Τί πρέπει να γνωρίζετε, πριν επιλέξετε σχολείο

Τα περισσότερα εργαζόμενα ζευγάρια στον κόσμο αναγκάζονται πολύ γρήγορα να στείλουν το παιδί τους σ’έναν βρεφονηπιακό σταθμό. Είναι η πρώτη φορά, που αισθάνονται ότι «αφήνουν» το παιδί τους. Αυτή η αίσθηση από μόνη της προσθέτει τόσο άγχος στους γονείς, που χάνουν τον ύπνο τους.
Υπάρχουν, όμως, ορισμένα θέματα, τα οποιά ειναί χρήσιμο να γνωρίζετε.

• Η ΣΧΕΣΗ ΔΑΣΚΑΛΟΥ-ΜΑΘΗΤΗ ΕΙΝΑΙ ΣΗΜΑΝΤΙΚΗ
Η σχέση, που καταφέρνει να αναπτύξει ο παιδαγωγός με το μαθητή του, είναι πιο σημαντική από οποιοδήποτε βιογραφικό (του εκπαιδευτικού). Αναλογιστείτε ότι το παιδί σας, μέχρι να πάει σε έναν παιδικό σταθμό ή στο προνήπιο, είναι περιτριγυρισμένο από ανθρώπους, που το λατρεύουν, που είναι διατεθειμένοι να κάνουν τα πάντα γι’αυτό, και ξαφνικά βρίσκεται ανάμεσα σε αγνώστους, με άλλα παιδιά και δεν αποτελεί πλέον το επίκεντρο της προσοχής.

Ζητήστε από τον διευθυντή να σας συστήσει τον εκπαιδευτικό, που θα αναλάβει το παιδί σας ή ακόμα και να παρακολουθήσετε ίσως λίγη ώρα από το μάθημά του. Συζητήστε μαζί του, χωρίς να τον ανακρίνετε. Να θυμάστε ότι θέλετε έναν δάσκαλο, που να είναι υπερήφανος για την πρόοδο των μαθητών του, να δίνει προσοχή στις πληροφορίες, που θα του δώσετε, να έχει αυτοπεποίθηση.

• ΛΕΞΕΙΣ, ΛΕΞΕΙΣ, ΛΕΞΕΙΣ
Στα πρώτα χρόνια της ζωής τους, τα παιδιά εμπλουτίζουν το λεξιλόγιό τους.

Βεβαιωθείτε ότι, μέσα στην τάξη, υπάρχουν αρκετά βιβλία, αλλά και ότι δίνεται βάση στην ανάγνωσή τους και την εκμάθηση λέξεων. Ακόμα και στα χρόνια του παιδικού σταθμού, βεβαιωθείτε ότι ο δάσκαλος χτίζει τις βάσεις για την ανάγνωση.

• ΤΑ ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΓΙΑ ΜΕΤΑ
Μην νομίζετε ότι τα μαθηματικά είναι κάτι, που δεν χρειάζεται να ξεκινήσει το παιδί σας από μικρή ηλικία. Ακονίζουν το μυαλό, δημιουργούν τρόπο σκέψης και –σύμφωνα με τους επιστήμονες- όσο πιο γρήγορα ξεκινήσει το παιδί να ασχολείται με τα μαθηματικά τόσο λιγότερα προβλήματα θα αντιμετωπίσει στο μέλλον.

Μιλήστε επισταμένα με τον διευθυντή του σχολείου επάνω σε αυτό το θέμα. Σιγουρευτείτε ότι στην τάξη μετρούν, μαθαίνουν τα σχήματα, τη διαφορά του μεγαλύτερου από το μικρότερο κ.τ.λ.

• ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΟ ΠΙΟ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ
Μην επαφίεστε μόνο στη φήμη του σχολείου ή στην τιμή του. Μην θεωρείτε, δηλαδή, ότι το «καλό» σχολείο, σίγουρα θα είναι και καλό. Μην νομίζετε ότι πάντα ισχύει το «ό,τι πληρώνεις, παίρνεις».

Επιλέξτε εσείς το σχολείο και μην μείνετε στη «διαφήμιση», που του έχουν κάνει άλλοι νωρίτερα, εκτός εάν πρόκειται για πολύ κοντινά σας πρόσωπα, στα οποία έχετε εμπιστοσύνη.

 

πηγή

Πολλά βιβλία στα 4, γερό μυαλό στα 18

Ο πλούτος γνωσιακών ερεθισμάτων στα πρώτα χρόνια βελτιώνει τη δομή του εγκεφάλου.

Τα βιβλία, τα εκπαιδευτικά παιχνίδια και ο πλούτος πνευματικών ερεθισμάτων από τα πρώτα χρόνια επηρεάζουν την ανάπτυξη του εγκεφάλου ενός παιδιού

Θέλετε το παιδί σας όταν μεγαλώσει να γίνει εξυπνότερο και να μπορεί να χειρίζεται καλύτερα τις καταστάσεις και τον κόσμο γύρω του; Αν ναι, δώστε του φυσικά αγάπη και στοργή αλλά κυρίως… διαβάστε του βιβλία, από τα πρώτα του κιόλας χρόνια, Μελέτη διαπίστωσε ότι όσο περισσότερα πνευματικά ερεθίσματα έχει ένα παιδί στην ηλικία των 4 ετών τόσο καλύτερα ανεπτυγμένος είναι ο εγκέφαλός του στα 18, χαρίζοντάς του υψηλότερη νοημοσύνη και καλύτερες γνωσιακές λειτουργίες.
Τα ευρήματα έρχονται να υπογραμμίσουν, σφραγίζοντας με τη «βούλα» της εγκεφαλικής τομογραφίας, την τεράστια σημασία που έχουν οι εμπειρίες της πρώτης παιδικής ηλικίας αργότερα στη ζωή. Η επικεφαλής της μελέτης, Μάρθα Φάρα, διευθύντρια του Κέντρου Νευροεπιστημών και Κοινωνίας του Πανεπιστημίου της Πενσιλβάνια, θεωρεί ότι υποδηλώνουν την ύπαρξη μιας περιόδου, στα πρώτα στάδια της ζωής μας, η οποία καθορίζει τη βέλτιστη ανάπτυξη του εγκεφάλου μας. «Πραγματικά υποστηρίζουν την ιδέα ότι αυτά τα πρώτα χρόνια έχουν ιδιαίτερη επιρροή» τόνισε.
Μελέτη σε βάθος χρόνου
Η μελέτη παρακολούθησε 64 παιδιά από την ηλικία των τεσσάρων ετών ως την ηλικία των περίπου 20 ετών. Στην αρχή της οι επιστήμονες επισκέφθηκαν τα σπίτια των τετράχρονων καταγράφοντας μια σειρά από λεπτομέρειες ώστε να μετρήσουν τα πνευματικά ερεθίσματα που δέχονταν – π.χ. πόσα παιδιά βιβλία είχαν, αν είχαν εκπαιδευτικά παιχνίδια που τους μάθαιναν τα χρώματα, τους αριθμούς και τα γράμματα ή αν έπαιζαν με μουσικά όργανα, αληθινά ή παιχνίδια.
Επίσης αξιολόγησαν τη «γονική γαλούχηση» – πόση ζεστασιά, φροντίδα και υποστήριξη είχαν τα παιδιά από τους γονείς. Οι ίδιοι έλεγχοι επαναλήφθηκαν όταν τα παιδιά ήταν οκτώ ετών. Υστερα από περίπου μια δεκαετία, όταν οι συμμετέχοντες ήταν μεταξύ 17 και 19 ετών, οι ειδικοί εξέτασαν τον εγκέφαλό τους στον τομογράφο.
Η ανάλυση των δεδομένων έδειξε ότι ο εγκέφαλος των παιδιών που είχαν περισσότερα γνωσιακά ερεθίσματα στην ηλικία των τεσσάρων ετών ήταν καλύτερα ανεπτυγμένος.  Ολοι οι άλλοι παράγοντες που εξέτασαν οι επιστήμονες – μεταξύ των οποίων ο δείκτης νοημοσύνης των γονιών, η γονική γαλούχηση σε όλες τις ηλικίες ή η ενίσχυση των γνωσιακών ερεθισμάτων στην ηλικία των οκτώ ετών – δεν φάνηκαν να έχουν καμία επιρροή.
Λεπτότερος φλοιός, υψηλότερο IQ
Συγκεκριμένα οι ειδικοί είδαν ότι ο εγκέφαλος των παιδιών που είχαν περισσότερα πνευματικά ερεθίσματα στα τέσσερα είχε λεπτότερο φλοιό – χαρακτηριστικό το οποίο αποτελεί δείγμα μεγαλύτερης ανάπτυξης. Όταν γεννιόμαστε ο φλοιός του εγκεφάλου μας – το εξωτερικό του στρώμα δηλαδή – είναι πιο χονδρός, Καθώς όμως αναπτυσσόμαστε, περνώντας στην παιδική ηλικία και στην εφηβεία, σιγά σιγά αρχίζουμε να αποβάλλουμε τα κύτταρα που μας είναι άχρηστα, «εξειδικεύοντας» περισσότερο αυτά που απομένουν, με αποτέλεσμα ο φλοιός να λεπταίνει.
«Πρέπει πραγματικά να λεπτύνει και να εκπαιδευθεί για να ανταποκριθεί στο περιβάλλον στο οποίο μεγαλώνουμε» εξήγησε ο Μπράιαν Αβαντς, επίκουρος καθηγητής Ακτινολογίας στο Πανεπιστήμιο της Πενσιλβάνια και κύριος συγγραφέας της μελέτης. «Οσο περισσότερο διεγείρονται κάποια τμήματα του εγκεφάλου τόσο πιο λεπτά γίνονται, Χρησιμοποιούνται περισσότερο και εξειδικεύονται σε συγκεκριμένα καθήκοντα» υπογράμμισε ο ερευνητής, προσθέτοντας ότι τα άτομα με λεπτότερο φλοιό τείνουν να έχουν υψηλότερο δείκτη IQ.
«Φαίνεται σχεδόν, όποια και αν είναι η φυσιολογική αναπτυξιακή διαδικασία, σαν αυτή να επιταχύνθηκε ή να προχώρησε στα παιδιά με τα περισσότερα γνωσιακά ερεθίσματα» σχολίασε από την πλευρά της η κυρία Φάρα.  Η περιοχή που φάνηκε να έχει επηρεαστεί περισσότερο, όπως ανέφεραν οι ερευνητές παρουσιάζοντας τη μελέτη τους στο ετήσιο συνέδριο της Εταιρείας Νευροεπιστημών στη Νέα Ορλεάνη, ήταν ο αριστερός έξω κροταφικός φλοιός. Η περιοχή αυτή, η οποία βρίσκεται περίπου πίσω από το αφτί, σχετίζεται με την εννοιολογική μνήμη, την επεξεργασία του νοήματος των λέξεων και τη γενική γνώση μας για τον κόσμο.

πηγή: Το βήμα

Δυσορθρογραφία - ορθογραφία

Τι είναι η Δυσορθρογραφία;

Απλοί τρόποι εκμάθησης ορθογραφίας

Η δυσορθογραφία είναι μία ειδική μαθησιακή δυσκολία που εμφανίζεται σε παιδιά που κάνουν πολλά ορθογραφικά λάθη τόσο στο θέμα όσο και στις καταλήξεις των λέξεων.



αντικαταστάσεις σωστών γραμμάτων
σε λάθος σειρά

Συχνά τα παιδιά που παρουσιάζουν δυσλεξία (δυσκολίες στην ανάγνωση και τη γραφή) παρουσιάζουν ταυτόχρονα προβλήματα και στην ορθογραφία ωστόσο η δυσορθογραφία μπορεί να υφίσταται και μόνη της χωρίς να συνοδεύεται από διαταραχές στην αναγνωστική ικανότητα.

Τα άτομα με δυσορθογραφία, δυσκολεύονται κυρίως να κατανοήσουν τους γραμματικούς κανόνες, να βάλουν δηλαδή κάθε λέξη σε μία λογική κατηγορία σύμφωνα με το μέρος του λόγου που ανήκει, το γένος, την πτώση και τον αριθμό και να εφαρμόσουν έτσι σωστά τον ορθογραφικό κανόνα. Αδυνατώντας λοιπόν να εφαρμόσουν τον κανόνα ενώ μπορεί να τον γνωρίζουν δεν μπορούν να τον γενικεύσουν και να τον χρησιμοποιήσουν στον γραπτό τους λόγο.

Τα παιδιά με την ειδική αυτή μαθησιακή διαταραχή εκτός από τη δυσκολία που έχουν στην κατανόηση των γραμματικών χαρακτηριστικών κάνουν συνήθως δύο τύπους ορθογραφικών λαθών:

α) τα λάθη ακουστικού τύπου όπου τα παιδιά έχουν δυσκολία στην ακουστική διάκριση των ήχων και στη σειρά διαδοχής τους (αγρός αντί αργός)

β) τα λάθη οπτικού τύπου όπου τα παιδιά έχουν δυσκολία στην οπτική διάκριση των χαρακτηριστικών των γραμμάτων ( βέλω αντί θέλω)



- Μπορείς να μου πεις τι κάνεις τώρα;
- Ορθογραφία!

Αναλυτικότερα τα λάθη των παιδιών με δυσκολίες στην ορθογραφία είναι τα εξής:

ορθογραφικά λάθη θέματος και καταλήξεως των λέξεων (δεν μπορούν να θυμηθούν τους κανόνες ορθογραφίας)

αντικαταστάσεις δίψηφων συμφώνων που μοιάζουν ακουστικά μεταξύ τους (τσάκι αντί τζάκι)

παραλείψεις γραμμάτων, συλλαβών και καταλήξεων (ξύστα αντί ξύστρα)

αντικαταστάσεις ομόηχων άρθρων, ουσιαστικών, επιθέτων και ρημάτων (τον αντί των, σκηνή αντί σκοινί, πολλή αντί πολλοί, παίρνω αντί περνώ)

αντικαταστάσεις σωστών γραμμάτων σε λάθος σειρά (πνάω αντί πάνω)

αντιστροφές γραμμάτων ή λέξεων (3 αντί ε, σκιτάπι αντί σπιτάκι)

προσθέσεις ή παραλείψεις γραμμάτων στις λέξεις (τελειώνιω ή τελιώνω αντί για τελειώνω)

φωνητική γραφή των λέξεων (γράφουν τη λέξη όπως ακριβώς την ακούν, απλοποιώντας έτσι τη λέξη οπτικά με το να χρησιμοποιούν τους πιο απλούς φθόγγους π.χ. ορέος αντί ωραίος)

ανομοιόμορφα γράμματα, μίξη κεφαλαίων και μικρών γραμμάτων μέσα στη λέξη

μικρές αποστάσεις ανάμεσα στις λέξεις και κόλλημα των γραμμάτων μεταξύ τους ή μεγάλες αποστάσεις ανάμεσα στις λέξεις

μη χρήση τονισμού στις λέξεις

συνεχόμενη επανάληψη των ίδιων λέξεων (και και)

γραφή εκτός της γραμμής του τετραδίου

Τα παιδιά που παρουσιάζουν αυτή την ειδική μαθησιακή δυσκολία χρειάζονται ένα εξατομικευμένο πρόγραμμα διδασκαλίας αφού δεν αρκεί η επανάληψη και η εξάσκηση που έχει ανάγκη ένα παιδί που είναι απλώς ανορθόγραφο. Η ειδική διδασκαλία πρέπει να στηρίζεται σε τεχνικές εμπέδωσης των ορθογραφικών κανόνων μέσω της δημιουργίας οπτικών εικόνων και της εφαρμογής μνημονικών τεχνικών. Στόχος είναι να μπορέσει το κάθε παιδί με τη βοήθεια της κατηγοριοποίησης των λέξεων να αυτοματοποιήσει τη γνώση αλλά ταυτόχρονα να μάθει να έχει ενεργό ρόλο στη μαθησιακή διαδικασία επιλέγοντας μεθόδους που θα καλύπτουν τις ανάγκες, τις ιδιαιτερότητες και πάνω από όλα τις ικανότητές του.

πηγή: anaptixipaidiou

ΠΗΓΗ της πηγής: www.ygeianews.gr, Εύα Ν. Τσώλη, Ψυχολόγος

Απλοί τρόποι εκμάθησης ορθογραφίας

Το κάθε παιδί μαθαίνει ορθογραφία με διαφορετικό τρόπο. Ένα πολύ συνηθισμένο φαινόμενο που παρατηρείται είναι η δυσορθογραφία των παιδιών με μαθησιακές δυσκολίες. Το δύσκολο είναι ότι ενώ ξέρουν τον κανόνα, τον ξεχνούν όταν γράφουν! Γράφω μερικές ιδέες για το πως μπορεί να διδαχθεί η ορθογραφία και η γραμματική.



Σχετίζουμε έναν κανόνα ορθογραφίας με εικόνες
και διαφορετικά χρώματα

Συστηματική και επαναμβανόμενη κατάρτιση των βασικών κανόνων. Αρχικά πρέπει να διδάξουμε καλά τους βασικότερους κανόνες και να βεβαιωθούμε ότι το παιδί τους έχει κατανοήσει αρκετά. Ανά τακτά χρονικά διαστήματα πρέπει να κάνουμε επανάληψη των κανόνων.

Οπτική παράσταση των κανόνων. Σχετίζουμε έναν κανόνα ορθογραφίας με εικόνες και διαφορετικά χρώματα.

Μπορούμε στα σχολικά κείμενα να κάνουμε ομαδοποίηση των λέξεων. π.χ. Ζητάμε από το παιδί να βρουν όλα τα ρήματα σε -ιζω ή όλα τα θηλυκά ουσιαστικά και να τα γράψουν. Είναι μια καλή εξάσκηση στους κανόνες.

Το πιο σημαντικό είναι να μην αγχώνουμε τα παιδιά για τα ορθογραφικά λάθη, έτσι απογοητεύονται και πέφτει η αυτοεκτίμηση τους. Ας τα διορθώνουμε διακριτικά και με θετικό τρόπο.

Στα δευτερεύοντα μαθήματα να μην λαμβάνονται υπόψη τα ορθογραφικά λάθη και να μην επηρεάζουν το βαθμό.

Το να γράψει το παιδί π.χ. 10 φορές μια λέξη που έκανε λάθος... δεν βοηθά σε τίποτα!! Δεν μαθαίνει έτσι! Προτιμήστε τα οπτικά ερεθίσματα και τη συχνή επανάληψη.

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ: www.hamomilaki.gr

Πώς λειτουργεί η δημιουργικότητα.

Στο παρακάτω βίντεο, θα δούμε πώς λειτουργεί η δημιουργικότητα.Οι πελάτες μας θέλουν να κάνουμε περισσότερη δουλειά σε λιγότερο χρόνο
Πώς μπορούμε να τους κάνουμε να καταλάβουν ότι για πιο αποτελεσματικές ιδέες
χρειαζόμαστε περισσότερο χρόνο;
Τους στείλαμε αυτό το βίντεο για να τους δείξουμε πώς δουλεύει η δημιουργικότητα.
Για να εξετάσουμε τον σύνδεσμο μεταξύ δημιουργικότητας και χρόνου πήγαμε και βρήκαμε τους πιο ταλαντούχους ανθρώπους του κόσμου.
Τους ζητήσαμε να συμπληρώσουν το σχέδιο ένός ρολογιού... μέσα σε 10 λεπτά.
Ο περιορισμένος χρόνος ήταν αρκετός μόνο για την πρώτη ιδέα.
Αλλά τί έγινε όταν τους δώσαμε 10 επιπλέον λεπτά για τον ίδιο πράγμα;
Η δημιουργικότητα δεν εμπνέεται απο την πίεση του χρόνου,
αλλά απο την ελευθερία, το παιχνίδι, την ευχαρίστηση.

Για τη διδασκαλία της ξένης γλώσσας στο δημοτικό

Κωνσταντίνος Ι. Δεσποτόπουλος


Υπήρξα δύο φορές Υπουργός Παιδείας, το 1989 και το 1990. Εύλογο είναι άρα το υπεύθυνο κάπως ενδιαφέρον μου για τις σπουδαίες α­ποφάσεις σε θέματα παιδείας.
Πληροφορούμαι από δημοσίευμα ότι προγραμματίζεται διδασκαλία ξένης γλώσσας από την πρώτη ήδη τάξη του Δημοτικού, με πρόσφορη έστω μέθο­δο για τη δεκτικότητα μαθητών ηλικίας μικρότερης και των δέκα ετών. Ανησυχώ, λοιπόν, μήπως η πρόωρη αυτή διδασκαλία έχει ως αποτέλεσμα όχι το ελπιζόμενο αγαθό της διγλωσσίας, άλλα μάλλον το ελάττωμα της δυσγλωσσίας, και όχι αυτό μόνο.

Το Δημοτικό Σχολείο, υπενθυμίζω, σπουδαίο σκοπό μεταξύ άλλων έχει την ανάπτυξη της νοημοσύνης των μικρών μαθητών και σύνδρομα της εκφραστι­κής των ικανότητας. Και συντελείται η ανάπτυξη της εκφραστικής των ικανότη­τας με υποβοήθησή των προς βελτιωμένη χρήση της μητρικής των γλώσσας.

Η γλώσσα όμως, υπενθυμίζω επίσης, δεν είναι απλώς όργανο πνευματικής επικοινωνίας μεταξύ των ανθρώπων, απαραίτητη για τη λειτουργία της κοινω­νίας, άρα και για την ύπαρξη του ανθρώπου, αλλά είναι και το κατεξοχήν όρ­γανο παιδείας, καθώς είναι όχι απλώς φωνή «τού λυπηρού και του ηδέος σημείον», κάτι και στα ζώα υπαρκτό, αλλά είναι φωνή εκφραστική νοημάτων, άρα και θελήσεων και οντοτήτων και αξιών΄ είναι λοιπόν μύχιο αγαθό του ανθρωπίνου πνεύματος, είναι, κατά μεταφορική έκφραση «το αίμα της ψυχής», είναι δηλαδή για την ψυχή του ανθρώπου ό,τι είναι το αίμα για το σώμα του.

Η προαγωγή του ανθρώπου από την κατάσταση νοημοσύνης του νηπίου στην κατάσταση νοημοσύνης του παιδιού είναι σε μέγα βαθμό επίτευγμα της γλώσσας. Και αποτελείται η «γλώσσα» κάθε λαού από σύστημα λέξεων αντι­στοίχων προς νοηματισμένα πράγματα είτε γεγονότα ή και όντα εκτός χρό­νου, αλλά και σύστημα κανόνων συνειρμού των λέξεων. Και με τέτοια συγκρότηση βοηθεί πολύτιμα η γλώσσα τη συνείδηση του ανθρώπου για στερεή πνευματική διακατοχή, έστω κατά μέρος μόνο, των συστατικών της ζωής του και του γύρω του κόσμου, αλλά και για περαιτέρω διερεύνησή των.

Εμπεδώνεται, λοιπόν, στη συνείδηση του μικρού παιδιού η γνώση κάθε πράγματος είτε γεγονότος, καθώς αυτό κατονομάζεται με ορισμένη λέξη και η λέξη αυτή, αφού ακουσθεί από το μικρό παιδί για τη σήμανσή του, παραμένει θησαυρισμένη στην παιδική συνείδηση, αγαθό της ήδη έτοιμο προς χρήση. Εξ άλλου, το μικρό παιδί και οικειώνεται με τις μεταβολές των μη άκλι­των λέξεων στις καταλήξεις των, και με τον συνειρμό των λέξεων για σχημα­τισμό προτάσεων και με τον πρόσθετο αυτό καταρτισμό αποκτάει την ικανό­τητα για χρήση των εκμαθημένων ήδη μονοσήμαντων λέξεων.

Ποιό θα είναι, λοιπόν, το αποτέλεσμα, εάν εκτός από την ορισμένη λέξη της μητρικής γλώσσας, τη σημαίνουσα ορισμένο πράγμα ή γεγονός προσφέ­ρεται προς το μικρό παιδί για σήμανση του ίδιου αυτού πράγματος ή γεγο­νότος και μια λέξη άλλη προερχόμενη από το λεξιλόγιο ξένης γλώσσας, ή και όταν προβάλλονται σύνδρομα στη συνείδηση του μικρού παιδιού, με τη διδα­σκαλία ξένης γλώσσας και συνειρμοί λέξεων αλλότροποι, και ασυμβίβαστοι προς τους μόλις οικείους του από τη μητρική του γλώσσα; Είναι βέβαιο, σχε­δόν, ότι θα περιέρχεται το μικρό παιδί σε δυσυπέρβλητη σύγχυση, ως προς την ονομασία πραγμάτων και γεγονότων και σε αμηχανία ως προς τον συνειρ­μό των λέξεων για την έκφραση διανοημάτων, εφόσον περιάγεται σε δυσχέ­ρεια ταυτισμού λέξεων και σημαινομένων των, αλλά και ριπτάζεται μεταξύ δια­φορετικών τρόπων συνειρμού των λέξεων.

Ως Υπουργός Παιδείας πριν είκοσι χρόνια είχα παρεμποδίσει την εισαγω­γή στα Δημοτικά Σχολεία υπολογιστών προς χρήση των μικρών μαθητών, γιατί διέβλεψα κίνδυνο εθισμού των σε πνευματική ραστώνη, επιβλαβέστατη για την ανάπτυξη της νοημοσύνης των. Παρόμοια, τώρα, με το δικαίωμα και των πρεσβειών της ηλικίας επισημαίνω την επιζήμια για την παιδεία παρασυνέπεια της διδασκαλίας ξένης γλώσσας από την πρώτη ήδη Τάξη του Δημοτικού Σχολείου. Αδιαφορώ αν μου καταλογισθεί από τους αντιφρονούντες υπέρμετρη σωφροσύνη.

Εύχομαι το Υπουργείο Παιδείας να σεβαστεί τον κύριο σκοπό του Δημο­τικού Σχολείου, την ανάπτυξη της νοημοσύνης των μικρών μαθητών, και σύν­δρομα της εκφραστικής των ικανότητας προς σαφήνεια και ακρίβεια, επιτεύξιμη, πιστεύω, με τη διδασκαλία σ' αυτούς μόνης της μητρικής των γλώσσας και να προγραμματίσει τη διδασκαλία της ξένης γλώσσας για μαθητές προ­χωρημένης κάπως ηλικίας αλλά και προπάντων να σεβασθεί την ελληνική γλώσσα, μητρική γλώσσα της φιλοσοφίας και της επιστήμης, χορηγό πλείστων λέξεων στις ξένες γλώσσες για την έκφραση των εννοιών του πολιτισμού.


Πηγή: «Νέα Ευθύνη»

Τα ελληνόπουλα απροστάτευτα στο Διαδίκτυο

Από πολύ μικρές ηλικίες σερφάρουν ανεξέλεγκτα στο ίντερνετ

Τα ελληνόπουλα κάνουν χρήση των ιστοσελίδων κοινωνικής δικτύωσης από τη νηπιακή ηλικία σύμφωνα με διαδικτυακή έρευνα που πραγματοποίησε η Δράση Ενημέρωσης Saferinternet.gr του Ελληνικού Κέντρου Ασφαλούς Διαδικτύου, κατά την περίοδο 10/5/2011 έως 25/9/2011.

Η έρευνα, με τη συμβολή και συνεργασία του Πανελλήνιου Σχολικού Δικτύου, είχε ως αποδέκτες τους εκπαιδευτικούς όλων των βαθμίδων εκπαίδευσης, και σε αυτήν ανταποκρίθηκαν 2.319 εκπαιδευτικοί από όλη την Ελλάδα. Τα κυριότερα αποτελέσματα της έρευνας, σε σχέση με τη χρήση διαδραστικών τεχνολογιών από τους μαθητές, είναι τα εξής:

-Στην πλειοψηφία των νηπιαγωγείων (76%) τουλάχιστον ένα στα 10 νήπια χρησιμοποιεί το Διαδίκτυο εκτός σχολείου. Σε ένα από τα τέσσερα νηπιαγωγεία, τρία στα 10 νήπια χρησιμοποιούν το Διαδίκτυο, ενώ σε ένα στα 10 νηπιαγωγεία το ποσοστό των νηπίων που κάνουν χρήση του Διαδικτύου εκτός σχολείου, είναι 50%.

-Στο 10% των νηπιαγωγείων, ένα στα 10 νήπια έχει δικό του κινητό τηλέφωνο.

-Στο 14% των νηπιαγωγείων, ένα έως δύο νήπια έχουν, ήδη, προφίλ σε κάποια ιστοσελίδα κοινωνικής δικτύωσης.

-Σε περισσότερα από τα μισά δημοτικά (56%), τουλάχιστον πέντε στα 10 παιδιά χρησιμοποιούν το Διαδίκτυο εκτός σχολείου, σε ποσοστό δε 19% επί του συνόλου των δημοτικών που απάντησαν στο ερωτηματολόγιο, τα παιδιά που χρησιμοποιούν το Διαδίκτυο εκτός σχολείου είναι από οκτώ έως 10 στα 10.

-Σε τρία στα 10 δημοτικά σχολεία, τουλάχιστον οι μισοί μαθητές έχουν δικό τους κινητό τηλέφωνο, με τα μισά από τα δημοτικά αυτά να ενημερώνουν για χρήση κινητού από τους μαθητές σε ποσοστά 80-90%.

-Σε δύο από 10 δημοτικά σχολεία, τουλάχιστον οι μισοί μαθητές έχουν προφίλ σε κάποιο κοινωνικό δίκτυο όπως το Facebook. Επί συνόλου των δημοτικών που απάντησαν στο ερωτηματολόγιο, το 1,5 στα 10 παιδιά έχει, ήδη, ένα τέτοιο προφίλ.

-Επί του συνόλου των γυμνασίων και λυκείων της χώρας που απάντησαν στο ερωτηματολόγιο, οι 8,8 στους 10 μαθητές χρησιμοποιούν το Διαδίκτυο εκτός σχολείου.

-Σε σχεδόν τα μισά από τα σχολεία αυτά (47%) όλοι οι μαθητές έχουν δικό τους κινητό τηλέφωνο και σε ποσοστό 40% οι εννέα στους 10 μαθητές διαθέτουν κινητό. Επί της συντριπτικής πλειοψηφίας των σχολείων (97%), οι επτά έως 10 μαθητές διαθέτουν δικό τους κινητό τηλέφωνο.

-Στα έξι από τα 10 γυμνάσια και λύκεια της χώρας, τουλάχιστον οι επτά στους 10 μαθητές έχουν προφίλ σε κάποιο ιστοχώρο κοινωνικής δικτύωσης, ενώ σε ποσοστό 73% των σχολείων, κατά μέσο όρο 6,7 στους 10 μαθητές έχουν προφίλ στο Facebook.

Τα παραπάνω στοιχεία, σύμφωνα με το Ελληνικό Κέντρο Ασφαλούς Διαδικτύου, καταδεικνύουν την άμεση ανάγκη να ασχοληθούν οι κηδεμόνες των ανήλικων χρηστών με τις διαδραστικές τεχνολογίες, έτσι ώστε γνωρίζουν τα οφέλη και τους δυνητικούς κινδύνους και να κατανοήσουν τους λόγους που ωθούν τους ανήλικους χρήστες από τόσο μικρή ηλικία στη χρήση του Διαδικτύου.

Το Κέντρο, επίσης, επισημαίνει ότι είναι σημαντικό να θέσουν οι γονείς στα παιδιά τους όρια χρήσης αυτών των τεχνολογιών από μικρή ηλικία και να εξηγήσουν με σαφήνεια το τι επιτρέπεται και τι όχι, κάνοντας έτσι το Διαδίκτυο

οικογενειακή υπόθεση. Όπως τονίζει, ζητήματα όπως η χρήση ιστοχώρων κοινωνικής δικτύωσης (π.χ. Facebook) από ανήλικους χρήστες κάτω των 13 ετών, που απαγορεύεται ρητά από τον ίδιο τον ιστοχώρο, πρέπει άμεσα να απασχολήσουν τους γονείς.

Επίσης, το Κέντρο επισημαίνει ότι είναι πολύ σημαντικό να βοηθηθούν οι εκπαιδευτικοί, ώστε μέσα από εξειδικευμένες μαθησιακές δραστηριότητες να συμβάλουν στην ανάπτυξη της κριτικής ικανότητας των μαθητών και τη σωστή συμπεριφορά στους εικονικούς κόσμους.

Σε αυτό το πλαίσιο, και μέσα από το μνημόνιο συνεργασίας που έχει συνάψει το Ελληνικό Κέντρο Ασφαλούς Διαδικτύου με το υπουργείο Παιδείας, έχει προωθηθεί το εγκεκριμένο εκπαιδευτικό εγχειρίδιο «Μαθαίνω να σερφάρω δημιουργικά και με ασφάλεια», έκτασης 244 σελίδων, σε όλους τους πιστοποιημένους εκπαιδευτικούς μέσω της ιστοσελίδας του Πανελλήνιου Σχολικού Δικτύου internet-safety।sch.grΆ.

πηγή:Βήμα

Απλοί τρόποι εκμάθησης ορθογραφίας

Το κάθε παιδί μαθαίνει ορθογραφία με διαφορετικό τρόπο. Ένα πολύ συνηθισμένο φαινόμενο που παρατηρείται είναι η δυσορθογραφία των παιδιών με μαθησιακές δυσκολίες. Το δύσκολο είναι ότι ενώ ξέρουν τον κανόνα, τον ξεχνούν όταν γράφουν! Γράφω μερικές ιδέες για το πως μπορεί να διδαχθεί η ορθογραφία και η γραμματική.

• Συστηματική και επαναμβανόμενη κατάρτιση των βασικών κανόνων. Αρχικά πρέπει να διδάξουμε καλά τους βασικότερους κανόνες και να βεβαιωθούμε ότι το παιδί τους έχει κατανοήσει αρκετά. Ανά τακτά χρονικά διαστήματα πρέπει να κάνουμε επανάληψη των κανόνων.


• Οπτική παράσταση των κανόνων. Σχετίζουμε έναν κανόνα ορθογραφίας με εικόνες και διαφορετικά χρώματα.


• Μπορούμε στα σχολικά κείμενα να κάνουμε ομαδοποίηση των λέξεων. π.χ. Ζητάμε από το παιδί να βρουν όλα τα ρήματα σε -ιζω ή όλα τα θηλυκά ουσιαστικά και να τα γράψουν. Είναι μια καλή εξάσκηση στους κανόνες.

Το πιο σημαντικό είναι να μην αγχώνουμε τα παιδιά για τα ορθογραφικά λάθη, έτσι απογοητεύονται και πέφτει η αυτοεκτίμηση τους. Ας τα διορθώνουμε διακριτικά και με θετικό τρόπο.

Στα δευτερεύοντα μαθήματα να μην λαμβάνονται υπόψη τα ορθογραφικά λάθη και να μην επηρεάζουν το βαθμό.

Το να γράψει το παιδί π.χ. 10 φορές μια λέξη που έκανε λάθος...δεν βοηθά σε τίποτα!! Δεν μαθαίνει έτσι! Προτιμήστε τα οπτικά ερεθίσματα και τη συχνή επανάληψη.

πηγή: Περί Μαθησιακών Δυσκολιών

Προβλήματα μαθηματικών

Τα παιδιά με μαθησιακές δυσκολίες, δυσκολεύονται συνήθως στην επίλυση προβλημάτων. Μπορεί να κάνουν όλες τις πράξεις σωστά αλλά δεν μπορούν να κατανοήσουν ένα πρόβλημα!

Για να βοηθήσετε το παιδί να λύσει ένα πρόβλημα κάντε τα εξής:

• Πείτε στο παιδί να βρει και να σημειώσει τα δεδομένα και τα ζητούμενα.
• Φτιάξτε ένα σκίτσο, μια εικόνα που να βοηθά στην κατανόηση των δεδομένων του προβλήματος.
• Πείτε στο παιδί με πιο απλά λόγια το πρόβλημα.
• Βεβαιωθείτε ότι έχει καταλάβει τι λέει και τι πρέπει να βρει.
• Για κάθε πράξη που κάνει πρέπει να γνωρίζει το λόγο που την κάνει και τι θα βρει.
• Αν το πρόβλημα είναι τόσο δύσκολο που το παιδί με τίποτα δεν το καταλαβαίνει, τότε μην το λύσετε εσείς...ας το εξηγήσει ο εκπαιδευτικός στην τάξη. Από τη στιγμή που ένα παιδί (που πάντα είναι πολλά περισσότερα) αδυνατεί να λύσει ένα πρόβλημα, ο δάσκαλος οφείλει να το εξηγήσει.
• Αν είναι δυνατό, χρησιμοποιήστε αντικείμενα ή βρείτε πρακτικό τρόπο επεξήγησης του προβλήματος. Αυτό είναι εφικτό, αν πρόκειται για προβλήματα με χρήματα ή με ποσότητες.

πηγή: Περί μαθησιακών δυσκολιών

Κατανόηση κειμένου

Κατανόηση είναι η αντίληψη και η ερμηνεία όσων διαβάζουμε. Τα παιδιά προκειμένου να κατανοούν με ακρίβεια ένα γραπτό κείμενο πρέπει να είναι ικανά 1) να αποκωδικοποιούν ότι διαβάζουν, 2) να κάνουν συνδέσεις μεταξύ αυτών που διαβάζουν και αυτών που ήδη γνωρίζουν, 3) να σκέφτονται σε βάθος αυτά τα οποία έχουν διαβάσει. Βασικό κομμάτι της κατανόησης είναι η απόκτηση επαρκούς λεξιλογίου ή η γνώση της ερμηνείας αρκετών λέξεων.

Οι αναγνώστες που έχουν καλή κατανόηση είναι ικανοί να πάρουν αποφάσεις σχετικά με αυτό που διαβάζουν – ποια είναι τα σημαντικά σημεία, τι προκάλεσε ένα γεγονός να συμβεί, ποιοι χαρακτήρες είναι αστείοι. Επιπλέον, η κατανόηση περιλαμβάνει το συνδυασμό της ανάγνωσης με τη σκέψη και την αντίληψη.

Τι παρατηρώ στο σπίτι

Δυσκολεύεται να κάνει την περίληψη ενός βιβλίου ή ενός κειμένου.

Είναι πιθανό να μπορεί να σου πει τι συνέβη σε μια ιστορία, αλλά δεν μπορεί να εξηγήσει γιατί τα γεγονότα έγιναν με αυτή τη σειρά.

Δεν μπορεί να εξηγήσει ποιες πιθανόν ήταν οι σκέψεις ή τα συναισθήματα των ηρώων.

Τι μπορώ να κάνω για να βοηθήσω

Συζητήστε με το παιδί σας σχετικά με αυτά που έχει διαβάσει. Κάντε στο παιδί σας λεπτομερείς ερωτήσεις αναφορικά με το βιβλίο και συνδέστε τα γεγονότα με εμπειρίες από τη δική του ζωή.

Βοηθήστε το παιδί σας να γυρίσει πίσω στο κείμενο προκειμένου να υποστηρίξει τις απαντήσεις του.

Συζητήστε την ερμηνεία των άγνωστων λέξεων, τόσο αυτών που διαβάζει όσο και αυτών που ακούει.

Τι παρατηρώ στην τάξη

Εστιάζει την προσοχή του σε «λάθος» σημεία του κειμένου, παραδείγματος χάρη δίνει μεγάλη έμφαση στις λεπτομέρειες και χάνει την ουσία.

Δεν μπορεί να πει ξεκάθαρα τη λογική ακολουθία πράξεων μιας ιστορίας.

Δεν μπορεί να επιλέξει τα κύρια γεγονότα από ένα κείμενο πληροφοριών.

Τι μπορώ να κάνω για να βοηθήσω

Διδάξτε τους μαθητές σας διαφορετικούς τύπους κειμένων (διηγήματα, κείμενα πληροφοριών).

Χρησιμοποιήστε με τους μαθητές σας οργανωμένα σχεδιαγράμματα που τους βοηθούν να χωρίζουν τις πληροφορίες σε μικρότερα κομμάτια και να συγκρατούν ότι διαβάζουν.

Διδάξτε τους μαθητές σας να ελέγχουν την κατανόηση τους.

Διδάξτε τους να μάθουν να κρατούν σημειώσεις και να εξασκηθούν σε στρατηγικές όπως η περίληψη.



πηγή: Περί μαθησιακών δυσκολιών

Δυσλεξία «Λόλα, να ένα …μμμήλο!»

Όποιος ακούσει τον Γιάννη Πουπουνάκη, 5,5 ετών, να μιλάει, δεν θα πιστέψει ότι ένα χρόνο νωρίτερα, τον καιρό που πήγαινε προνήπιο, γύρισε κλαίγοντας στο σπίτι : οι συμμαθητές του είχαν γελάσει, επειδή δεν μπορούσε να προφέρει τη λέξη «μυαλό» _και, γενικότερα, τα σύμφωνα των λέξεων. Το ίδιο μεσημέρι, κιόλας, η μητέρα του κυρία Λίνα Πυροβολάκη, τον πήγε σε ειδικό, με αποτέλεσμα σήμερα η εξέλιξη να είναι θεαματική. Από τον τραυλισμό ως τη γλωσσική καθυστέρηση, και από τις φωνολογικές διαταραχές ως τον αυτισμό, εκατοντάδες χιλιάδες παιδιά αντιμετωπίζουν καθημερινά δυσκολίες στον προφορικό λόγο. Δυσκολίες που συχνά μεγεθύνονται, υπο την άγνοια των γονέων, το έλλειμμα ενημέρωσης των εκπαιδευτικών και τις υπέρμετρες κοινωνικές προσδοκίες για παιδιά «κανονικά».

«Τα πιο συχνά περιστατικά αφορούν φωνολογικές διαταραχές, την απλούστευση δηλαδή της δομής της λέξης από το παιδί, με αποτέλεσμα να ακούγεται μικρότερο ηλικιακά από όσο πραγματικά είναι. Αντί για παράδειγμα να πει «σφυρίχτρα», λέει «σιίτα», τονίζει η λογοθεραπεύτρια κυρία Βάλια Γαλυφιανάκη. «Υπάρχουν, όμως πολύ πιο σοβαρές δυσκολίες ως προς την κατανόηση και την έκφραση του προφορικού λόγου, οι οποίες δυστυχώς παραμένουν αδιαφανείς για τους περισσότερους γονείς. Ελλιπείς φράσεις, συντακτικά λάθη, φτωχό λεξιλόγιο, παρότι συνιστούν γλωσσική καθυστέρηση ή και γλωσσική διαταραχή, περνούν απαρατήρητες, με αποτέλεσμα το παιδί να πηγαίνει στο Δημοτικό και το πρόβλημα να γιγαντώνεται. Το ορόσημο είναι πάντα η έναρξη του σχολείου, με κύριο ζητούμενο το παιδί να μιλάει καθαρά και ώριμα, τόσο για ψυχολογικούς λόγους, για να μη γίνεται αντικείμενο πειράγματος από τους συμμαθητές του, όσο και για εκπαιδευτικούς, καθώς ενδέχεται να αντιμετωπίσει μαθησιακές δυσκολίες».

Σύμφωνα με την κυρία Γαλυφιανάκη, τα πολλαπλά ερεθίσματα στην οικογένεια βοηθούν το παιδί, δεν διασφαλίζουν ωστόσο την ομαλή εξέλιξη του λόγου. Η δυσλειτουργία στις σοβαρές διαταραχές λόγου είναι συνήθως νευρολογικής φύσης, με «έδρα» τα οικεία εγκεφαλικά κέντρα. Κλειδί παραμένει ασφαλώς η έγκαιρη διάγνωση_ σε αυτές τις περιπτώσεις , η παρέμβαση του λογοθεραπευτή απαιτεί εξάλλου χρόνο.

Η λογοθεραπεύτρια διαβεβαιώνει ότι σε πλείστες όσες περιπτώσεις, η κατάσταση διορθώνεται: «Περίπου 20-25% των παιδιών που παρουσιάζουν καθυστέρηση ή ανωριμότητα στον λόγο, επανέρχεται. Ποσοστό 60-65% δεν παρουσιάζει προβλήματα λόγου, ενώ μόνον το 10% εκδηλώνει διαταραχές λόγου ή ομιλίας. Ο τραυλισμός αποτελεί ξεχωριστό κεφάλαιο, καθώς ένα 5% των παιδιών είναι πιθανό να παρουσιάσει σχετική περίοδο, στις ηλικίες μεταξύ 2-5 ετών, και ενώ η εξέλιξη του λόγου είναι ραγδαία. Με απλά λόγια, φανταστείτε ότι η σκέψη τρέχει πιο γρήγορα από τον μηχανισμό παραγωγής της ομιλίας. Όταν υπάρχει σωστή αντιμετώπιση από το οικογενειακό περιβάλλον (μεταξύ άλλων, δίδεται χρόνος στο παιδί να εκφραστεί, και δεν εκδηλώνεται υπέρμετρο άγχος από τους γονείς), το πρόβλημα θεραπεύεται, συνήθως χωρίς συστηματική παρέμβαση. Το ενδιαφέρον πάντως, στον τραυλισμό είναι η αναλογία μεταξύ αγοριών και κοριτσιών. Μολονότι στην έναρξη του προβλήματος, είναι ένα προς ένα, στην εξέλιξη του, στην εφηβική ή και ενήλικη ζωή, η αναλογία αγγίζει το 6 προς ένα. Στους άνδρες, δηλαδή, το πρόβλημα έρχεται για να μείνει».

Η κυρία Πυροβολάκη, μητέρα του Γιάννη Πουπουνάκη, θυμάται την περίοδο πριν από τη διάγνωση. «Ο Γιάννης μίλησε στα τρία του χρόνια, άργησε πολύ. Έκανε λάθη στα σύμφωνα, επέμενε για παράδειγμα να λέει «κακόκ», αντί του «κακός». Στην αρχή είχαμε θορυβηθεί, η παιδίατρος μας καθησύχαζε ωστόσο ότι το πρόβλημα θα λυνόταν με την πάροδο του χρόνου. Η Εμμανουέλα, μεγαλύτερη κόρη μας κατά ενάμιση χρόνο, έπαιζε τον ρόλο του διερμηνέα, γεγονός που μας εξυπηρετούσε. Από τη στιγμή που αποταθήκαμε στον ειδικό κ. Κ. Ρόγκα ( σσ: σημερινό πρόεδρο του Πανελλήνιου Συλλόγου Λογοθεραπευτών – Λογοπεδικών), και στο διάστημα που μεσολάβησε, η εξέλιξη ήταν θεαματική_ με δυο επισκέψεις, των 45 λεπτών η κάθε μία, την εβδομάδα, και ενώ το ταμείο μας κάλυπτε κατά το ήμισυ, το ποσό που καταβάλαμε. Κάναμε βεβαίως και δουλειά με το παιδί στο σπίτι, πράγμα που δεν ήταν δύσκολο, αφού οι ασκήσεις συνδέονται με παιχνίδι και σύμβολα. Θα τις θυμόμαστε τις ώρες αυτές, ως πολύ δημιουργικές, μας έδεσαν πολύ με το παιδί. Και ο Γιάννης, όμως, είναι πολύ περήφανος για την πρόοδο του. Μόνον το «ρ», έχει πλέον να παλέψει». Η δυσλεξία και ο γραπτός λόγος

Αδαείς εκπαιδευτικοί, πιεστικοί γονείς, παιδιά με χαμηλή αυτοεκτίμηση. Η δυσλεξία έχει πολλά «πρόσωπα». Η Πανελλήνια Ομοσπονδία Συλλόγων Γονέων Παιδιών με Δυσλεξία και Μαθησιακές Δυσκολίες, με έδρα τη Θεσσαλονίκη, επισημαίνει - δια της προέδρου του - το έλλειμμα στα σχολεία, δεδομένου ότι το πρόβλημα ανιχνεύεται αφού το παιδί πάει στην Α΄ Δημοτικού. «Απουσιάζει από την εκπαιδευτική διαδικασία το βιωματικό στοιχείο» τονίζει η πρόεδρος κυρία Γεωργία Μπάρου, εξηγώντας ότι η εκμάθηση της γλώσσας ή του εκάστοτε γνωστικού αντικειμένου θα ήταν πιο εύκολη στις ειδικές αυτές περιπτώσεις, αν συνοδευόταν από εικόνες (σσ: οι γερές «αποθήκες» των δυσλεκτικών παιδιών βρίσκονται στο δεξί ημισφαίριο, και όχι στο αριστερό -ημισφαίριο του λόγου). «Παράλληλα, εντοπίζεται τεράστιο κενό στην επιμόρφωση των δασκάλων, πολλώ δε μάλλον των διευθυντών των σχολείων, οι οποίοι έχουν δικαίωμα να γνωμοδοτούν για τα παιδιά, πχ. ποια τάξη μπορούν να παρακολουθήσουν. Στην επαρχία, δεν υπάρχουν καν ειδικοί παιδαγωγοί. Στις μεγαλύτερες ηλικίες, της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, οι καθηγητές δεν έχουν πάρει ακόμη στα χέρια τους σχετικό εγχειρίδιο – οδηγό. Δεν έχει διανεμηθεί στα σχολεία, παρά το γεγονός ότι έχει δαπανηθεί 1,5 εκατ. ευρώ από κονδύλια της Ευρωπαϊκής Ένωσης!».

Η κυρία Μπάρου έχει δυο παιδιά με πρόβλημα δυσλεξίας και διάσπαση προσοχής, ως εκ τούτου διαθέτει προσωπική πείρα για το πόσο σημαντικό είναι το ψυχοκοινωνικό πλαίσιο. «Συνηθίζουν οι γονείς, στην άγνοια τους, να χαρακτηρίζουν το παιδί «τεμπέλικο», γεγονός που το κάνει τελικά να παραιτείται από την προσπάθεια. ‘Ερευνες έχουν δείξει ότι ειδικά η κακή διαχείριση της διάσπαση της προσοχής συνδέεται μακροπρόθεσμα ακόμη και με παραβατικές συμπεριφορές. Θα πρέπει άπαντες να έχουν κατά νου ότι τα δυσλεκτικά παιδιά έχουν μυστική ζωή_ έχουμε μάλιστα φτιάξει σχετικό φιλμ. Ένα πανέξυπνο κατά τα άλλα παιδί, μπορεί να μην είναι σε θέση να προσανατολιστεί, αναπτύσσει υπερευαισθησίες, έχει δυσκολία στη διαχείριση του χρόνου. Οφείλει το περιβάλλον του να σεβαστεί τη διαφορετικότητα του».

πηγή:Βήμα

«Μικροί Πλάτωνες» σε νηπιαγωγείο του Παρισιού

Ενα παράθυρο στον κόσµο της φιλοσοφίας, µε βάση τα ερωτήµαταπου θέτουν τα παιδιά, άνοιξε στους µαθητές της µια νηπιαγωγός που εργάζεται στα υποβαθµισµένα προάστια του Παρισιού. Είναι το πρώτο και ίσως πιο εµβληµατικό παράδειγµα µιας τάσης που διαµορφώνεται στη Γαλλία και βρίσκει σύµφωνους τους περισσότερους ειδικούς.

«Ο Πλάτωνας και ο Αριστοτέλης έλεγαν ότι γίνεσαι φιλόσοφος όταν εκπλήσσεσαι από κάτι και θέτεις ερωτήµατα. Είναι ακριβώς αυτό που κάνουν ενστικτωδώς τα παιδιά από τεσσάρων έως επτά χρονών». Τη θέση αυτή διατυπώνει ο γάλλος φιλόσοφος Ροζέρ Πολ Ντρουά, συγγραφέας ενός βιβλίου µε τον χαρακτηριστικό τίτλο «Τολµήστε να µιλήσετε φιλοσοφικά στα παιδιά σας». Με το βιβλίο αυτό, ο Ντρουά καλεί τους γονείς να µην αποφεύγουν να απαντούν σταδύσκολα ερωτήµατα που θέτουν τα παιδιά για τη ζωή, τον θάνατο, την προέλευση των ίδιων ή των δικών τους. Τους καλεί επίσης να µην δίνουν τις κλασικές απαντήσεις «θα καταλάβεις όταν µεγαλώσεις» ή, ακόµη χειρότερα, «γιατί έτσι». Ο γάλλος φιλόσοφος πιστεύει ότι είναι σηµαντικό να εκµεταλλευτούµε αυτή τη φάση της φυσικής περιέργειας για να καλλιεργήσουµε την τέχνη της σκέψης και της λογικής στους ανηλίκους και πολλοί ειδικοί συµφωνούν µαζί του. «Ολα τα παιδιά γεννιούνται φιλόσοφοι, αλλά µόνο µερικά από αυτά θα γίνουν στην ενήλικη ζωή τους», δηλώνει.

Η πρώτη «ακαδηµία» για τους«µικρούς Πλάτωνες» στη Γαλλία βρίσκεται σε ένα σχολείο σε υποβαθµισµένο προάστιο του Παρισιού. Στεγάζεται σε ένα νηπιαγωγείο, η νηπιαγωγός του οποίου σκέφθηκε να εκµεταλλευτεί τη φυσική περιέργεια των παιδιών για να συζητήσει µαζί τους ή και να την προκαλέσει η ίδια. Κάθε δεκαπέντε ηµέρες, η Πασκαλίν Ντολιάνι γράφει στον πίνακα λέξεις όπως δικαιοσύνη, ελευθερία, θάνατος, αγάπη. Κι έπειτα αρχίζει η συζήτηση. Τα παιδιά, ηλικίας 4 έως 6 ετών, ασκούνται συζητώντας για το χρώµα του δέρµατος, τις διαφορές ανάµεσα στα φύλα, τα αισθήµατα αδικίας που βιώνουν, την αξία τού να σκέπτονται ελεύθερα, µε τη δασκάλα τους να κατευθύνει τη συζήτηση. «Είναι το ακριβώς αντίθετο από αυτό που γίνεται συνήθως», διηγείται η Πασκαλίν Ντολιάνι. «Αντί να διδάσκουµε, προκαλούµε ερωτήσεις».Η νηπιαγωγός και οι µικροί µαθητές της έγιναν πρωταγωνιστές ενός ντοκιµαντέρ, το οποίο κυκλοφόρησε αυτές τις µέρες στις κινηµατογραφικές αίθουσες της Γαλλίας. Οι σκηνοθέτες Ζαν Πιερ Πότσι και Πιερ Μπαρουζιέ δανείστηκαν τον τίτλο από ένα σύνθηµα του Μάη του ‘68: «Ce n’ est qu’ un debut» (Αυτή είναι µόνοη αρχή). Στο ντοκιµαντέρ καταγράφεται αυτή η επαναστατική εµπειρία και τα αποτελέσµατά της έπειτα από δύο χρόνια εφαρµογής του προγράµµατος. «Ακόµη και τα πιο δειλά παιδιά συµµετείχαν στις συζητήσεις», δηλώνει η δασκάλα.

«Τα παιδιά σηµείωσαν εξαιρετική πρόοδο στο λεξιλόγιό τους, ενώ απελευθερώθηκε η δηµιουργικότητά τους».

Η Unesco είχε προτείνει από το 1999 την εισαγωγή του µαθήµατος της Φιλοσοφίας στα νηπιαγωγεία, βασισµένη µεταξύ άλλων στις εργασίες του Αµερικανού Μάθιου Λίπµαν. Η Γαλλία έχει αρχίσει να ακολουθεί ευλαβικά την προτροπή. Τα απογεύµατα της Τετάρτης, ηµέρα που τα παιδιά δεν πηγαίνουν στο σχολείο, διοργανώνονται εκατοντάδες «atelier philo», ενώ τα ράφια των βιβλιοθηκών είναι γεµάτα από φιλοσοφικά εγχειρίδια για «µικρούς Πλάτωνες».

Αυτό τον τίτλο έδωσε και ο συγγραφέαςΖαν Πολ Μονγκάν σε µια σειρά βιογραφιών φιλοσόφων. Αντί για κάποιο παραµύθι – ή εκτός από αυτό – οι γονείς διαβάζουν στα παιδιά για τη ζωή του Καντ, του Καρτέσιου ή του Σωκράτη.

πηγή: Περί μαθησιακών δυσκολιών

Παιχνίδι και Ανάπτυξη Ικανοτήτων

Ο ρόλος του παιχνιδιού στη μάθηση είναι καθοριστικός. Καθώς τα παιδιά παίζουν με τα παιχνίδια τους – μαζί με αλλά παιδάκια ή με τους γονείς τους – θέτουν βάσεις για τη μάθηση, αλλά και βελτιώνουν τις ικανότητες και τις δεξιότητές τους. Τα παιδιά που στερούνται τα παιχνίδια, αλλά και το παιχνίδι γενικότερα, μειονεκτούν σε σχέση με τα υπόλοιπα στην προσπάθεια να μάθουν ανάγνωση, γραφή και μαθηματικά, αλλά και στην ικανότητα αντιμετώπισης των καθημερινών προκλήσεων.

Όταν τα παιδιά παίζουν, γεμίζουν πάνω από όλα με ενέργεια. Απασχολούνται παράλληλα τα μάτια τους, τα χέρια τους, και πολλές φορές ολόκληρο το σώμα τους. Όταν παρατηρούν ένα αντικείμενο, το κάνουν σχεδόν πάντα χρησιμοποιώντας όλες τους τις αισθήσεις. Για παράδειγμα, δώστε σε ένα μωρό 3 μηνών μία κουδουνίστρα και παρατηρήστε όλα όσα κάνει με αυτήν: την κουνάει και ακούει τον ήχο της, τη μεταφέρει από το ένα χεράκι στο άλλο, τη βάζει στο στοματάκι του, την πετάει κάτω και περιμένει να δει πού θα πέσει. Εάν στα παιδιά δε δοθεί αυτή η ευκαιρία να περιεργαστούν τα παιχνίδια και να τα εξερευνήσουν με όλες τους τις αισθήσεις, οι δυνατότητές τους για μάθηση περιορίζονται αισθητά.

Τα μικρά παιδιά πολλές φορές δε χρησιμοποιούν τα παιχνίδια με τον τρόπο που οι γονείς τους πιστεύουν πως θα έπρεπε. Θέλουν να παίζουν όπως αρέσει σε εκείνα και όχι όπως τους υποδεικνύουν. "Μα γιατί δεν μπορεί να παίξει σωστά με το παιχνίδι του;" μπορεί να πει απογοητευμένος ένας πατέρας που ο μικρός του γιος παίρνει τη μηχανή ενός τρένου και την κυλάει στο πάτωμα σα να ήτανε αυτοκίνητο. Είναι ωστόσο πολύ πιθανό το ίδιο παιδάκι λίγο αργότερα να πάρει ένα αυτοκινητάκι, να προσπαθήσει να το τοποθετήσει επάνω στις ράγες και αφού παρατηρήσει πως δε χωράει να δοκιμάσει να τοποθετήσει επάνω τη μηχανή. Αυτό θα πει πως αφού πρώτα εξάντλησε όλες τις πιθανές εκδοχές που μπόρεσε να σκεφτεί, κατάφερε στο τέλος να πετύχει τη σωστή. Ο πειραματισμός λοιπόν είναι αναπόσπαστο κομμάτι της έννοιας παιχνίδι και είναι ένα στάδιο από το οποίο πρέπει να περάσουν τα παιδάκια για να καταλάβουν από μόνα τους πώς ένα παιχνίδι διαφέρει από κάποιο άλλο ή ποιες ακριβώς είναι οι λειτουργίες του.

Εκτός από την ικανότητα ελέγχου και συντονισμού της όρασης με την κίνηση των χεριών που αναπτύσσεται μέσα από το παιχνίδι, αναπτύσσεται παράλληλα και η ικανότητα κατανόησης εννοιών, όπως τα φυσικά χαρακτηριστικά των αντικειμένων. Για παράδειγμα, ένα παιδί που προσπαθεί να βάλει ένα μεγάλο κομμάτι παζλ σε ένα μικρό άνοιγμα, μαθαίνει για τις έννοιες «μικρό» και «μεγάλο». Ένα παιδί που προσπαθεί να κυλήσει ένα αυτοκινητάτι επάνω στο τραπέζι της τραπεζαρίας και η μαμά του λέει πως δεν πρέπει να παίζει επάνω, αλλά κάτω από στο τραπέζι, αρχίζει σιγά σιγά να μαθαίνει για τις έννοιες «επάνω» και «κάτω».

Οι ικανότητες που αναπτύσσονται κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού "ωριμάζουν" και εξελίσσονται παράλληλα με το παιδί. Και παρ'όλο που το επίπεδο δυσκολίας και η πολυπλοκότητα των παιχνιδιών θα πρέπει να αλλάζουν σύμφωνα με την ηλικία του παιδιού, οι ικανότητες που έχουν αποκτηθεί θα το ακολουθήσουν στο επόμενο στάδιο ανάπτυξης, αλλά και στην υπόλοιπή του ζωή.



πηγή: Περί μαθησιακών δυσκολιών

Δυσλεξία και σκέφτομαι και γράφω

Το σκέφτομαι και γράφω είναι ένα από τα μαθήματα στα οποία τα παιδιά με δυσλεξία αντιμετωπίζουν τις μεγαλύτερες δυσκολίες. Οι εκθέσεις τους είναι φτωχές. Χρησιμοποιούν άλλες λέξεις, και γράφουν πολύ σύντομες προτάσεις. Αποφεύγουν να χρησιμοποιούν δύσκολες έννοιες, προσπαθούν να τελειώσουν όσο γίνεται πιο γρήγορα αυτό που γράφουν, αποφεύγοντας έτσι τα πολλά λάθη.

Ο δάσκαλος μπορεί να τα βοηθήσει με διάφορες τεχνικές όπως:

Αφήνει το μαθητή να αναπτύξει τις σκέψεις του προφορικά, αφού βεβαιωθεί ότι κατανόησε το νόημα του θέματος. Για να ξεκινήσει η άσκηση, ο δάσκαλος χρησιμοποιεί ερωτήσεις «κλειδιά», όπως: που, γιατί, πως, τι, πότε, ποιος, ποια, από πού, προς τα πού. Όταν πια έχει κατασταλάξει η σκέψη του παιδιού και αισθάνεται έτοιμος, τότε γράφει αυτά που είπε προφορικά.

Μεγάλο ρόλο παίζει και ο εμπλουτισμός του λεξιλογίου του μαθητή. Αυτό επιτυγχάνεται με συχνές ασκήσεις του τύπου: συνώνυμες, αντίθετες, ταυτόσημες, ομόηχες, σύνθετες με συγκεκριμένο πρώτο ή δεύτερο συνθετικό κτλ. π.χ. πετεινός… (και πρέπει να βρει τη λέξη κόκορας), λευκός… (άσπρος), καλή+… (καλημέρα). Ο δάσκαλος παροτρύνει το μαθητή να εξηγήσει μόνος του, τη σημασιολογία ορισμένων λέξεων ( π.χ. βιβλιόφιλος). Ή και το αντίθετο, δηλαδή να αναλύσει ο δάσκαλος μία λέξη και ο μαθητής να βρει ποια είναι π.χ. πως λέγεται ο δρόμος που κινούνται τα αυτοκίνητα (αυτοκινητόδρομος).

Δυσλεξία και κατανόηση κειμένου

Όταν δοθεί μια πρόταση ή παράγραφος ή κείμενο για ανάγνωση σʼ ένα παιδί με δυσλεξία, το παιδί στην προσπάθειά του να το διαβάσει σωστά, διαβάζει μηχανικά χωρίς να συλλάβει το νόημα της πρότασης, της παραγράφου ή του κειμένου που έχει διαβάσει.

Ο δάσκαλος διηγείται το περιεχόμενο του κειμένου στο μαθητή.

Ζητά να πει ο μαθητής με απλά όγια ότι κατάλαβε και θυμάται.

Μετά ο δάσκαλος χωρίζει το κείμενο σε παραγράφους και την κάθε παράγραφο σε μικρές νοηματικές ενότητες.

Ο μαθητής διαβάζει την πρώτη παράγραφο και με τη βοήθεια του δασκάλου υπογραμμίζει λέξεις «κλειδιά».

Τις λέξεις «κλειδιά» τις γράφει τη μια κάτω από την άλλη και βλέποντάς τις προσπαθεί να διηγηθεί το περιεχόμενο π.χ. Ζούσε κάποτε / σʼ ένα δάσος καταπράσινο / ένας λύκος / που του άρεσε πάρα πολύ / να παίζει φλογέρα /. Οι λέξεις κλειδιά είναι:

Πότε: κάποτε

Που: δάσος

Ποιος: λύκος

Τι: να παίζει

Με τον ίδιο τρόπο, δουλεύονται και οι άλλες παράγραφοι και σιγά – σιγά όλο το κείμενο.

Στην αρχή ο χωρισμός σε μικρές νοηματικές ενότητες γίνεται από το δάσκαλο αλλά μετά από το μαθητή. Η εξέταση του μαθητή καλά είναι να γίνεται με ερωτήσεις που θα περιέχουν τις λέξεις κλειδιά. Τα κείμενα που θα δίνει στην αρχή ο δάσκαλος, θα πρέπει να είναι σύντομα και ευχάριστα.



πηγή

Δυσορθογραφία

Η δυσορθογραφία είναι μια μαθησιακή δυσκολία, συνήθως είναι συνδεδεμένη με τη δυσλεξία. Είναι το φαινόμενο των πολλών ορθογραφικών λαθών κατά τη γραφή. Χωρίζεται σε θεματική και καταληκτική δυσορθογραφία.

Τι μπορείς να κάνεις για να βοηθήσεις το παιδί ;


Ιδέες για τη θεματική δυσορθογραφία

• Εμπνευσμένη από την εικονογραφική μέθοδο της Μαυρομμάτη, διδάσκω τη θεματική δυσορθογραφία χρησιμοποιώντας εικόνες και χρώματα.

π.χ. Για τη λέξη "ανοιξη" θα γράψω το οι με χρώμα έντονο και στο όμικρον θα σχεδιάσω ένα λουλούδι. Κατά τη γνώμη μου δεν χρειάζεται να δώσετε ένα σωρό λεφτά για τα σχετικά βιβλία, μπορείτε να σχεδιάσετε τις βασικές λέξεις, αρκεί να έχετε φαντασία!

• Μπορείτε επίσης να κάνετε κολλάζ με διάφορες εικόνες από περιοδικά ή από internet, να φτιάχνετε με πλαστελίνη σχετική εικόνα.

Ιδέες για καταληκτική δυσορθογραφία

• π.χ. -αίνω

Κάνω μια λίστα με ρήματα και γράφω την κατάληξη τους με διαφορετικό χρώμα. Μετά ζητάω από το παιδί να συμπληρώσει την κατάληξη π.χ. κατεβ___ , ανεβ___ κ.λ.π Στη συνέχεια του δίνονται ρήματα με αυτή την κατάληξη για να φτιάξει προτάσεις. Τα ίδια βήματα μπορείτε να κάνετε για όλους τους ορθογραφικούς γραμματικούς κανόνες.

• Το σίγουρο είναι ότι απαιτείται συχνή επανάληψη των κανόνων!!

πηγή: Περί μαθησιακών δυσκολιών

Δυσλεξία: Όσα θέλετε να μάθετε

της Έλενας Μπούλια

Η δυσλεξία, ως μία από τις αμέτρητες μαθησιακές δυσκολίες που έχουν καταγραφεί τα τελευταία χρόνια, είναι «γνωστή» στους ευρωπαίους επιστήμονες τουλάχιστον έναν αιώνα τώρα. Στην Ελλάδα, όμως, μόλις τα τελευταία είκοσι χρόνια εμφανίζεται ενδιαφέρον για την δυσλεξία, με την ίδρυση ιδιωτικών κυρίως φορέων για την αντιμετώπισή της και πολύ λιγότερο χάρη στην κινητοποίηση του υπουργείου Παιδείας και της αντίστοιχης κατάρτισης δασκάλων και καθηγητών.

Μέχρι τότε γονείς και εκπαιδευτικοί θεωρούσαν τους μαθητές με δυσκολίες στην ανάγνωση, την γραφή, την απομνημόνευση ή τα μαθηματικά αδιάφορους, τεμπέληδες, ακόμα και κουτούς. Όταν όμως, μετά από έρευνες του Υπουργείου, υπολογίστηκε ότι το ποσοστό δυσλεξίας στην Ελλάδα ανέρχεται περίπου στο 5% του πληθυσμού, το θέμα άρχισε σιγά-σιγά να παίρνει τις πραγματικές του διαστάσεις, ωθώντας πλέον τους γονείς να ασχολούνται, ίσως και να ανησυχούν, πολύ περισσότερο όταν παρατηρούν δυσκολίες στην εκφορά του λόγου των παιδιών τους. Όπως μας ενημερώνουν οι ειδικοί που συναντήσαμε, ωστόσο, οι δυσκολίες αυτές δεν αποτελούν πάντα σημάδια δυσλεξίας: «Ο αυτισμός ή οι σύνθετες γνωστικές δυσκολίες αποτελούν πολύ πιο συχνά προβλήματα».

Τι είναι η δυσλεξία;
Σύμφωνα με την κ. Μαρινέλλα Τσουκαλά, Μ.Α., CCC-SLP, Παθολόγο Λόγου & Ομιλίας, την οποία επισκεφθήκαμε στο ιδιωτικό της Πρότυπο Κέντρο Παθολογίας «Λέγειν» (δείτε το video παρακάτω), «Δυσλεξία είναι η ειδική μαθησιακή δυσκολία που εντοπίζεται στο γραπτό λόγο και αφορά ιδιαίτερα την ανάγνωση, τη γραφή και την ορθογραφία. Προϋποθέτει ότι το παιδί έχει φυσιολογική νοημοσύνη και έχει μπει σ΄ένα ολοκληρωμένο πρόγραμμα εκπαίδευσης. Ως εκ τούτου, αποκλείονται τα παιδιά που έχουν χαμηλή νοημοσύνη, απουσίες από το σχολείο για μεγάλα χρονικά διαστήματα και συχνές αλλαγές σχολικού περιβάλλοντος.»

Όπως εξηγεί η κ. Τσουκαλά, δεν πρόκειται για κάποια ασθένεια, ούτε αποτελεί εμπόδιο στην φυσιολογική εξέλιξη του ατόμου. Τα αίτιά της είναι καθαρά νευρολογικής φύσης - επιστήμονες έχουν παρατηρήσει πως τα ακουστικά και οπτικά κέντρα του εγκεφάλου των δυσλεξικών ατόμων είναι 27% μικρότερα από εκείνα των μη δυσλεξικών-, είναι έμφυτη και σε ποσοστό 70% με 80% κληρονομική. Παρουσιάζεται στο 12% με 15% του πληθυσμού της γης, παλαιότερα πιστεύονταν ότι αφορά περισσότερο τα αγόρια -αν και κάτι τέτοιο μάλλον δεν ισχύει-, ενώ εμφανίζεται συχνότερα σε αριστερόχειρες.

Τα πρώτα σημάδια που πρέπει να παρατηρήσει ο γονιός
Οι δυσκολίες στην εκφορά του λόγου, όπως θα ακούσετε την κ. Τσουκαλά να σημειώνει στο video αλλά και όπως μπορείτε να δείτε και στο Σχετικό Αρχείο (δεξιά), μπορούν να παρατηρηθούν από τον γονιό ήδη από το πρώτο έτος του παιδιού, όταν αρχίζει να μιλάει. Ωστόσο, η δυσλεξία παρατηρείται συνήθως αφού το παιδί φοιτήσει για ένα διάστημα στην πρώτη Δημοτικού και εμφανίσει μία ανεξήγητη δυσκολία στην εκμάθηση ανάγνωσης, γραφής ή και των δύο.

Κάποια από τα πρώτα σημάδια δυσλεξίας στην ηλικία 5 έως 7 ετών είναι τα εξής:
- Πρώιμα προβλήματα λόγου και δυσκολίες στο να προφέρει το παιδί τις λέξεις σωστά καθώς και να βάλει τις λέξεις στη σωστή σειρά.
- Η εκμάθηση και η απομνημόνευση ομοιοκαταληξίας μπορεί να είναι δύσκολη. Επίσης, η αναγνώριση παρόμοιων λέξεων, όπως 'κάτι' και 'μάτι', μπορεί να αποτελέσει πρόβλημα.
- Δυσκολία στο να ακούει και να ξεχωρίζει διαφορετικούς ήχους, όπως 'μπ, π, β,φ,δ'.
- Πρώιμα μαθησιακά προβλήματα, π.χ. έλλειψη προσοχής όταν του μιλούν, έλλειψη ενδιαφέροντος στο να ακούει ιστορίες και αποτυχία στο να καταλαβαίνει τις επεξηγήσεις όταν του δίνονται.
Περισσότερα σημάδια δυσλεξίας σε παιδιά 5 έως 7 ετών αλλά και σε παιδιά 7 έως 13 ετών, και 13 έως 18 ετών θα δείτε στα Σχετικά Links (δεξιά).

Η σημασία της έγκαιρης διάγνωσης
Αν ο γονιός παρατηρήσει ότι το παιδί εμφανίζει κάποιες από τις παραπάνω δυσκολίες (ή από αυτές που καταγράφονται στο Σχετικό Αρχείο, στα δεξιά της σελίδας), το καλύτερο που έχει να κάνει είναι να απευθυνθεί σε κάποιον ειδικό, προκειμένου να έχει μία έγκυρη διάγνωση. Για τον σκοπό αυτό, το Υπουργείο Παιδείας αναγνωρίζει τα Δημόσια Ιατροπαιδαγωγικά Κέντρα του Υπουργείου Υγείας (λίστα των οποίων θα δείτε στα Σχετικά Αρχεία), καθώς και τα Κέντρα Διαφοροδιάγνωσης, Διάγνωσης και Υποστήριξης (δείτε τα εδώ), τα οποία επίσημα λειτουργούν από το 2002, ως τα μόνα που μπορούν να εκδώσουν αναγνωρισμένες βεβαιώσεις μαθησιακής δυσκολίας -απαραίτητες για τις εξετάσεις των μαθητών. Η διεπιστημονική ομάδα στα ΚΕΔΔΥ αποτελείται, μεταξύ άλλων, από εκπαιδευτικούς, ψυχολόγους, κοινωνικούς λειτουργούς και λογοθεραπευτές.

Προκειμένου να δούμε πώς ακριβώς μπορούν να βοηθήσουν τα παιδιά με μαθησιακές δυσκολίες, και δη δυσλεξία, οι παραπάνω κρατικοί φορείς, το In2life επισκέφθηκε το ΚΕΔΔΥ Α’ Αθήνας και μίλησε με μέλη της διεπιστημονικής ομάδας. Η κοινωνική λειτουργός, κ. Κατερίνα Μάδη, η οποία αναλαμβάνει να έρθει σε επαφή με τους γονείς που απευθύνονται στο Κέντρο, περιγράφει την διαδικασία της διάγνωσης και γνωμάτευσης: «Συνήθως είναι τα σχολεία που παραπέμπουν τους γονείς να έρθουν σε εμάς, ενώ δεν είναι λίγοι και εκείνοι που παίρνουν την πρωτοβουλία από μόνοι τους. Έτσι, ο γονιός -ή κηδεμόνας- έρχεται στο ΚΕΔΔΥ και κάνει αίτηση, στην οποία καταγράφει τις δυσκολίες που έχει παρατηρήσει να έχει το παιδί –δεχόμαστε αιτήσεις δύο φορές την εβδομάδα. Οι αιτήσεις μπαίνουν σε λίστες αναμονής και εμείς καλούμε τους γονείς όταν έρθει η σειρά τους».

Η εκπαιδευτικός της επιστημονικής ομάδας του ΚΕΔΔΥ επισημαίνει το "πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα" που περνά από την στιγμή που ο γονιός θα κάνει την αίτηση μέχρι την στιγμή που το παιδί θα φτάσει ενώπιον της ομάδας και θα αξιολογηθεί από αυτήν. Επιπλέον, καθώς δίνεται προτεραιότητα στην αξιολόγηση των μαθητών της Γ’ Λυκείου λόγω των πανελληνίων εξετάσεων, η αναμονή αυτή παρατείνεται, εις βάρος των άλλων τάξεων. Η ίδια τονίζει ότι τα ΚΕΔΔΥ έχουν αρμοδιότητα να αξιολογούν μαθητές ηλικίας 5 έως 22 ετών.

Όπως μας πληροφορούν οι ειδικοί, η διαδικασία αξιολόγησης ξεκινά με τη συνέντευξη του κοινωνικού λειτουργού με τους γονείς, προκειμένου να συγκεντρωθούν τα απαραίτητα στοιχεία για το ιστορικό του μαθητή. Ακολουθεί η ψυχολογική αξιολόγηση, η οποία αφορά την εκτίμηση των γνωστικών και νοητικών ικανοτήτων του μαθητή μέσω κλινικώς σταθμισμένων τεστ. Στη συνέχεια ο μαθητής αξιολογείται από τον εκπαιδευτικό της αντίστοιχης βαθμίδας, ο οποίος εκτιμά τις σχολικές ικανότητες και έρχεται συχνά σε επαφή με το σχολείο του παιδιού. Εφόσον κριθεί απαραίτητο έπεται αξιολόγηση και από άλλη ειδικότητα.

Ενδιαφέρον στοιχείο αποτελεί, σύμφωνα με τις ειδικούς, ότι η πλειοψηφία των αιτημάτων που φτάνουν στα ΚΕΔΔΥ αφορούν τη διερεύνηση της ειδικής μαθησιακής δυσκολίας -δυσλεξίας. Στην πραγματικότητα, όμως, παρατηρειται ενα ευρη φάσμα ειδικών εκπαιδευτικών αναγκών, για τις οποίες διαπιστώνεται σχετική έλλειψη ενημέρωσης.

Προγράμματα παρέμβασης
Οι συστάσεις των ειδικών περιλαμβάνουν συνήθως προγράμματα παρέμβασης, προκειμένου να μπορέσει ο μαθητής να ανταπεξέλθει στις δυσκολίες του και να βελτιώσει τη σχολική του επίδοση. Τα προγράμματα αυτά, όμως, δε μπορούν να πραγματοποιηθούν στα ΚΕΔΔΥ, λόγω της μεγάλης λίστας αναμονής, σε συνδυασμό με την έλλειψη προσωπικού. Αυτό που συνιστάται από τους ειδικούς, κατά περίπτωση, είναι η φοίτηση του μαθητή σε τμήμα ένταξης, εφόσον λειτουργεί στο σχολείο ή στην ευρύτερη περιοχή. Ας αναφερθεί, όπως επισημαίνει η εκπαιδευτικός, ότι στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση λειτουργούν ελάχιστα τμήματα ένταξης.

Στην ερώτηση αν ξεπερνιέται οριστικά η δυσλεξία, η ψυχολόγος τοποθετείται λέγοντας ότι η δυσκολία συνεχίζει να υφίσταται σε όλη τη διάρκεια της ζωής. Ωστόσο ο μαθητής, με τη βοήθεια προγραμμάτων παρέμβασης, μαθαίνει εναλλακτικούς τρόπους για την αντιμετώπισή της. Συμπερασματικά, όπως επισημαίνει η εκπαιδευτικός, απαραίτητη είναι η έγκαιρη διάγνωση, από τις πρώτες τάξεις του δημοτικού. Ειδικά στο Δημοτικό ένα τμήμα ένταξης μπορεί να βοηθήσει πάρα πολύ. Στο Γυμνάσιο οι δυσκολίες εμφανίζονται παγιωμένες, χωρίς να σημαίνει αυτό ότι με εξατομικευμένη διδασκαλία δε μπορούν να αντιμετωπιστούν ως ένα βαθμό.

Τα ιδιωτικά κέντρα αποκατάστασης
Δεν είναι λίγοι οι γονείς που αξιοποιούν τον χρόνο της αναμονής έως την συνάντηση και την αξιολόγηση του παιδιού από τα ΚΕΔΔΥ, ζητώντας την συνδρομή ενός από τα ιδιωτικά κέντρα αποκατάστασης μαθησιακών δυσκολιών. Ο χρόνος δεν λείπει, αφού πολλοί αναφέρουν ότι οι καθυστερήσεις μέχρι τη θύρα του ΚΕΔΔΥ συχνά υπερβαίνουν τους 18 ή και τους 24 μήνες, ενώ διασταυρωμένες δημοσιογραφικές πληροφορίες θέλουν τις λίστες των αιτήσεων να ξεπερνούν τα 2000 άτομα. Τα κέντρα αυτά δείχνουν να αποτελούν μοναδική λύση όταν, μάλιστα, το σχολείο στο οποίο φοιτά το παιδί δεν διαθέτει ειδικό τμήμα ένταξης. Τα ΚΕΔΔΥ, βέβαια, δεν είναι αρμόδια στο να προτείνουν στους γονείς σε ποια ιδιωτικά κέντρα θα απευθυνθούν. Αυτό θα πρέπει να το αναζητήσουν μόνοι τους.

Η κ. Τσουκαλά, υπεύθυνη του Πρότυπου Κέντρου Παθολογίας, Λόγου-Φωνής-Ομιλίας «Λέγειν», μιλώντας για την δυσλεξία, εξηγεί στο παρακάτω βίντεο την σημασία της έγκαιρης διάγνωσης, από την προσχολική ήδη ηλικία, τι ρόλο καλείται να παίξει ο γονιός και με ποιο τρόπο μπορεί ένα ιδιωτικό κέντρο όπως το «Λέγειν» να βοηθήσει το παιδί να αντιμετωπίσει το πρόβλημα αυτό, ώστε να προοδεύσει στην ζωή του όπως κάθε φυσιολογικό παιδί.

Αξίζει εδώ να αναφερθούμε στο κόστος των συνεδρίων στο κέντρο «Λέγειν», το οποίο για την πρώτη συνάντηση (αξιολόγηση - διάγνωση), στην οποία λαμβάνεται όλο το ιστορικό του παιδιού και δημιουργείται έτσι το συνολικό προφίλ του, ανέρχεται στα 120 ευρώ για τις δύο ή περισσότερες ώρες που διαρκεί περίπου η συνάντηση. Μετά την πρώτη αυτή συνάντηση οι γονείς λαμβάνουν γραπτή αναλυτική αξιολόγηση των μαθησιακών δυσκολιών που έχει το παιδί. Για κάθε περαιτέρω συνεδρία το κόστος ανέρχεται στα 45 ευρώ, για 45 με 50 λεπτά. Σημασία έχει να τονίσουμε ότι οι συνεδρίες αυτές δεν «καλύπτονται» από κανένα ασφαλιστικό ταμείο.

Η δυσλεξία μετά το σχολείο
Όπως αναφέρει σε κάποιο σημείο της συζήτησής μας η κ. Τσουκαλά «δυσλεξία μπορεί να έχει ο αυριανός πρωθυπουργός της χώρας», εννοώντας ότι παρά τα εμπόδια που μπορεί να δημιουργήσει, ένα άτομο με δυσλεξία μπορεί να κάνει τα πάντα στην ζωή του. Καταρχήν, να εισαχθεί στο Πανεπιστήμιο. Βέβαια, θα δυσκολευτεί με τις εξετάσεις του εκεί, όπως μας ενημερώνουν οι ειδικοί του ΚΔΑΥ: «Ας υποθέσουμε ότι ένα παιδί με δυσλεξία πάρει από εμάς βεβαίωση ότι δε μπορεί να εξεταστεί κανονικά, εν όψει π.χ. των Πανελληνίων, στην Γ΄Λυκείου. Η βεβαίωση αυτή έχει ισχύ τριών ετών. Αυτό σημαίνει ότι κατά την διάρκεια των σπουδών του θα ξαναχρειαστεί την ίδια βεβαίωση, την οποία όμως δε μπορεί να πάρει από εμάς, καθώς δεν θα είναι πια μαθητής». Από πού θα την πάρει; «Θα πρέπει να απευθυνθεί σε κάποιο νοσοκομείο, αλλά εξαρτάται και από την εκάστοτε πρυτανεία το αν θα δεχτεί ή όχι αυτή την βεβαίωση. Γενικά δεν είναι ξεκάθαρο το πού πρέπει να απευθυνθούν παιδιά που δεν είναι πια μαθητές».

Στα πανεπιστήμια του εξωτερικού, βέβαια, οι φοιτητές με δυσλεξία αντιμετωπίζονται με πολύ μεγαλύτερη ευαισθησία, μας λέει η κ. Τσουκαλά, και έτσι τους είναι πολύ πιο εύκολο να ανταπεξέλθουν στις εξετάσεις τους. Έτσι, έχοντας πλέον ολοκληρώσει τις σπουδές τους, τα άτομα με δυσλεξία μπορούν κάλλιστα να ακολουθήσουν την καριέρα που τους ταιριάζει, όπως άλλωστε έκαναν με μεγάλη επιτυχία η Γούπι Γκόλντμπεργκ, ο Τομ Κρουζ, ο Πάμπλο Πικάσο, και –όπως πιστεύεται- ο Λεονάρντο ντα Βίντσι, ο Ουίνστον Τσόρτσιλ, αλλά και ο Άλμπερτ Άινσταιν (μεταξύ άλλων διάσημων δυσλεκτικών, τους οποίους μπορείτε να δείτε εδώ).

** Δείτε στα Σχετικά Documents την φυσιολογική εξέλιξη λόγου και ομιλίας του παιδιού από την βρεφική ηλικία και απαντήστε στο Ερωτηματολόγιο για ειδικές μαθησιακές δυσκολίες που θα σας βοηθήσει να καταλάβετε αν το παιδί σας αντιμετωπίζει κάποια από αυτές.

πηγή:.in2life

Τι ώρα είναι;

Ο χρόνος είναι μια δύσκολη έννοια στο μυαλουδάκι του μικρού παιδιού. Υπάρχουν, όμως, πολλοί τρόποι ανάλογα με την ηλικία και τις ικανότητες μάθησης του παιδιού, για να του μάθετε την ώρα. Βέβαια, η αντίληψη του χρόνου δεν είναι κάτι που κατακτάται εύκολα από τα μικρά παιδάκια. Κάποια από αυτά μπορεί να χρειαστούν λίγες μόνο μέρες για να μάθουν την ώρα, ενώ κάποια μερικές εβδομάδες ή μήνες.

Εξηγήστε στο παιδί , ότι ένα 24ωρο χωρίζεται σε δυο μέρη, την ημέρα και τη νύχτα και δώστε του κάποια εύκολα παραδείγματα με τις δραστηριότητες που κάνετε μέσα στην ημέρα και τη νύχτα, ώστε να κάνει αρχικά μια μικρή διάκριση στο μυαλό του.

Μπορείτε ακόμα και να του μάθετε την έννοια της διάρκειας συνδέοντάς την με κάποιες δραστηριότητες και πάντα δείχνοντας τους αριθμούς στο ρολόι.

Μπορείτε να του εξηγήσετε, ότι π.χ. η βόλτα στο πάρκο θα διαρκέσει 1 ώρα. Τώρα είναι 6, άρα θα γυρίσουμε στις 7.

Από τη στιγμή που το παιδάκι σας θα πάει νηπιαγωγείο ή σχολείο μπορείτε να ξεκινήσετε σιγά - σιγά να κοιτάτε την ώρα στο αναλογικό ρολόι. Δεν είναι δύσκολο, αρκεί να το χρησιμοποιείτε συχνά, για να το συνηθίσει. Μπορείτε να κάνετε μια πολύ ωραία χειροτεχνία από χρωματιστό χαρτόνι, σχεδιάζοντας και κόβοντας ένα μεγάλο κύκλο, αριθμούς και δείκτες, για να εξασκηθεί με το χεράκι του. Μπορείτε να του λέτε π.χ. “Θα πάμε στην παιδική χαρά στις 6:30, δείξε μου την ώρα στο ρολόι”.

Μπορείτε ακόμα να του διαβάζετε ιστορίες και παραμύθια, στα οποία οι ήρωες χρησιμοποιούν την ώρα για να κάνουν διάφορα πράγματα, όπως να πάνε για εξερεύνηση, να πάνε εκδρομή, να συναντήσουν τους φίλους τους, κ.ά. Στα βιβλιοπωλεία υπάρχουν ειδικά παιδικά βιβλία που μαθαίνουν στο παιδί με έξυπνο και διασκεδαστικό τρόπο την ώρα.

Το πιο σημαντικό όμως από όλα είναι να διαλέξει ένα ρολόι που να του αρέσει και να το φοράει, έτσι ώστε σταδιακά να μάθει να το κοιτάζει.

πηγή: Περί μαθησιακών δυσκολιών