι από τα «Άγια των Αγίων» και να γίνει η νέα κιβωτός που μέσα της θα στέγαζε τον Λόγο του Θεού.

Στά εννέα της χρόνια θα γνωρίσει την πίκρα της ορφάνιας, καθώς θα στερηθεί και τους δυό αγαπημένους γονείς της.
Έτσι οι ιερείς του ναού και οι συγγενείς της, όταν πλέον ήρθε η ώρα (σε ηλικία 15 ετών) να αφήσει το ναό και να βγεί έξω στον κόσμο, αποφασίζουν να μην την αφήσουν μόνη εκτεθειμένη στους κινδύνους της ζωής, αλλά να την προστατεύσουν.

Τήν θέτουν υπό την προστασία του Ιωσήφ, ενός μακρινού συγγενή της , του οποίου η γυναίκα είχε πεθάνει και του είχε ήδη αφήσει 7 παιδιά, 4 αγόρια και 3 κορίτσια (τα οποία αργότερα θα θεωρηθούν από τον κόσμο και σύμφωνα με το νόμο της εποχής, ως αδέλφια του Ιησού Χριστού). Η απόφασή τους αυτή επικυρώθηκε με θαυμαστό τρόπο, καθώς κατά την εκλογή του Ιωσήφ ως μνηστήρα της Μαρίας, ένα περιστέρι βγήκε από τη ράβδο του και πέταξε πάνω από το κεφάλι του.



Ο Ιωσήφ παρέλαβε τη 16χρονη Μαρία, παρά τους δισταγμούς που είχε, επειδή ήταν χήρος με παιδιά και μεγάλος σε ηλικία (75 ετών).

Η Μαρία δεν πρόλαβε να κλείσει χρόνο στη νέα της ζωή κι ένα ανοιξιάτικο κυριακάτικο απόγευμα στις 25 του Μαρτιού, ενώ με το νού και την καρδιά της ήταν προσηλωμένη στην νοερά προσευχή, με τα χείλη σιγόψελνε ύμνους στο Θεό και με τα χέρια χρυσοκένταγε το νέο «καταπέτασμα» του ναού, άκουσε από τ Αρχαγγελικά του Γαβριήλ τα χείλη, την εκπλήρωση του «πρωτευαγγελίου». «Χαίρε, κεχαριτωμένη Μαρία!. Ο Κύριος μετά σού». Ήρθε το πλήρωμα του χρόνου για να συμβεί το ποθούμενο, καθώς αγιωτέρα και καθαροτέρα ψυχή δεν υπήρξε μέχρι τότε, ούτε θα υπάρξει σαν αυτή της Παναγίας. «Μή φοβάσαι, Μαρία, θα γεννήσεις το Γιό του Υψίστου. Πνεύμα Άγιο θα σε επισκιάσει». Και η απάντησή της που ακολούθησε τους πρώτους ανθρώπινους δισταγμούς της: «Ιδού, η δούλη Κυρίου, γένοιτό μοι κατά το ρήμα σου». Η σωτήρια απάντηση που περίμενε όλος ο κόσμος, δόθηκε.



Η Μαρία έγκυος. Δεν το χωράει ο νούς του δίκαιου Ιωσήφ. Όμως Άγγελος Κυρίου θα τον ενημερώσει για τα συμβάντα και έτσι εκείνος, μπροστά στα μάτια του κόσμου θα πάρει την ευθύνη και θα καλύψει την Παρθένο.

Η ταπεινή κόρη της Ναζαρέτ θα γίνει μάνα όντας παρθένος. Παρθένος πριν, κατά και μετά τον τοκετό. Αυτή είναι η πίστη της Εκκλησίας. Γι αυτό και στις εικόνες της αγιογραφείται με τρία αστέρια (δυό στους ώμους και ένα στο μέτωπο) πάνω στην εσθήτα της και υμνολογείται ως «Νύμφη ανύμφευτη».

Το γεγονός αυτό βέβαια, δεν μπορεί να το χωρέσει ο νούς όχι μόνο του Ιωσήφ, μά και κάθε ανθρώπου. Κι όμως η εξαδέλφη της Μαρίας η Ελισάβετ, φωτιζόμενη από το πνεύμα του Θεού, θα το πεί: «ήρθε σε μένα η μήτηρ του Κυρίου μου» και το βρέφος που είχε στην κοιλιά της θα σκιρτήσει με την παρουσία της Παρθένου Μαρίας.

Ακολουθεί το ταξίδι προς την Βηθλεέμ τη γενέτειρα του Ιωσήφ, για να απογραφούν εκεί ο ίδιος και η Μαρία, σύμφωνα με την διαταγή του αυτοκράτορα Οκταβιανού Αυγούστου

«Ετοιμάζου Βηθλεέμ, ήνοικτε πάσιν η Εδέμ».



Σ αυτό το άσημο χωριό που βρίσκεται 10 χιλιόμετρα μακριά από την Ιερουσαλήμ θα γεννήσει η Παρθένος σ έναν στάβλο και θα εναποθέσει σ ένα παχνί τον κτίσαντα τον κόσμο όλον.

Ο Εμμανουήλ (=ο Θεός είναι μαζί μας) είναι εδώ κι η μάνα του κρυφά Τόν καμαρώνει, καθώς απλοϊκά τσομπανόπουλα Τόν προσκυνούνε, άγγελοι Τόν υμνούνε, άδολα ζώα Τόν ζεσταίνουν με τα χνώτα τους, μάγοι (σπουδαγμένοι πανεπιστήμονες του καιρού τους) Τόν χρυσώνουν.

Στις 8 μέρες ακολουθεί η περιτομή και η ονοματοδοσία του νεαρού αγοριού. Ιησούς θάναι τ όνομά Του.

Στις 40 μέρες οι ευλογημένοι γονείς του Ιησού, ακολουθώντας την παράδοση και το νόμο του Μωυσή, θα φέρουν το παιδί στο ναό, για να πάρουν όλοι μαζί την ευλογία του Θεού και να συνεχίσουν έτσι οι γονείς με δύναμη και φρόνηση, την ανατροφή του παιδιού τους.

Θα ακολουθήσει η φυγή της αγίας οικογένειας στην Αίγυπτο, κατόπιν αγγελικής προτροπής, για να γλιτώσει ο μικρός Ιησούς από το φονικό μαχαίρι του Ηρώδη. Αγόγγυστα και με χαρά η Μαρία θα υποφέρει τον ξεριζωμό από το σπίτι και τον ξενιτεμό προς χάριν του παιδιού της.

Δεν θα αργήσει όμως να έλθει και η ποθητή μέρα της επιστροφής στην πατρίδα και η εγκατάσταση της ιερής οικογένειας στη Γαλιλαία.

Τήν Παναγία θα την ξανασυναντήσουμε στα ευαγγέλια. Θα ψάχνει εναγωνίως το δωδεκάχρονο πια αγόρι της, που Το είχε χάσει, κατά την επιστροφή της οικογένειας από το ναό των Ιεροσολύμων, όπου είχαν πάει για την εορτή του Πάσχα. Άραγε μέσα σε τι αγωνία θα ζούσε η αγία της ψυχή εκείνες τις τρεις ημέρες που πέρασαν, προτού βρεί τον Ιησού να διδάσκει στο σπίτι του πατέρα Του, τους σοφούς αρχιερείς του ναού;

Τή λαχτάρα που της έδωσε τότε ο Γιός της, θα της την ξεπληρώσει όταν πια τριαντάχρονος θ αρχίσει το δημόσιο έργο Του.

Γιά χάρη της μητέρας Του τότε θα κάνει το πρώτο θαύμα Του, αν και ήταν παράκαιρο όπως της είπε. Εντούτοις, θα κάνει το νερό κρασί στον εν Κανά γάμο για να συνεχισθεί το γλέντι και η χαρά των παρευρισκομένων σ αυτό το γιορτάσι, διότι… Εκείνη Τού το ζήτησε!

Σε κάποια άλλη στιγμή όμως, όταν Τόν αναζητούσαν η μητέρα του και τ αδέρφια Του, θα πεί πώς μητέρα μου κι αδέρφια μου είναι εκείνοι που εφαρμόζουν το θέλημα του Θεού.

Οι καλοθελητές θα σχολιάσουν πώς πλήγωσε μ αυτά τα λόγια, τη μητέρα Του.

Λέτε, αλήθεια, να αδιαφορούσε τόσο πολύ για Εκείνη ο Κύριος;

Ποιος; Εκείνος, ο οποίος, όταν ήταν καρφωμένος πάνω στο Σταυρό, και φρικτά υπέφερε, εντούτοις νοιάστηκε για ΄κείνη, για να μην μείνει μόνη και απροστάτευτη μετά το θάνατό Του και την έθεσε υπό την προστασία του αγαπημένου Του μαθητή, του Ιωάννη.

Κι Εκείνη λέτε να μη γνώριζε τη σημασία των παραπάνω λόγων του παιδιού της, όταν ήταν:

Εκείνη που Τόν γέννησε και Τόν ανέθρεψε;

Εκείνη που Τόν παράστεκε σ όλες τις περιοδείες Του;

Εκείνη που στο Γολγοθά επάνω και κάτω απ το Σταυρό του παιδιού της ανήμπορη και μόνη παρακολουθεί τα φρικτά γενόμενα?

Εκείνη που κατά την αποκαθήλωση έλουσε με τα δάκρυά της, μύρωσε και νεκροπρεπώς ενταφίασε το πανάγιο σώμα του Γιού της;

Εκείνη που μπροστά στα μάτια της Γιός της και Σωτήρας του κόσμου, αναλήφθηκε στους ουρανούς;

Εκείνη που κατά την ημέρα της Πεντηκοστής έλαβε στο υπερώο της Ιερουσαλήμ το Άγιο Πνεύμα, μαζί με τους Αποστόλους;

Εκείνη που ξεκίνησε μετά από τον κλήρο που της έλαχε, να πάει να κηρύξει το Γιό της στην Ιβηρία;

Αλλά τελικά, το θέλημα του Γιού της ήταν να βρεθεί στη χερσόνησο του Άθωνα και αυτός ο ευλογημένος τόπος να της παραχωρηθεί από τον ίδιο τον Κύριο, από τότε και έως τα τέλη των αιώνων ως περιβόλι δικό της.

Η Παναγία γνώριζε από τον την ώρα του Ευαγγελισμού της όλα τα μελλούμενα, αλλά «διετήρει πάντα τα ρήματα ταύτα εν τη καρδία αυτής»

Μιά συνεχής σιωπή, προσευχή, διακριτική υπομονή και ταπείνωση, ήταν η ζωή της.



Κι έτσι συνέχισε να πολιτεύεται και μετά την Ανάληψη του Γιού της στους ουρανούς.

Ξενυχτούσε στην προσευχή. Και δεν προσευχόταν όρθια ή γονατιστή. Χρωμάτιζε την προσευχή της με τις επίμονες γονυκλισίες . Έκανε τόσες πολλές μετάνοιες, ώστε στα αγία γόνατά της σχηματίστηκαν «κόμποι» . Το δε μάρμαρο που ακουμπούσαν τα γόνατά της …βαθούλωσε!!!

Μετά την ολονύκτια προσευχή της, ξάπλωνε για λίγο, έχοντας σά στρώμα μία πέτρα.

Η δε προσευχή της έκανε θαύματα! Θεράπευε άρρωστους, έβγαζε δαιμόνια κ.λ.π.

Όμως η φιλεύσπλαχνος Παρθένος δεν είχε περιορισθεί μόνο στην προσευχή, αλλ είχε ανοιχθεί και προς τον κόσμο. Δεν επικοινωνούσε μονό με το Θεό, αλλά και με τον κόσμο. Τή νύχτα δηλαδή την είχε αφιερώσει στην επικοινωνία της με το Θεό και την ημέρα στην επικοινωνία της με το συνάνθρωπο.


* Υποδεχόταν τους ξένους με πλατειά καρδιά. Και τους περιποιόταν.

* Έκανε ελεημοσύνες.

* Έτρεχε στα ορφανά, στις χήρες, στους καταπονημένους, στους θλιβομένους.


Ώσπου ήρθε η ώρα σε ηλικία άγνωστη σε μας (άλλοι λένε 59 ετών και άλλοι 74 και κάτι, που είναι ίσως και το πιθανότερο), να πάει να συμβασιλεύσει στους ουρανούς μαζί με τον Γιό της .

Ο Άγγελος Γαβριήλ της φέρνει την είδηση της αναχώρησής της μετά τρεις ημέρες στους ουρανούς, προσφέροντάς της ένα κλαδί φοίνικα που είναι σύμβολο αθανασίας.

Στο διάστημα των τριών ημερών, έκανε όλες τις απαραίτητες ετοιμασίες που επιβάλλεται να γίνουν γι αυτό το ταξίδι.

Προσευχήθηκε στο αγαπημένο της όρος των Ελαιών κι εκεί τα δέντρα έκλιναν τις κορφές τους για να την προσκυνήσουν, να την τιμήσουν και να την αποχαιρετήσουν.

Μά τα θαυμάσια του Θεού δεν έχουν τελειωμό. Οι Απόστολοι είχαν διασκορπιστεί στα πέρατα της γης για να κηρύξουν «Ιησούν Χριστόν και τούτον εσταυρωμένον». Τήν ημέρα της κοιμήσεως της Θεοτόκου όμως, σύννεφα τους άρπαξαν και τους μετέφεραν «Γεσθημανή τώ χωρίω», στο σπίτι της Παναγίας.

Κι Εκείνη τους μιλάει, τους νουθετεί, τους καθοδηγεί και τους παρηγορεί, με την απαράμιλλη γλυκύτητα που την διακρίνει πάντα. Και όταν ήρθε η ώρα (9 το πρωί της 15ης Αυγούστου), παρέδωσε το πνεύμα της στα χέρια του ίδιου του Γιού της, ο Οποίος τότε εκπλήρωσε και την επιθυμία της, να δεί από κοντά τους τόπους όπου πήγε Εκείνος για να ελευθερώσει τους Προπάτορες, αλλά να δεί και τους βασάνους των αμαρτωλών στην κόλαση.

Όταν λοιπόν, ο Αρχάγγελος Γαβριήλ πήγε την ψυχή της στον χώρο εκείνο, τόσο συγκλονίσθηκε η Θεοτόκος από το φοβερό θέαμα των βασανισμένων στην κόλαση που παρακάλεσε τον Γιό της γι αυτούς τους δυστυχείς. Και Εκείνος για το δικό της χατήρι κάθε χρόνο και για πενήντα ημέρες (από το Πάσχα μέχρι την Πεντηκοστή), απελευθερώνει τους κολασμένους από τα δεσμά της κόλασης.



Όταν η Παναγία άφησε την τελευταία γήινη πνοή της, ο Πέτρος πρώτος της ψάλλει επιτάφια εγκώμια και οι υπόλοιποι Απόστολοι σηκώνουν το νεκροκρέββατό της και προχωρούνε προς το μνήμα για να ενταφιάσουν το πανάγιο σκήνος της.
Όμως οι Ιουδαίοι δεν σέβονται ούτε αυτή την ιερή για κάθε άνθρωπο στιγμή. Ένας απ αυτούς μάλιστα, ο Ιεφονίας έπιασε το νεκροκρέββατο της Παναγίας με σκοπό να το ανατρέψει. Παρευθύς του κόβονται, από αόρατο σπαθί, τα βέβηλα χέρια του. «Μητέρα του Κυρίου και Θεού μου συγχώρα με» φωνάζει. Και αμέσως επανασυγκολούνται τα κομμένα μέλη του σώματός του.
Άλλοι από τον ιουδαϊκό όχλο που ακολουθούσε οργισμένος και με σκοπό να επιτεθεί στη νεκρική πομπή, τυφλώνονται. Όσοι απ αυτούς πίστεψαν στο Χριστό και την μητέρα Του, θα βρούν το φώς τους, όταν ο θεραπευμένος πλέον Ιεφονίας, παίρνει από τα χέρια του Πέτρου το φοίνικα που είχε δώσει ο Γαβριήλ στην Παναγία και τους ακουμπάει στα μάτια.

Όμως και πάλι κατά θεία ευδοκία, «είς εκ των δώδεκα», ο Θωμάς, απουσιάζει από τα γενόμενα. Αρπάζεται από σύννεφο, μόλις την τρίτη ημέρα από την κοίμησή της και μεταφέρεται στη Γεσθημανή. Εκεί βλέπει την Παναγία να ανεβαίνει σύσσωμη στους ουρανούς και να του δίνει, ως ιερό ενθύμιό της, την αγία ζώνη της, η οποία σήμερα φυλάσσεται ως θησαυρός πολυτιμότατος στην Ιερά Μονή Βατοπαιδίου του Αγίου Όρους.



Συναντά, λοιπόν, ο Θωμάς τους υπόλοιπους Αποστόλους, οι οποίοι επί τρεις ημέρες δεν έφυγαν πάνω από τον τάφο της Παναγίας, και τους θερμοπαρακαλεί να ανοίξουν τον τάφο της, να την δεί και να την αποχαιρετήσει κι αυτός. Και ώ του παραδόξου θαύματος, όταν άνοιξαν τον τάφο διαπίστωσαν ότι αυτός ήταν άδειος από το πανάχραντο σώμα της Θεοτόκου. Στόν τάφο μέσα είχε μείνει μόνο το σεντόνι με το οποίο τύλιξαν κατά τον ενταφιασμό το νεκρό σώμα της.
Η Παναγία μετέστη σωματικώς στους ουρανούς. Δεν ανέστη απλώς εκ του τάφου, όπως ο Κύριος, αλλά και μετέβη ταυτόχρονα ολόσωμη στους ουρανούς, όπως την είδε ο Θωμάς. Έτσι θα τη δούνε, μετά από λίγες ημέρες, όλοι οι μαθητές να τους χαιρετά και να τους διαβεβαιώνει: «Χαίρετε, ότι μεθ ημών ειμί πάσας τας ημέρας», κι εκείνοι θα αναφωνούν: «Παναγία Θεοτόκε, βοήθει ημίν».


Δεν έχουμε λοιπόν, μόνο ανάσταση, την πρώτη που ενεργεί ο αναστημένος Χριστός και αυτή προς χάρη της μητέρας Του, αλλά και ανάληψη συνάμα, της Θεοτόκου στους ουρανούς. Γι αυτό και εορτάζουμε το μικρό Πάσχα του καλοκαιριού, τον Δεκαπενταύγουστο, όχι τον θάνατο, αλλά την Κοίμηση της Θεοτόκου.

Ο Ευαγγελιστής Λουκάς για να τιμήσει την Πάναγνη μορφή της, «ιστόρησε» πάνω από 70 εικόνες της Παναγίας. Τήν πρώτη εικόνα της Παναγίας που έφτιαξε, την έφερε στην Κυρία Θεοτόκο κι εκείνη την ευλόγησε. Σύμφωνα με την παράδοση, εικόνες της Παναγίας που έχει φτιάξει ο Ευαγγελιστής Λουκάς είναι η Μεγαλοσπηλιώτισσα στα Καλάβρυτα, η Παναγία Σουμελά στη Βέροια, η Κυκκώτισσα στην Κύπρο, η Ελεούσα στη Βίλνα της Ρωσίας και η Προυσιώτισσα στην Ευρυτανία.

Οι Απόστολοι Πέτρος και Ιωάννης πάλι, σύμφωνα με την παράδοση, όταν ακόμη ήταν εν ζωή η Υπεραγία Θεοτόκος, για να την τιμήσουν, έχτισαν, στην περιοχή Λύδδα της Παλαιστίνης, την πρώτη εκκλησία που ήταν αφιερωμένη στο όνομά της, την οποία μάλιστα η ίδια η Παναγία εγκαινίασε με την παρουσία της.

Ο Μέγας Αλέξανδρος είπε κάποτε. Ένα δάκρυ της μητέρας μου αθώωσε πολλούς. Αλήθεια πόσους έχουν αθωώσει τα δάκρυα και η μεσιτεία της Μεγάλης Μάνας μας της Παναγίας!

Η αγιότητα σε μια ψυχή αυξάνει όσο πιο πολύ αυξάνει η ευλάβειά της προς την Παναγία. Αδύνατον να χάσει την ψυχή του εκείνος που τιμά την Παναγία.
Click here to see a large version

Η Παναγία διδάσκει τους Αποστόλους

Βλέποντας την αγάπη και τη θλίψη τους η Παναγία τους απευθύνει μία τελευταία διδαχή.

<<Ήταν κάποτε ένας βασιλιάς μέγας και ισχυρός και είχε δυο δούλους και άκουσε πως σε κάποιο τόπο γίνεται μεγάλο πανηγύρι και οι άνθρωποι κάνουν μεγάλη πραγματεία (επίπονη εργασία). Φωνάζει τους δυο δούλους του και τους λέγει: Πηγαίνετε στο πανηγύρι και κάνετε πραγματεία εκεί. Σε ένα μήνα να γυρίσετε πίσω, γιατί όποιος αργήσει θα αποκεφαλιστεί. Πήραν πολλά χρήματα (χαρίσματα) οι δούλοι και πήγαν στο πανηγύρι. Ο ένας εξ αυτών άγνωστος και ανόητος καθώς ήταν επέλεξε να αγοράσει πράγματα που έλειπαν από το βασιλέα και νόμιζε πως τα έχει ανάγκη. Αγόρασε σπίτια, εργαστήρια και χωράφια, όσα δηλαδή ο βασιλιάς δεν είχε ανάγκη και τον άφηναν παντελώς αδιάφορο. Μέχρι να σπείρει ο δούλος αυτός τα χωράφια, να φτιάξει τα εργαστήρια και να επιδιορθώσει όσα σπίτια ήταν χαλασμένα πέρασαν τέσσερις μήνες ίσως και περισσότεροι. Ο άλλος δούλος, καθώς ήταν φρονιμότερος αγόρασε πολύτιμους λίθους και γύρισε αμέσως στο βασιλιά καί ο βασιλιάς τον τίμησε και τον δόξασε επειδή φάνηκε αντάξιος της εμπιστοσύνης του ο πρώτος δούλος λοιπόν αποκεφαλίστηκε και θεωρήθηκε εχθρός του βασιλιά. Έτσι είστε και εσείς όλοι οι Απόστολοι του Υιού μου.... σας έστειλε ο αγαπημένος μου Υιός να πάτε στον κόσμο σαν πραματευτάδες και να κερδίσετε τις ψυχές των πλανεμένων ανθρώπων, που άκουσαν το όνομά Του. Και αν κάποιος από εσάς φίλοι μου και παιδιά μου, φανεί φίλος του διδασκάλου του Υιού μου, αυτόν θέλει να τιμήσει και αυτός στην βασιλεία του. Και εάν δεν θέλετε να αρέσετε στον διδάσκαλό σας, μοναχοί σας θα δεινοπαθήσετε. Γι’ αυτό παιδιά μου αγαπημένα τρέξτε να κηρύξετε, να φωτίσετε, να καθοδηγήσετε τον πεπλανημένο κόσμο, για να τον κερδίσετε και να τον πάτε στη βασιλεία του Υιού μου. Μη φοβάσθε από τους βασιλείς, όπου μπορούν μόνο το σώμα σας να βλάψουν ενώ στη ψυχή σας δεν δύνανται να κάμνουν τίποτε αλλά να φοβάσθε το Θεό, όπου δύναται και το σώμα και τη ψυχή σας να ζημιώσει , όπως ακριβώς σας το έλεγε ο Υιός μου. Να έχετε αγάπη και ειρήνη μεταξύ σας, να χαίρεσθε και να ευφραίνεσθε γιατί είναι πολύς ο μισθός σας στην βασιλεία των ουρανών Μπορεί λοιπόν εγώ να μεταβαίνω στη βασιλεία του Υιού μου αλλά πάντοτε θα είμαι μαζί σας και θα σας στηρίζω και θα σας παρηγορώ στις θλίψεις σας.>>

Αυτά είπε και άλλα πολλά η Παναγία προς τους Αποστόλους και ευθύς έκλεισε τους αγίους της οφθαλμούς και φώναξε δυνατά: «Υιέ μου εις χείρας σου παρατίθημι το πνεύμα μου». Και κοιμήθηκε .Καί την μεν άγια της ψυχή δέχθηκε ο Υιός της στα χέρια του.

Το δε άγιο και θεοδόχο σώμα της το πήραν στους ώμους τους οι μαθητές για να το ενταφιάσουν. Από τη μία μεριά το κρατούσε ο Ιωάννης ο Θεολόγος, από την άλλη ο Πέτρος, από τη τρίτη μεριά ο Ιάκωβος ο αδελφός του Ιωάννη και από την άλλη ο Παύλος. Οι υπόλοιποι Απόστολοι ακολουθούσαν ψάλλοντες και υμνούντες.

Τρίτη, 3 Αυγούστου 2010

ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ και ΠΑΙΔΙΑ



πηγή: Τρελογιάννης

ΡΕΚΒΙΕΜ ΓΙΑ ΤΟΝ ΣΟΛΖΕΝΙΤΣΙΝ





(Δυο χρόνια από την κοίμησή του)



Ο Αλεξάντρ Σολζενίτσιν, ο πρώτος και μεγαλύτερος δημόσιος αντισυνωμότης του σταλινισμού και γενικότερα του κομμουνισμού, εκοιμήθη τη νύχτα της 3ης Αυγούστου 2008 (τοπική ώρα 23.45), μετά από καρδιακή προσβολή. Είχε γεννηθεί στις 11 Δεκεμβρίου 1918.


Ο μαθηματικός στο επάγγελμα Σολζενίτσιν είχε πιστέψει στην πρώτη νιότη του, όπως όλη η γενιά του, στην ιστορική αναγκαιότητα των κομμουνιστικών ιδεωδών, ενώ είχε πολεμήσει στο Β' Παγκόσμιο Πόλεμο ως πυροβολητής.


Όταν τόλμησε να στείλει ένα γράμμα στον Στάλιν με το οποίο κριτίκαρε τις στρατιώτικές του ικανότητες, καταδικάστηκε σε 8 έτη κάθειρξης στις μπολσεβίκικες φυλακές.


Το 1953 - έτος θανάτου του Στάλιν - του επιβλήθηκε κατ’ οίκον κράτηση στις ασιατικές στέπες της κόκκινης αυτοκρατορίας, και έζησε έτσι τις θηριωδίες του κομμουνιστικού καθεστώτος στο πετσί του.


Το 1962-στα πλαίσια των εσωτερικών αντισταλινικών ρυθμίσεων του Χρουστσώβ-είδε το φως της δημοσιότητας στις σελίδες του περιοδικού Novii Mir η πρώτη δημόσια αντισυνωμοσία της κατάστασης στα Γκούλαγκ.


Εξ’ άλλου ο Σολζενίτσιν καθιέρωσε διεθνώς τον όρο GULAG. (Glavnoe Upravlenie Lagherei) κυρίως με την μνημειώδη μαρτυρία του «Αρχιπέλαγος Γκούλαγκ».


Το 1970 του δόθηκε το βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας (μετά από πρόταση του Fransois Mauriac).


Tον Φεβρουάριο του 1974 η μακρά αλυσίδα των διωγμών του Σολζενίτσιν κορυφώνεται με τον εγκλεισμό του στο Lefortovo. Επειτα του αφαιρούν τη σοβιετική υπηκοότητα και τον εξορίζουν.


Διασχίζοντας τη Δυτ. Ευρώπη και κυρίως την Αμερική βγάζει εμπρηστικές ομιλίες, ενώ αρχίζει να γίνεται ενοχλητικός και για τους δυτικούς και τον ψεύτικο ουμανιστικό ανθρωπισμό τους που περιφρονεί τους άλλους πολιτισμούς.


Το 1993 στο Vendee της Γαλλίας συμμετέχει στις εκδηλώσεις μνήμης των θυμάτων που σφαγιάσθηκαν κατά τη Γαλλική Επανάσταση και σε μια θυελλώδη ομιλία καταγγέλει τη Γαλλική Επανάσταση ως την πρώτη γενοκτονία στην Ευρώπη.


Ετσι γίνεται και στη Δύση persona non grata δίνοντας του τον χαρακτηρισμό του «αντισημίτη». Η Δύση τελικά θα δει σ' αυτόν «έναν ορθόδοξο και σλαβόφιλο συντηρητικό, εχθρό της καταναλωτικής κοινωνίας».


Το 1990 το ''Αρχιπέλαγος Γκούλαγκ'' κυκλοφορεί ολόκληρο στη Σοβιετική Ένωση, ενώ ο Μιχαήλ Γκορμπατσώφ αναιρεί με προεδρικό διάταγμα την κατηγορία της προδοσίας και του επαναχωρεί τη σοβιετική υπηκοότητα.


Η οριστική επιστροφή του στη Ρωσία συμπίπτει με την κυκλοφορία του μικρού τόμου «Η ρωσική υπόθεση στο τέλος του 20ου αιώνα».


Οι θέσεις του γίνονται ολοένα παραδοσιακές-ορθόδοξες.

Εργαζόμενος εντατικά δημοσιεύει το μυθιστόρημα-ποταμός «Η κόκκινη ρόδα», υλικό που είχε αρχίσει να επεξεργάζεται από το 1964, όπου μιλάει για τον πόλεμο και την επανάσταση


Το 2002 δημοσιεύει το ιστορικό ντοκουμέντο «Δυο αιώνες μαζί» (Deux siecles ensemble) δημιουργώντας νέους εχθρούς. Εκεί δηλώνει ότι θέλει να διευκολύνει την ''αμοιβαία κατανόηση'' μεταξύ των Εβραίων και των Ρώσων και αποδεικνύει την εμπλοκή των Εβραίων στην προετοιμασία και καθίδρυση του κομμουνισμού.


Ο Βλ. Πούτιν το 2007 δίνει το κρατικό βραβείο στον Σολζενίτσιν ως έναν άνθρωπο «που αφιέρωσε τη ζωή του στην πατρίδα» και του οποίου το όνομα «είναι συνώνυμο με τη Ρωσία»


Στα τελευταία χρόνια της ζωής του ζούσε απομονωμένος σ’ ένα δάσος κοντά στη Μόσχα. Μετακινούνταν μ’ ένα αναπηρικό καροτσάκι και σπάνια εμφανιζόνταν δημοσίως.


Ακόμη και στη Ρωσία η οποία προσπαθεί να βρει τη θέση της στη νέα τάξη πραγμάτων, είχε περάσει στη σκιά.


Εκτός Ρωσίας - εάν δεν είχε ξεχαστεί - ήταν ελάχιστα κατανοητός και θεωρούμενος εχθρός των νέων ιδεολογίων


Η περίπτωση του Σολζενίτσιν - ο Θεός να τον αναπαύει - δείχνει πόσο ξένος μπορεί να γίνει ένας άνθρωπος του 20ου αιώνα για τον 21ο.

Επιστολή εκπαιδευτικού στην κ.Διαμαντοπούλου


Χωρίς όπως φαίνεται να έχουν άλλον τρόπο αντίδρασης, μεμονωμένοι εκπαιδευτικοί επιλέγουν το δρόμο της γραπτής καταγγελίας της Υπουργού Παιδείας, η οποία όπως φαίνεται, μάλλον έχει ξεχάσει τις προεκλογικές διακυρήξεις περί διαφάνειας, αξιοκρατίας κτλ. κτλ. Η κ. Μ. Κωτσίδου είναι ακόμα μία δασκάλα- εκπαιδευτικός που καταγγέλλει την ηγεσία του Υπουργείου Παιδείας για πρακτικές και συμπεριφορές που αδικούν το μέσο εκπαιδευτικό. Η επιστολή που έφθασε στα χέρια μας από υπάλληλο του γραφείο της Υπουργού- η ίδια η κ. Διαμαντοπούλου πρέπει να ψάξει να βρει ποια είναι η εν λόγω υπάλληλος- απεικονίζει τον τρόπο που λειτουργεί απέναντι στους λειτουργούς της εκπαίδευσης η πολιτική ηγεσία του Υπουργείου Παιδείας. Εμείς απλώς σας την παραθέτουμε και τα συμπεράσματα δικά σας. Στα χέρια μας φθάνουν σχεδόν καθημερινά και άλλες αντίστοιχες επιστολές καταγγελίας και διαμαρτυρίας από εργαζόμενους εκπαιδευτικούς. Μήπως είναι ώρα η κ. Διαμαντοπούλου να σταματήσει να συμπεριφέρεται ως "Κλεοπάτρα" και να ασχοληθεί πιο σοβαρά με τα προβλήματα των εκπαιδευτικών αντί προβαίνει σε προκλητικές διευκολύνσεις μόνο από όσους έχει να εισπράξει πολιτικά ανταλλάγματα για το πολιτικό της μέλλον;...
Σας παραθέτουμε ολόκληρη την επιστολή, έτσι όπως μας την έστειλε υπαλληλος του γραφείου της Υπουργού Παιδείας....


Αθήνα, 27 Ιουλίου 2010

Αξιότιμη κυρία Υπουργέ,

Η απόφαση μου να σας στείλω αυτήν την επιστολή οφείλεται σε δύο λόγους: πρώτος είναι ότι τα γραπτά μένουν και μπορούμε πάντα να ανατρέξουμε σ' αυτά και δεύτερος είναι ότι θεωρώ υποχρέωσή μου να σας καταστήσω και συνολικά ενήμερη για την άποψη μου σε ένα θέμα που δεν περιορίζεται στο στενό πυρήνα μίας προσωπικής αδικίας, αλλά ανάγεται σε μία συνολικότερη αντίληψη σας, ότι οι προσωπικές και πολιτικές διαφορές που μπορεί να υφίστανται μεταξύ προϊστάμενου -υφισταμένου όταν λειτουργούν στο Δημόσιο τομέα το τελικό αποτέλεσμα είναι να πλήττονται τα στοιχειώδη συμφέροντα των εργαζομένων από την έλλειψη αυτής της άσκησης επιλογών.

Παρατηρείται μέσω των αποφάσεων σας ως σήμερα ότι όσοι σας στηρίζουν πολιτικά είναι αποδέκτες των δεδομένων δικαιωμάτων τους και όσοι έχουν αντίθετη άποψη με εσάς τιμωρούνται. Προς μεγάλη έκπληξη μου διαπιστώνω σε όλο αυτό το διάστημα εκτέλεσης των υπουργικών καθηκόντων σας να διαψεύδετε τις προσδοκίες που είχαν καλλιεργηθεί για μία νέα φιλοσοφία διοίκησης και διαχείρισης των δημοσίων θεμάτων αλλά και αξιοποίησης των δημιουργικών δυνάμεων του ελληνικού δημοσίου. Και βέβαια το έλλειμμα αξιοκρατίας γίνεται άμεσα αντιληπτό από την επιλεκτικότητα σας στην ισονομίας που έχετε επιβάλλει στο Υπουργείο, παρότι ακούτε από παντού ότι σημαντικό κομβικό σημείο είναι επιτέλους στην Ελλάδα να αντιμετωπίζονται οι πολίτες - εργαζόμενοι επί ισότιμης βάσης με πλήρη άρση των αδικιών που προκύπτουν από το ρουσφετολογικό κράτος.

Αναφέρομαι ειδικότερα στους τρόπους διαχείρισης του ανθρώπινου δυναμικού, το οποίο στην περίπτωση της εκπαίδευσης είναι ό,τι πολυτιμότερο έχει στα χέρια της η εκάστοτε πολιτική ηγεσία για να δημιουργήσει, να συνθέσει και τελικά να δώσει νέα παραγωγική ώθηση στην εκπαιδευτική διαδικασία, αξιοποιώντας τον πλούτο δυνάμεων όσων εκπαιδευτικών όχι μόνο δύνανται αλλά- το κυριότερο- ζητούν να προσφέρουν περισσότερα με τις γνώσεις και την εμπειρία τους. Μ' αυτό το δεδομένο είναι άδικο αυτό που συντελείται τους τελευταίους μήνες εις βάρος του προσώπου μου και της επαγγελματικής μου σταδιοδρομίας ως δασκάλα με 29 χρόνια προϋπηρεσίας σε σχολεία πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης στην περιφέρεια αλλά και σε θέσεις ευθύνης στην Ελλάδα και το εξωτερικό εκπροσωπώντας κατά καιρούς το Υπουργείο Παιδείας. Και δεν είναι άδικο μόνο για μένα προσωπικά αλλά για όλο τον κλάδο διότι δεν αφήνετε περιθώριο οι γνώσεις των εκπαιδευτικών που αποκτήθηκαν με χρήματα του ελληνικού Δημοσίου να χρησιμοποιηθούν και να υπάρξει ανταποδοτικό όφελος για την παιδεία.

Στη σημερινή οικονομική κρίση που διανύει η χώρα, όπου το εισόδημα κάθε δημόσιου λειτουργού έτσι και του εκπαιδευτικού πλήττεται βαρέως, θα περίμενε κανείς από την πολιτική ηγεσία του Υπουργείου Παιδείας να φέρεται και να συμπεριφέρεται απέναντι στο ανθρώπινο δυναμικό της, έτσι ώστε η διαμόρφωση των αποφάσεων της να γίνεται με γνώμονα τα δικαιώματα που προβλέπει η νομοθεσία για να μπορέσει ο εργαζόμενος να αντεπεξέλθει αξιοπρεπώς στη δύσκολη οικονομική συγκυρία με τη μείωση των μισθών. Περιμέναμε από εσάς κυρία Υπουργέ όχι μόνο να εγκαινιάσετε αλλά και να εφαρμόσετε στην πράξη τα νέα ήθη διαφάνειας, αξιοκρατίας, δίκαιης αξιολόγησης του κάθε εκπαιδευτικού χωρίς να κλείνετε τις πόρτες σε όσους «δεν τους πάτε» και να τις αφήνετε ανοιχτές σε όσους «είναι του δικού σας κλίματος». Περιμέναμε να προστατεύετε τα αναφαίρετα δικαιώματα του εργαζόμενου χωρίς να υπόκεινται σε εμπλοκές σκοπιμοτήτων.


Κυρία Υπουργέ, Δεν πιστεύω ότι ως εργαζόμενη έχω μόνο υποχρεώσεις, θεωρώ ότι έχω και δικαιώματα που μου δίνουν οι γνώσεις μου και η επάρκεια μου στην ενεργό εκπαιδευτική διαδικασία. Δεν προτίθεμαι επίσης να ζητήσω κανενός είδους εξυπηρέτηση ή ευνοϊκή μεταχείριση, ούτε και ζήτησα ποτέ από εσάς ή συνεργάτη σας. Πριν λίγες μέρες ακυρώσατε με απόφασή σας την θετική εισήγηση που έκαναν μέλη του Κεντρικού Υπηρεσιακού Συμβούλιο για την έγκριση της απόσπασής μου σε σχολείο της Α' Αθήνας από τη Βέροια. Με 29 χρόνια προϋπηρεσίας, με μόνιμη κατοικία στην Αθήνα τα τελευταία χρόνια, με δεδομένη την αδυναμία μου να συντηρώ δεύτερο σπίτι τη συγκεκριμένη περίοδο οικονομικής πίεσης στην περιοχή που είναι η οργανική μου θέση (Βέροια), εσείς κρίνατε σκόπιμο για ακόμα μία φορά να απορρίψετε το εύλογο αίτημά μου να αποσπαστώ σε ένα από τα σχολεία της συγκεκριμένης περιφέρειας.

Γνωρίζετε, άλλωστε, ότι τα έτη υπηρεσίας είναι πρωταρχικό μετρήσιμο κριτήριο σε όλες τις εκπαιδευτικές δράσεις επιλογών στελεχών του Υπουργείου Παιδείας. Κυρία Υπουργέ, Πιθανότατα όλα αυτά τα οποία σας παραθέτω, τα γνωρίζετε. Δε θέλω όμως να πιστέψω ότι τα κίνητρά σας είναι η επαγγελματική και οικονομική μου εξόντωση, γεγονός ασύμβατο με τις αξίες του πολιτικού χώρου που εκπροσωπείτε. Αυτό για το οποίο όμως είμαι με βεβαιότητα πεπεισμένη είναι ότι στο πρόσωπο το δικό μου βάλλεται o κάθε ενεργός εκπαιδευτικός λειτουργός, ο οποίος με φιλότιμο προσπαθεί να κρατηθεί στα πόδια του και να κρατήσει όρθια την ποιότητα της εκπαίδευσης στο «νέο σχολείο» που είναι κοινό όραμα όλων μας.

Με εκτίμηση, Μ. Κωτσίδου

ΔΑΣΚΑΛΑ


πηγή:Ταχαλία

Δευτέρα, 2 Αυγούστου 2010

Δεκαπενταύγουστος ανά την Ελλάδα



Η «Παρθένος Μαρία» είναι το ιερότερο πρόσωπο της ορθοδοξίας και το όνομά της γιορτάζεται με μεγάλη ευλάβεια στα διάφορα μέρη της Ελλάδας.

Ανάλογα με τη θέση που βρέθηκε η εικόνα της ή τα θαύματα που έχουν πραγματοποιηθεί με τις δικές της ευλογίες, η Παναγία συνοδεύεται από διάφορα ονόματα, όπως για παράδειγμα η Παναγία η Γιάτρισσα στη Μάνη, η Παναγιά η Κανάλα στην Κύθνο, η Εκατονταπυλιανή στην Πάρο και πάει λέγοντας. Από τις πιο γνωστές ονομασίες όμως είναι η Μεγαλόχαρη –προς τιμήν των θαυμάτων- αλλά και η Φανερωμένη χάρη στις εικόνες οι οποίες φανερώθηκαν στους πιστούς στα χρόνια της Τουρκοκρατίας, κυρίως σε βράχους ή σπήλαια.

Εκείνα τα χρόνια, οι απλοί άνθρωποι δούλευαν αδιάκοπα στα χωράφια των πλούσιων και κάθε καλοκαίρι, λίγο πριν από το φθινόπωρο, ανανέωναν τα συμβόλαιά τους για τον επόμενο χρόνο.

Όπως διαβάζουμε και σε ένα βιβλίο ''θρησκευτικής'' λαογραφίας, οι παλιότεροι και πιο έμπειροι εργάτες έπαιρναν από μια έως τρεις μέρες άδεια για να μείνουν με τις οικογένειές τους και να ξεκουραστούν από τις κοπιαστικές εργασίες του θερισμού. Τότε έβρισκαν ευκαιρία να περιφερθούν ελεύθερα μέσα στους αγρούς και τους λόφους, κι έτσι ανακάλυπταν παλιές ξεχασμένες εικόνες της Παναγίας.

Τόσο μεγάλη ήταν η χαρά όταν βρισκόταν μια εικόνα, ώστε χτιζόταν αμέσως ένα εξωκλήσι στο όνομα της Παναγίας, και από τότε, κάθε χρόνο τελούσαν μια ολόκληρη σειρά από εκδηλώσεις στη μνήμη της, την ίδια πάντα μέρα. Κι επειδή οι λαϊκές παραδόσεις των χριστιανών έχουν πολλά να μοιραστούν με τα έθιμα και τις δοξασίες της αρχαιότητας, θα δούμε ότι τα περισσότερα θρησκευτικά πανηγύρια συνοδεύονται με μουσική και σφάξιμο αρνιών, έτσι όπως γίνονταν οι θυσίες στην αρχαιότητα.

Γι’ αυτό το λόγο, ο Δεκαπενταύγουστος, τη μέρα δηλαδή που γιορτάζεται «η Κοίμηση της Θεοτόκου», ισοδυναμεί με τη μεγαλύτερη γιορτή του καλοκαιριού στην Ελλάδα, μιας και κάθε νομός ή μικρή επαρχία έχει τη δική της θαυματουργή εικόνα της Παναγίας. Και ανάλογα με τα τοπικά έθιμα και τα παραδοσιακά προϊόντα της κάθε περιοχής, τα πανηγύρια ποικίλουν ως προς τον πλούτο και το είδος εκδηλώσεων.

Δεκαπενταύγουστος. Σε κάθε γωνιά της Ελλάδας και μια εκκλησία αφιερωμένη στη χάρη της Δέσποινας.

Στο Αρχιπέλαγος, κάθε νησί και μια Παναγιά, προστάτιδα των ναυτικών και ενσάρκωση της Μητέρας των μητέρων. Στις «Παναγίες» του Αιγαίου αναβιώνει κάθε χρόνο το «Πάσχα του καλοκαιριού», ένα «χαρμόσυνο πένθος» και ένα προσκύνημα που μαγνητίζει τα πλήθη.


Η Μεγαλόχαρη της Τήνου με τα χιλιάδες τάματα, πιο πέρα η μεγαλοπρεπής Εκατονταπυλιανή της Πάρου, το κάτασπρο ξωκλήσι της Παναγιάς της Επανωχωριανής στην Αμοργό, η Παναγία η Σπηλιανή σε ένα μοναδικό σπήλαιο μέσα στο κάστρο των Ιπποτών της Νισύρου και τόσες άλλες, καθεμία με το δικό της χρώμα.

Παμπάλαιες, νεωτεριστικές, μεγαλοπρεπείς, λιτές, «θαυματουργές», στη θάλασσα ή ψηλά στο βουνό, ερημικές ή πολυπάτητες, οι εκκλησίες της Παναγίας γιορτάζουν ανάλογα με τα τοπικά έθιμα και τα παραδοσιακά προϊόντα του κάθε νησιού. Και με μια αίσθηση από την ελληνική αρχαιότητα να πλανάται στην ατμόσφαιρα, από τα θρησκευτικά πανηγύρια δεν θα μπορούσαν να λείπουν οι μουσικές και οι γεύσεις, σαν μια γνώριμη από το παρελθόν θυσία στο Θείο.

Τήνος: Ευαγγελίστρια

Ένα χρυσό καράβι με μια τρύπα στην πλώρη, που «σφραγίζεται» από ένα μεγάλο ψάρι, είναι ένα από τα χιλιάδες τάματα στην Παναγιά της Τήνου, ως ένα μεγάλο «ευχαριστώ» του καπετάνιου για το θαύμα της Μεγαλόχαρης.

Πλήθος πιστών κατακλύζουν κάθε χρόνο το νησί για το ευλαβικό προσκύνημα στη Μεγαλόχαρη. Δεν είναι λίγοι εκείνοι που ανηφορίζουν γονατιστοί προς την εκκλησία της Παναγίας προκειμένου να εκπληρώσουν το τάμα τους.

Από το 1823 που βρέθηκε η θαυματουργή εικόνα, ύστερα από φανερώσεις στην Αγία Μοναχή Πελαγία, στην εκκλησία που χτίστηκε στο ίδιο σημείο εορτάζεται κάθε χρόνο με ιδιαίτερη λαμπρότητα η Κοίμηση της Θεοτόκου, με αποκορύφωμα τη λιτάνευση της εικόνας στην πόλη.

Άνδρος: Θεοσκέπαστη

Η εκκλησιά της Παναγιάς υψώνεται κοντά στο λιμάνι της Άνδρου.

Σύμφωνα με την παράδοση, ένα βράδυ με φουρτούνα η εικόνα της Παναγίας ερχόταν από το πέλαγος προς την ακρογιαλιά με ένα παράξενο φως. Νησιώτες το ακολούθησαν και τους οδήγησε σε μια σπηλιά, όπου πάνω σε φύκια είδαν την εικόνα Της. Τη μετέφεραν στο παρεκκλήσι του Αγίου Αθανασίου, αλλά την άλλη μέρα η εικόνα γύρισε στη σπηλιά! Εκεί χτίστηκε ο ναός, που πήρε το όνομά του από το επόμενο θαύμα της Παναγίας. Η ξυλεία ενός καραβιού που ξέβρασε η θάλασσα κοντά στο ναό χρησιμοποιήθηκε για να φτιαχτεί η σκεπή. Οι ντόπιοι πίστεψαν ότι την έστειλε η Παναγία και την ονόμασαν Θεοσκέπαστη.

Κύθηρα: Μυρτιδιώτισσα

Σύμφωνα με την παράδοση, περίπου το 1400, ένας βοσκός βρήκε την εικόνα της Παναγίας ανάμεσα σε μυρτιές. Την πήρε σπίτι του αλλά εκείνη βρέθηκε και πάλι στο ίδιο σημείο με τις μυρτιές. Εκείνος κατάλαβε ότι ήταν θέλημα της Παναγίας να χτιστεί εκεί ναός.

Χαρακτηριστικό της εικόνας είναι το μαύρο χρώμα των προσώπων της Παναγίας και του Θείου Βρέφους.

Βλέποντας από ψηλά την εκκλησία με φόντο τη θάλασσα, υπάρχουν δύο μακρόστενοι σχηματισμοί από βράχια και ξέρες. Σύμφωνα με το μύθο είναι πλοία πειρατών που θέλησαν να κλέψουν την εικόνα Της. Όταν πλησίασαν τη στεριά, εκείνη τους πέτρωσε.

Ίος: Παναγιά Γκρεμιώτισσα

Ιερό προσκύνημα στην Ίο είναι η Παναγιά η Γκρεμιώτισσα. Η γραφική νησιώτικη εκκλησία είναι χτισμένη πάνω σε απρόσιτο γκρεμό.

Σύμφωνα με την παράδοση, η θαυματουργή εικόνα της Κοιμήσεως ταξίδεψε από την τουρκοκρατούμενη Κρήτη και έφθασε στα φιλόξενα ακρογιάλια του νησιού σε μια μικρή σχεδία με ένα αναμμένο καντήλι.

Στο πιο περίβλεπτο μέρος της Χώρας, δίπλα σε ένα γέρο φοίνικα που θυμίζει την παλαιά ονομασία του νησιού «Φοινίκη», η Γκρεμιώτισσα, όπως λένε οι νησιώτες, «εποπτεύει και φυλάει το νησί της από κάθε κακό».

Νίσυρος: Σπηλιανή

Στη Νίσυρο μέσα στο κάστρο των Ιπποτών ανεγέρθηκε η Παναγία η Σπηλιανή, που έλαβε το όνομά της εξαιτίας του φυσικού χώρου του σπηλαίου στο οποίο βρίσκεται από το 1600 μ.Χ.

Εντυπωσιακό είναι το ξυλόγλυπτο τέμπλο της με την Παρθένο και το Θείο Βρέφος, εικόνα της ρωσικής σχολής, η οποία είναι σχεδόν ολοκληρωτικά καλυμμένη από τάματα πιστών. Ναυτικοί, κάτοικοι του νησιού, προσκυνητές έχουν κάτι να διηγηθούν για τη βοήθεια που έλαβαν από τη Μεγαλόχαρη.

Ένα παλιό έθιμο που διατηρείται ακόμα και σήμερα είναι το «τάξιμο» στην Παναγία. Γυναίκες, οι λεγόμενες «Νιαμερίτισσες», από τη Νίσυρο και αλλού, πηγαίνουν στο Μοναστήρι στις 6 Αυγούστου (Μεταμόρφωση του Σωτήρος), ντύνονται στα μαύρα, τρώνε φαγητό χωρίς λάδι και ημερησίως κάνουν τριακόσιες μετάνοιες. Γυρνάνε ανήμερα της Παναγίας.


Σαντορίνη: Επισκοπής Η εκκλησία του 11ου μ.Χ. αιώνα με τις μοναδικές τοιχογραφίες, που κτίστηκε από τον αυτοκράτορα Αλέξιο Α’ Κομνηνό, κατάφερε να επιβιώσει από πολλές λεηλασίες και φυσικές καταστροφές, κυρίως σεισμούς. Βρίσκεται στο χωριό Μέσα Γωνιά και είναι το πιο σημαντικό βυζαντινό μνημείο της Σαντορίνης. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν το τέμπλο της, το οποίο αποτελεί σπάνιο δείγμα σμίλευσης μαρμάρου, το επιβλητικό καμπαναριό και η εξωτερική σκάλα. Η πιο σημαντική εικόνα που βρίσκεται στο ναό είναι η Παναγιά Γλυκοφιλούσα, η οποία συμμετείχε στις λιτανείες στα τείχη της Κωνσταντινούπολης και δόθηκε στο Ναό της Επισκοπής τον 11ο αιώνα.



Πάρος: Εκατονταπυλιανή


O ναός της Παναγίας Εκατονταπυλιανής με τις 100 πύλες είναι από τα σπουδαιότερα παλαιοχριστιανικά μνημεία της Ελλάδας.

Ιδρύθηκε στις αρχές του 4ου αιώνα μ.Χ., όταν, σύμφωνα με την παράδοση, το καράβι που μετέφερε την Αγία Ελένη στους Αγίους Τόπους έπεσε σε θαλασσοταραχή και σταμάτησε στην Πάρο. Ο αυτοκράτορας Κωνσταντίνος ίδρυσε την Εκατονταπυλιανή μετά το θάνατο της μητέρας του, ως εκπλήρωση του ιερού της χρέους.

Οι κάτοικοι του νησιού συνδέουν τη μεγαλοπρέπεια της Εκατονταπυλιανής με εκείνη της Αγίας Σοφίας στην Κωνσταντινούπολη. Την ονομάζουν δε και Καταπολιανή, καθώς είναι χτισμένη «κατά την πόλη».
Σαμοθράκη: Κρημνιώτισσα

Γαντζωμένο στα βράχια σαν αετοφωλιά, στην άκρη ενός απόκρημνου βράχου σε μεγάλο υψόμετρο βρίσκεται το ξωκλήσι της Παναγιάς Κρημνιώτισσας.

Το όνομά της προήλθε από την τοποθεσία όπου βρέθηκε η εικόνα της Παναγίας. Οι ντόπιοι διηγούνται ότι, την εποχή της Εικονομαχίας, Σαμοθρακίτες βοσκοί βρήκαν την εικόνα κοντά στην παραλία και τη μετέφεραν σε μια σπηλιά. Εκείνη εξαφανίστηκε και εμφανίστηκε ξανά στο βράχο, όπου τελικά χτίστηκε το ξωκλήσι με τα πενήντα, σκαμμένα πάνω στο βράχο, σκαλοπάτια.

Αστυπάλαια: Πορταΐτισσα

Το μεγαλύτερο πανηγύρι της Αστυπάλαιας γίνεται το Δεκαπενταύγουστο στην Παναγιά την Πορταΐτισσα, που χτίστηκε πριν από 240 χρόνια από τον Όσιο Άνθιμο. Όπως λέγεται εκείνος στο Άγιον Όρος έβαλε την εικόνα της Πορταΐτισσας των Ιβήρων επάνω σε ανολοκλήρωτη εικόνα και ύστερα από ολονύχτια προσευχή είδε το πρόσωπο της Παναγίας να αποτυπώνεται στο ξύλο.

Όταν επέστρεψε στην Αστυπάλαια, συκοφαντήθηκε από τους ντόπιους και του ζητήθηκε να αποχωρήσει μαζί με την εικόνα.
Προσπάθησε να τη βγάλει απ’ τη θέση της τρεις φορές αλλά εκείνη αρνήθηκε να εγκαταλείψει το νησί.

Ο εορτασμός της τον Δεκαπενταύγουστο συνοδεύεται από το ξακουστό κυνήγι του κόκορα πάνω στο γράσο.

Ο Επιτάφιος της Παναγίας στα νησιά

Σε ορισμένα νησιά της Ελλάδας, όπως για παράδειγμα στην Κασσιόπη της Κέρκυρας ή την Πάτμο και την Ικαρία, οι πιστοί ακολουθούν τα πρότυπα της νεκρώσιμης πομπής που συναντάμε και τη Μεγάλη Παρασκευή.

Για παράδειγμα, μαθαίνουμε ότι στην Κασσιόπη της Κέρκυρας στολίζουν τον επιτάφιο της Παναγίας και ακολουθούν τη λιτανεία με αναμμένα κεριά.

Στην Ικαρία μάλιστα, και πιο συγκεκριμένα στον Καμαρόκαμπο στο ξωκλήσι της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, υπάρχει ένας μικρός σε μέγεθος επιτάφιος και κάθε χρόνο την παραμονή του Δεκαπενταύγουστου ο ψάλτης τον παίρνει στους ώμους του, για να τον μεταφέρει στην εκκλησία της Αγίας Τριάδας. Εκεί ξεκινούν να χτυπούν οι καμπάνες και γυναίκες κάθε ηλικίας τον στολίζουν με λεβάντες και γαρύφαλλα ψάλλοντας προσευχές, μέχρι τα ξημερώματα.

Μόλις χαράξει οι καμπάνες χτυπούν καλώντας τους πιστούς να προσέλθουν με αναμμένα κεριά, όπου ξεκινά μια μεγάλη πομπή με προορισμό και πάλι τον Καμαρόκαμπο.
Η Μεγαλόχαρη της Τήνου

Τις μέρες που πλησιάζουν μέχρι τη γιορτή του Δεκαπενταύγουστου, ολόκληρη η Τήνος μετατρέπεται σε ένα απέραντο πανηγύρι. Χιλιάδες χιλιάδων πιστοί καταφθάνουν στο νησί, και πολλοί από αυτούς –εκείνοι που έχουν κάνει τα πιο μεγάλα τάματα- διανύουν ολόκληρη την απόσταση από το λιμάνι μέχρι την είσοδο της εκκλησίας γονατιστοί, περνώντας κάτω από τον επιτάφιο με την εικόνα της Μεγαλόχαρης.

Καροτσάκια μικροπωλητών κατακλύζουν τους γύρω δρόμους και τα αναμμένα κεριά σχηματίζουν μια ατελείωτη πομπή που περιφέρεται στα στενάκια με τελικό προορισμό το ξυλόγλυπτο και κατάμεστο από χρυσά και ασημένια τάματα, τέμπλο της εκκλησίας.

Στην Τήνο το Δεκαπενταύγουστο τιμώνται και τα θύματα του υποβρύχιου Έλλη που τορπιλίστηκε ανήμερα της Κοιμήσεως, μέσα στο λιμάνι από Ιταλικές δυνάμεις.
Δεκαπενταύγουστος στην Αγιάσο της Λέσβου

Στην Αγιάσο της Λέσβου, που είναι η πρωτεύουσα της ομώνυμης επαρχίας του νησιού, έχει βρεθεί η θαυματουργή εικόνα της Παναγίας με την ονομασία «Αγία Σιών», την οποία σύμφωνα με μια παλιά παράδοση, κουβάλησε μαζί του από την Ιερουσαλήμ ο ιερέας Αγάθων ο Εφέσιος, τον 9ο μ.Χ. αιώνα.

Το πανηγύρι της Παναγίας εδώ ξεκινά από τις αρχές του Αυγούστου όπου οι πιστοί νηστεύουν από λάδι και κρέας και προσέρχονται για να προσευχηθούν αλλά και να αγοράσουν λαχανικά, όπως επίσης και σιδερένια ή ξυλόγλυπτα εργαλεία από τα φημισμένα τοπικά εργαστήρια.

Με λίγα λόγια ξεκινά μια θρησκευτική εμποροπανήγυρις που κορυφώνεται την παραμονή και ανήμερα της Παναγίας.

Παράλληλα με το προσκύνημα οι επισκέπτες έχουν την ευκαιρία να περιδιαβούν τα καλντερίμια της Αγιάσου και να χαζέψουν τους πάγκους των πλανόδιων πωλητών, με τη συνοδεία μουσικών συγκροτημάτων που τα παλαιότερα χρόνια κατέκλυζαν ολόκληρη τη γύρω περιοχή και τα γειτονικά χωριά.

Κι όπως θυμάται ο συγγραφέας θεατρικών έργων Στρατής Παπανικόλας, το 1933 … «οι ακούραστες κομπανίες ξεπερνούσαν τις 15 σε αριθμό, πιο πολλές κι απ’ όλα τα καφενεία και τις χασαποταβέρνες μαζί. Άσε πια οι λατέρνες και οι ανεξάρτητοι πλανόδιοι οργανοπαίκτες…. Όπου κι αν πήγαινες τα αυτιά σου βούιζαν λες κι έπαιζε μια υπεργήινη συναυλία που έβγαινε όμως από τα έγκατα της πολυθόρυβης κοιλάδας».
Το «Πάσχα του Καλοκαιριού» στα Γρεβενά

Στη Μακεδονία, και πιο συγκεκριμένα στην περιοχή των Γρεβενών, τόσο λαμπρές είναι οι γιορτές του Δεκαπενταύγουστου, που οι κάτοικοι κυρίως των ορεινών χωριών, την αποκαλούν «Πάσχα του Καλοκαιριού».

Ξενιτεμένοι από κάθε γωνιά της γης μαζεύονται και ξεκινούν ένα ατελείωτο γλέντι που κάνει τους αγαπημένους συγγενείς να ξανασμίξουν, αλλά και τους νέους να διαλέξουν κοπέλες από τον τόπο τους...

Χωριά που το χειμώνα κατοικούνται από 100 το πολύ 200 κατοίκους, την εποχή του Δεκαπενταύγουστου φτάνουν να φιλοξενούν έως και δυο και τρεις χιλιάδες πιστούς.

Το επίκεντρο της γιορτής φυσικά είναι συγκεντρωμένο στο ψηλότερο χωριό της Ελλάδας, τη δοξασμένη και πολυτραγουδισμένη Σαμαρίνα, αφού χιλιάδες προσκυνητές καταφθάνουν στη Μεγάλη Παναγιά για να πανηγυρίσουν σε ένα γλέντι που κρατάει τρεις ολόκληρες ημέρες.

Το ίδιο σκηνικό επικρατεί και στη γειτονική Αβδέλλα, όπου για πέντε ημέρες η πλατεία του χωριού παίρνει χρώμα γιορτινό και σφύζει από ζωή.

Τεγέα και Σαρακίνι Αρκαδίας: Εκεί που χτυπά η καρδιά της Πελοποννήσου

Στην Επισκοπή της Τεγέας, ο Δεκαπενταύγουστος έχει το δικό του χρώμα, αφού από τις 13 έως τις 20 Αυγούστου, η περιοχή γύρω από την Τρίπολη γίνεται το πολιτιστικό κέντρο της Πελοποννήσου.

Στην Τεγέα, εκτός από έντονη εμπορική κίνηση τα πανηγύρια πλαισιώνονται από διαγωνισμούς τοπικών χορών, αναβίωση αρχαίων αγώνων, φεστιβάλ τραγουδιού και θεατρικά δρώμενα.

Το βράδυ της παραμονής γίνεται η λιτανεία της θαυματουργής εικόνας και η πομπή καταλήγει στο πανέμορφο πάρκο της Επισκοπής.

Αντίστοιχα, στο Σαρακίνι της Αρκαδίας, το απόγευμα της παραμονής οι νεότεροι συμμετέχουν σε αγώνες ποδοσφαίρου και μπάσκετ, ενώ στην πλατεία του χωριού στήνονται ψησταριές με αρνιά, γουρουνοπούλες και κοντοσούβλι, που συνοδεύονται από άφθονο εκλεκτό κρασί με ονομασία προέλευσης.

Το επόμενο πρωί, μετά τη λειτουργία, ο τοπικός σύλλογος βγάζει σε πλειστηριασμό την παραδοσιακή Κουλούρα της Παναγίας, μαζί με ένα αρνί ή άλλα παραδοσιακά προϊόντα που έχουν χαρίσει οι πιστοί για τάμα.

Και όταν ο ήλιος πέσει, το γλέντι ολοκληρώνεται με τη «βραδιά του Μετανάστη» που είναι αφιερωμένη στους ξενιτεμένους συγχωριανούς.
Δεκαπενταύγουστος στη Ματαράγκα

Λίγο έξω από τη Ματαράγκα (18 χλμ. Έξω από το Αγρίνιο), στους πρόποδες του Αρακύνθου, υπάρχει ένα ξωκλήσι, η Κοίμηση της Θεοτόκου.

Κάθε χρόνο, την παραμονή της εορτής της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, μετά τον εσπερινό, μαζεύονται οι χωριανοί για γλέντι στο χώρο κοντά στο εκκλησάκι. Το ξωκλήσι παραμένει ανοιχτό όλο το βράδυ για όσους επιθυμούν να προσκυνήσουν πριν το γλέντι τους.

Την επομένη, ανήμερα δηλαδή της Παναγίας, μετά τη Θεία Λειτουργία, ο Πολιτιστικός Σύλλογος Ματαράγκας διοργανώνει μεγάλο γλέντι.

Κάθε χρόνο παίρνουν μέρος σ' αυτό το γλέντι δύο με τρία τμήματα του πολιτιστικού συλλόγου και παρουσιάζουν παραδοσιακούς χορούς.
Η Ίμβρος γιορτάζει το «Μικρό Πάσχα» με «κουρκούτα»

Για το γνωστό έθιμο στα Αγρίδια της Ίμβρου. Ακόμη και σήμερα φαντάζει παράξενο που η Κοίμηση της Θεοτόκου, συνηθίστηκε να γιορτάζεται στα Αγρίδια, ενώ υπάρχουν τόσες άλλες Παναγίες όπως αυτή της Μητρόπολης, στο Γλυκή και στο Σχοινούδι.

Το έθιμο που παρουσιάζει στοιχεία από τον αρχαίο ελληνικό πολιτισμό και συγκεκριμένα τα “Καβήρεια Μυστήρια”, στα οποία υπήρχαν και θυσίες ζώων, «απαιτεί» και την αναβίωσή της θυσίας.

Η μόνη διαφορά είναι πως στον Χριστιανισμό δεν γίνεται αιματηρή θυσία, αλλά αναίμακτη.

Το πανηγύρι αρχίζει από τις 14 Αυγούστου, γύρω στο μεσημέρι και γίνεται με προσφορά ζώων. Οι κάτοικοι μαζεύουν τα βόδια και ένας ιερέας τα ευλογεί και διαβάζει υπέρ υγείας τα ονόματα των Χριστιανών που τα προσφέρουν για την Παναγία.

Όταν τα ζώα σφαχτούν, το κρέας του μεταφέρεται δίπλα στην εκκλησία, στον ναό των Εισοδίων της Θεοτόκου, όπου και τεμαχίζεται.

Έπειτα, μπαίνει σε καζάνια και βράζεται μέχρι το πρωί, οπότε και αφαιρείται από το ζωμό. Στο ζωμό προστίθεται σπασμένο σιτάρι και το αποτέλεσμα είναι το πεντανόστιμο φαγητό, η λεγόμενη «κουρκούτα».

Ο κόσμος συρρέει και μετά την πανηγυρική λειτουργία της 15ης Αυγούστου, οπού όλα τα εκλεκτά εδέσματα του χωριού που φτιάχτηκαν για το πανηγύρι, διαβάζονται και ευλογούνται συνήθως από τον Μητροπολίτη.

Κατόπιν, μοιράζονται σε όλο τον κόσμο κυρίως στους ξένους, αφού αυτοί είναι που δεν έχουν κάποιο σπίτι να φάνε και συνεπώς προηγούνται.

Το έθιμο της «ντουντούλιας» στις Σέρρες

Είναι ένα πολύ παλιό έθιμο που οι ρίζες του φθάνουν στην αρχαιότητα και μας παραπέμπουν σε τελετουργικά επίκλησης προς τον Όμβριο Δία, για να στείλει στους θνητούς ανθρώπους την πολυπόθητη και ζωογόνο βροχή.

Στην Πεντάπολη το θυμόμαστε να γίνεται μέχρι και την δεκαετία του ’60.

Από την Άνοιξη έως το Φθινόπωρο και κυρίως τους θερινούς μήνες σε περιόδους έντονης ξηρασίας οι γεωργοί βρίσκονταν σε πολύ δύσκολη κατάσταση. Βλέποντας το βιός τους να κινδυνεύει να χαθεί από την έλλειψη νερού και μη έχοντας καμία διέξοδο κατέφευγαν στις Μεγάλες Δυνάμεις τις Θεϊκές.

Όπως οι πρόγονοί τους έτσι και αυτοί επιστράτευαν τα Μεγάλα Μέσα.

Όλα ξεκινούσαν από μια ομάδα ή μια παρέα χωριανών που αποφάσιζαν να κάνουν την «Ντουντούλα» για να εξευμενίσουν τον Θεό να βρέξει. Έβρισκαν έναν άνδρα, συνήθως ήταν εργένης και τον έντυναν ολόσωμα με μεγάλα μακριά χόρτα και θάμνους.

Τα χόρτα αυτά φύονται ακόμα και σήμερα μέσα στο νερό σε παρόχθιες περιοχές λιμνών, χειμάρρων και ρυακιών γύρω από το χωριό και είναι τα γνωστά στην περιοχή υδροχαρή φυτά «Βούζια» με την περίεργη μυρωδιά τους, το «Ψαθόχορτο» κ.ά.

Πολλές φορές έπρεπε να κοπούν και να είναι έτοιμα από την προηγούμενη ημέρα. Έτσι για να μην μαραθούν τα διατηρούσαν σε σκιερό μέρος μέσα σε βαρέλια ή καζάνια με νερό, βρέχοντας τα φύλλα τους κατά διαστήματα.

Επρόκειτο δηλαδή για έναν κινούμενο θάμνο.

Αφού όλα ήταν έτοιμα ξεκινούσαν την τελετή με πομπή. Μπροστά πήγαινε η «Ντουντούλα» και ακολουθούσαν όλη η παρέα και πολλοί χωριανοί.

Περιφέρονταν στα κεντρικότερα μέρη του χωριού. Αρκετές φορές την εκδήλωση συνόδευαν νταούλια με ζουρνάδες ή γκάιντα.

Καθώς προχωρούσε η «Ντουντούλα» συνεχώς λικνίζονταν – χόρευε – πηδούσε και έβγαζε κραυγές φωνάζοντας «βάι – βάι ντουντούλα, πουλλή βρουχή - πουλλή βρουχή».

Τα ίδια ανταπαντούσαν και ο κόσμος δίνοντας ευχές για να βρέξει. « άϊντε ντουντούλα καλή βρουχή – πουλλή βρουχή κι τα πιδούδια φώναζαν – βρέξει-βρέξει πάππου να γίνουν τα σταφύλια».

Καθώς διέρχονταν έξω από τα σπίτια, κάτω από τα μπαλκόνια, τα μαγαζιά, τους καφενέδες, τις πλατείες, όλος ο κόσμος με διάφορα σκεύη που διέθετε εκείνη την στιγμή τον κατέβρεχαν. Γκιούμια, τενεκέδες, μαστραπάδες, στάμνες, μπούκλους, μπακράτσια, κουβάδες, κανάτες, κύπελλα κ. ά, άδειαζαν το νερό επάνω του, για το καλό, για να βρέξει.

Όπως γίνετε αντιληπτό ο άνθρωπος αυτός ήταν καταβρεγμένος από την κορυφή ως τα νύχια.

Συνήθως, πριν ή μετά την ευτράπελη αυτή εκδήλωση οι κάτοικοι του χωριού ως πιστοί χριστιανοί και πάντα κοντά στην εκκλησία και στον προστάτη τους Άγιο Αθανάσιο επικαλούνταν την βοήθειά του κάνοντας λιτανεία και περιφορά τις ιερής εικόνας του.

Το παράδοξο όλων αυτών των τελετών ήταν ότι συνήθως μετά από μερικές ημέρες έβρεχε.

πηγή:Σαντορινιος