Μια Εκπαίδευση για τα μπάζα

"Απαγορευμένη Μάθηση"-Ντοκιμαντέρ για τις αδυναμίες των εκπαιδευτικών συστημάτων της Δύσης. Πώς θα έπρεπε να είναι η σωστή Παιδεία;

Ένα θαυμάσιο ντοκιμαντέρ από την Αργεντινή, στο οποίο στηλιτεύεται  η παρεχόμενη εκπαίδευση στα σημερινά σχολεία. του δυτικού κόσμου. Η ταινία διερευνά την ίδια την έννοια της εκπαίδευσης και καταγγέλλει ότι το σύγχρονο σχολείο, αντί να  να αναπτύσσει  ολοκληρωμένα άτομα  και φυσιολογικές συλλογικές οντότητες, διαμορφώνει τους  μελλοντικούς ανικανοποίητους  ατομικιστές, ιδιοτελείς και  ανταγωνιστικούς  πολίτες, που οδηγούν  με την αρρωστημένη νοοτροπία τους στη κατάρρευση των αξιών , τη διάλυση όλων των κοινωνικών και οικονομικών θεσμών και την καταστροφή του περιβάλλοντος.

Μιά λυτρωτική εμπειρία από τήν ασθένεια τού καρκίνου.

Μια αφανής Αγία…

Σε μια κωμόπολη της βορείου Ελλάδος ζούσε μια κοπέλα τυφλή , ονόματι Ασπασία. Ήταν ορφανή, πολύ φτωχή και εγκαταλελειμμένη απ’ όλους γι’ αυτό και μεγάλωσε χωρίς να μπορέσει να μάθη γράμματα. 
Ήταν περίπου 18-20 ετών , όταν πέρασε κάποιος ιεροκήρυκας της μητροπολιτικής περιφερείας και την είδε, την πήρε μαζί του και την έβαλε στη Σχολή Τυφλών στη Θεσσαλονίκη κι έτσι έμαθε ανάγνωση δια της αφής κατά το σύστημα των τυφλών. Εν συνεχεία, αφού έμαθε καλώς να διαβάζει, της χάρισε και μια Καινή Διαθήκη , γραμμένη στην ίδια γλώσσα, στη γλώσσα των τυφλών. Άρχισε λοιπόν η κοπέλα να τη διαβάζει ψηλαφώντας τη με τα δάχτυλα. Κι όσο τη μελετούσε, τόσο και μάθαινε τι ήταν ο Χριστός και τι έκανε γι’ αυτήν προσωπικά καθώς και για ολόκληρο τον κόσμο. Και όσο μάθαινε, τόσο γαλήνευε και τόσο ειρήνευε η ταραγμένη της καρδιά. 

Ο πόνος από τα τόσα βασανιστικά χρόνια που πέρασε, μαλάκωσε μέσα από τη μελέτη της Καινής Διαθήκης. Κι όχι μόνον αυτό, αλλά γέμισε από χαρά και ειρήνη. Πλημμύρισε από ευτυχία. «Βρήκα τη χαρά, έλεγε. Τώρα άνοιξαν τα μάτια της ψυχής μου κι αν λείπουν τα μάτια του σώματος, δεν με πειράζει. Με τα μάτια της ψυχής μπορώ να δω όλο τον κόσμο». 

Έβλεπε το φως του Θεού σε κάθε Θεία Λειτουργία και εχαίρετο. (Εμείς που είμαστε «ανοιχτομάτηδες» το βλέπουμε αυτό το Φως;…). Κάποτε όμως έπαθε μια φοβερή δερματική νόσο που επρόσβαλε ακόμη και τα χέρια της, τα οποία «κάηκαν», με αποτέλεσμα να χάση από τα δάχτυλά της την αφή. Δεν μπορούσε πλέον να ψηλαφήσει την Αγία Γραφή ούτε και κανένα άλλο Ιερό Βιβλίο. Η λύπη της και ο πόνος της ήταν απερίγραπτος. Έκλαιγε μέρα-νύχτα. Είχε χάσει τη δυνατότητα να παίρνει δύναμη και χαρά μέσα από το Άγιο Βιβλίο. Της είχε μείνει όμως η προσευχή. Διότι, όταν ήταν στη Θεσσαλονίκη, στη Σχολή τυφλών ένας Αγιορείτης μοναχός, της δίδαξε τον τρόπο πώς να λέγει την Ευχή «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με». 

Έκανε λοιπόν πολλή Προσευχή , για να δώσει ο Ιησούς Χριστός μια καλή λύση. Και ο Θεός απάντησε. Μια μέρα πήρε με λαχτάρα το Ιερό Βιβλίο, την Καινή Διαθήκη, και το έφερε στο στόμα της, για να ασπαστεί τα γράμματά του, που αυτά τα γράμματα , μας μεταφέρουν τη σοφία του Θεού, τη λύτρωση και τη σωτηρία. Και τότε ανακάλυψε κάτι παράξενο: Κατάλαβε ότι μπορούσε να διαβάζει την γραφή των τυφλών με τα χείλη της! Και ξαναγέμισε η ζωή της χαρά, που της την έδινε πάλι η μελέτη του Λόγου του Θεού. 

Και μέσα απ’ αυτή την παράδοξη μελέτη, ήλθε η δοξολογία, ήλθε η ευχαριστία, ήλθε η ζώσα Προσευχή. Μελετούσε και ύστερα έκανε προσευχή μετά δακρύων για όσους είχαν τα ίδια προβλήματα με σωματικές αναπηρίες και ασθένειες και ιδιαιτέρως Προσευχή για όσους ήσαν τυφλοί στην ψυχή από την αμαρτία. Με την Προσευχή της έβλεπε το θρόνο του Θεού και Τον παρακαλούσε και Τον ικέτευε για τους πτωχούς , τα ορφανά, τους ανέργους, τους αστέγους, για όλους τους ασθενείς. Για τους καλούς και τους κακούς, για τους αγαθούς και πονηρούς, για τους δικαίους και αδικουμένους, αλλά και για εκείνους που εξακολουθούν να αδικούν τον κόσμο… για τους άρχοντας και τους αρχομένους. 
Όλοι τους να φωτιστούν κι όλοι τους να δουν το Φως το Αληθινό, τον Χριστό, τον Σωτήρα του κόσμου! Κάποτε, αρρώστησε βαριά. Εξομολογήθηκε για τελευταία φορά και Κοινώνησε των Αχράντων Μυστηρίων. Και ζήτησε την Καινή Διαθήκη, είπε να την ανοίξουν και ανοιχτή να της την ακουμπήσουν στα χείλη της. Άπλωσε τα χέρια της η Ασπασία και την κράτησε γερά, αλλά ξεψυχισμένα. Οι οικείοι της κατά Θεία Πρόνοια την άνοιξαν στο Α΄ κεφάλαιο του Ευαγγελιστή Ιωάννη. Και επαναλαμβάνοντας συνεχώς το «Εν αρχή ην ο Λόγος ,και ο Λόγος ην προς τον Θεόν», πέταξε η ψυχούλα της ψηλά στον ουρανό, ενώ συγχρόνως πλημμύρισε το δωμάτιό της με άρρητη γλυκύτατη ευωδία. Είναι κι αυτή μια αφανής Αγία!!!

 πηγή:Από το βιβλίο: «ΟΙ ΑΝΑΒΑΘΜΟΙ ΣΤΗΝ ΕΝ ΧΡΙΣΤΩ ΠΟΡΕΙΑ» του ΠΡΩΤ. ΣΤΕΦΑΝΟΥ Κ. ΑΝΑΓΝΩΣΤΟΠΟΥΛΟΥ

Ο αληθινός φίλος...

Ο Αληθινός φίλος...

(Α) λλοιώνει το θυμό σου

(Β) οηθάει όποτε και όταν τον χρειαστείς

(Γ) αληνεύει τις ταραχές σου...

(Δ) ωρίζει ακατάπαυστα πράγματα και συναισθήματα

(Ε) λευθερώνει αισθήματα αγάπης και χαράς

(Ζ) ωντανεύει την ζωή σου

(Ή) λιος είναι σε περιόδους θλίψεων

(Θ) υσίες κάνει για να σ΄έχει στο πλευρό του

(Ι) λαρότητα εκπέμπει όταν σε κοιτάει

(Κ) ολυμπάει στις τρικυμίες της ζωής μαζί σου

(Λ) ιώνει την μοναξιά απο την ζωή σου

(Μ) οιράζεται τα όνειρα μαζί σου

(Ν) ιώθει τον πόνο σου

(Ξ) εχνάει την άσχημη συμπεριφορά σου

(Ο) ραματίζεται την πληρότητα σου

(Π) ροσφέρει την καρδιά του

(Ρ) ωμαλαία σε υπερασπίζεται

(Σ) υγχωρεί τα λάθη σου

(Τ) ρέφει το πνεύμα σου

(Υ) πολογίζει σε εσένα

(Φ) ωνάζει όταν δεν θέλεις να ακούσεις

(Χ) αίρεται όταν προοδεύεις

(Ψ) ηλά κοιτά για να σε συναντήσει

(Ω) ! φίλε της καρδιάς μου, πόσο στ΄ αλήθεια κοντά Στο Θεό κατοικείς ( ; ) ! ...

Την αγάπη των παιδιών την κερδίζεις με την γλυκύτητα κι όχι με την αυστηρότητα.

    ΦΩΚΥΛΙΔΗΣ

Αν σκεφτόμασταν όλοι έτσι....

Η οσμή του Παραδείσου

Η συγκινητική ιστορία της Δανάης, ενός μωρού που γεννήθηκε πρόωρα..

ΕΜΕΙΣ ΟΙ ΝΕΟΕΛΛΗΝΕΣ ΤΙ ΝΑ "ΜΥΡΙΣΟΥΜΕ";
ΜΥΡΙΖΟΥΜΕ ΤΙΣ 300.000 ΕΚΤΡΩΣΕΙΣ ΤΟΝ ΧΡΟΝΟ....
ΜΥΡΙΖΟΥΜΕ ΤΗΝ ΑΚΡΑΤΗ ΠΡΟΣΥΛΩΣΗ ΣΤΑ ΤΗΣ ΒΙΩΤΗΣ ΚΑΙ ΜΟΝΟ...
ΜΥΡΙΖΟΥΜΕ ΤΟΝ ΦΘΟΝΟ ΚΑΙ ΤΟ ΜΙΣΟΣ ΑΝΑΜΕΣΑ ΜΑΣ...
ΤΗΝ ΠΡΩΤΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΕΓΩ......
...ΝΑ ΗΜΟΥΝ ΞΑΝΑ ΠΑΙΔΙ....ΝΑ ΞΑΝΑΜΥΡΙΖΑ.....

πηγή: Τρελογιάννης

Χριστούγεννα με Χριστό

Έγινε φέτος μια προσπάθεια με τα παιδιά της πρώτης τάξης να δώσουμε την πραγματική έννοια των Χριστουγέννων μέσα από μια θετρική παράσταση που μόνοι μας φτιάξαμε.Το κείμενο αν και δεν είναι τέλειο νομίζω το αποτέλεσμα ήταν ικανοποιητικό ,το μοιράζομαι μαζί σας.

Τα παιδιά μπαίνουν τρέχοντας στην σκηνή με τα τριγωνάκια τους.
Κάποιο από τα παιδιά κρατάει ένα στολισμένο καραβάκι.
Εσωτερικά είναι ντυμένα με τα γιορτινά τους ρούχα ενώ απ΄έξω φοράνε μπουφάν, κασκόλ, σκούφο και γάντια.
Όλοι μαζί: Να τα πούμε;
Α: Ουφ ξεποδαριάστηκα σήμερα.
Β: Εγώ όχι μόνο ξεποδαριάστηκα αλλά και ξελαρυγγιάστηκα. Άσε που έχω παγώσει από το κρύο.
Γ: Από το πρωί είμαστε στους δρόμους. Δεν αφήσαμε σπίτι για σπίτι. Γυρίσαμε όλο το χωριό λέγοντας τα κάλαντα.
Δ : Μπορεί παιδιά να κουραστήκαμε αλλά μη μου πείτε πως δεν το ευχαριστηθήκατε!!!
Ε : Εγώ το διασκέδασα πολύ.
Όλοι μαζί: Περάσαμε πολύ ωραία!!! Άξιζε ο κόπος.
Ζ : Είπαμε σε όλο το χωριό τα χαρμόσυνα νέα της γέννησης του Χριστού. Λίγο το ΄χετε;
Η: Άσε που το σακούλι είναι γεμάτο από ευρουλάκια.
Θ: Αχ πόσο μου αρέσουν τα Χριστούγεννα. Λαμπάκια, στολίδια, χριστουγεννιάτικα δέντρα, δώρα πολλά, κουραμπιέδες, μελομακάρονα και ένα σωρό άλλα. Ααα και μην ξεχνάτε το καλύτερο. Τα σχολεία την περίοδο των Χριστουγέννων είναι κλειστά!!!
Ι: Καλά αυτό σημαίνει για σένα Χριστούγεννα; Τα λαμπάκια και τα δώρα γιορτάζουμε; Μήπως τα ΄χεις μπερδέψει;
Κ: Σίγουρα τα λαμπάκια, τα δώρα, οι λιχουδιές και η ξεγνοιασιά αυτών των ημερών ξετρελαίνουν τα παιδιά. Μα δεν είναι αυτό το νόημα των Χριστουγέννων.
Λ: Εεε τι είναι λοιπόν τα Χριστούγεννα; Θα μου πείτε;
Μ: Για να σας πω εσάς καλή η κουβεντούλα σας αλλά η ώρα περνάει και αύριο πρέπει να σηκωθούμε πρωί – πρωί.
Ν: Πρωί – πρωί;;; Τι έχουμε να κάνουμε; Πού θα πάμε;
Ξ: Καλά τόση ώρα τι λέγαμε στα κάλαντα! Ο Χριστός γεννιέται και πρέπει να τρέξουμε όλοι στην εκκλησία.
Ο: Έλα μην αργείτε! Πάμε γρήγορα στα κρεβάτια μας!
Τα παιδιά βγάζουν το μπουφάν τους, τα γάντια, το σκούφο και το κασκόλ και ξαπλώνουν ενώ παράλληλα ακούγεται το τραγουδάκι ¨Άγια Νύχτα¨.
Μετά την ¨Άγια Νύχτα¨ ακούγεται ο ήχος της καμπάνας της εκκλησίας. Ένα παιδί σηκώνεται για να ξυπνήσει τα υπόλοιπα. Σηκώνονται και αρχίζουν να τεντώνονται, να χασμουριούνται και γενικότερα να ετοιμάζονται για να πάνε εκκλησία. Τρία όμως παιδιά αρνούνται να ξυπνήσουν. Ακούγεται το τραγουδάκι ¨Χιόνια στο καμπαναριό¨ ενώ τα υπόλοιπα παιδιά προσπαθούν να ξυπνήσουν τους 3 τελευταίους κοιμισμένους.
Π : Ελάτε παιδιά. Σηκωθείτε. Θα αργήσουμε. Δεν ακούσατε την καμπάνα;
Ρ : Ωωω!!! Ποιος σηκώνεται τώρα; Είναι ζεστά εδώ!
Σ : Έχω μια ερώτηση: Γιατί να πάμε σήμερα στην εκκλησία αφού ο Χριστός γεννήθηκε πριν από χρόνια; Τι νόημα έχει; Άσε με να κοιμηθώ σου λέω!
Τ : Κάνεις λάθος αγαπημένε μου φίλε. Ο Χριστός μπορεί να γεννηθεί ξανά και σήμερα.
Υ : Τι;;; Κάτσε να βάλουμε τα πράγματα σε μία σειρά. Εγώ ξέρω ότι ο Χριστός γεννήθηκε πριν από πολλά χρόνια στη Βηθλεέμ από την Παναγία μας σε μια φάτνη. Μαζί της ήταν και ο Ιωσήφ που την προστάτευε.
Φ : Επίσης πάνω από την σπηλιά ήταν ένα φωτεινό αστέρι και πλήθος αγγέλων που έψαλλαν λέγοντας ¨ Δόξα εν υψίστης Θεώ και επεί γης ειρήνη εν ανθρώπεις ευδοκία¨ .

Χ: Οι πρώτοι που έμαθαν τα χαρμοσυνα νέα ήταν οι βοσκοί που ήταν εκεί γύρω. Ένας άγγελος τους είπε ότι γεννήθηκε ο σωτήρας όλου του κόσμου. Τότε αμέσως έτρεξαν να τον προσκυνήσουν.
Ψ : Τον Χριστό τον προσκύνησαν και οι τρεις Μάγοι. Έτσι δεν είναι;
Ω: Μετά από δύο χρόνια προσκύνησαν τον Χριστό οι τρεις Μάγοι τους οποίους τους οδήγησε το αστέρι. Οι Μάγοι πρόσφεραν δώρα στο Χριστό χρυσό, λιβάνι και σμύρνα.
Α΄: Πάρα πολύ ωραία. Όμως σας το ξαναλέω σήμερα γεννιέται ο Χριστός.
Β΄: Αυτή τη φορά όχι σε φάτνη αλλά στην καρδιά μας.
Γ΄: Βοσκοί και Μάγοι είμαστε εμείς και όλοι όσοι σήμερα θα τρέξουν στις εκκλησίες για να τον προσκυνήσουν.
Δ΄: Σαν να αρχίζω να καταλαβαίνω τώρα καλύτερα.
Ε΄: Και όταν λες ότι θα τον προσκυνήσουμε μήπως εννοείς ότι θα πάμε να κοινωνήσουμε;
Ζ΄: Ναι αυτό εννοώ.
Η΄ : Και τι δώρο μπορούμε εμείς να του προσφέρουμε;
Θ΄: Την αγάπη μας και την προσπάθεια να τηρήσουμε όλα όσα μας είπε.
Ι΄ : Έχετε δίκιο παιδιά. Ο Χριστός δεν γεννήθηκε μία φορά. Γεννιέται κάθε φορά στον κάθε άνθρωπο που του δίνει σαν φάτνη την καρδιά του.
Κ΄: Ας μην χάνουμε χρόνο. Ας τρέξουμε γρήγορα στην εκκλησία.
Λ΄ : Εγώ έχω μία ακόμα απορία. Τι σημαίνον τα λόγια που έψαλαν οι άγγελοι; Για ποια ειρήνη μιλάνε;
Μ΄ : Η ειρήνη είναι ο Χριστός. Και όταν είσαι με το Χριστό έχεις ειρήνη στο μυαλό, στην καρδιά και στις πράξεις . Τι άλλο θέλουμε;
Όλοι μαζί: Χριστούγεννα χωρίς Χριστό δεν γίνονται!!!
Κ Α Λ Α Χ Ρ Ι Σ ΤΟ Υ Γ Ε Ν Ν Α
Ένα – ένα το παιδί κάνει υπόκλιση ενώ παράλληλα ακούγεται το απολυτίκιο των Χριστουγέννων.
Τα παιδιά φεύγουν από την σκηνή. Μετά από λίγο όμως αναβαίνει ένα παιδί στη σκηνή και λέει:
Και μην ξεχάσετε να πάτε εκκλησία!

Ο Δάσκαλος...

Με το τριαντάφυλλο στο βλέμμα... Ο Δάσκαλος μελετούσε το βιβλίο με πάθος. Υπήρχαν όντως πολλά στοιχεία. Ο συγγραφέας ως ιχνηλάτης είχε βρει σπάνια χειρόγραφα που επέτρεπαν την ταυτοποίηση των στιγμάτων που έκρυβαν τα τείχη. Κάθε σελίδα τον βοηθούσε να εισβάλει όλο και πιο βαθιά στον κόσμο των Ιπποτών. Πέρα από την κλασική εραλδική που του ήταν γνωστή εδώ και αιώνες, προσπαθούσε ν' αντλήσει νέες γνώσεις από την παλαιογραφία και τη νομισματική. Η πατρίδα του ήταν πλουσιότερη απ' ότι πίστευε η κοινωνία της λήθης...

και της αδιαφορίας. Ήταν βαθιά αγκυροβολημένη μέσα στο χρόνο για ν' αντέξει τις επιθέσεις της βαρβαρότητας. Αλλά ποιος το έβλεπε; Κοίταζαν όλοι ποιος κυριαρχούσε στα μέσα και ξεχνούσαν τις στρατηγικές λεπτομέρειες που καθοδηγούσαν τη σκέψη του στο μονοπάτι του φωτός. Γύριζαν γρήγορα οι σελίδες του βιβλίου του πάνω στο γραφείο του όπου υπήρχαν οι πένες, τα μελάνια, και το πορτραίτο με το τριαντάφυλλο. Το φως κάλυπτε όλη την επιφάνεια αλλά δεν επαρκούσε. Μόνο οι υπολογιστές ήταν ικανοί να κατανοήσουν τις σημειώσεις του. Σε αυτές, έβαζε τα νοητικά στρατηγικά σχήματα που θα έπρεπε ν' ακολουθήσουν οι μαθητές του για να υποστηρίξουν το έργο των Υπηρετών της Ανθρωπότητας. Ποιος πρόσεχε πια τα κεριά κι όμως αυτά ήταν οι μικροί φάροι των βιβλίων μας. Ο Δάσκαλος κοιτούσε προσεκτικά τα λατινικά κείμενα των επιγραφών για να διασταυρώσει τις γνώσεις του πάνω σ' ένα θέμα που τον έκαιγε. Το οθωμανικό πλαίσιο ήταν το ίδιο. Μόνο μερικοί Ιππότες έβλεπαν τον κίνδυνο και προετοίμαζαν τα τείχη. Οι κάτοικοι αδιαφορούσαν και προσπαθούσαν απλώς να επιβιώσουν ονομάζοντας αυτήν την πράξη, ζωή. Όμως η ζωή δεν είχε σχέση με αυτό. Το είχε ανακαλύψει ένα κλαδί εδώ και αιώνες. Και τώρα προσπαθούσε η βελανιδιά να προστατεύσει όχι μόνο το αίμα του Χριστού αλλά και το σώμα του από τη βάρβαρη επίθεση. Το βιβλίο περιέγραφε όλο το σκηνικό. Κάθε λεπτομέρεια ήταν χρήσιμη για τη μάχη που θα γινόταν. Κοίταξε το πορτραίτο. Το τριαντάφυλλο του χαμογελούσε όπως πάντα. Αυτό του έδινε κουράγιο για να συνεχίσει παρά την κούραση και το σκοτάδι. Πήρε και πάλι την γυάλινη την πένα και άρχισε να γράφει αναλυτικά το σύστημα της αντεπίθεσης κάνοντας χρήση της πλάγιας σκέψης, όπως είχε μάθει στα κονταροχτυπήματα των άλλων αιώνων κι ένιωθε το βάρος της αόρατης πανοπλίας του.

Η μουσική και το χαμόγελο...Έπρεπε να την πιστέψεις για ν' ακούσεις εκείνη τη μουσική που ερχόταν από τα βάθη του χρόνου για να μας αγγίξει. Αυτό σκέφτηκε ο Δάσκαλος μπροστά στο χαμόγελο του πορτραίτου. Το τέρας είχε την πεντάμορφη στο μυαλό του κι αν αυτό δεν άλλαζε τίποτα, δεν θα άλλαζε γι' αυτό. Το χρώμα του αοράτου ήταν πάνω στις σελίδες που μελετούσε. Οι αιώνες είχαν περάσει αλλά είχε πάντα την ίδια αγάπη για το τριαντάφυλλό του. Αυτό του έδινε τη δύναμη να παλέψει ενάντια στη βαρβαρότητα. Ήταν το στίγμα του από τότε. Όταν η διασταύρωση της βελανιδιάς και της ελιάς ανακάλυψε το τριαντάφυλλο… Ποτέ δεν φοβήθηκε τα αγκάθια. Πάντα τα έβλεπε σαν μια προσπάθεια άμυνας. Χαιρόταν που είχε αγκάθια το λουλούδι του. Η μουσική έλεγε το ίδιο. Την είχαν ακούσει μαζί σε μια στιγμή μοιρασιάς για να μη χαθεί. Την έδεσαν πάνω στη σχέση τους για να είναι σίγουροι και οι δύο ότι δεν θα ξεχνούσαν να πιστέψουν σε αυτή αφού έλεγε την αλήθεια για το παρελθόν. Άκουγαν το παρελθόν κι έβλεπαν το μέλλον την ώρα που ζούσαν το παρόν. Άρχισε να γράφει για να καταγράψει τη σχέση τους τις σκέψεις του για να ξέρει κι αυτή τα αισθήματά του ακόμα και τη νύχτα πριν δώσει τη μάχη για το απέραντο γαλάζιο. Αυτή η μουσική ήταν ένα χάδι πάνω στην πληγή για να μετατραπεί ο πόνος του βέλους σε ανάγκη ζωής, ο ένας για τον άλλον. Είχαν το ίδιο κόκκινο. Ακόμα κι αν ο ένας ήταν ο κορμός κι ο άλλος τα πέταλα. Όμως και οι δύο μαζί, ήταν ένα βιβλίο, από δέντρο και λουλούδια. Ήταν κάθε μέρα μια νέα σελίδα κι εκείνος πάντα εκείνο το δερμάτινο εξώφυλλο που την προστάτευε. Ναι, αυτό έλεγε και η μουσική τους. Αλλά ποιος θα την άκουγε για να καταλάβει την αγάπη τους; Δεν είχε σημασία θα την έλεγαν στα παιδιά τους, την κατάλληλη ώρα για να καταλάβουν τα δεινά που πέρασαν το τριαντάφυλλο και ο ιππότης για να σταθούν μαζί μέσα στη θύελλα σ' εκείνο το νησί που χωρούσε μόνο και μόνο ένα κάστρο. Μέσα στη νύχτα έλαμπαν τα βλέμματά τους, διότι ήταν το παρελθόν και το μέλλον μαζί. Δύο φώτα, που φωτίζουν το ένα το άλλο. Αυτό έλεγε λοιπόν η μουσική και αυτό έγραφε ο Δάσκαλος εκείνο το παράξενο βράδυ πριν τη μάχη.

Ο νέος πίνακας... Ο Δάσκαλος ήθελε να γράψει τη συνέχεια αλλά δίστασε για μια στιγμή. Κοίταξε την πένα του. Δεν ήταν το κατάλληλο εργαλείο εκείνη την ώρα. Έψαξε τα πινέλα του και τα σωληνάρια. Δεν ήταν πια στο γραφείο του. Εκείνη του τα είχε ζητήσει. Πήγε λοιπόν στο εργαστήρι του και τότε θυμήθηκε το τριαντάφυλλο της Ρόδου. Το είχε δει δίπλα από την πύλη της γλώσσας του στα τείχη της Παλιάς Πόλης. Ένιωσε το βάρος του με το μέταλλο της αναπαράστασης. Λες και ήταν ένα κομμάτι της πανοπλίας του. Αυτό δεν είχε γίνει με τη πάροδο του χρόνου. Ναι, αυτή ήταν η αλήθεια. Το πήρε λοιπόν μαζί του. Έτσι θα ζωγράφιζε το δώρο της αγαπημένης του. Στο εργαστήριο κοίταξε τα χρώματα. Για το φόντο επέλεξε το πράσινο της ελιάς και του κοβάλτιου. Ήθελε όμως και το μπλε εκείνο που πήρε το όνομα του από την Τουρκία, για να μη ξεχάσει τη μάχη αλλά και αυτό του απέραντου γαλάζιου. Το προσχέδιο τηρούσε με το κάρβουνο τις καμπύλες του ρόδου. Ήταν σαν να την είχε δίπλα του. Σίγουρα θα του έλεγε να βάλει και φύλλα ακόμα και αν ήταν αυτό το μοντέλο. Χαμογέλασε και έπιασε με πάθος το πινέλο με τις τέλειες διαστάσεις. Το τριαντάφυλλο δεν ήταν πια μόνο του. Οι καμπύλες του φόντου υποστήριζαν τις δικές του ακόμα και αν δεν είχαν ακόμα τα κόκκινά της. Ο Δάσκαλος δεν σταμάτησε ούτε στιγμή. Δεν ήθελε να τον περιμένει, ήταν θέμα αρχής μεταξύ τους. Γρήγορα τελείωσε λοιπόν το πράσινο και το γαλάζιο. Τότε μόνο έπιασε το έντονο κόκκινο για να σκαλίσει με τη χρωματική του μάζα τις γεωδαισιακές των πετάλων. Ελαχιστοποιημένες επιφάνειες της ομορφιάς. Το κόκκινο που επέλεξε δεν ήταν τυχαίο. Η προέλευση ήταν από ανατολή και το όνομα του ήταν από ένα έντομο που ζούσε στη βελανιδιά. Το εκαρλάτ ήταν από την αρχή ακριβό και της ταίριαζε ακόμα και αν θα του έκανε παρατήρηση. Σκέφτηκε το πορτραίτο της και το χαμόγελο της διαδόθηκε στον πίνακα. Πρόσεξε και στα ενδιάμεσα φύλλα το κόκκινο της Ινδίας. Έτσι τελείωσε τις αποχρώσεις του ερυθρού. Το κοίταξε από πιο μακριά κι αποφάσισε να του δώσει όγκο με το μαύρο του ελεφαντοδόντου. Έτσι και έγινε. Το τριαντάφυλλο του Δάσκαλου ήταν έτοιμο. Το ίδιο και το μήνυμα. Πήρε ξανά στο χέρι του το μέταλλο του ρόδου. Κι έπιασε ασυναίσθητα τον ώμο του. Εκεί ήταν η θέση του από εκείνη την ώρα που το πήρε μαζί του στη μάχη. Το φίλησε και έκλεισε τα μάτια του.

Το άρωμα του ρόδου... Όσο είχε τα μάτια του κλειστά, ο Δάσκαλος μύριζε το άρωμα του ρόδου, το νυχτερινό της φόρεμα, αφού είχε παλέψει και κερδίσει την παράξενη πολιορκία. Ένιωθε πάνω του εκείνη τη γωνιά κρυμμένη στην άκρη του λαιμού και του ώμου σαν να ήταν κοντά του. Και αυτή η ιδέα τον ανακούφισε. Ήταν μια άλλη αίσθηση μετά από την μνήμη. Κι αυτή κυλούσε αργά πάνω στο σώμα του. Ήταν ένα αόρατο χάδι που το είχε τόσο ανάγκη. Άνοιξε τα μάτια του. Το πορτραίτο ήταν στη θέση του. Τίποτα δεν είχε αλλάξει απλώς η νύχτα είχε πέσει πάνω στους ανθρώπους με όλο της το βάρος και μόνο μερικά κεριά αντιστέκονταν ακόμα. Έπρεπε να κρατήσει μέχρι την αυγή για να προλάβει τον ήλιο της δικαιοσύνης. Με το άρωμά της άρχισε ένα ακίνητο ταξίδι μέσα στις μνήμες που δεν ήθελαν να γίνουν αναμνήσεις. Ήταν τόσο ζωντανές. Δεν είχε ανάγκη τη φαντασία του. Απλώς την ακολουθούσε δίχως να κάνει ιδιαίτερες προσπάθειες. Το άρωμα ήταν ένα φωτεινό μονοπάτι κι αυτό. Θυμήθηκε όταν έγραφε ένα άλλο σημαντικό κείμενο για την έρευνά του κι εκείνη είχε έρθει πάνω από τον ώμο του για να του αφήσει ένα τρυφερό φιλί στον σβέρκο. Τότε είχε μυρίσει το ίδιο άρωμα μόνο και μόνο που είχε σκύψει. Είχε το βάρος ενός τριαντάφυλλου με τα πέταλά του. Άνοιξε το τετράδιό του. Δεν έπρεπε να μην αφήσει ίχνος για εκείνη τη στιγμή. Ήταν η αλληλογραφία του μέσω του έργου. Μόνο έτσι μπορούσε να την αγγίξει και σε μεγάλη απόσταση πριν επιστρέψει από το αγαπημένο της νησί. Η ιπποσύνη είχε τα καθήκοντά της. Ο Δάσκαλος το ήξερε εδώ και αιώνες. Λες και κάποιος να το είχε γράψει με το σπαθί του στη μνήμη. Η γαλαζοαίματη βελανιδιά δεν είχε ξεχάσει τίποτα. Κάθε στιγμή του παρελθόντος ήταν ο μοναδικός της πλούτος. Μόνο έτσι είχε αντέξει μέχρι να επιστρέψει και ο Δάσκαλος. Τουλάχιστον εκεί που ήταν ήξερε ότι δεν κινδύνευε από τις βάρβαρες επιθέσεις. Σημείωσε έναν κώδικα για να καρφώσει το γεγονός στη μνήμη του και άρχισε την αναφορά του. Αυτό περίμενε το τριαντάφυλλό του. Τίποτα άλλο. Το ήθελε ζωντανό ακόμα και ανάμεσα στους νεκρούς. Με αυτήν άντεξε τα πάντα ακόμα και τις γενοκτονίες που τον πλήγωναν τόσο πολύ. Εκείνη ήταν η ανθρωπιά του με την ομορφιά του ρόδου. Αυτό έλεγε το άρωμά της και αυτό άκουσε όταν το μύρισε και πάλι κοντά του.

Γλυκά ροδοπέταλα... Είχε μέρες να φάει ο Δάσκαλος. Τον είχε απορροφήσει το έργο του. Και όταν σήκωσε το κεφάλι του, βλέποντας το πορτρέτο της, θυμήθηκε τα γλυκά ροδοπέταλα, που του είχε αφήσει... Τον ήξερε... Και μόνο αυτά θα δεχόταν να φάει και να διακόψει την εργασία του. Όταν έλειπε δεν πρόσεχε τον εαυτό του γιατί όταν ήταν μαζί του τον πρόσεχε εκείνη... Τα ροδοπέταλα ήταν πεντάμορφα... ένιωσε ότι είχε αφήσει τον εαυτό της για να τον προσέχει. Πήρε ένα μόνο ροδοπέταλο και το έβαλε στο στόμα σαν να ήταν ιερό. Δεν το δάγκωσε. Το άφησε απλώς να φυλίσει τη γλώσσα του. Την είχε μέσα του. Αυτό ήθελε λοιπόν... Να την σκέφτεται με τις πέντε αισθήσεις του. Ήταν ο μόνος τρόπος για να την γευτεί ολικά. Αυτό το τίποτα που είναι το παν. Το πέταλο κάλπαζε μέσα στο στόμα του για να του θυμίσει τον τοξότη, το σύμβολο της. Γι'αυτό ήταν ικανή να τον προστατέψει και στις πιο δύσκολες στιγμές όπως το είχε αποδείξει και στην Κύπρο με τις κονταρομαχίες. Είχε τη γεύση της στον ουρανίσκο σαν να έδεναν και πάλι το γαλάζιο με το ερυθρό. Ήταν λοιπόν συνεχώς μαζί του ακόμα και όταν ταξίδευε μακρυά του. Έτσι δεν την ένιωθε και αυτός όταν βρισκόταν σε αποστολή σε όλα τα μέρη της Ευρώπης. Ναι έτσι ήταν. Ήταν ένα νέο μάθημα που του είχε δώσει. Έτσι παρέμενε σεμνός ο υπηρέτης της ανθρωπότητας διότι μάθαινε από το μέλλον του. Το ροδοπέταλο έφτασε στο λαιμό του. Το κατάπιε δίχως να διστάσει. Μόνο έτσι θα την ένιωθε εντελώς μαζί του. Δεν πεινούσε πια. Μόνο αυτήν ήθελε. Έτσι ο θρύλος του ιππότη με το τριαντάφυλλο επαναλαμβανόταν εδώ και αιώνες. Έπρεπε λοιπόν να πάνε μαζί στη Ρόδο. Ήξερε ότι δεν έχει πάει ποτέ της σε αυτό το νησί. Τουλάχιστον δεν το θυμόταν. Ενώ εκείνος ήξερε ήδη που θα έμεναν τη νύχτα για να πάρουν εκδίκηση τα όνειρα και να γίνουν τα οράματα πραγματικότητα. Εκεί στο δρόμο των Ιπποτών που πέρασε τόσες φορές θα την έφερνε μαζί του για να δει τις πέτρες που δεν ξέχασαν τις πολιορκίες, υπήρχε ένα στενό με δυο στροφές. Εκεί θα την πήγαινε για να θυμηθεί πως ήταν μαζί πριν από μερικούς αιώνες όταν τον έσωσε από τη θανάσιμη πληγή με το αίμα της. Εκεί θα της έλεγε τις λέξεις που είχε γράψει για να ζήσουν μαζί και να παραδώσουν στην ανθρωπότητα τους επόμενους ανθρώπους. Εκεί θα γινόταν η νέα διακλάδωση.
Νίκος Λυγερός

Ένα ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΟ ΒΙΝΤΕΟ !!!!

πηγή:Σαντορινιός

Μάθε παιδί μου γράμματα...

Δεν περιμένω απάντηση. Απαιτώ να σεβαστείτε το δικαίωμα στη δουλειά και την αξιοπρέπεια των παιδιών μας...

Ονομάζομαι ...* Είμαι συνταξιούχος εκπαιδευτικός και νιώθω τύψεις γιατί στο σχολείο, στους μαθητές μου, και στο σπίτι, στο παιδί μου, προσπάθησα πάντα να τους πείσω για την αναγκαιότητα της μόρφωσης, της καλλιέργειας, της αξιοκρατίας. Νομίζω ότι έκανα κακό.

Η κόρη μου, για παράδειγμα, έχει πτυχίο Ιταλικής Γλώσσας και Φιλολογίας (ΑΠΘ), μεταπτυχιακό στη Μετάφραση-Μεταφρασεολογία (ΚΠΑ), Certificate of Proficiency στα Αγγλικά, Diplôme approfondi de langue française στα Γαλλικά, Diploma Superior στα Ισπανικά και Diploma Elementar De Português Língua Estrangeira στα Πορτογαλικά, έχει...

δηλαδή προσόντα και γνωρίζει σίγουρα περισσότερες γλώσσες από εσάς [βουλευτές], αλλά δεν υπήρξε κομματική «οπαδός». Είναι ορφανή από πατέρα (ο πατέρας της, εκπαιδευτικός και αυτός, σκοτώθηκε σε τροχαίο...). Συμμετείχε στο διαγωνισμό ΑΣΕΠ εκπαιδευτικών του 2008 (παρότι το Παν/μιο που τελείωσε κατοχυρώνει την ικανότητά της να διδάξει με το πτυχίο που της έδωσε), αφού διάβασε γι’ αυτό και πλήρωσε 1500 Ε για φροντιστήριο, το οποίο παρακολούθησε σ’ ένα άθλιο κτίριο στην Αθήνα (υποθέτω πως έχει άδεια λειτουργίας από την πολιτεία), μακριά από το σπίτι της, με επιπλέον οικονομική επιβάρυνση. Βγήκαν τα αποτελέσματα και ήταν στους επιτυχόντες.

Στη συνέχεια ωρομίσθια μια χρονιά ολόκληρη με περίπου 300 Ε το μήνα και μετά αναπληρώτρια (αναρωτιέμαι βέβαια γιατί αναπληρώτρια; Ξέρω πως ο νόμος προβλέπει ότι ο αναπληρωτής προσλαμβάνεται όταν ο κατέχων την οργανική για κάποιους λόγους απουσιάζει, πράγμα που δε συμβαίνει στην περίπτωση των εκπαιδευτικών ΠΕ34, ιταλικής γλώσσας) την επόμενη χρονιά σε άλλη περιοχή. Μετακομίσεις, ενοίκια, κλπ. που κανείς δε ρωτάει πώς βρίσκονται.

Και τώρα τι; Με ποιο δικαίωμα εσείς μπορείτε να παίζετε με τη ζωή της και τη ζωή τόσων άλλων παιδιών που προσπαθούν και αγωνίζονται και δεν αναζητούν πλάγιους δρόμους; Τι νόημα έχει να σπουδάζουν, να ξοδεύονται, να γίνονται «περιπλανώμενοι» ανά τη χώρα και να έρχεται η κ. Χριστοφιλοπούλου μια μέρα να επιβάλει την ανεργία; Γιατί πρέπει οι γονείς των μαθητών να πληρώνουν για την εκμάθηση των ξένων γλωσσών; Πού είναι το «πρώτα ο μαθητής» της κυρίας υπουργού, όταν εσείς αποφασίζετε τι του αρέσει και τι θα επιλέξει;

Δεν περιμένω απάντηση. Απαιτώ να σεβαστείτε το δικαίωμα στη δουλειά και την αξιοπρέπεια των παιδιών μας. Δεν ανέχομαι να τιμωρούνται γιατί δεν παρακάλεσαν, δεν προσκύνησαν, αλλά κουράστηκαν για να πετύχουν αξιοπρεπή εργασία.

* H επιστολή είναι ενυπόγραφη και στάλθηκε στους 300 εθνοπατέρες μας

Το νησί των συναισθημάτων

Στον άνθρωπο με κακή αγωγή, το θάρρος γίνεται θράσος, η σοφία
σχολαστικότητα, η ευφυΐα κοροϊδία, η απλότητα βαναυσότητα και η
καλοσύνη γίνεται κολακεία

Ο Διογένης ζητούσε ελεημοσύνη απο ένα άγαλμα.
Όταν τον ρώτησαν γιατί κάνει κάτι τέτοιο απάντησε:

- Εξασκούμαι στο να μην απογοητεύομαι απο την αναισθησία των ανθρώπων.

πηγή: Τρελογιάννης

Μόνο όταν δίνεις έχεις!

Ήταν μια φορά ένα δέντρο που έδινε...

πηγή:Παιδίον Τόπος

Kάναμε ἕνα παιδὶ μὲ σύνδρομο Down

Ἐμμανουὴλ Διονύσιος καὶ Χριστίνα

Ἔχω μεγάλο τράκ. Μὲ ἔχουν φωνάξει μέσα νὰ δῶ τὴ νεογέννητη κόρη μου καὶ δὲν μπορῶ νὰ κάνω βῆμα. «Πήγαινε, Διονύση!», ἀκούω τοὺς δικούς μου. Ὅλη ἡ οἰκογένεια σὲ πελάγη εὐτυχίας, ὁ ἀδελφός μου μὲ τὴν κάμερα νὰ «τραβάει» τὰ πάντα. Μπαίνω καὶ βλέπω τὸ παιδί. Ἔρχονται καὶ οἱ ὑπόλοιποι, ὅλοι νὰ σᾶς ζήσει, συγκίνηση, χαρά, σοῦ μοιάζει, τῆς μοιάζει... Νιώθω ὅτι τὸ παιδὶ κάτι ἔχει. Σκέφτομαι ὅτι θὰ εἶναι ἀπὸ τὸν τοκετό. Βλέπω ἀπὸ μακριὰ τὸν γιατρὸ νὰ βγαίνει ἀπὸ τὸ χειρουργεῖο μὲ τὴ ρόμπα. Παρατάω τὸ παιδὶ καὶ τοὺς ὑπόλοιπους, τρέχω καὶ τὸν ρωτάω «γιατρέ, τί ἔχει τὸ παιδί;». Μοῦ ἀπαντάει. «Τίποτε δὲν ἔχει». Γιὰ νὰ τὸ λέει ὁ γιατρός, ὅλα θὰ εἶναι μιὰ χαρά. Σὲ λίγο βλέπω καὶ τὴ γυναίκα μου ποὺ μόλις ἔχει βγεῖ ἀπὸ τὸ χειρουργεῖο. Εἴμαστε εὐτυχισμένοι.

Μὲ φωνάζουν στὴν ἐντατική. Δὲν μπορῶ νὰ καταλάβω γιατί. Ὅλα εἶναι μιὰ χαρά, τί γυρεύει τὸ παιδί μου στὴν ἐντατική; Τὴ στιγμὴ ποὺ φοράω τὴ ρόμπα γιὰ νὰ μπῶ μέσα βλέπω τὸν γιατρὸ μὲ κάποια νεογνολόγο καὶ κάτι σὰν νὰ λένε: «Τοῦ τὸ εἶπες;». Ἡ νεογνολόγος ἔχει ἀρχίσει νὰ λέει: «Μὴν ἀνησυχεῖτε, γεννήθηκε μὲ ἕνα πρόβλημα, ὑπάρχουν ὅμως ἱδρύματα καὶ εἰδικὰ σχολεῖα». Δὲν προλαβαίνω νὰ σκεφτῶ. Ἀνοίγω μία πόρτα, ἀρχίζω νὰ κατεβαίνω σκάλες, βρίσκομαι ἔξω ἀπὸ τὸ μαιευτήριο. Πάω καὶ κάθομαι δίπλα σὲ κάτι σύρματα. Δὲν εἶναι μόνο πανικός. Εἶναι φόβος, εἶναι στενοχώρια, εἶναι θάνατος.

Κάποια στιγμὴ συνειδητοποιῶ ὅτι ἡ Χριστίνα, ἡ γυναίκα μου, εἶναι ἀκόμη μέσα στὴν ἀνάνηψη καὶ τρέχω νὰ τῆς μιλήσω. Οἱ ἄλλοι μὲ πείθουν νὰ μὴν τῆς μιλήσω ἀκόμη. Τὴν ἀνεβάζουν ἐπάνω, στὸ δωμάτιό της. Ἐκείνη ταλαιπωρημένη ἀλλὰ στὸν ἕβδομο οὐρανό. Ὅλοι ἐμεῖς οἱ ὑπόλοιποι «μαγκωμένοι». Οὔτε λουλούδια οὔτε μπαλόνια οὔτε τίποτε. Κάθε τόσο ἕνας - ἕνας βγαίνουμε ἔξω, δῆθεν νὰ πᾶμε νὰ κάνουμε τσιγάρο.

Κανονίζουμε νὰ τῆς τὸ ποῦμε τὸ ἑπόμενο πρωὶ ἐγὼ καὶ ὁ γιατρός. Μπαίνουμε στὸ δωμάτιο τῆς Χριστίνας. Ὁ γιατρὸς τῆς λέει: «Γέννησες ἕνα κορίτσι ποὺ δὲν θὰ εἶναι ὄμορφο σὰν τὴ Σοφία Λόρεν». Ἡ γυναίκα μου δὲν καταλαβαίνει. Τοῦ ἀπαντάει: «Γιὰ τὰ δικά σου μάτια. Γιὰ τὰ δικά μου μάτια εἶναι τὸ ὀμορφότερο κορίτσι τοῦ κόσμου». Ὁ γιατρὸς συνεχίζει νὰ λέει μποῦρδες. Τοῦ λέει «σταμάτα». Προσπαθῶ νὰ τῆς ἐξηγήσω.

Ἡ γυναίκα μου ζητεῖ φάρμακα γιὰ νὰ «κόψει» τὸ γάλα. Δὲν θέλει οὔτε νὰ θηλάσει οὔτε νὰ δεῖ τὸ παιδί. Ἔχει μία ἀπόλυτη ἄρνηση. Ἐγὼ τὸ ἴδιο. Πρέπει νὰ ἀποφασίσουμε τί θὰ κάνουμε. Ἔχουμε ἐγκλωβιστεῖ, δὲν σηκώνουμε τὰ τηλέφωνα, ἡ μοναδικὴ λέξη ποὺ ἀκούγεται εἶναι ἡ λέξη «ἵδρυμα». Πηγαίνουμε καὶ βλέπουμε κάποια τέτοια ἱδρύματα. Ἀντικρίζουμε τρομερὰ πράγματα ἐκεῖ μέσα. Στὸ μαιευτήριο δὲν δείχνουν τὴν παραμικρὴ εὐαισθησία. Θέλουν νὰ μᾶς περάσουν αὐτὸ τὸ «Νέοι εἶστε ἀκόμη, μὴ χαραμίσετε τὴ ζωή σας...». Στὴν ἐντατικὴ ὅπου θὰ μείνει τὸ παιδὶ 14 ὁλόκληρες ἡμέρες τὸ ἔχουν δίπλα ἀπὸ τὸν κάδο μὲ τὰ σκουπίδια. Μᾶς προτείνουν καὶ μία ἄλλη λύση: εὐθανασία. Μᾶς δίνουν καὶ τὸ τηλέφωνο μιᾶς κλινικῆς.

Ὅλα αὐτὰ τελείωσαν τὴν πρώτη φορὰ ποὺ τὴν πήραμε ἀγκαλιά. Ὅλες τὶς ἡμέρες στὸ μαιευτήριο μᾶς εἶχαν φτιάξει τὴν εἰκόνα ἑνὸς παιδιοῦ τὸ ὁποῖο δὲν θὰ ζήσει, δὲν θὰ περπατήσει, δὲν ἀκούει, ἔχει πρόβλημα στὴν καρδιὰ κ.λπ. Αὐτὸ τὸ παιδὶ δὲν ἦταν ἕνα «δέν», ἕνα τέρας. Τίποτε ἀπὸ αὐτὰ δὲν ἴσχυε. Τὸ παιδί μας καὶ περπατάει καὶ ἀκούει καὶ βλέπει καὶ παίζει καὶ γελάει. Ἔχει Σύνδρομο Down. Μόλις 28 ἐτῶν ἡ γυναίκα μου, ἦταν αὐτὴ ἡ μία στὶς 9.500. Ἐμεῖς δὲν ἔχουμε πρόβλημα, οἱ ἄλλοι μᾶς τὸ δημιουργοῦν. Θὰ τὸ παλέψουμε. Μερικὲς φορὲς τὴν κοιτάζουμε καὶ νιώθουμε ἐνοχὲς γι' αὐτὰ ποὺ μᾶς εἶχαν πείσει νὰ σκεφτόμαστε τότε. Σήμερα ἡ Ἀναστασία μας εἶναι 22 μηνῶν.


πηγή: Περί γάμου μαρτυρίες

Τα 7 θαύματα του κόσμου που ξεχνάμε

Γλαυκόπις νόηση Θεού είμαι μαζί σου… κίνα κ’ ερχόμαστε Χαρά!

Κι αφού κατάφερα και σε είδα, ίσως υπάρχει ακόμα ελπίδα
Ίσως τελικώς τα πάντα να μην έχουν χαθεί
Είναι στα βάθη της καρδιάς μου των ματιών σου η βολή

«Κυρία Χαρά δεν σας χάνουμε, θα σας έχουμε στο μυαλό μας, θα σας φέρνουμε στα όνειρά μας» της είπε ο μικρός Τζαφέρ που έδωσε γράμμα εκ μέρους των συμμαθητών του

Δάκρυσαν και οι πέτρες με την σχολική γιορτή των μαθητών του δημοτικού σχολείου του Μεγάλου Δερείου, εκεί στο τέρμα Θεού στον Έβρο. Πρωταγωνιστές για μια ακόμη φορά τα μικρά παιδιά, τα Πομακόπουλα, αλλά και οι γονείς τους. Νέες μητέρες που μέσα στο λιοπύρι, εκεί στον ταπεινό αυλόγυρο του σχολείου επί ώρες απολάμβαναν όλα όσα η δασκάλα έμαθε με κόπο στα παιδιά τους, να απαγγέλουν ποιήματα και να τραγουδούν Θεοδωράκη. Στο επίκεντρο και οι ίδιες που εισέπραξαν το πιο θερμό χειροκρότημα από το κοινό. Εκεί και κόσμος που ήλθε σχεδόν απ’ όλα τα σημεία της Ελλάδας, να δει την γιορτή της Χαράς Νικοπούλου που αφήνει το Δέρειο με πόνο ψυχής.

Με μια ομιλία του δονούσε τα στήθια, αναφέρθηκε στο ρόλο της ως εκπαιδευτικός και στην πολεμική που δέχθηκε όταν κάποιοι την είδαν σαν εμπόδιο στα σχέδιά τους. Σε άψογα ελληνικά τα μικρά παιδιά τα έδωσαν όλα στην γιορτή αποδεικνύοντας στην πράξη το έργο που γίνεται .

Η Χαρά όπως πάντα με το ακορντεόν της, συνόδεψε μουσικά την χορωδία των παιδιών με ένα εκπληκτικό ρεπερτόριο

Συγκλονιστική η στιγμή που η δασκάλα Χαρά Νικοπούλου τους αποχαιρέτησε με τον δικό της τρόπο, ένα – ένα τα παιδιά, τα φίλησε, τα έδωσε αναμνηστικά και μέσα σε αυτά ένα dvd οπτικό από δραστηριότητες του σχολείου με 400 φωτογραφίες, από τα 5 χρόνια της παρουσίας της και τους μαθητές της, όπως τους έζησε από την πρώτη μέρα, για να θυμούνται την σχολική τους ζωή κι ένα μουσικό cd με τα τραγούδια που μάθαιναν στην χορωδία

Οι δύο καλύτεροι μαθητές με τα ποδήλατά τους δώρο για την επίδοσή τους

Ήταν το δικό της προσωπικό δώρο που θα τους συνοδεύει μια ζωή. Μαζί τα αξέχαστα γαλανά μάτια της Χαράς, η ζωντάνια της, η θέλησή της, να ανεβαίνουν σκαλιά στην ζωή τους, να προκόψουν, να μην σταματήσουν ποτέ. «Κυρία Χαρά δεν σας χάνουμε, θα σας φέρνουμε καθημερινά στο μυαλό, στα όνειρά μας», ήταν τα λόγια του Τζαφέρ Αλή που βούρκωσε, της πρόσφερε ένα γράμμα που έγραψε εκ μέρους των συμμαθητών του, της 5ης και της 6ης τάξης, για να το διαβάσει και ήταν το δικό τους ευχαριστώ, ενώ της αφιέρωσαν ένα τραγούδι. «Όχι δεν χωριζόμαστε για πάντοτε Χαρά, μα θα ξαναβλεπόμαστε στα όνειρα συχνά. Παλιό και ωραίο παρελθόν που ζήσαμε μαζί…». Βούρκωσαν όλοι. ενώ η ίδια η κ. Νικοπούλου ευχαρίστησε τα παιδιά για την έκπληξη. λέγοντας ότι θα τα θυμάται και θα τα αγαπά πάντα. Ο Χαλήλ Τζαφέρογλου. ο πρόεδρος της σχολικής εφορίας ευχαρίστησε όλους τους επισκέπτες που ήρθαν από μακριά. ενώ ο πρόεδρος του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού έδωσε τιμητικές πλακέτες σε δύο μαθητές που ξεχώρισαν, για τις επιδόσεις τους στα μαθήματα και πήραν και ως δώρο από ένα ποδήλατο. Δύο ακόμη ποδήλατα κληρώθηκαν σε παιδιά, ενώ για όλα υπήρχαν δώρα, μπάλες, επιτραπέζια παιγνίδια.

Μια απλή τέντα κι ένα σκηνικό που έγραφε με όλα τα χρώματα «καλό καλοκαίρι» στην είσοδο του σχολείου του Μεγάλου Δερείου ζωντάνεψε η γιορτή λήξης με ποιήματα και τραγούδια Θεοδωράκη, Γκάτσου κ.α.

Η Χαρά Νικοπούλου απευθύνθηκε και στα παιδιά που δεν ήλθαν στην σχολική γιορτή τους. Γιατί άραγε; Γιατί κάποιοι δεν τα άφησαν, δεν ήθελαν να υπάρχουν παιδιά και να την απογυμνώσουν, ασκώντας μια πρωτοφανή τρομοκρατία και πάλι ζωντανεύοντας το γνωστό σενάριο. Και οι γονείς τρομοκρατημένοι από το παρακράτος που ζει και βασιλεύει στο Μεγάλο Δέρειο, υπάκουσαν. Δεν αντιστάθηκαν. «Καλό καλοκαίρι μέσα από την καρδιά μας στους μαθητές Τζελάλ, Ερχάν, Γενίζ, Ζεχρά, Γιουνού, Μπουμπερά, Σαμπρή, Μεχμέτ, Ιλχάν, Χουσείν, Μπερνά, Σαλή, Ζακιέ, Ρεμτζιέ Φατμά Ερκέ, Εμίρ, Σερκάν, Ερντέν, Σαμπρή, Μουράτ» που δεν ήλθαν. Κάποτε σας είχα πει ότι η Ελλάδα ξεκινά από εδώ και τελειώνει στην Κρήτη. Θέλω να θυμάστε ότι δεν είσαστε μόνοι σας, έχετε δίπλα σας τόσους ανθρώπους που ήλθαν να δουν πως είναι τα Ελληνόπουλα του Δερείου. Η Ελλάδα είναι το σπίτι σας, είναι δίπλα σας. Τα 10 εκατομμύρια Έλληνες είναι δίπλα σας και 10 εκατομμύρια Έλληνες στο Εξωτερικό. Θέλω να σας πως ότι ευτύχησα να έχω τις καλύτερες συναδέλφους, κάτι τέτοιο δεν θα μου ξανασυμβεί, είναι πρώτα κυρίες, μετά αδελφές και μετά συνάδελφοι. Σας αγαπώ μ’ όλη μου την καρδιά» είπε η Χαρά Νικοπούλου, που βγήκε αναμνηστικές φωτογραφίες, μοίρασε τα δώρα και αποχαιρέτησε με τον σύζυγό της Ηλία Ελευθεριάδη, συμπαραστάτη και υποστηρικτή στο έργο της το Μεγάλο Δέρειο και τους μαθητές της.

Τα παιδιά του Δερείου Μελίσα, Αλή, Οζτάν, Γιουνούς, Ουμούτ, Φατμέ, Σιτκίν, Σερντάρ, Νουράν Γκιζέμ, Μπιγέν, Οκτάι, Μελίσα στην χθεσινή σχολική γιορτή ένοιωσαν μέσα βαθειά στην ψυχή τους το συναίσθημα του αποχωρισμού από την δασκάλα άγγελο προστάτη τους και παρά τα άφθονα δώρα που τους πρόσφεραν τα πρόσωπα δεν γελούσαν. Αντίθετα μέσα σε καυτό ήλιο έδιναν στην σχολική παράσταση όλο τους τον εαυτό, να πουν στα ελληνικά τα ποιήματα και τα τραγούδια, ενώ η Χαρά Νικοπουλου τους συνόδευε στο ακορντεόν. Σκηνές που αν τις κατέγραφε κάποιος ψυχολόγος θα είχε κάνει διατριβή.

Η Χαρά Νικοπούλου δεν έχει την ανάγκη καμίας πολιτικής ταμπέλας, γιατί δεν ανήκει πουθενά, παρά μόνον στην Ελλάδα
Θυμόμαστε τα λόγια της όπως εκφράστηκαν μέσα από την φωνή του αδελφού της Ευτύχιου Νικόπουλου, όταν η πολεμική ήταν στην κορύφωσή της. Ένας λόγος μετρημένος και μεστός ελληνικός. Μια εκπαιδευτικός με συναίσθηση της ευθύνης της, που προσπάθησαν να την συνθλίψουν, αλλά δεν το κατάφεραν.

«Το να μπαίνεις στην αίθουσα διδασκαλίας με τους μικρούς μαθητές σου και να δίνεις όλο σου το είναι, όλη σου την ψυχή, για να τους μάθεις τα πάντα για την Ελλάδα και να τους μεταλαμπαδεύσεις τον ελληνικό πολιτισμό, τις αθάνατες ελληνικές αξίες και ιδανικά, την ένδοξη ελληνική ιστορία, για να τους διδάξεις, να γνωρίσεις όλους αυτούς που θυσίασαν τη ζωή τους και έχυσαν ποταμούς αίματος για να ζούμε και ν’ αναπνέουμε σήμερα ελεύθεροι, μέσα σε μία δημοκρατική κοινωνία, υποδηλώνει ότι οι προθέσεις σου είναι άλλες, όχι αγνές, όχι αληθινές, όχι ειλικρινείς, χαρακτηρίζεσαι δε ως εθνικιστής, φασίστας και ακροδεξιός. Το ν’ αντιστέκεσαι με όλες σου τις δυνάμεις και όλα τα νόμιμα μέσα που έχεις σε όλους όσους θέλουν να αλλοιώσουν την εθνική ταυτότητα των μικρών μαθητών των μειονοτικών σχολείων και από Έλληνες μουσουλμάνους να τους μετατρέψουν σε Τούρκους μουσουλμάνους γενίτσαρους που θα προβαίνουν, άθελά τους, μέσα στην ελληνική επικράτεια, μέσα σε χώρους λατρείας και εκδηλώσεων όχι μόνον σε παραληρήματα ανθελληνικού μίσους, αλλά και σε άκρως φιλοτουρκικές εκδηλώσεις σημαίνει ότι ανήκεις σε συγκεκριμένο πολιτικό χώρο και έχεις πολιτικές βλέψεις…

Η Χαρά Νικοπούλου δεν έχει την ανάγκη καμίας πολιτικής ταμπέλας, γιατί δεν ανήκει πουθενά, παρά μόνον στην Ελλάδα και την ελληνική εκπαίδευση. Είναι η Ελληνίδα δασκάλα, με τη βροντερή φωνή και την καθάρια ψυχή, γαλουχημένη με τις αρχές και τα ιδανικά που της εμφύσησαν η δασκάλα μητέρα της και ο δικαστικός πατέρας της, τα οποία δεν είναι συνυφασμένα με τη θολότητα, την αθλιότητα και τη σκοτεινιά της πολιτικής».

ΣΗΜΑΝΤΙΚΕΣ ΠΑΡΟΥΣΙΕΣ

Ο Νίκος Λυγερός ήταν εκεί, όπως και δεκάδες άλλοι συνέλληνες, ο Ευγένιος Χαϊτίδης από τις Σέρρες, ο Γιάννης Κουριανίδης από την «Ενδοχώρα» ο Βάϊος Πράντζος της ορθόδοξης ιεραποστολής Θεσσαλονίκης, ο Γιώργος Δουμουχτσίδης δημοτικός σύμβουλος Πεύκων, στελέχη του ΛΑΟΣ, ο βουλευτής του ΛΑΟΣ Ηλίας Πολατίδης, ο πρόεδρος του πομακικού συλλόγου Ξάνθης Ταχήρ Κόντε αλλά κι εκπρόσωποι του πατριωτικού συνδέσμου από την Λάρισα, ο πρόεδρος Στέλιος Χαμός, δημοσιογράφοι της Θράκης αλλά και τηλεοπτικά συνεργεία της Αθήνας και πολλοί άλλοι έδωσαν το παρόν τους.

Νίκος Λυγερός, καθηγητής παν/μίου, στρατηγικός σύμβουλος: «Η γιορτή χαρακτηρίζεται πρώτα από όλα από συγκίνηση. Ακούσαμε και μερικά τραγούδια που δυσκολευόμασταν να ακούσουμε και σε άλλες περιοχές της Ελλάδος, όπως του Μίκη Θεοδωράκη, χάρηκα που άκουσα τα παιδιά, είδα όλες αυτές τις μαμάδες να είναι εδώ κοντά στα παιδιά τους και όλοι αυτοί οι φίλοι που ήρθαν από όλα τα μέρη της Ελλάδος για να δώσουν το παρών σε μια εκδήλωση που είναι όχι μόνο σημαντική για το σχολείο αλλά και συμβολική για τα θέματα της Ελλάδος.

Η Χαρά Νικοπούλου είναι ένα σύμβολο εκπαιδευτικού, ασχέτως αν βάλλεται.
-Σωστά, για εμένα είναι πρώτα από όλα εκπαιδευτικός, είμαι και εγώ στο πανεπιστήμιο, αυτό που έχει σημασία πρώτα από όλα είναι το γνωστικό αντικείμενο. Το θέμα είναι ότι η Χαρά έχει τις αντοχές και την ανθεκτικότητα να αντέξει ένα ολόκληρο πλαίσιο που πάει και μερικές φορές δυστυχώς εκτός σχολικής μονάδας, αλλά αυτή μπόρεσε και το έκανε και βλέπω τώρα τα παιδιά πόσο χαίρονται και πόσο συγκινούνται με αυτή την εκδήλωση, νομίζω ότι πέτυχε αυτό που έπρεπε να κάνει, εμείς έπρεπε απλώς να συνεισφέρουμε.
Πιστεύετε ότι υπάρχει ρίζα, υπάρχει συνέχεια;
-Ναι, εγώ το βλέπω, το βλέπω από τα παιδιά, δεν θα έλεγα ότι είναι πολλές οι ρίζες, αλλά οι ρίζες δεν πρέπει να είναι πολλές, πρέπει απλώς να είναι βαθιές.

Ευγένιος Χαϊτίδης, πρ. βουλευτής Σερρών: «Εδώ ήρθαμε για να ζήσουμε Ελλάδα, την πραγματική, την γνήσια, την Ελλάδα που βγαίνει μέσα από τις ψυχές ορισμένων ανθρώπων όπως η Χαρά Νικοπούλου. Αξίζει έπαινος και σε εσάς προσωπικά και στην εφημερίδα «ΧΡΟΝΟΣ» και σε όσους συμπαραστέκονται, στον μεγάλο αυτό αγώνα που δίνει η Χαρά Νικοπούλου για το αυτονόητο, αυτή η περιοχή να βροντοφωνάξει ότι είναι Ελλάδα.

Σας βλέπουμε συγκινημένο.
-Ναι. Λυπάμαι που θα το πω, αλλά είναι ντροπή για όλους αυτούς οι οποίοι τουλάχιστον δεν συμπαραστέκονται στο έργο της Νικοπούλου, πολύ περισσότερο είναι απαράδεκτο να υπάρχει αυτή η στάση της κ. Δραγώνα και των προϊσταμένων της, οι οποίοι φαίνεται με την στάση τους ότι θέλουν να απαλείψουν ή να γκριζάρουν την λέξη Ελλάδα από ορισμένες περιοχές, όμως όλοι εμείς που είμαστε εδώ βροντοφωνούμε ότι η Θράκη όπως και όλη η υπόλοιπη Ελλάδα, είναι και θα παραμείνουν Ελλάδα».

Ρεπορτάζ: Μελαχροινή Μαρτίδου, εφημερίδα ΧΡΟΝΟΣ Κομοτηνής

Φωτογραφίες: Ιάσωνας Μπίμπος

πηγή:ΤΡΕΛΛΟ-ΓΙΑΝΗΣ