Η αυταπάτη της αυτοαξιολόγησης

Γράφει: Η Ανδριανή Στράνη

Τέρμα πια στις αυταπάτες ή με τους Ρωμαίους ή με τους Γαλάτες
Παλιό βέβαια, αλλά πετυχημένο το σύνθημα, γραμμένο στα κλειστά ρολά του μυαλού της νεοελληνικής κοινωνίας. Ωστόσο, το συνθηματάκι αυτό εκφράζει την επιτακτική ανάγκη της κοινωνίας, ο κάθε πατριώτης να πάρει θέση για όλα αυτά που συμβαίνουν καθημερινά.

Όσον αφορά τα δικά μας, τώρα που η δημόσια εκπαίδευση είναι στην ώρα μηδέν, με ωριμότητα, κριτική σκέψη και αγωνιστικό πνεύμα ας αναλογιστούμε τι είναι αυτή η αξιολόγηση που η Πολιτεία την κάνει για το καλό μας, κλείνοντας το μάτι στην κοινωνία των ιδιωτών.

Οι εκπαιδευτικοί κατηγορούνται από την «κοινωνία» ότι αρνούνται την αξιολόγηση γιατί είναι τεμπέληδες και δεν θέλουν να αλλάξει τίποτα. Αυτό όμως που επιμελώς κρύβεται από τους λεγόμενους εκσυγχρονιστές και μεταρρυθμιστές είναι ότι η αξιολόγηση, δηλαδή ο καθορισμός της αξίας της γνώσης, προϋποθέτει μία αξιολογία, ένα σύστημα αξιών. Για την Πολιτεία φαίνεται ότι οι αξίες αυτές εξυπηρετούνται από το Νέο Σχολείο της Αγοράς, του κέρδους και της ανεργίας.

Είναι γνωστό ότι η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία (imperium), εξ ου και ιμπεριαλισμός, επέβαλε στους Λαούς της την Pax Romana, μια ειρήνη της υποταγής και του τρόμου. Μία εικόνα που θυμίζει το σήμερα; Η δημόσια εκπαίδευση καλείται να βαδίσει στα βήματα των ρωμαϊκών λεγεώνων και να συμβαδίσει με το νέο σύστημα αξιών της παγκοσμιοποίησης (τι ωραίος νεολογισμός!) και της «αόρατης» Αγοράς (forum).

Φυσική συνέπεια και εξέλιξη της «αξιολόγησης» θα είναι η μετάλλαξη του σχολείου σε ρωμαϊκή αρένα στην οποία οι μονομάχοι εκπαιδευτικοί θα αλληλοεξοντώνονται μπροστά στα μάτια του αυτοκράτορα.

Το κάθε σχολείο θα πρέπει να αποδείξει ότι αυτό είναι το καλύτερο, ενώ το διπλανό του τίποτε, κρυφοκοιτάζοντας μήπως ο αντίχειρας του Αυτοκράτορα δείξει το έδαφος.

Το αλληλοφάγωμα δεν έχει τέλος και το γνωρίζουν καλά αυτό οι μονομάχοι της τάξης και της ζωής που παλεύουν καθημερινά για τον άρτον τον επιούσιον.

Όσοι δάσκαλοι εδώ και πολλά χρόνια κρατάμε το λαϊκό και δημόσιο σχολείο ανοικτό, μαζί με τους γονείς και τους μαθητές μας, που υποφέρουν από την ανεργία και τη φτώχεια, δεν ξεγελιόμαστε από τις μεγάλες και ψεύτικες αξίες της αυτοκρατορίας.

Όλοι εμείς οι Γαλάτες που χρόνια τώρα δίνουμε την ψυχή μας στην τάξη κάτω από δύσκολες συνθήκες και αντιστεκόμαστε στους Ρωμαίους, θα φοβηθούμε τώρα;

Το πάθος μας για την υπεράσπιση της δημόσιας και δωρεάν παιδείας είναι μεγαλύτερο από την επιχειρηματικότητα και καινοτομία του «Νέου Σχολείου».

Ας το γνωρίζουν όσοι είναι εγκλωβισμένοι σε μικροατομικά συμφέροντα και πιστεύουν ότι θα γλιτώσουν όταν οι πόρτες ανοίξουν και τα λιοντάρια μπουν στο Κολοσσαίο.

Η ρωμαϊκή αυτοκρατορία είναι μία χάρτινη τίγρης και αυτό το γνωρίζουν καλά οι χριστιανοί. Ο φόβος δεν ταιριάζει στους Γαλάτες. Ψηλά το κεφάλι για τον δάσκαλο που έχει συνείδηση της τάξης του, σχολικής και κοινωνικής. Σιγά μη φοβηθούμε!

Ας αγωνιστούμε με την πεποίθηση ότι το μαγικό φίλτρο για την πτώση του imperium πρέπει να φτιαχτεί με μυστικό τρόπο στο μικρό γαλατικό χωριό της εκπαιδευτικής κοινότητας.

Οι Γαλάτες θα νικήσουν!
 
Ανδριανή Στράνη
εκπαιδευτικός
2ο Γυμνάσιο Ταύρου - «Αθηνά Χατζηεσμέρ»

ΣΤΙΣ ΑΠΟΘΗΚΕΣ ΤΟ ΝΕΟ ΒΙΒΛΙΟ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΤΗΣ ΣΤ’ ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ!

Επιλεκτικές καθυστερήσεις…


Ρεπορτάζ: Χρήστος Τσαλικίδης

Ένα βιβλίο που θα έπρεπε να βρίσκεται ήδη στις σχολικές αίθουσες, αραχνιάζει στις αποθήκες του υπουργείου Παιδείας επειδή φαίνεται πως κάποιοι ενοχλούνται από το ελληνοκεντρικό περιεχόμενο του Πρόκειται για το βιβλίο ιστορίας της ΣΤ΄ δημοτικού, την ευθύνη του οποίου έχει ως επικεφαλής της συγγραφικής ομάδας ο ομότιμος -πλέον- καθηγητής νεότερης και σύγχρονης ιστορίας στο Τμήμα ιστορίας και αρχαιολογίας του ΑΠΘ, Γιάννης Κολιόπουλος. Το συγκεκριμένο σχολικό εγχειρίδιο επρόκειτο να αντικαταστήσει το… διάσημο βιβλίο της κυρίας Ρεπούση, η διανομή του οποίου στα

σχολεία το Σεπτέμβριο του 2006, είχε προκαλέσει σωρεία αντιδράσεων για το προκλητικό περιεχόμενό του.

Ποιος μπορεί να ξεχάσει τον «συνωστισμό» στην προκυμαία της Σμύρνης, όπως ονομάστηκε κατά τη μοντέρνα εκδοχή, η σφαγή των Ελλήνων της Ιωνίας, της Μικράς Ασίας και του Πόντου. Ποιος μπορεί, ακόμη, να ξεχάσει την προσπάθεια εξωραϊσμού της περιόδου της Οθωμανικής κατοχής και την «εξαφάνιση» όλων των μορφών του αγώνα του 1821, όπως και τις τόσες ακόμα ιστορικές ανακρίβειες που οδήγησαν στην απόσυρση του βιβλίου από τον Ευρυπίδη Στυλιανίδη το 2007.


Πέρασαν τέσσερα χρόνια από τότε. Και ενώ το καινούργιο βιβλίο ιστορίας της ΣΤ΄δημοτικού είναι έτοιμο, κάποιο «αόρατο» χέρι εμποδίζει τη διανομή του, με αποτέλεσμα να διδάσκονται από το παλαιό βιβλίο Ιστορίας, που είχε προηγηθεί του πολυπολιτισμικού ιδεολογήματος της κυρίας Ρεπούση.

Ποιος φταίει;
Η «Κ» αναζήτησε τον επικεφαλής της συγγραφικής ομάδας Γιάννη Κολιόπουλο και τον συνεργάτη του κύριο Ιάκωβο Μιχαηλίδη, επίκουρο καθηγητή νεότερης και σύγχρονης ιστορίας στο ΑΠΘ, οι οποίοι αφήνουν σαφώς να εννοηθεί πως το περιεχόμενο του βιβλίου δεν βρίσκει σύμφωνη την πολιτική ηγεσία του υπουργείου Παιδείας. «Μόνο εικασίες μπορούμε να κάνουμε. Νομίζω ότι το θέμα είναι πολιτικό, με την έννοια ότι η υπουργός Παιδείας διαφωνεί με τις δικές μας τοποθετήσεις όπως έχουν διατυπωθεί μέσα στο βιβλίο. Αν κρίνω από τους ανθρώπους που περιβάλλουν την υπουργό, η κυρία Άννα Διαμαντοπούλου δεν συμφωνεί να καλλιεργηθεί η εθνική ταυτότητα μέσα στο σχολείο» μας δηλώνει ο κ. Κολιόπουλος.

Να σημειωθεί εδώ, ότι την εποχή που ανατέθηκε στον καθηγητή, που είναι μέλος της εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών, η συγγραφή του βιβλίου, ο κ. Κολιόπουλος είχε χαρακτηριστεί ως «ιστορικός της δεξιάς» από τους γνωστούς «προοδευτικούς» κύκλους και επιστήμονας «ακραίων συντηρητικών πεποιθήσεων». Μάλλον στα χαρακτηριστικά αυτά οφείλεται η ανεξήγητη καθυστέρηση και η σωρεία δικαιολογιών που προβάλλονται από το υπουργείο Παιδείας.

Πιο συγκεκριμένα, ενώ το βιβλίο έχει εγκριθεί από το Παιδαγωγικό Ινστιτούτο για την παιδαγωγική και τη διδακτική του επάρκεια, η πολιτική ηγεσία του υπουργείου Παιδείας υποστήριξε στους συγγραφείς του βιβλίου, πως η αιτία για τη μη έγκαιρη διανομή του βιβλίου οφείλεται στην καθυστερημένη παραλαβή του. Μόνο που οι υπεύθυνοι λησμονούν (άθελα τους;) μια βασική λεπτομέρεια: Το βιβλίο έφτασε στα χέρια τους το Μάιο και τα φετινά βιβλία τυπώθηκαν τον Οκτώβριο, μιας και στο ξεκίνημα της σχολικής χρονιάς μοιράστηκαν στους μαθητές τα περίφημα dvd.

Πολιτική η απόφαση
«Είναι το μοναδικό σχολικό εγχειρίδιο στην Ελλάδα το οποίο έχει δοκιμαστεί πιλοτικά στα σχολεία και έχει βαθμολογηθεί σχεδόν με άριστα. Βέβαια η απόφαση διανομής κάθε σχολικού εγχειριδίου είναι αποκλειστικό προνόμιο, με βάση το Σύνταγμα, της πολιτικής ηγεσίας του υπουργείου Παιδείας. Το εάν θα μοιραστεί ή όχι είναι πολιτική απόφαση. Εμείς σεβόμαστε την όποια απόφαση λάβει το υπουργείο Παιδείας αφού το έργο μας ως επιστήμονες έχει αξιολογηθεί με άριστα» επισημαίνει από την πλευρά του ο κύριος Ιάκωβος Μιχαηλίδης, μέλος της συγγραφικής ομάδας.

Θολή η απάντηση του υπουργείου
Η απάντηση του υπουργείου Παιδείας στο ερώτημα γιατί δεν έχει διανεμηθεί ακόμη το βιβλίο στους μαθητές είναι θολή, αφού όπως αναφέρεται χαρακτηριστικά «υπάρχει η βούληση το βιβλίο να πάει στα σχολεία ως νέο εκπαιδευτικό υλικό μαζί με τα νέα προγράμματα σπουδών της υποχρεωτικής εκπαίδευσης», παραπέμποντας τη διανομή του για του χρόνου και… βλέπουμε.


Η δημοσιογραφική έρευνα, όμως, επιβάλλει να παρουσιάσουμε και την άλλη πλευρά. Πιο συγκεκριμένα, το όνομα του κ. Ιωάννη Κολιόπουλου, τέσσερα μόλις χρόνια πριν, συνδέθηκε με το βιβλίο ιστορίας της Γ’ τάξης Γενικού Λυκείου, το οποίο προκάλεσε εξίσου θύελλα αντιδράσεων, λόγω συγκεκριμένων αναφορών στην ιστορία του Μακεδονικού Αγώνα. Ο κ. Κολιόπουλος, ο οποίος φέρεται στην εισαγωγή του βιβλίου ότι έχει επιληφθεί της συγγραφής των κεφαλαίων που αφορούν την περίοδο έως τη συνομολόγηση της συνθήκης της Λωζάνης (1923), γράφοντας για το Μακεδονικό αγώνα αναφέρει τα εξής στις σελίδες 65-66:
-«Ήταν ο Μακεδονικός αγώνας ένας σκληρός πόλεμος ανταρτών Ελλήνων και Βουλγάρων, οι οποίοι πολεμούσαν αλλήλους, καθώς και εναντίον των Τούρκων…»
-«…Ο σκληρός αγώνας στη Μακεδονία και για τη Μακεδονία δοκίμασε επί πέντε σχεδόν χρόνια (1904–1908) την αντοχή των γηγενών, που έπρεπε να επιλέξουν στρατόπεδο. Πολλοί Έλληνες έπεσαν θύματα των Βουλγάρων και πολλοί Βούλγαροι θύματα των Ελλήνων».
-«Οι Βούλγαροι είχαν ανάλογους ήρωες τον Γκότσε Ντέλστεφ και τον Γιάννε Σαντάνσκυ από τη Μακεδονία και άλλους από τη Βουλγαρία».

Να θυμίσουμε, τέλος, στους αναγνώστες ότι το συγκεκριμένο βιβλίο με όλα αυτά τα «μαργαριτάρια» αξιολογήθηκε από τον γνωστό σε όλους καθηγητή και αντιπρόεδρο του ΕΛΙΑΜΕΠ κύριο Αθανάσιο Βερέμη...

Εφημερίδα ΚΑΡΦΙΤΣΑ 10/12/11


πηγή:Ταχαλία

Τα ΟΧΙ των Ελλήνων

Ο δάσκαλος Δημήτριος Νατσιός συζητά με τον Πολιτικό επιστήμονα Κωνσταντίνο Χολέβα για τα ΟΧΙ των Ελλήνων.

Κλείνουν τώρα και τις βιβλιοθήκες των σχολείων!!!

Με εγκύκλιο του Υπουργείου Παιδείας (750/Φ 2.2/2-9-11) που κοινοποιείται αυτές τις μέρες στα σχολεία διατάσσεται «η παράδοση του εξοπλισμού και της υλικοτεχνικής υποδομής των σχολικών βιβλιοθηκών» και καλεί τους εκπαιδευτικούς-υπεύθυνους των βιβλιοθηκών να «παραδώσουν τα κλειδιά».

Σε μια σχολική χρονιά που ξεκινά με καταλήψεις στην τριτοβάθμια εκπαίδευση ενώ οι μαθητές δημοτικών, γυμνασίων και λυκείων αντί βιβλίων άρχισαν τα μαθήματα με φωτοτυπίες και dvd, το υπουργείο, όπως καταγγέλλει ο γ.γ. της ΟΛΜΕ Θέμης Κοτσυφάκης, έρχεται να βάλει λουκέτο στον θεσμό των σχολικών βιβλιοθηκών.

Όπως αναφέρει χαρακτηριστικά ο γενικός γραμματέας της ΟΛΜΕ «το κλείσιμο των βιβλιοθηκών έχει ξεκινήσει από προηγούμενα χρόνια. Είναι περίεργο, πικρό αλλά αληθινό.

Μια υπουργός Παιδείας που επαγγέλλεται το «νέο» στην εκπαίδευση να υπογράφει την ληξιαρχική πράξη θανάτου των σχολικών βιβλιοθηκών».

ΠΗΓΗ.

Σταθερά και μεθοδικά, η Άννα της Λέσχης Μπίλντερμπεργκ εφαρμόζει πιστά το ανθελληνικό της πρόγραμμα, που προβλέπει ΤΗΝ ΠΛΗΡΗ ΔΙΑΛΥΣΗ ΤΗΣ ΠΑΙΔΕΙΑΣ!

Κι αν η συγκεκριμένη είδηση πέρασε στα...ψιλά, την θεωρούμε σοβαρότατη: Οι σχολικές βιβλιοθήκες, παρότι υποβαθμισμένες και με τεράστιες ελλείψεις εδώ και χρόνια, αποτελούσαν ΠΡΩΤΟΓΕΝΗ ΔΩΡΕΑΝ ΠΗΓΗ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΑΣ ΚΑΙ ΓΝΩΣΗΣ για τους μαθητές.

Η "ασυλοφάγος" Διαμαντοπούλου, αφού κατήργησε τα σχολικά βιβλία λόγω...κόστους, φροντίζει τώρα να υποβαθμιστούν ακόμα περισσότερο τα δημόσια σχολεία σε σημείο να μη μπορούν να δώσουν ένα εξωσχολικό βιβλίο στους μαθητές για να διαβάσουν εκείνοι!

Να την χαίρονται όσοι "συναινούν" μαζί της και τη γλείφουν...πατριωτικά πάντα! Εμείς, δεν είχαμε καμία αμφιβολία για ΤΑ ΣΧΕΔΙΑ ΤΗΣ, που προχωρούν απρόσκοπτα. Γι'αυτό άλλωστε, είναι η ΜΟΝΑΔΙΚΗ Υπουργός που δεν έχει χάσει τη θέση της, από το 2009 που εξελέγη ο Τζέφρυ.

Έχει...έργο να επιτελέσει η κυρία: Πώς να το κάνουμε!

Διαμαντοπούλου - Χριστοφιλοπούλου σε διατεταγμένη υπηρεσία - Αντιδράσεις σε όλη την Ελλάδα

Οι κινητοποιήσεις γονέων, μαθητών και εκπαιδευτικών που αντιδρούν στην κατάργηση 1.933 σχολείων σε όλη την επικράτεια, απλώνονται μέρα με τη μέρα σε όλη τη χώρα. Το δίδυμο της συμφοράς Διαμαντοπούλου - Χριστοφιλοπούλου σε λίγες ημέρες θα βρει μπροστά του όχι μόνο τους γονείς, μαθητές και εκπαιδευτικούς σχολείων που καταργούνται, αλλά την σύσσωμη αντίδραση εκατοντάδων σχολείων απ' όλη τη χώρα που δεν καταργούνται αλλά συμπαρίστανται στους αγώνες των σχολείων που καταργούνται.

Στο μέτωπο της Μαθητικής Αντίστασης σε όλη τη χώρα καθημερινά προσθέτουν τις δυνάμεις τους ολόκληρες τοπικιές κοινωνίες, ο εμπορικός κόσμος και οι διοκήσεις των δήμων.

Κάτω τα κουλά σας από τα ελληνικά σχολεία

Διαμαντοπούλου - Χριστοιλοπούλου σε διατεταγμένη υπηρεσία - Καταργούν 1.933 σχολεία σε όλη την επικράτεια - Σε όλη την χώρα απλώνονται οι κινητοποιήσεις γονέων, μαθητών και εκπαιδευτικών - Σχολεία-τέρατα 600 μαθητών σε φτηνά κτίρια χωρίς στατική επάρκεια - Δραματική έκκληση της Μαθητικής Αντίστασης για στήριξη στον αγώνα των μαθητών από το σύνολο της ελληνικής κοινωνίας - ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ: Η απόφαση του υπουργείου Παιδείας δεν αφορά τα μειονοτικά στη Θράκη - Νέα σχολικά κτίρια και μεγαλύτερες εποδοτήσεις για τα μειονοτικά σχολεία ζητά ηΤουρκία

Χαρακτηριστικό παράδειγμα περί του πώς αντιλαμβάνεται το "Νέο Σχολείο" το δίδυμο της συμφοράς είναι ότι το 2ο Γενικό Λύκειο Θεσσαλονίκης, που είναι κτίριο... 80 ετών, στο οποίο θα στεγαστούν... 13 σχολικά τμήματα των 26 μαθητών.

Ακολουθούν οι ανακοινώσεις της Μαθητικής Αντίστασης

Οι κινητοποιήσεις μας απλώνονται σε όλη τη χώρα

"Κανένα σχολείο να μην κλείσει!

Η κυβέρνηση είναι αποφασισμένη να προχωρήσει στις καταργήσεις των σχολείων μας. Είναι αποφασισμένη να μας γυρίσει αιώνες πίσω, να μας στοιβάξει στα "νέα" σχολεία χωρίς δικαιώματα.
Είμαστε όμως κι εμείς αποφασισμένοι να αντισταθούμε! Να βγούμε στους δρόμους και να διεκδικήσουμε να μην κλείσει κανένα σχολείο, να μη γίνει καμία συγχώνευση!
Ήδη οι κινητοποιήσεις μας απλώνονται σε όλη τη χώρα. Μέχρι στιγμής, οι καταλήψεις φτάνουν περίπου τις 50, ενώ συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας γίνονται καθημερινά σε πολλές γειτονιές της Αθήνας και σε πόλεις και χωριά της επαρχίας.
Με την πρώτη σπίθα των αγώνων μας, η κυβέρνηση έβαλε μπρος το σχέδιο τρομοκράτησής μας. Άρχισε να μας απειλεί με αναπληρώσεις μαθημάτων τα Σάββατα και τις αργίες. Και είναι σίγουρο ότι δε θα διστάσει να εντείνει την τρομοκρατία. Γιατί μας φοβούνται, ξέρουν τη μεγάλη δύναμη που κρύβουν οι μαζικές μας κινητοποιήσεις, ξέρουν ότι το μόνο που μπορεί να τους χαλάσει τα σχέδια, το μόνο που μπορεί να απειλείσει την πολιτική τους είναι οι μαζικοί μας αγώνες!
Έχουμε κάθε λόγο να συνεχίσουμε και να δυναμώσουμε τις αντιστάσεις μας! Μαζί με τους εκπαιδευτικούς μας που θέλουν να τους κάνουν λάστιχο και οδηγούνται σε απολύσεις. Μαζί με τους γονείς μας, μαζί με όλο το λαό, γιατί όλοι μας δεχόμαστε την ίδια επίθεση, έχουμε όλοι τον ίδιο εχθρό απέναντί μας.

Κανένα κλείσιμο σχολείου - Καμία συγχώνευση!
Γενικές συνελεύσεις σε όλα τα σχολεία!
Να δυναμώσουμε τις κινητοποιήσεις μας σε κάθε πόλη, σε κάθε συνοικία!"

ΟΛΟΙ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ!

"Θέλουν να κλείσουν τα σχολεία μας.
Θέλουν να κάνουμε μια ώρα για να πάμε στο σχολείο μας.
Θέλουν να φτιάξουν σχολεία-τέρατα των 600 μαθητών με τριαντάρια (και βάλε) τμήματα.
Θέλουν να πληρώνουμε τα βιβλία μας.
Θέλουν να πληρώνουμε τα χαρτιά, τις καθαρίστριες, το πετρέλαιο, τους φύλακες, τη μετακίνηση, το ρεύμα, τα θρανία, τα πάντα από την τσέπη μας.
Θέλουν να πεθαίνουμε στο διάβασμα, να τρέχουμε στα φροντιστήρια, να καθόμαστε στο σχολείο μέχρι το απόγευμα, για να μας πούνε στο τέλος ότι «δεν χωράμε» στα Πανεπιστήμια, ότι δεν έχουμε δικαίωμα σε μια σταθερή δουλειά με δικαιώματα, ότι ακόμα κι αν με τα χίλια ζόρια μπούμε σε μια σχολή θα μας πετάξουν έξω σε κανα-δυο χρόνια, για να γίνουμε άνεργοι, ημιαπασχολούμενοι, δια βίου εκπαιδευόμενοι, δούλοι χωρίς δικαιώματα.
Θέλουν να τα δεχόμαστε όλα χωρίς διαμαρτυρία, να καθόμαστε ήσυχοι, να κοιτάμε τη δουλειά μας και τον εαυτό μας, γιατί αλλιώς μας περιμένουν απουσίες, αποβολές, φακέλωμα, αστυνομικοί, εισαγγελείς, δικαστές να μας «διδάξουν» ποιο είναι το καλό μας.

Θέλουν να διώξουν τα παιδιά των λαϊκών οικογενειών από τα σχολεία!

Πρέπει και μπορούμε να τους χαλάσουμε τα σχέδια!

Να κάνουμε συνελεύσεις σε κάθε σχολείο σε όλη την Ελλάδα, να συζητήσουμε, να οργανωθούμε και να αγωνιστούμε για το δικαίωμα το δικό μας και όλου του λαού σε δημόσια και δωρεάν εκπαίδευση.

Να σταθούμε στο πλευρό των εργαζόμενων, που μένουν απλήρωτοι για μήνες, που βλέπουν τους μισθούς να μειώνονται και τις απολύσεις να πέφτουν σύννεφο, που έχουν τους εργοδότες να κάνουν ό,τι θέλουν, που έχουν τους λογαριασμούς να τους πνίγουν.

Να παλέψουμε μαζί με τους γονείς και τους καθηγητές μας ενάντια στις συγχωνεύσεις σχολείων,
ενάντια στο κλείσιμο οποιουδήποτε σχολείου!

Δεν θα γίνουμε η γενιά των χαμένων δικαιωμάτων!
Δεν θα σκύψουμε το κεφάλι!

Με τους αγώνες μας θα κατακτήσουμε ξανά τα δικαιώματά μας!"

πηγή:elkosmos.

Ανοίξτε και «χτίστε σχολειά»

Γράφει ο Δημήτρης Νατσιός
δάσκαλος-Κιλκίς

«Λιτά χτίστε τα, απλόχερα,
μεγάλα/ γερά θεμελιωμένα, από
της χώρας/ ακάθαρτης, πολύβοης,
αρρωστιάρας/ μακριά μακριά
τ’ ανήλιαγα σοκάκια/ τα σχολειά χτίστε»
Κωστής Παλαμάς

Ερώτηση: υπάρχει εν Ελλάδι έστω και ένας πολίτης, με κοινό βέβαια νου και όχι κομματικός λακές, που να πιστεύει ότι η νυν ανθυποκυβέρνηση - οι μαριονέτες της τρόϊκας - εξαγγέλλει κάτι, λαμβάνει ένα μέτρο υπέρ του λαού;
Είναι δυνατόν όλες αυτές οι γλίτσες, με τα σπαστά ελληνικά και με το γυάλινο βλέμμα, τα «κωλόπανα» του ΔΝΤ να μοχθούν και να εργάζονται προς το συμφέρον της δύσμοιρης χώρας μας;
Ας το καταλάβουμε όλοι. Η πατρίδα βρίσκεται σε έσχατο κίνδυνο, λεηλατείται και εξαθλιώνεται ένας ολόκληρος λαός. Όταν ξεκουμπιστούν, θα μείνουν αποκαΐδια, ρημαγμένες ψυχές. Διαλύουν τον κοινωνικό ιστό της χώρας, δεν ορρωδούν προ ουδενός.

Προτίθεται το υπουργείου διά βίου αμάθειας να εφαρμόσει το σχέδιο «Καλλικράτης» και στα σχολεία. Τα κριτήρια, όπως υποστηρίζουν οι «διαβιούτοι», δεν είναι οικονομικά, αλλά παιδαγωγικά.

Μάλιστα. Για το καλό των παιδιών. Να κλείσουν μονοθέσια, διθέσια και τριθέσια σχολεία, η ζωή και η χαρά των εγκαταλελειμμένων και απομακρυσμένων χωριών, και να συγχωνευτούν σε πολυδύναμα (πολυθέσια) σχολικά κέντρα.

Το υπουργείο για να φιμώσει αντιδράσεις δημάρχων, ρίχνει το δέλεαρ: με το κλείσιμο των σχολείων εξοικονομούνται πόροι. Οι ενστάσεις των γονέων και κηδεμόνων θα απαντηθούν με τις γνωστές, γυαλιστερές «χάντρες και τα ασήμαντα «καθρεφτάκια» που επιδαψιλεύουν οι άποικοι τους ανίδεους ιθαγενείς.

Τα παιδιά θα φοιτούν σε μια τάξη, καταργείται η συνδιδασκαλία, θα καλύπτεται η ύλη (οι ψυχές τους να δούμε πότε θα καλυφθούν), θα απολαμβάνουν ευρύτερες δραστηριότητες – ξένες γλώσσες, θεατρικές αγωγές, ηλεκτρονικούς υπολογιστές – αυτά τα ωραία και άκρως παιδαγωγικά προγράμματα, που μορφώνουν, «απογειώνουν» τα σημερινά παιδιά.

Αυτά περίπου είναι τα επιχειρήματα του υπουργείου. Τινάζοντας όμως την χρυσόσκονη από το «σχέδιο», σπάζοντας το κέλυφος της παφλάζουσας ωραιολογίας, αναδίδονται οι αναθυμιάσεις.



Πρώτον: Τα σχολεία κλείνουν, γιατί δόθηκε εντολή από την τρόϊκα, τους πραγματικούς αυθέντες και κυρίαρχους της χώρας. Κάθε φορά που έρχονται, όπως προσέξαμε, εγκαινιάζεται και μια νέα επίθεση κατά του λαού μας (κόψιμο επιδομάτων, δώρων, απολύσεις υπαλλήλων).

Δεύτερον: Κλείσιμο σχολείων συνεπάγεται και κατάργηση οργανικών θέσεων δασκάλων. Όταν και αν ξανάρθουν οι εκτελεστές του ΔΝΤ, θα διατάξουν πάγωμα των προσλήψεων. Το 1 προς 5 είναι για τους αφελείς και ευκολόπιστους.

Τρίτον: Καταφεύγω, εν πρώτοις, σε ένα κείμενο του Ιωάννη Καποδίστρια. Το 1831 στέλνει μια επιστολή στον φίλο του Μουστοξύδη: Γράφει ο συνετός Κυβερνήτης:

«Τα σχολεία δεν είναι απλώς τόποι προσκτήσεως γνώσεων, αλλά κυρίως φροντιστήρια ηθικής, χριστιανικής και εθνικής αγωγής».

Τώρα βέβαια οι λέξεις, τα επίθετα ηθικός, χριστιανικός και εθνικός τελούν υπό διωγμό. Αν μιλήσεις για εθνική αγωγή οι χαυνοπολίτες (Αριστοφάνης) της προοδομανίας θα σκούζουν και θα σαλιαρίζουν για χούντες και δικτατορίες. Γι’ αυτούς η ιστορία αρχίζει μετά την πτώση της Δικτατορίας, η οποία στο συγχυσμένο τους μυαλό υποδύεται τον ρόλο της Τουρκοκρατίας. Το κράτος δεν συγκροτήθηκε το ’21, αλλά το 1974.

Κάποιοι «αντιστασιακοί» των γαλλικών «μπιστρό» θεωρούν εαυτούς και ανώτερο των ενδόξων καπεταναίων της Παλιγγενεσίας. Τι ήταν ο Κολοκοτρώνης, ο Μάρκος, ο Οδυσσέας και η Μαυρογένους μπροστά στη χαριτόβρυτο Μαρία του Πολυτεχνείου;

Το σχολείο, όμως, δεν είναι συνοικιακό μπακάλικο, που δεν πάει καλά και του βάζεις λουκέτο. Το σχολείο, ιδίως για ένα μικρό χωριό, είναι πνευματικός φάρος. Τα χωριά, τα ακριτικά κυρίως, έχουν ρημαχτεί. Αν φύγει και το σχολειό, αν εκλείψει η παιδική, όλο δροσιά και χάρη φωνή, η ελπίδα της νιότης, τα μετατρέπεις σε γηροκομεία. Είναι βέβαιο ότι οι γονείς θα αναγκαστούν «να αποδημήσουν» στις πόλεις. Στην νυν συγκυρία, εθνικοί λόγοι, επιβάλλουν, όχι να κλείσουν, αλλά να ανοίξουν σχολεία σε τέτοιες περιοχές.



Τέταρτον: Φοίτησα σε μονοθέσιο δημοτικό σχολείο, στην Πιερία. Ένας δάσκαλος με 30 και 40 παιδιά. Αυτό δεν εμπόδισε κανένα παιδί, που είχε ζήλο και μεράκι για τα γράμματα, να μορφωθεί και να συνεχίσει στις ανώτερες εκπαιδευτικές βαθμίδες.

Καλό σχολείο δεν σημαίνει άριστος κτιριακός και εποπτικός εξοπλισμός ούτε χίλιες δυο δραστηριότητες που ξεθεώνουν τα παιδιά. «Σχολείο ίσον δάσκαλος» (Παλαμάς). Όλοι μας θυμόμαστε έναν δάσκαλό μας (ή καθηγητή), αναπολούμε με συγκίνηση το φιλότιμό του, την φλόγα της ψυχής του, την αγάπη που μας έδειχνε, την εντιμότητα του, τις σπουδαίες γνώσεις του.

Εκείνοι οι παλιοί, ωραίοι δάσκαλοι αγωνίζονταν σε μονοθέσια ή διθέσια με 70 και 100 μαθητές, χωρίς πολλά εποπτικά μέσα, χωρίς υπολογιστές, με πενιχρότατους μισθούς, πολλές φορές σε ετοιμόρροπες αίθουσες. Και όμως ξεσκόλιζαν μαθητές με ήθος και γνώσεις.

Τώρα όλα τα καλά του Θεού έχουμε, μπαινοβγαίνουν στις τάξεις 10 ειδικότητες, καλωδιώσαμε τα παιδιά, όμως… μηδέν στο πηλίκιο. Καταλήψεις, καταστροφές και απέχθεια για το σχολείο. «Ο κοινός νους βεβαιώνει πως δεν λείπουν απλώς αίθουσες διδασκαλίας ή διδακτικό προσωπικό, τα οποία θα λείπουν και θα συμπληρώνονται αενάως. Λείπει κάτι χρησιμότερο ο μαθητής δεν καταλαβαίνει για ποιο λόγο είναι μαθητής (το «καταλαβαίνει» ολέθρια στο ινστιτούτο ξένων γλωσσών και στο φροντιστήριο), ο δάσκαλος για ποιο λόγο είναι δάσκαλος, η πολιτεία τι θέλει απ’ το σχολείο, ο γονιός τι θέλει από τον εαυτό του, το κράτος, το παιδί και τον δάσκαλο. Δεν πρόκειται για κάποια επιγενόμενη κρίση αξιών, πρόκειται περί κρίσεως του νοήματος, όχι δηλαδή τι αξίζει και τι όχι, αλλά τι σημαίνει και που αποσκοπεί τούτο ή εκείνο. (Στ. Ράμφου: «Αγωνία και ελπίδα για την παιδεία μας», στον «Οικονομικό Ταχυδρόμο», 12 Νοε 1992).

Πέμπτον: Τα πειθήνια ενεργούμενα του ΔΝΤ και της Γ.Ε.Ε. (Γερμανικής Ευρωπαϊκής Ένωσης) προτίθενται να περικόψουν τα οικογενειακά επιδόματα.

Ο δημογραφικός όλεθρος της πατρίδας μας επιτείνεται. Αν συνδυαστεί αυτό με την τρομακτική, καταστρεπτική ανεργία των νέων και το κλείσιμο σχολείων σε μικρά χωριά οδεύουμε ολοταχώς σε εκμηδένιση του οικογενειακού θεσμού.

Και αυτήν την δημογραφική απίσχνανση θα την αναπληρώσουν, με βάση την λογική των συγκοινωνούντων δοχείων, οι παράνομοι μετανάστες και οι καιροφυλακτούντες όμοροι «φίλοι» μας.

Έκτον, συναφές με τα προηγούμενα. Το σχολείο, τα γλυκά χρόνια του δημοτικού, «δένουν» ένα παιδί με τον τόπο, την γη των προγόνων του. Το σπίτι που γεννήθηκα, το σχολείο που πρωτόμαθα γράμματα, η εκκλησιά που βαφτίστηκα, είναι οι ρίζες που μας αρδεύουν ολοζωής. Και τότε καυχόμαστε ότι είμαστε γέννημα και θρέμμα μιας αγαπημένης γωνιάς της πατρίδας. Κλείνοντας το σχολείο, μεταφέροντας το παιδί, σε άλλη γη και σ’ άλλα μέρη, χάνεται το αίσθημα της εντοπιότητας. Οι πόλεις κατάντησαν σήμερα ανυπόφορες, αρρωστιάρες και ακάθαρτες, γιατί οι περισσότεροι είναι ξένοι, πάροικοι και παρεπιδημούντες, δεν είναι ο τόπος τους.

Έβδομον και τελευταίο: Σχολείο και Εκκλησία πιστοποιούν και μαρτυρούν, δια βίου, την ελληνικότητα και την ιστορική συνέχεια ενός τόπου.

Το κουδούνι του σχολείου και η καμπάνα της εκκλησίας διαλαλούν ότι τούτη η πατρίδα ελευθερώθηκε από φριχτά δεσμά, γιατί κάποτε ένα αγιασμένο πετραχήλι δίδασκε στα σκλαβόπουλα το σπουδαιότερο μάθημα του Γένους μας: Ελευθερία ή θάνατος.

πηγή:Σαντορινιός

«Ηρώδης» στα μικρά σχολεία

7-2-2011 μ.Χ.

ΓΙΑ 4 ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ ΕΥΡΩ ΚΛΕΙΝΟΥΝ ΕΚΑΤΟΝΤΑΔΕΣ ΣΧΟΛΕΙΑ, ΟΤΑΝ ΜΟΝΟ ΤΟ ΚΥΒΕΡΝΩΝ ΚΟΜΜΑ

ΛΑΜΒΑΝΕΙ ΕΤΗΣΙΩΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΡΑΤΙΚΟ ΠΡΟΫΠΟΛΟΓΙΣΜΟ 25 ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ ΕΥΡΩ – ΠΟΣΟ 6ΠΛΑΣΙΟ

«ΗΡΩΔΗΣ» ΣΤΑ ΜΙΚΡΑ ΣΧΟΛΕΙΑ

Λογαριάσανε λάθος – Τα Σχολειά, που θέλουν να κλείσουν, είναι ταυτόχρονα

και Εκλογικά Κέντρα τουλάχιστον 200.000 Ψηφοφόρων που θα εκδικηθούν μαζικά

· ΤΙΜΩΡΟΥΝΤΑΙ ΜΕ «ΜΕΤΡΑ ΙΜΒΡΟΥ ΚΑΙ ΤΕΝΕΔΟΥ» ΤΑ ΧΩΡΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

· ΧΑΝΟΝΤΑΙ 1.000 ΤΟΠΙΚΕΣ ΘΕΣΕΙΣ ΚΑΘΑΡΙΣΤΡΙΩΝ

· ΜΕΝΟΥΝ ΕΚΤΟΣ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ ΕΚΑΤΟΝΤΑΔΕΣ ΠΡΟΝΗΠΙΑ ΜΕ ΣΟΒΑΡΕΣ ΕΠΙΠΤΩΣΕΙΣ ΣΤΗ ΣΧΟΛΙΚΗ ΤΟΥΣ ΠΟΡΕΙΑ

· ΣΤΟΙΒΑΖΟΝΤΑΙ ΣΕ ΚΑΘΕ ΤΑΞΗ ΠΟΛΥ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ΠΑΙΔΙΑ, ΔΥΣΧΕΡΑΙΝΟΝΤΑΣ ΤΟ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟ ΕΡΓΟ ΚΑΙ ΥΠΟΒΑΘΜΙΖΟΝΤΑΣ ΤΕΛΙΚΑ ΤΗΝ ΠΟΙΟΤΗΤΑ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗΣ ΣΕ ΒΑΡΟΣ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΜΑΘΗΤΩΝ

· ΠΑΓΩΝΕΙ Ο ΔΙΟΡΙΣΜΟΣ ΧΙΛΙΑΔΩΝ ΑΝΑΠΛΗΡΩΤΩΝ ΚΑΙ ΟΙ ΝΕΟΙ ΜΟΝΙΜΟΙ ΔΙΟΡΙΣΜΟΙ

· ΔΗΜΙΟΥΡΓΕΙΤΑΙ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟ «ΣΧΟΛΙΚΟ ΑΓΧΟΣ» ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΝΕΓΚΕΦΑΛΗ ΑΛΛΑΓΗ

· ΑΝΑΣΤΑΤΩΝΕΤΑΙ Ο ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΙΣΜΟΣ ΖΩΗΣ ΓΟΝΕΩΝ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΩΝ

· ΧΑΝΕΤΑΙ Η ΖΕΣΤΑΣΙΑ ΤΩΝ ΣΧΕΣΕΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ, ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΩΝ ΚΑΙ ΚΑΤΟΙΚΩΝ ΤΟΥ ΧΩΡΙΟΥ

· Η «ΠΑΙΔΕΙΑ» ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΠΕΙ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ, ΑΠΑΞΙΩΝΟΝΤΑΣ ΤΑ ΣΧΟΛΕΙΑ ΚΑΙ ΤΙΣ ΡΙΖΕΣ ΤΟΥΣ

· ΔΗΜΙΟΥΡΓΕΙΤΑΙ ΕΙΚΟΝΑ ΕΡΗΜΩΣΗΣ, ΑΔΙΑΦΟΡΙΑΣ ΚΑΙ ΕΓΚΑΤΑΛΕΙΨΗΣ

· ΞΕΡΙΖΩΝΕΤΑΙ ΚΑΙ ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ, ΜΑΖΙ ΜΕ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ, ΖΩΝΤΑΝΟ ΚΥΤΤΑΡΟ ΚΑΙ ΑΓΚΩΝΑΡΙ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΥΠΑΙΘΡΟΥ

ΓΚΡΕΜΙΖΟΥΝ ΤΙΣ «ΦΩΛΙΕΣ ΤΩΝ ΠΟΥΛΙΩΝ»

Σε εκπαιδευτικό, παιδαγωγικό και εθνικό έγκλημα οδηγείται η Κυβέρνηση και η ιδιαίτερα η ηγεσία του Υπουργείου Παιδείας (;), με την πρόθεση συγχώνευσης αυθαίρετα εκατοντάδων σχολείων κυρίως Νηπιαγωγείων και Δημοτικών, υπό το πρίσμα του Μνημονίου και των εντολών της Τρόικας για τυφλές περικοπές κάθε είδους!

Η ηγεσία του Υπουργείου Παιδείας μοιάζει αυτή τη στιγμή, στα μάτια χιλιάδων μαθητών, γονέων και εκπαιδευτικών, σαν τον κακό γίγαντα που έρχεται να γκρεμίσει τις φωλιές των πουλιών! Τι ίδιες τις ζεστές, μικρές και ευτυχισμένες φωλιές των παιδιών των χωριών! Τις φωλιές των μικρών Σχολειών!

Για να μην ξανάρθει χαμόγελο και άνοιξη, το γαλανό του ουρανού, το πράσινο των φύλλων και του χορταριού, τα άνθη αμυγδαλιάς, τα τιτιβίσματα, τα τρεχούμενα νερά, τα καντήλια των ερημοκλησιών, οι φωνούλες, οι εξερευνήσεις και τα χαμόγελα των μικρών μαθητών στο χωριό τους!

Για να μην ξανάρθει γιορτή, παρέλαση, τραγούδι, ζωή στο χωριό και στα δακρυσμένα μάτια του παππού και της γιαγιάς, που εγκαταλειμμένοι, με κομμένη σύνταξη και καρδιά φαρμάκι, όντας με κόπους μύριους ανάστησαν τη χώρα από τις στάχτες του πολέμου, έφτιαξαν οικονομία και κράτος, έχτισαν σχολειά, γεφύρια και κοινότητες με τα χέρια τους, τα βλέπουν τώρα να γκρεμίζονται κι αυτά και να ερημώνουν, μαζί με το κράτος και «τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα»…

ΜΕ ΔΙΑΤΑΓΗ ΤΟΥ «ΗΡΩΔΗ»

Και όλοι ρωτούν:

«Ποιος»; «Με τίνος διαταγή γίνεται αυτή η σφαγή των σχολειών»;

Και η απάντηση έρχεται σαν πυρωμένο σίδερο στο στήθος:

«Με διαταγή του “Ηρώδη”! Του ίδιου του Έλληνα Πρωθυπουργού»!

Ο ΧΟΡΟΣ ΤΗΣ «ΣΑΛΩΜΗΣ»

«Και ποιος του το πρότεινε»;

«Η “Σαλώμη”! Η Υφυπουργός “Παιδείας”! Του ζήτησε την κεφαλή των μικρών σχολειών των παιδιών “επίπίνακι”»!

Και δυστυχώς, εξακολουθεί να «χορεύει» στα ΜΜΕ με αίσθημα «επιτυχίας», μπρος στην προδομένη Ρωμιοσύνη των χωριών! Ίσως γιατί δεν έχει συνειδητοποιήσει το τι κακό κάνει! Το πόσο τσακίζει τις ντόπιες κοινωνίες! Που αφού τους πήραν πρώτα την Κοινότητα, τους παίρνουν τώρα και τα Σχολειά και αύριο και την Εκκλησία! Λέγοντάς τες «δεν σας χρειαζόμαστε – μας είστε βάρος»…

ΙΜΒΡΟΣ ΚΑΙ ΤΕΝΕΔΟΣ…

Με την ίδια αυτή «λογική» είχε κλείσει η Τουρκία και τα ελληνικά Σχολειά σε Ίμβρο και Τένεδο, εξαναγκάζοντας σε ερήμωση τα ελληνικά χωριά…

Έτσι σήμερα τα ερειπωμένα σχολειά των δύο νήσων που άλλοτε κυριαρχούσε και έβραζε ο Ελληνισμός, ακουγόταν χαρούμενα το κουδούνι, βούιζαν σαν μελίσσια οι σχολικές αυλές, στέκουν σήμερα με τα βιβλία σκισμένα, τα θρανία αναποδογυρισμένα, τους πίνακες τσακισμένους και τα τζάμια σπασμένα, κραυγάζοντας στο Υπουργείο Παιδείας και στο Γραφείο του Πρωθυπουργού με τα διπλά ηχομονωμένα παράθυρα, την πολυτέλεια και τη χλιδή και τις παραλυτικές ανέσεις:

«Μην μετατρέψετε τα ελλαδικά χωριά σε “Ίμβρο” και “Τένεδο”! Μην μας ερημώνετε»!

ΗΤΑΝ ΚΑΙ ΕΚΛΟΓΙΚΑ ΚΕΝΤΡΑ

200.000 ΨΗΦΟΦΟΡΟΙ ΘΑ ΕΚΔΙΚΗΘΟΥΝ

Μια άλλη παράμετρος, που ξέφυγε από τους «λογαριάζοντες χωρίς τον ξενοδόχο», είναι το γεγονός, πως όλα αυτά τα μικρά σχολεία, λειτουργούσαν κατά την περίοδο τον Εκλογών, ως Εκλογικά Κέντρα Ψηφοφορίας! Κάτι το οποίο θα σταματήσει πια, μαζί με τα Σχολειά, με τα οποία είναι δεμένοι οι κάτοικοι των χωριών, όσο δεν μπορεί κανείς να διανοηθεί, αφού αποτελούν τα περισσότερα, μέρος και των παιδικών αναμνήσεων των ίδιων των γονιών!

Κατά την ημέρα λοιπόν των επόμενων Εκλογών, τα Σχολεία αυτά δεν θα λειτουργήσουν πια σαν Εκλογικά Κέντρα,ταλαιπωρώντας επιπρόσθετα τους γονείς και κηδεμόνες, στέλνοντάς τους ταπεινωτικά σε άλλα χωριά οι κωμοπόλεις, θυμίζοντάς τους το κακό και την ασπλαχνία της Κυβέρνησης, που χωρίς να ζητήσει και να σεβαστεί τη γνώμη και τη δημοκρατική θέληση των τοπικών κοινωνιών, έκλεισε τα σχολειά τους και έδιωξε, πέταξε τα παιδιά τους, στοιβαγμένα σε άλλα σχολειά και τόπους!

Τότε φυσικά θα ανάψει η λεγόμενη Εκδίκηση της Κάλπης, όταν εκατοντάδες σχολειά, εκατοντάδες Εκλογικά Κέντρα, με εγγεγραμμένους ούτε λίγο ούτε πολύ 200.000 ψηφοφόρους, θα εκδικηθούν μαζικά!

ΓΙΑ 4 ΜΟΛΙΣ ΕΚΑΤΟΜΜΥΡΙΑ ΕΥΡΩ…

όσα και τα έξοδα μετακίνησης των μαθητών

Και όλο αυτό το κακό, για να εξοικονομηθούν από τη μια πλευρά μόλις 4.000.000 ευρώ, όσο περίπου υπολογίζεται ότικοστίζουν τα έξοδα λειτουργίας π.χ. 1.000 μονοθέσιων σχολείων, συμπεριλαμβανομένων των αμοιβών των Καθαριστριών!

Όσα ακριβώς χρειάζονται, ίσως και περισσότερα, για τη μετακίνηση αυτών των μαθητών προς μακρινότερα σχολεία! Αν δεχτούν να αναλάβουν κάποιοι και τη μετακίνησή τους… Ενώ δεν προβλέπονται «έξοδα μετακίνησης» για τα προνήπια, τα οποία «δεν είναι - λέει - στην υποχρεωτική εκπαίδευση» … Κι ας είναι ζωτική κυριολεκτικά για την παραπέρα πρόοδο και ανάπτυξή τους, η φοίτησή τους στο Νηπιαγωγείο…

Από την άλλη, το ποσό τελικά αυτό, είναι ελάχιστο μπροστά στην χρηματοδότηση π.χ. των Κομμάτων, όταν μόνο το Κυβερνών Κόμμα, λαμβάνει ετησίως 25.000.000 ευρώ, ποσό εξαπλάσιο από αυτό που απαιτείται για τη λειτουργία των μικρών σχολειών!

Και όταν μόνο για τις «κουρτίνες» του Υπουργείου Παιδείας, απαιτήθηκαν 200.000 ευρώ, όσα δηλαδή για την ετήσια λειτουργία 50 Μονοθέσιων Σχολείων!

ΜΕΓΑΛΑ ΣΧΟΛΕΙΑ – ΜΙΚΡΗ ΠΑΙΔΕΙΑ

Από την άλλη, η συρρίκνωση-συγχώνευση των Σχολείων, δεν οδηγεί σε «καλύτερη παιδεία», όπως προσπαθεί να περάσει το Υπουργείο, αλλά σε υποβαθμισμένη παιδεία, αφού αφήνονται οι περίφημες «κυψέλες», οι τόσο ζωτικές μικρές εκπαιδευτικές ομάδες μαθητών των μονοθέσιων και ολιγοθέσιων Νηπιαγωγείων και Δημοτικών Σχολείων,που έχουν χαρακτηριστικά «φροντιστηρίου», δηλαδή μεγαλύτερης φροντίδας, παράδοσης, κατανόησης και εμπέδωσης του μαθήματος, συμπλήρωσης κενών και δυνατότητα υποβοήθησης αδύνατων μαθητών σε ζωντανό χρόνο μέσα στη μικρή φιλική τάξη!

Αντίθετα, η υπερσυγκέντρωση μαθητών σε μεγαλύτερα σχολεία και τα απαράδεκτα τμήματα 20, 23, 25 ή και 30 παιδιών, δημιουργούν συνθήκες κορεσμού, άγχους, ξύλινων παιδαγωγικών σχέσεων και σαφέστατης δυσκολίας παράδοσης, κατανόησης και εμπέδωσης του μαθήματος, χωρίς καμμία σχεδόν δυνατότητα βοήθειας και στήριξης, κάλυψης των κενών μαθητών σε ζωντανό χρόνο μέσα στην τάξη, αφού ο όγκος μαθητών και ύλης, σε σχέση με το χρόνο και με πιεσμένο τον τρόπο, οδηγούν σε εκπαιδευτική υποβάθμιση, παρά τις φιλότιμες προσπάθειες των εκπαιδευτικών λειτουργών!

Τέτοια εκπαιδευτική υποβάθμιση, οδηγεί τους μαθητές σε σχολική αδιαφορία, σχολική αποτυχία, ενώ αυξάνουν τιςαπαιτήσεις για εξωσχολικά Φροντιστήρια, επιβαρύνοντας τρομακτικά τις οικογένειες, με τα περιορισμένα έτσι κι αλλιώς έσοδα.

ΕΠΩΔΥΝΟ ΣΧΟΛΙΚΟ ΑΓΧΟΣ

Οι αλλαγές αυτές σχολικού χώρου και περιβάλλοντος, έχουν εκτός των άλλων και δυσμενή ψυχολογική επίπτωση στα μικρά ιδίως παιδιά, αφού τους δημιουργούν το λεγόμενο «σχολικό άγχος», όπως και κάθε αλλαγή στο χώρο του σχολείου, ακόμα και προσώπων (εκπαιδευτικών)!

Το σχολικό άγχος, είναι παράγοντας κακής σχολικής πορείας ή και άρνησης του σχολείου και της εκπαιδευτικής διαδικασίας.

ΜΙΚΡΑ ΣΧΟΛΕΙΑ – ΤΟ ΑΝΤΙΔΟΤΟ ΤΗΣ ΣΧΟΛΙΚΗΣ ΑΠΟΤΥΧΙΑΣ

Σημειώνεται πως πάρα πολλοί από τους λεγόμενους «κακούς» μαθητές, έφτασαν στο σημείο αυτό, από ελλειπήσχολική φροντίδα, την οποία προκαλεί ο μεγάλος αριθμός παιδιών στις τάξεις και η αναγκαστική έλλειψη επικοινωνίας με τους Εκπαιδευτικούς, που είναι αναγκασμένοι να καλύπτουν ύλη και όχι ψυχές και να «προχωρούν» την τάξη, χωρίς να τους δίνεται δυνατότητα να ασχοληθούν με αυτούς που μένουν πίσω και οι οποίοι βουλιάζουν ακόμη περισσότερο, όταν πάρουν τον πρώτο «κακό έλεγχο», αντιμετωπίζοντας την απόρριψη και από το οικείο τους - όπως είναι φυσικό – περιβάλλον!

Να λοιπόν, που τα μικρά σχολειά, οι μικρές ζεστές τάξεις των λίγων παιδιών, είναι σχολικά θεραπευτήρια, εξέδρες πλήρωσης, πυροδότησης και απογείωσης μαθητών με ανθρωπιά πρώτα από όλα, ζεστασιά, γνώσεις και καλώς εννοούμενη «αυτοπεποίθηση»!

Τα μικρά σχολειά, είναι το αντίδοτο της σχολικής αποτυχίας!

Τα μικρά σχολειά, είναι σαν τα έργα τέχνης που γίνονται χειροποίητα, με μεράκι, φροντίδα, αυθεντικότητα και όχι «βιομηχανοποιημένα» και ψυχρά!

Τα μικρά σχολειά, είναι σαν τα μικρά ναυπηγεία, που βγάνουν γερά σκαριά στο μεγάλο πέλαγο!

ΜΗΝ ΤΑ ΚΛΕΙΣΕΤΕ!

www.NOIAZOMAI.net

Καταργεί από υποχρεωτικά ιστορία και θρησκευτικά η ανεκδιήγητη ΔΡΑΓΩΝΑ

Η Ιστορία δεν είναι πασιέντζα κυρία Δραγώνα!

“ Η Νέα Ελληνική Ιστορία, τα Θρησκευτικά και η Πληροφορική δεν χρειάζεται να είναι υποχρεωτικά μαθήματα”, υποστηρίζει η ανεκδιήγητη Δραγώνα. Η πρότασή της να καταργηθούν τα μαθήματα της Ιστορίας και των Θρησκευτικών από τον κορμό των υποχρεωτικών μαθημάτων, μετά την Α’ Λυκείου, προκαλεί ήδη θύελλα αντιδράσεων στον εκπαιδευτικό κλάδο. Η ίδια πάντως, μιλώντας στο “ ΘΕΜΑ”, δηλώνει ότι δεν κατανοεί τον θόρυβο που δημιουργείται, αφού η πρότασή της δεν εξαφανίζει τα μαθήματα από το πρόγραμμα διδασκαλίας!.....
Ανιστόρητοι κατ’ επιλογή Η ίδια εξηγεί το σκεπτικό της με μια ρητορική ερώτηση: “ Δεν είναι καλύτερο να δημιουργηθεί ένα μικρό τμήμα με 12 μαθητές που αγαπούν την Ιστορία και θα ασχοληθούν σε βάθος με αυτή από το να διδάσκεται σε ένα τμήμα με 27 παιδιά, όπου ενδεχομένως κάποια από αυτά δεν αγαπούν πολύ το αντικείμενο;”.

Σύμφωνα με την κυρία Δραγώνα, η Ιστορία δεν αφορά πολλούς, ενώ τα Θρησκευτικά δεν χρειάζεται να ενταχθούν στη βασική ομάδα των μαθημάτων.

Όπως αναφέρει, “ η πνευματικότητα και η καλλιέργεια που προσφέρει η διδασκαλία των Θρησκευτικών είναι σημαντική, αλλά αυτό μπορεί να εξυπηρετηθεί με την ένταξη του μαθήματος στη λίστα των μαθημάτων επιλογής”, και επιμένει. “ Αν δεν γίνουν αυτά τα μαθήματα προαιρετικά, δεν θα βγει… η πασιέντζα”, δηλώνει χαρακτηριστικά υπογραμμίζοντας ότι για να μειωθούν τα μαθήματα σε έξι-επτά κάποια πρέπει να μπουν σε λίστα επιλογής, από την οποία οι μαθητές θα κρίνουν ποια θα παρακολουθούν. “ Είναι τα καλάθια μαθημάτων”, λέει η ίδια αν και ξεκαθαρίζει ότι όλες αυτές οι ιδέες αποτελούν έναν βασικό άξονα των προτάσεων που καλείται να δώσει στην υπουργό η ειδική επιτροπή στην οποία προεδρεύει και εξετάζει τις αλλαγές στο Λύκειο.

Η Δραγώνα στο Πρώτο Θέμα

Η γάτα του παπά

Δημήτρης Νατσιός
Δάσκαλος Κιλκίς

«Χαρά που το’χουν τα βουνά

που βλέπουν διάκους με σπαθιά

παπάδες με ντουφέκια»

Δημοτικό

«Η Ορθοδοξία, όπως παρουσιάζεται στα μάτια του ελληνικού λαού, είναι θρησκεία εθνική, συνυφασμένη αξεδιάλυτα με τα ήθη και τον ομαδικό του χαρακτήρα, με το κλίμα και με το άρωμα του τόπου, με τα τοπία του με την οικογενειακή του ζωή και με τα γυρίσματα.


Η οργάνωσή της είναι δημοκρατική, η γλώσσα της θερμή, η ηθική της ανθρώπινη, ταιριαγμένη με την ελληνική νοοτροπία, τα σύμβολά της οικεία και αναντικατάστατα στη λαϊκή συνείδηση. Οι μεγάλες γιορτές της, ο Ευαγγελισμός, το Πάσχα, ο Δεκαπενταύγουστος, τα Χριστούγεννα και τα Δωδεκάμερα και άλλες, είναι κάθε χρόνο οι μεγάλες μέρες της Ελλάδας, οι μέρες όπου το εθνικό σύνολο αισθάνεται περισσότερο από κάθε άλλην ώρα την ενότητά του, την αλληλεγγύη του, την αμοιβαία αγάπη των μελών του. Αυτή η θαλπωρή, αυτά τα ζεστά πνευματικά κύματα που μεταδίδονται ακατάπαυστα, σ‘ όλην την Ελλάδα, από τους ορθόδοξους ναούς κι από τις βυζαντινές τους ακολουθίες, αποτελούν στοιχείο συστατικό, εκ των ων ουκ άνευ, της ελληνικής ζωής. Για τούτο και δεν μπορεί να νοηθεί στην Ελλάδα χωρισμός Εκκλησίας και Πολιτείας, ούτε και υπήρξε εδώ ποτέ αντικληρικό πολιτικό κίνημα, όπως συνέβη αλλού.
Επικρίνουμε συχνά την Εκκλησία – κάποτε μάλιστα με μεγάλη δριμύτητα – αλλά την επικρίνουμε από μέσα, σαν μέλη της που απαιτούμε απ’ αυτήν να γίνει καλύτερη. Δεν την πολεμούμε σαν να είναι ένα ξένο σώμα, από το οποίο ζητούμε να χωριστούμε».

(Γ. Θεοτοκάς, «Πνευματική πορεία», εκδ. Εστία», σελ. 134).

Το θέμα μου δεν είναι ο πολυσυζητημένος χωρισμός Εκκλησίας και κράτους. Για τον λαό εξάλλου τέτοιο θέμα δεν υπάρχει. Υπάρχει μόνο στο μυαλό των γνωστών εκκλησιομάχων, που αδυνατούν να κατανοήσουν ότι πίστη, Εκκλησία και πατρίδα είναι «σάρκα μία». Όντως, όπως ομορφότατα γράφει ο μεγάλος Θεοτοκάς, δεν υπήρξε ποτέ στην ιστορία του Γένους μας, κίνημα αντικληρικό, αυτά είναι φράγκικα πράγματα. «Το ράσο στάθηκε η εθνική σημαία της Ελλάδας στα χρόνια της σκλαβιάς» (Μυριβήλης), απλοί και ταπεινοί παπάδες και καλόγεροι ανακαινίζουν, αναπαύουν και στηρίζουν πνευματικά το λαό μας κάτω από το πετραχήλι τους. Και ίσως ποτέ στην ιστορία το έργο του κληρικού να ήταν δυσκολότερο απ’ όσο είναι σήμερα.

Νέοι ιερείς, άνθρωποι με ζήλο, με διάθεση προσφοράς και θυσίας, που φόρεσαν το βαρύτατο ράσο, για να διακονήσουν φιλότιμα το λαό που τους εμπιστεύτηκε η Εκκλησία, πικραίνονται από την εχθρότητα, την καχυποψία και την άδικη σπίλωση της ιερωσύνης. Τέλος πάντων, αυτή είναι η εποχή μας, homo homini lupus, ο άνθρωπος για τον άνθρωπο, λύκος.

Κι αν δεν υπήρξε αντικληρικό λαϊκό κίνημα στην πατρίδα μας, ύπουλα, λάθρα παρεισέφρησε στα σχολικά βιβλία γλώσσα. Παράδειγμα. Στο «Ανθολόγιο» Γ΄ και Δ΄ Δημοτικού, σελ. 143-144, διαβάζουμε εκτενές κείμενο του Π. Καλιότσου, με τίτλο «Ένας αλλιώτικος ποδοσφαιρικός αγώνας». Το «αλλιώτικο» είναι οι δυο τερματοφύλακες των δυο παιδικών ομάδων. Ένας παπάς και ένας δάσκαλος. Τα παιδιά προτείνουν στον παπά να παίξει. «Κακό είναι;». Απαντά ο παπα – Μιχάλης: «Διόλου κακό! Απεναντίας μάλιστα, που είναι μια ωραία γυμναστική. Το ευλογημένο παιχνίδι, όπως είναι φυσικά και το ποδόσφαιρο, όχι μόνο το επιτρέπει αλλά και το συνιστά ο Πανάγαθος... Ας μην είχε ο κόσμος τέτοιες προκαταλήψεις και θα σου ‘λεγα εγώ. Κάθε μέρα θα έπαιζα».

Παίζει τελικά, αλλά επειδή «κατέφυγε σε ζαβολιές» μαλώνει, διαπληκτίζεται με τον δάσκαλο, ουρλιάζει οργισμένος «πίσω και σ’ έφαγα», τον κατηγορεί η αντίπαλη ομάδα του δασκάλου «ότι είναι πουλημένος», χαχανίζουν τα παιδιά που τον βλέπουν να ωρύεται και να «γίνεται ρεζίλι» και λοιπά φαιδρά και τελείως εξωπραγματικά.

Πλήρης απαξίωση της ιερωσύνης, μέσω νοσηρής φαντασίας που επιγράφεται ως λογοτεχνία. Όλα αυτά σε 9χρονα με ανομολόγητο σκοπό, την κατασυκοφάντηση του κλήρου, την πρόωρη ενστάλαξη της ασέβειας προς την Εκκλησία. (Σ’ όλα αυτά τα νεοταξικά και αντισυνταγματικά έντυπα χλευάζονται και γελοιοποιούνται κυρίως παπάδες και δάσκαλοι. Προφανώς γιατί είναι τα δυο λειτουργήματα που μπορούν, εφ’ όσον εκπροσωπούνται από αξίους, με «ψυχή και Χριστό» λειτουργούς, να αφυπνίσουν και να αρματώσουν πνευματικά τον λαό μας).

Στα «Κείμενα Νεοελληνικής Λογοτεχνίας» Α΄ Γυμνασίου, σελ. 222- 226, εμπεριέχεται κείμενο του Γρ. Ξενόπουλου με τίτλο «Η γάτα του παπά». Τι είχε συμβεί; Την Κυριακή, την αυγή, πριν από τη Λειτουργία πηγαίνει στο σπίτι του παπα- Ζήσιμου ο Χρήστος ο κλαμπανάρος (κωδωνοκρούστης) και εκεί διαμείβεται ο εξής διάλογος:

«Πάλε τα ίδια, παπά μου!»
«Ε;»
«Η γάτα, πανάθεμά τη!»
«Ω, συμφορά μου!... Στο ίδιο μέρος;»
« Όχι, στην Αγία Πρόθεση..»

Μια γάτα μπήκε στην εκκλησία και έκανε τις ακαθαρσίες της, πού; Στην Αγία Πρόθεση, εκεί που τοποθετούνται τα Τίμια Δώρα για το μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας (Το είχε ξανακάνει). Ο παπάς στο τέλος συγχωρεί τη γάτα. Θα υποθέσει κάποιος τι παπάς είναι αυτός που δεν μπορεί να προστατεύσει το ναό από ζώα που τον μαγαρίζουν. (Πού ακούστηκε τέτοιο πράγμα, γάτες να μπαίνουν στο Άγιο Βήμα. Κι αν συνέβη κάποτε και το απαθανάτισε η πένα του Ξενόπουλου, έπρεπε να περάσει σε σχολικό βιβλίο;). Αλλού όμως είναι το πανούργευμα των συγγραφέων. Επιλέγουν από τον Ξενόπουλο, σπουδαίο κατά τα άλλα συγγραφέα, ένα από τα ατυχέστερα κείμενά του και μάλιστα προσβλητικότατο και βλάσφημο για την Ορθόδοξη Πίστη. Και τον παπά συκοφαντούν και τον Ξενόπουλο απομειώνουν. «Και τούτο ποιείν κακείνο μη αφιέναι».

(Το ίδιο συμβαίνει με κείμενα του Παπαδιαμάντη. Στη «Νεοελληνική Γλώσσα» Α΄ Γυμνασίου, ο ασκητικός και ολιγοδεής Παπαδιαμάντης εμφανίζεται κοιλιόδουλος γλεντοκόπος. Σελ. 70). Να μην λησμονήσω, μια και είμαι στις εσωτερικές σελίδες του σχολικού έντυπου, να μεταφέρω κι ένα πρωτότυπο ορισμό της Ελλάδας.

Στη σελ. 124 διαβάζει ο 13χρονος μαθητής ότι «...η Ελλάδα ήταν μια γυναίκα τόσο προκλητική σεξουαλικά που έπρεπε να την ερωτευτώ σωματικά και απελπισμένα...». Μάλιστα. Αντικείμενο σεξουαλικού πόθου η πατρίδα μας. (Είπαμε «στον τόπο που κρεμούσαν οι καπεταναίοι τ’ άρματα κρεμούν οι γύφτοι τα νταούλια»). Και στο ίδιο βιβλίο σελ. 239, κείμενο της Λιλής Ζωγράφου, με τίτλο «Στρίγγλα και καλλονή», οι μαθητές διαβάζουν ότι: «Η ελεημοσύνη είναι εκδήλωση εγωισμού. Σου την αναγνωρίζουν οι άλλοι και σε επαινούν για όσα προσφέρεις. Το ν’ αγαπάς όμως ένα ανυπεράσπιστο ζώο είναι... η πιο τέλεια μορφή αγάπης». (Όποιος διάβασε το «Αντιγνώση, τα δεκανίκια του καπιταλισμού» της μακαρίτισσας Λ. Ζωγράφου, ξέρει για τι είδους συγγραφή μιλάμε).

Επίλογος: τα βιβλία αυτά είναι αντισυνταγματικά. «Η παιδεία αποτελεί βασική αποστολή του κράτους και έχει σκοπό την ηθική, πνευματική, επαγγελματική και φυσική αγωγή των Ελλήνων, την ανάπτυξη της εθνικής και θρησκευτικής συνείδησης και τη διάπλασή τους σε ελεύθερους και υπεύθυνους πολίτες». (άρθρο 16, παρ.2). Τα κείμενα που παρέθεσα συμβαδίζουν με τις συνταγματικές επιταγές; Αναπτύσσουν την εθνική και θρησκευτική συνείδηση; Μήπως αντίθετα τις καταρρακώνουν;

(Δεν θα ησυχάσω. Θα συνεχίσω να γράφω για τις μαγαρισιές των «βιβλίων». Γονείς, δάσκαλοι και «όσοι ζωντανοί», πρέπει να αντιδράσουν δυναμικά για να σταματήσει το κακό).

πηγή:Αντίβαρο

ΜΠΡΑΤΗΣ Ο ΕΞΑΦΑΝΙΣΜΕΝΟΣ

Η ΣΧΟΛΙΚΗ ΧΡΟΝΙΑ ΞΕΚΙΝΗΣΕ ΕΔΩ ΚΑΙ 10 ΜΕΡΕΣ.

ΕΙΝΑΙ ΚΟΙΝΗ ΠΕΠΟΙΘΗΣΗ ΟΤΙ ΚΑΘΕ ΑΛΛΟ ΠΑΡΑ ΟΜΑΛΑ ΞΕΚΙΝΗΣΕ , ΜΕ ΠΟΛΛΕΣ ΕΛΛΕΙΨΕΙΣ ΣΕ ΥΠΟΔΟΜΕΣ, ΚΑΘΗΓΗΤΕΣ ΚΑΙ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟ ΥΛΙΚΟ.

ΟΧΙ ΠΟΛΥ ΠΑΛΙΑ - ΔΗΛΑΔΗ - ΠΕΡΙΣΥ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΠΕΡΑΣΜΕΝΕΣ ΧΡΟΝΙΕΣ ΤΕΤΟΙΕΣ ΜΕΡΕΣ Ο ΜΕΓΑΣ
ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΑΡΑΣ ΕΙΧΕ ΗΔΗ ΚΙΝΗΤΟΠΟΙΗΣΕΙ ΤΟΥΣ ΣΥΝΑΔΕΛΦΟΥΣ ΤΟΥ ΚΑΙ ΤΑ ΣΧΟΛΕΙΑ ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΝ ΑΛΛΑ ΥΠΟ ΚΑΤΑΛΗΨΗ ΚΑΙ ΑΛΛΑ ΜΕ ΛΟΥΚΕΤΟ.

ΑΡΑΓΕ κυριε ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΗ ΔΕΝ ΣΥΝΤΡΕΧΕΙ ΚΑΝΕΝΑΣ ΛΟΓΟΣ ΝΑ ΕΜΦΑΝΙΣΤΕΙΣ ΣΤΑ ΚΑΝΑΛΙΑ ΚΑΙ ΝΑ ΚΑΥΤΗΡΙΑΣΕΙΣ ΤΑ ΟΣΑ ΣΥΜΒΑΙΝΟΥΝ ΣΤΗΝ ΠΑΙΔΕΙΑ ?

ΜΗΠΩΣ ΕΙΣΑΙ ΑΠΑΣΧΟΛΗΜΕΝΟΣ ΡΑΒΟΝΤΑΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟ ΚΟΥΣΤΟΥΜΑΚΙ?

ΜΗΠΩΣ ΣΟΥ ΕΤΑΞΑΝ ΚΑΙ ΣΕΝΑ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΘΕΣΟΥΛΕΣ ΟΠΩΣ ΕΚΑΝΑΝ ΣΕ ΑΛΛΟΥΣ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΕΣ ΣΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ ?

ΦΥΣΙΚΑ Ο ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΚΥΡΙΟΣ ΤΥΓΧΑΝΕΙ ΚΑΙ ΠΡΟΣΚΕΙΜΕΝΟΣ ΣΤΟ ΠΑΣΟΚ
ΤΥΧΑΙΟ ?

ΔΕΝ ΝΟΜΙΖΩ

ΑΝΑΓΝΩΣΤΗΣ

Κηφηνείον 'Η ωραία Ελλάς'

Σαράντος Καργάκος, ιστορικός-συγγραφέας

Ακούω ότι το μεγαλύτερο σήμερα πρόβλημα των νέων μας είναι η ανεργία. Διαφωνώ. Εδώ και τριάντα χρόνια είναι η ... εργασία. Ο νέος δε φοβάται την αναδουλιά, φοβάται τη δουλειά. Μια οικογενεια­κή αντίληψη, ότι δουλειά είναι ό,τι δεν λερώ­νει, επεκτάθηκε και στο νεοσουσουδιστικό σχολείο με ευθύνη των κομμάτων, που για λόγους ψηφοθηρίας απεδύθησαν σε μια χυδαία πολιτική παιδοκολακείας, η οποία μετά τη δικτατορία εξέθρεψε και διαμόρφωσε δύο γενιές «κουλοχέρηδων»...παιδιών δηλαδή που δεν μπορούν να χρησιμοποιήσουν τα χέρια τους -πέρα από τη μούντζα- για καμμιά εργασία από αυτές που ονομάζονται χειρωνακτικές, επειδή -τάχα- είναι ταπεινωτικές. Κι ας βρίσκεται μέ­σα στη λέξη «χειρώναξ», σαν δεύτερο συνθετι­κό το «άναξ» που κάνει τον δουλευτή, τον άνα­κτα χειρών, βασιλιά στο χώρο του, βασιλιά στο σπιτικό του, νοικοκύρη δηλαδή, λέξη άλλοτε ιερή που ποδοπατήθηκε κι αυτή μες στην ασυ­ναρτησία μιας πολιτικής που έδειχνε αριστερά και πήγαινε δεξιά και τούμπαλιν.
Γι' αυτό τουμπάραμε...


Κάποτε, ακόμη κι από τις στήλες του περιο­δικού αυτού, που δεν είναι πολιτικό με την ευτελισμένη έννοια του όρου, έγραφα πως η ανεργία στον τόπον μας είναι επιλεκτική, ότι δουλειές υπάρχουν αλλά ότι δεν υπάρχουν χέ­ρια να τις δουλέψουν. Κι έπρεπε να κατακλυ­σθεί ο τόπος από 1,5 εκατομμύριο λαθρομετα­νάστες, για να αποδειχθεί ότι στην Ελλάδα υπήρχε δουλειά πολλή αλλ' όχι διάθεση για δουλειά. Τα παιδιά -τα μεγάλα θύματα αυτής της ιστορίας- είχαν γαλουχηθεί με τη νοοτρο­πία του «White color workers». Έτσι σήμερα το πιο φτηνό εργατικό και υπαλληλικό δυναμικό είναι οι πτυχιούχοι, που ζητούν εργασία ακό­μη και στον ΟΤΕ ως έκτακτοι τηλεφωνητές, προσκομίζοντας στα πιστοποιητικά προσό­ντων ακόμη και διδακτορικά! Γέμισε ο τόπος πανεπιστήμια, σχολές επί σχολών, επιστημονι­κούς κλάδους αόριστους, ομιχλώδεις και ασα­φείς, απροσδιορίστου αποστολής και χρησιμό­τητας. Πτυχία-φτερά στον άνεμο σαν τις ελπί­δες των γονιών, που πιστεύουν ότι τα παιδιά και μόνον με τα «ντοκτορά» θα βρουν δουλειά. Έτσι παράγονται επιστήμονες που είναι δεκαθλητές του τίποτα, ικανοί μόνον για το δη­μόσιο ή για υπάλληλοι κάποιας πολυεθνικής.

Παρ' όλο που γέμισε η χώρα μας τεχνικές σχολές (τι ΤΕΛ, τι ΤΕΙ, τι ΙΕΚ!) οι πιο άτεχνοι νέοι είναι οι νέοι της Ελλάδος. Παίρνουν πτυ­χίο τεχνικής σχολής και δεν έχουν πιάσει κα­τσαβίδι οι πιο πολλοί. Δεν ξέρουν να διορθώ­σουν μια βλάβη στο αυτοκίνητό τους, στο ρα­διόφωνο ή στο τηλέφωνό τους. Είναι άχεροι, ουσιαστικά χωρίς χέρια. Τώρα με τα ηλεκτρο­νικά ξέχασαν να γράφουν, ξέχασαν να διαβά­ζουν, εκτός φυσικά από «μηνύματα» του αφό­ρητου «κινητού» τους.

Τούτη η παιδεία, που όχι μόνο παιδεία δεν είναι αλλ' ούτε καν εκπαίδευση, αφού δεν καλ­λιεργεί καμμιά δεξιότητα, εκτός από την ραθυ­μία, την αναβλητικότητα και το φόβο της δου­λειάς, όχι μόνο δεν καλλιεργεί τον νέο εσωτερι­κά αλλά τον πετρώνει δημιουργικά σαν τα παι­διά της Νιόβης. Τα κάνει άχρηστα τα παιδιά για παραγωγική εργασία, γιατί ο θεσμός της παπαγαλίας και η νοοτροπία της ήσσονος προσπάθειας, με το πρόσχημα να μην τα κουράσομε, τους αφαιρεί την αυτενέργεια, την πρωτοβουλία, τη φαντασία και την πρωτοτυ­πία. Το σχολείο, αντί να μαθαίνει τα παιδιά πως να μαθαίνουν, τα νεκρώνει πνευματικά. Δεν τα μαθαίνει πως να σκέπτονται αλλά με τι να σκέπτονται. Έτσι τα κάνει πτυχιούχους βλάκες. Βάζει όρια στον ορίζοντα της σκέψης και των ενδιαφερόντων. Τα χαμηλοποιεί. Τα κάνει να βλέπουν σαν τα σκαθάρια κοντά, κι όχι να θρώσκουν άνω, να έχουν έφεση για κάτι πιο πέρα, πιο τρανό και πιο μεγάλο.

Το έμβλημα πια του ελληνικού σχολείου δεν είναι η γλαύξ, είναι ο παπαγάλος, ο μαθητής-βλάξ που καταπίνει σελίδες σαν χάπια και που θεωρεί ως σωστό ό,τι γράφει το σχολικό. Και το λεγόμενο «σχολικό» είναι συνήθως αισχρό και ως λόγος και ως περιεχόμενο.

Και τολμώ να λέγω αισχρό, διότι πρωτίστως το «Αναγνωστικό» που πρέπει να είναι ευαγ­γέλιο πνευματικό ειδικά στο Δημοτικό, αντί να καλλιεργεί την αγάπη για τη δουλειά, καλ­λιεργεί την απέχθεια. Που πια, όπως παλιά, ο έρωτας για την αγροτική, τη βουκολική και τη θαλασσινή ζωή; Ο ναύτης δεν είναι πρότυπο ζωής. Πρότυπο ζωής είναι ο «χαρτογιακάς». Όσο κι αν ήσαν κάπως ρομαντικά τα παλιά «Αναγνωστικά», καλλιεργούσαν τον έρωτα για τη δουλειά. Ακούω πως δεν πάει καλά η οικονομία. Μα πως να πάει, όταν με τη ναυτι­λία που προσφέρει το 5,6% του ΑΕΠ ασχολείται μόνο το 1% των Ελλήνων; (Με τον αγροτικό τομέα που προσφέρει το 6,6% του ΑΕΠ ασχο­λείται το 14,5% του πληθυσμού). Διερωτώμαι, τί είδους ναυτικός λαός είμαστε, όταν αποστρεφόμαστε την θάλασσα και στα ελληνικά καράβια κυριαρχούν Φιλιππινέζοι, Αλβανοί και μελαψοί κάθε αποχρώσεως; Το σχολείο καλλιεργεί τον έρωτα για την τεμπελιά, όχι για δουλειά. Τα πανεπιστήμια και οι ποικιλώνυ­μες σχολές επαυξάνουν τον έρωτα αυτό. Πράγ­ματα που μπορούν να διδαχθούν εντός εξαμή­νου -και μάλιστα σε σεμιναριακού τύπου μα­θήματα- απαιτούν τετραετία! Βγαίνουν τα παιδιά από τις σχολές και δικαίως ζητούν εργασία με βάση τα «προσόντα» τους, αλλά τέ­τοιες εργασίες που ζητούν τέτοια προσόντα δεν υπάρχουν. Αν δεν απατώμαι, υπάρχουν δύο σχολές θεατρολογίας -πέρα από τις ιδιωτι­κές θεατρικές σχολές- που προσφέρουν άνω των 300 πτυχίων το έτος. Που θα βρουν δου­λειά τα παιδιά αυτά;

Αν όμως το σχολείο από το Δημοτικό καλ­λιεργούσε την τόλμη, την αυτενέργεια, βρά­βευε την πρωτοβουλία, την ανάληψη ευθυνών, την αγάπη για την οποιαδήποτε δουλειά ακό­μη και του πλανόδιου γαλατά, θα είχαμε κάνει την Ελλάδα Ελδοράδο, όπως έγινε Ελδοράδο για τους εργατικούς Αλβανούς, Βουλγά­ρους, Πολωνούς, Γεωργιανούς, Αιγυπτίους αλιείς, Πακιστανούς και Ουκρανούς.

Σήμερα αυτοί είναι η εργατική κι αύριο η επιχειρηματική τάξη της Ελλάδος. Κι οι Έλληνες, αφήνοντας την πατρώα γη στα χέ­ρια των Αλβανών που την δουλεύουν, την πα­τρώα θάλασσα στα χέρια των Αιγυπτίων που την ψαρεύουν, θα μεταβληθούν σε νομάδες της Ευρώπης ή των ΗΠΑ ή θα τρέχουν για δου­λειά στην Αλβανία που ξεπερνά σε νόμιμη και παράνομη επιχειρηματική δραστηριότητα όλες τις χώρες της Βαλκανικής. Γέμισαν τα Τί­ρανα ουρανοξύστες, κτήρια γιγάντια, κακό­γουστα μεν, σύγχρονα δε. Περίπου 100 ιδιωτι­κά σχολεία λειτουργούν στην πρωτεύουσα της χώρας των αετών.

Εμείς αφήσαμε αδιαπαιδαγώγητη την εργατική και την αγροτική τάξη. Στην πρώτη περάσαμε σαν ιδεολογία-θεολογία το σύνθημα «Νόμος είναι το δίκιο του εργάτη» και υποχρε­ώσαμε πλήθος επιχειρήσεις να κλείσουν ή να μεταφερθούν άλλου. Μετά διαφθείραμε τους αγρότες με παροχές χωρίς υποχρεώσεις και τους δημιουργήσαμε νοοτροπία μαχαραγιά. Γέμισε η επαρχία με «Κέντρα Πολιτισμού», όπου «μπαγιαντέρες» κάθε λογής και φυλής άναβαν πούρο με φωτιά πεντοχίλιαρου! Το μπουκάλι με το ουΐσκυ βαπτίστηκε ... αγροτι­κό! Τώρα, όμως, που έρχονται τα «εξ εσπερίας νέφη» χτυπάμε το κεφάλι μας. Και που να φθά­σουν τα «εξ Ανατολής» σαν εισέλθει η Τουρ­κία στην Ευρωπαϊκή Ένωση! Θα γίνει η Ελλάς vallis flentium (=κοιλάς κλαυθμώνων) και θα κινείται quasi osculaturium inter flentium et dolorum (=σαν εκκρεμές μεταξύ θλίψεως και οδύνης).

Δεν είμαι υπέρ μιας παιδείας που θα υπο­τάσσεται στην οικονομία. Θεωρώ ολέθριο να χαράσσεται μια εκπαιδευτική πολιτική με κρι­τήρια οικονομικής αναγκαιότητας. Θεωρώ ολέθρια όμως και την παιδεία που εθίζει τα παιδιά στην οκνηρία, που τα κουράζει με την παπαγαλία και το βάρος αχρήστων μαθημά­των. Το μεγαλύτερο κεφάλαιο της χώρας είναι τα κεφάλια των παιδιών της. Τούτη η παιδεία αποκεφαλίζει τα παιδιά. Τα κάνει ικανά να μην κάνουν τίποτε. Ούτε να βλαστημήσουν. Ακόμη και η αισχρολογία τους περιορίζεται στη λέξη που τα κάνει συνονόματα. Αν τους πεις βρισιά της περασμένης 20ετίας θα νομί­σουν ότι μιλάς αρχαία Ελληνικά!

Είναι θλιβερή η εικόνα που παρουσιάζει σήμερα, παρουσίαζε χθες και θα παρουσιάζει κι αύριο η ελληνική κοινωνία: να υπάρχουν άνθρωποι άνω των 65 ετών, άνω των 70 ετών, που, ενώ έχουν συνταξιοδοτηθεί, εργάζονται νυχθημερόν, για να συντηρούν τα παιδιά τους μέχρι να τελειώσουν τις ατελείωτες σπουδές τους, τα παιδιά που λιώνουν τα νιάτα τους στα «κηφηνεία», που πάνε σπίτι τους να κοιμη­θούν την ώρα που οι Αλβανοί πάνε για δου­λειά, θα μου πείτε, τί δουλειά; Οποιαδήποτε δουλειά, αρκεί να είναι τίμια. Όταν μικροί -ακόμη στο Δημοτικό- μαθαίναμε απέξω τον Τυρταίο (ποιος τολμά σήμερα να διδάξει Τυρ­ταίο;) δεν τον μαθαίναμε για να γίνουμε πολε­μοχαρείς αλλά για να νοιώθουμε ντροπή, όταν στην μάχη της ζωής, στην πρώτη γραμμή είναι οι παλαιότεροι, οι «γεραιοί» και οι νέοι κρύβο­νται πίσω από τη σκιά τους. «Αισχρόν γαρ δη τούτο... κείσθαι πρόσθε νέων άνδρα παλαιότερον».

Σήμερα, βέβαια, οι χειρωνακτικές εργασίες ελέγχονται σχεδόν κατ' αποκλειστικότητα από ξένους. Στις οικοδομές μιλούν αλβανικά, στα χωράφια πακιστανικά. Σε λίγο οι χειρωνακτικές επιχειρήσεις θα περάσουν στα χέρια των Κινέζων που κατασκευάζουν ήδη το μεγαλύ­τερο μέρος των τουριστικών ειδών που θυμί­ζουν... Ελλάδα. Ακόμη και τις σημαίες μας στην Κίνα τις φτιάχνουν! Κι εμείς; Εμείς, όπως πάντα, φτιάχνουμε τα τρία κακά της μοί­ρας μας. «Φτιάχνουμε» τη ζωή μας στην τηλοψία, που δίνει τα μοντέρνα πρότυπα οκνηρίας στη νεολαία, ποθούμε μια χρυσίζουσα ζωή σαν αυτήν που προσφέρει το «γυαλί», αγοράζουμε πολυτελή αυτοκίνητα με δόσεις, κάνουμε δια­κοπές με «διακοποδάνεια», εορτάζουμε με «εορτοδάνεια» και πεθαίνουμε με «πεθανοδάνεια». Έλεγε ο Φωκίων, που πλήρωσε τέσσερεις δραχμές τη δεύτερη δόση του κωνείου που χρειαζόταν για να «απέλθει», πως στην Αθή­να δεν μπορεί ούτε δωρεάν να πεθάνει κανείς. Έπρεπε να ζούσε τώρα...

Λυπάμαι που θα το πω, αλλά πρέπει να το πω: το σχολείο, οι σχολές και τα ΜΜΕ σακάτε­ψαν και σακατεύουν τη νεολαία, γιατί μιλούν συνεχώς για τα δικαιώματά της -δικαιώματα στην τεμπελιά- και ποτέ για υποχρεώσεις, ποτέ για χρέος, ποτέ για καθήκον. Το καθήκον έγι­νε άγνωστη λέξη.

(*) Από το περιοδικό «ΕΥΘΥΝΗ», τεύχος 395, Νοέμβριος 2004, σσ.548-550
Σημείωση (Πηγή: 'ΠΑΡΑΚΑΤΑΘΗΚΗ' τ. 45)


πηγή: Τρελογιάννης

Ας πρωτοτυπήσει επιτέλους μια Υπουργός Παιδείας !

Πλησιάζει η ημέρα της έναρξης της νέας σχολικής περιόδου κι όπως συνηθίζεται, η Υπουργός, η Υφυπουργός, ο Γ.Γ. και λοιπά στελέχη του Υπουργείου, θα πάνε στον αγιασμό κάποιου δημόσιου σχολείου.

Και ρωτάμε:

αφού τα παιδιά σας πηγαίνουν στα "Κολλέγια Αθηνών" κ.λ.π. για να τα καμαρώσετε μια μέρα ηγέτες, γιατί ζείτε διπλή ζωή και υποκρίνεστε;

Πηγαίντε επιτέλους μια φορά στα εγκαίνια ιδιωτικού σχολείου! Τι εμμονή είναι αυτή με τα δημόσια; Στα δημόσια πηγαίνετε να κάνετε την αγγαρεία και στα ιδιωτικά τα γούστα. Αυτή είναι η αλήθεια.

Ας πρωτοτυπήσουμε φέτος! Στους αγιασμούς των δημόσιων σχολείων ας πάνε ο πρόεδρος των οικοδόμων, ο πρόεδρος των περιπτεράδων, των φορτηγατζήδων, των μανάβηδων, ...άνθρωποι γενικά, που τους αγγίζει ουσιαστικά, το δημόσιο σχολείο.

Οι ελίτ με την ελίτ και ο λαός με το λαό.

Η Θάλεια Δραγώνα άνοιξε την κερκόπορτα σε Τούρκους δασκάλους

Νέα πρόκληση της γραμματέως του υπουργείου Παιδείας

«Λουκέτο» στην Ελληνική Ειδική Παιδαγωγική Ακαδημία της Θεσσαλονίκης, στην οποία εκπαιδεύονται δάσκαλοι για τα μειονοτικά σχολεία της Θράκης, έβαλε το υπουργείο Παιδείας, τουλάχιστον για φέτος. Ικανοποίησε έτσι το πάγιο αίτημα της Aγκυρας να κλείσει την Ακαδημία και οι εκπαιδευτικοί να διορίζονται από την Τουρκία!

Εισηγήτρια της απόφασης φέρεται ότι είναι η ειδική γραμματέας του υπουργείου Παιδείας κυρία Θάλεια Δραγώνα. Πρόκειται ασφαλώς για κίνηση που εντάσσεται στον ευρύτερο σχεδιασμό της κυβέρνησης να κλείσουν τα «ανοιχτά μέτωπα» με τους εξ ανατολών γείτονες. Το ζήτημα τέθηκε για πρώτη φορά όταν, όπως είχε αποκαλύψει το «ΘΕΜΑ», η μουσουλμανική μειονότητα της Θράκης απαίτησε την αντικατάσταση της Ειδικής Παιδαγωγικής Ακαδημίας Θεσσαλονίκης από ένα πανεπιστήμιο αποκλειστικά για μουσουλμάνους.

Συγκεκριμένα, η αυτοαποκαλούμενη «Συμβουλευτική Επιτροπή της Τουρκικής Μειονότητας της Δυτικής Θράκης» ζήτησε από το υπουργείο Παιδείας την αντικατάσταση της Ειδικής Παιδαγωγικής Ακαδημίας Θεσσαλονίκης, στην οποία εισάγονται μουσουλμάνοι-μέλη της μειονότητας της Θράκης, από μια παιδαγωγική σχολή πανεπιστημιακού επιπέδου τετραετούς φοίτησης, όπου θα εκπαιδεύονται αποκλειστικά και μόνο μουσουλμάνοι που θέλουν να γίνουν δάσκαλοι στα μειονοτικά σχολεία.

Το αίτημα διατυπώθηκε επισήμως προς την κυρία Δραγώνα στη διάρκεια ειδικής ημερίδας που διοργανώθηκε από την ειδική γραμματέα στην Κομοτηνή.
Είναι χαρακτηριστικό ότι κατά τη διάρκεια της εκδήλωσης η ειδική γραμματέας του υπουργείου Παιδείας απλώς παρακολουθούσε τις καταγγελίες των εγκαθέτων της Αγκυρας έναντι του ελληνικού εκπαιδευτικού συστήματος, προκαλώντας τις έντονες αντιδράσεις στους εκπαιδευτικούς της περιοχής. Μερίδα της μουσουλμανικής μειονότητας της Θράκης, δε, έφτασε στο σημείο να χαρακτηρίσει «αυθαίρετο οικοδόμημα» την Ειδική Παιδαγωγική Ακαδημία! Σημειώνεται ότι για την αναβάθμιση της σχολής κανένας δεν έχει αντίρρηση, η οποία μέχρι σήμερα λειτουργεί στη Θεσσαλονίκη και όλα τα μαθήματα διδάσκονται στα ελληνικά. Φυσικά διδάσκεται και η τουρκική γλώσσα.

Υστερα από αυτή την ημερίδα το υπουργείο Παιδείας έσπευσε να την κλείσει, τουλάχιστον για φέτος, χωρίς να είναι γνωστό τι θα γίνει τα επόμενα χρόνια. Αυτό το ερώτημα τίθεται από τους εκπαιδευτικούς της περιοχής προς το υπουργείο Παιδείας. Δηλαδή, αν θα βάλει οριστικά τέλος στην Ειδική Παιδαγωγική Ακαδημία της Θεσσαλονίκης, που παρά τα προβλήματά της βγάζει εκπαιδευτικούς για τα μειονοτικά σχολεία.

Οπως λένε, με το «λουκέτο» στη σχολή είναι να σαν να ικανοποιείται το αίτημα για τουρκόφωνους δασκάλους που θα διδάσκουν την τουρκική γλώσσα, αποδεχόμενοι την ελλιπή εκπαίδευση από την Ελλάδα.

Από την πλευρά τους οι πανεπιστημιακοί αντιδρούν, θεωρώντας περίεργο το αίτημα για μη διεξαγωγή ακαδημαϊκού έτους, που αφήνει ανοιχτό το ενδεχόμενο δημιουργίας άλλου πανεπιστημίου.

Ο ιστορικός αναλυτής κ. Νεκτάριος Δαπέργολας τονίζει: «Θέλουν να ελέγχουν την όλη διαδικασία, δηλαδή την παραγωγή δασκάλων, και στη συνέχεια την εκπαιδευτική διαδικασία στα μειονοτικά σχολεία, τη διαδικασία επιμόρφωσης αλλά και τους διορισμούς». Και ο εκπαιδευτικός υπογραμμίζει: «Θέλουμε δημόσια σχολεία με δασκάλους που θα μαθαίνουν στους μαθητές την ελληνική γλώσσα και παράλληλα θα διδάσκεται η τουρκική γλώσσα, όπου απαιτείται ως μητρική, σαν γλωσσικό μάθημα».

Η επιτροπή μάλιστα, με αφορμή την ημερίδα που διοργάνωσε η κυρία Δραγώνα στην Κομοτηνή με θέμα «Ειδική Παιδαγωγική Ακαδημία Θεσσαλονίκης: Παρελθόν, παρόν και μέλλον», ζητάει την απευθείας συμμετοχή της «τουρκικής μειονότητας της Θράκης», όπως η ίδια αποκαλεί τους μουσουλμάνους της περιοχής. Μάλιστα η αποκαλούμενη «Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία Τούρκων Δυτικής Θράκης» έφτασε στο σημείο να εκδώσει και σχετική ανακοίνωση. Συγκεκριμένα αναφέρεται:
«Κατ’ αρχάς να αναφέρουμε πως είναι ιδιαίτερη ευχαρίστηση να βρίσκει επιτέλους ανταπόκριση το χρόνιο αίτημα διαλόγου μας. Δυστυχώς, όμως, σύμφωνα με τις πληροφορίες που έλαβα ο διάλογος αυτός είναι μονόπλευρος. Η ανακοίνωση της ειδικής γραμματέα κυρίας Δραγώνα περί του ότι θα εκλάβει τις απόψεις όλων των μερών αλλά η τελική απόφαση θα ληφθεί από το αρμόδιο υπουργείο αυξάνει τις ανησυχίες ότι πρακτικά ο διάλογος δεν θα έχει καμία θετική συμβολή. Η Ειδική Παιδαγωγική Ακαδημία της Θεσσαλονίκης ήταν ένα “αυθαίρετο οικοδόμημα” που ιδρύθηκε την εποχή της χούντας με σκοπό την κατάργηση της αυτόνομης εκπαιδευτικής δομής της “Τουρκικής Μειονότητας της Δυτικής Θράκης” που διασφαλίζεται με διεθνείς συμβάσεις».

Και συνεχίζουν κρίνοντας ότι η υπάρχουσα «Ειδική Παιδαγωγική Ακαδημία Θεσσαλονίκης είναι ένα οικοδόμημα που έχει λάβει άδεια οίκησης», ενώ υπογραμμίζουν:
«Απαιτούμε την επαναδόμηση της αυτονομίας του εκπαιδευτικού συστήματος της “Τουρκικής Μειονότητας της Δυτικής Θράκης” όπως ήταν πριν από την περίοδο της χούντας. Αυτό είναι εφικτό μόνο με τη θέσπιση ενός μηχανισμού διαλόγου που θα βασίζεται στην ισότητα και στον οποίο στα θέματα που αφορούν την ίδια, η “Τουρκική Μειονότητα της Δυτικής Θράκης” θα πρέπει να έχει απευθείας συμμετοχή και λόγο».