Προστατευόμενης Ονομασίας Προέλευσης η Φάβα Σαντορίνης

Προστατευόμενης Ονομασίας Προέλευσης είναι πλέον η φάβα της Σαντορίνης καθώς δημοσιεύθηκε στην Επίσημη Εφημερίδα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, στις 11 Φεβρουαρίου, η αίτηση καταχώρησής της στο μητρώο για την προστασία των γεωγραφικών ενδείξεων και των ονομασιών προέλευσης των γεωργικών προϊόντων και των τροφίμων, της Ευρωπαϊκής Ένωσης.Πλέον με το όνομα «Φάβα Σαντορίνης» (Fava Santorinis), σύμφωνα με την δημοσιευμένη περιγραφήτου προϊόντος, θα ονομάζονται αποξηραμένες, αποφλοιωμένες και θρυμματισμένες κοτυληδόνες του φυτού Lathyrus clymenum L. (αρακάς) της οικογένειας των ψυχανθών (οικ. Fabaceae), χρώματος υποκίτρινου, σχήματος πεπλατυσμένου δισκοειδούς με διάμετρο περίπου 2 mm και μέγιστη υγρασία 13 %, που παράγεται στην γεωγραφική περιοχή η οποία περιλαμβάνει τα νησιά Θήρα, Θηρασία, Παλαιά και Νέα Καμένη, Άσπρο (Ασπρονήσι), Χριστιανή και Ασκανιά του νομού Κυκλάδων, της περιφέρειας Νοτίου Αιγαίου της Ελληνικής Δημοκρατίας.

Κοινά χαρακτηριστικά των νησιών αυτών είναι το ηφαιστειογενές έδαφος και το πολύ
ιδιαίτερο μικροκλίμα τους. Συγκεκριμένα, το κλίμα της περιοχής χαρακτηρίζεται
ως ξηροθερμικό, με υψηλή ηλιοφάνεια, ισχυρούς βόρειους ανέμους (μελτέμια) και
σχετική υγρασία με μέση ετήσια τιμή 71.
Η σύστασή της χαρακτηρίζεται από ιδιαίτερα υψηλό ποσοστό πρωτεϊνών και αυξημένη
περιεκτικότητα σε υδατάνθρακες. Τα φυσικοχημικά χαρακτηριστικά της την
καθιστούν πολύ βραστερή (απαιτείται μικρότερος χρόνος μαγειρέματος) και τελικά
προσδίδουν στη μαγειρεμένη Φάβα Σαντορίνης και σε άλλα πιάτα στα οποία
χρησιμοποιείται, μοναδικά οργανοληπτικά χαρακτηριστικά, όπως αφρώδη υφή και
υπόγλυκη γεύση.


Η παραγωγή του προϊόντος

Τα στάδια παραγωγής της «Φάβας Σαντορίνης» που επηρεάζουν την ανάπτυξη των
ιδιαίτερων χαρακτηριστικών του προϊόντος, είναι η καλλιέργεια του φυτικού
είδους Lathyrus Clymenum L. (αρακάς), η ωρίμανση (αποξήρανση) των
σπερμάτων του η αποφλοίωσή τους και η συσκευασία. Τα στάδια αυτά θα πρέπει να
διατηρηθούν στην οριοθετημένη περιοχή, αφού στη διαφοροποίηση των
περιβαλλοντικών και καλλιεργητικών παραμέτρων και της διαδικασίας ξήρανσης
(χρήση θηραϊκής γης), συνίσταται ο ιδιαίτερος χαρακτήρας του προϊόντος και
εντοπίζεται ο μεγαλύτερος κίνδυνος για την αλλοίωση των ποιοτικών
χαρακτηριστικών της «Φάβας Σαντορίνης».

Η διαδικασία της συσκευασίας θα πρέπει να περιορίζεται εντός της οριοθετημένης
γεωγραφικής ζώνης, προκειμένου να διασφαλίζεται η ποιότητα και να εξασφαλίζεται
ο αποτελεσματικός έλεγχος της καταγωγής του τελικού προϊόντος. Η αποφλοίωση και
ο διαχωρισμός των κοτυληδόνων θα πρέπει να ακολουθείται άμεσα και τάχιστα από
κατάλληλη συσκευασία του επεξεργασμένου προϊόντος, ώστε να προφυλάσσεται το
ευπαθές πλέον τελικό προϊόν από πρόσληψη υγρασίας. Για τη συσκευασία του
προϊόντος εκτός της Σαντορίνης απαιτείται υποχρεωτικά θαλάσσια χύδην μεταφορά
του, διαδικασία που ενέχει υψηλούς κίνδυνους πρόσληψης υγρασίας και επιμόλυνσης
με μετασυλλεκτικούς εχθρούς και ασθένειες, με αποτέλεσμα την υποβάθμιση της
ποιότητας του προϊόντος.

Η ιδιαιτερότητα του προϊόντος

Η βασική ιδιαιτερότητα της «Φάβας Σαντορίνης» εντοπίζεται στo διαφορετικό είδους
φυτού που χρησιμοποιείται για την παραγωγή της, δηλαδή το είδος Lathyrus
clymenum L. της οικογένειας των ψυχανθών (οικ. Fabaceae). Το φυτό
αυτό καλλιεργείται αποκλειστικά στην οριοθετημένη περιοχή και με μοναδικό σκοπό
την παραγωγή «Φάβας Σαντορίνης». Αυτή η διαφορετική προέλευση του προϊόντος,
είναι υπεύθυνη για τα ιδιαίτερα ποιοτικά χαρακτηριστικά του προϊόντος που το
διαφοροποιούν από υπόλοιπα ομοειδή, με πλέον χαρακτηριστικά τα ακόλουθα:

Φυσικά Χαρακτηριστικά: η «Φάβα Σαντορίνης» αποτελείται από τεμάχια κοτυληδόνων των
σπερμάτων, χρώματος υποκίτρινου, σχήματος πεπλατυσμένου δισκοειδούς με διάμετρο
περίπου 2 mm, μέγιστη υγρασία 13 % και ποσοστό θρυμματισμένων κοτυληδόνων από 1
% έως 5 % αναλόγως της παραγωγικής διαδικασίας.

Χημικά χαρακτηριστικά: λόγω εδαφοκλιματικών συνθηκών και φυτικού είδους, η «Φάβα Σαντορίνης» περιέχει ιδιαίτερα υψηλά ποσοστά υδατανθράκων (63 %) και πρωτεϊνών (20 %). Θα πρέπει επίσης να σημειωθεί ότι η χρησιμοποίηση της «Φάβας Σαντορίνης» στη παρασκευή τροφών προσδίδει σε αυτά
ορισμένα ιδιαίτερα οργανοληπτικά χαρακτηριστικά, τα οποία και διαφοροποιούν τη
τροφή αυτή από τα υπόλοιπα ομοειδή, συμβάλλοντας στην ιδιαίτερη φήμη της «Φάβας
Σαντορίνης». Ως πλέον χαρακτηριστικά από αυτά αναφέρονται τα ακόλουθα:

* Αφρώδης Υφή: αποδίδεται στο μικρό μέγεθος και την ομοιομορφία των
κοτυληδόνων σε συνδυασμό με την υψηλή περιεκτικότητα σε υδατάνθρακες.
Συντηρισιμότητα προϊόντος: η οποία αποδίδεται στον υψηλό βαθμό αφυδάτωσης αλλά
και απολύμανσης των σπερμάτων της «Φάβας Σαντορίνης».

* Ευκολία Μαγειρέματος: Το μικρό μέγεθος και η ομοιομορφία των
κοτυληδόνων σε συνδυασμό με το υψηλό επίπεδο υδατανθράκων ευθύνονται για τον
μικρό χρόνο μαγειρέματος και τις ελάχιστες απαιτήσεις σε νερό για το μαγείρεμα.

* Γεύση: Η παρουσία σακχάρων στον φυτικό ιστό ευθύνεται για την
τελική γεύση του προϊόντος η οποία χαρακτηρίζεται ως υπόγλυκη σε αντίθεση με τα
υπόλοιπα ομοειδή προϊόντα τα οποία χαρακτηρίζονται ως υπόπικρα.
Το σύνολο των ιδιαιτεροτήτων της «Φάβας Σαντορίνης» όπως εκφράζονται από τα φυσικά
και χημικά χαρακτηριστικά της αλλά και τα οργανοληπτικά χαρακτηριστικά των
μαγειρευμένων πιάτων με «Φάβα Σαντορίνης» αποτελούν προϊόν της συνδυασμένης
επίδρασης των χαρακτηριστικών του περιβάλλοντος, της τοπικής τεχνογνωσίας και
των μοναδικών γενετικών πόρων. Το σύνολο των ιδιαιτεροτήτων αυτών αναγνωρίστηκε
από τους αρχαίους χρόνους, όπου ανάγεται η καλλιέργεια του φυτού, με αποτέλεσμα
να αποκτήσει η «Φάβα Σαντορίνης» ιδιαίτερη φήμη συγκρινόμενη με άλλα ομοειδή
προϊόντα.

α) Ποιότητα: Η ανάπτυξη των ιδιαίτερων ποιοτικών χαρακτηριστικών της «Φάβας Σαντορίνης» ανιχνεύεται, όπως προαναφέρθηκε, στην συνδυασμένη επίδραση τριών παραγόντων. Ακολούθως παρουσιάζεται συνοπτικά η επίδραση του καθενός:

* Γενετικό Υλικό: Από την αρχαιότητα, το είδος από το οποίο
προέρχεται η «Φάβα Σαντορίνης» (Lathyrus Clemenum της οικογένειας των
ψυχανθών οικ. Fabaceae) καλλιεργείται αποκλειστικά στη Σαντορίνη και τα
γύρω μικρονήσια. Αυτό συμβαίνει επειδή οι ιδιαίτερες εδαφοκλιματικές συνθήκες
που επικρατούν εκεί καθιστούν ασύμφορη έως αδύνατη την καλλιέργεια οιουδήποτε
άλλου είδους που χρησιμοποιείται για την παραγωγή φάβας. Ο καρπός που
συγκομίζεται τελευταίος από το αλώνι κρατιέται ξεχωριστά, με σκοπό να
χρησιμοποιηθεί για τη σπορά του επομένου έτους. Η πρακτική αυτή διαπιστώνεται
ότι είναι αποκλειστικά υπεύθυνη για την διατήρηση επί 3 500 έτη της
καλλιέργειας του φυτού αυτού ως μιας διακριτής τοπικά καλλιεργούμενης ποικιλίας
ψυχανθούς, η οποία χρησιμοποιείται αποκλειστικά για την παραγωγή της ονομαστής
«Φάβας Σαντορίνης». Το φυτό Lathyrus clymenum L., είναι υπεύθυνο για τα
ιδιαίτερα φυσικά χαρακτηριστικά της «Φάβας Σαντορίνης», αφού αυτά αναφέρονται
στην ιδιαίτερη φαινοτυπική έκφραση σημαντικών ταξινομικών χαρακτηριστικών όπως
το μέγεθος και το χρώμα των κοτυληδόνων. Επίσης γονιδιακά ελεγχόμενο ποιοτικό
χαρακτηριστικό είναι η ιδιαίτερη χημική σύσταση των κοτυληδόνων.

* Τεχνογνωσία: Η τοπικά κατεχόμενη τεχνογνωσία αναφέρεται τόσο στην
αποκλειστική καλλιέργεια του φυτού Lathyrus clymenum L., όσο και στην
επεξεργασία των σπερμάτων του, στην οποία οφείλεται το χαμηλό ποσοστό υγρασίας
και το μικρό ποσοστό θρυμματισμένων κοτυληδόνων. Ειδικότερα οι καλλιεργητικές
πρακτικές στις οποίες οφείλεται η προσαρμογή της καλλιέργειας στο τοπικό
περιβάλλον αποτελούν αφενός η εποχή φύτευσης, συγκομιδής και αλωνίσματος, και
αφετέρου η ιδιαίτερη καλλιεργητική πρακτική που ευθύνεται για την διατήρηση της
καλλιέργειας είναι η επιλογή του πολλαπλασιαστικού υλικού για την καλλιέργεια
του επόμενου έτους. Ιδιαίτερη τεχνογνωσία έχει αναπτυχθεί για την ωρίμανσή των
καρπών. Αυτή περιλαμβάνει δύο καίρια στοιχεία που δένουν τη «Φάβα Σαντορίνης»
με το περιβάλλον του νησιού. Αφορούν δε τη χρήση της θηραϊκής γης και των
υπόσκαφων αποθηκών για τη συντήρησή και αποθήκευση των καρπών αντιστοίχως. Η
διαδικασία αυτή προστατεύει τους καρπούς από τις εντομολογικές προσβολές και
συμβάλλουν στην απόκτηση της επιθυμητής σκληρότητας που τους επιτρέπει να
υποστούν την περαιτέρω επεξεργασία χωρίς να θρυμματιστούν.

* Περιβάλλον: Η επίδραση του περιβάλλοντος αναφέρεται στην
καλλιέργεια του φυτού Lathyrus clymenum L., στην εκδήλωση ποσοτικών
χαρακτηριστικών όπως η ποσοτική χημική σύσταση των κοτυληδόνων και στην
διαθεσιμότητα μοναδικών παραγωγικών παραγόντων όπως η Θηραϊκή Γη. Οι
ειδικότερες περιβαλλοντικές συνθήκες που συνέτειναν στην επιλογή και την
προσαρμογή της καλλιέργειας του φυτού Lathyrus clymenum L. είναι οι
δυνατοί άνεμοι, οι ελάχιστοι διαθέσιμοι υδάτινοι πόροι και το φτωχό έδαφος. Η
έρπουσα ανάπτυξη του φυτού το βοήθησε να προστατεύεται από τους δυνατούς
ανέμους, ενώ η ξηροφυτική προσαρμογή του επιτρέπει σε αυτό να επιβιώνει στις
σχεδόν ερημικές συνθήκες και τέλος η δυνατότητα δέσμευσης του ατμοσφαιρικού
αζώτου του επιτρέπει να αντεπεξέρχεται την έλλειψη βασικών θρεπτικών
συστατικών. Ο πλέον χαρακτηριστικός δείκτης προσαρμογής της καλλιέργειας αυτής
στο περιβάλλον της Σαντορίνης, είναι η ίδια η επιβίωση της μετά την έκρηξη του
ηφαιστείου. Τέλος, το χαμηλό επίπεδο διαθεσιμότητας υδάτινων πόρων ευθύνεται
αντιστοίχως για την αυξημένη περιεκτικότητα σακχάρων, η οποία επιτρέπει στο
φυτό να αυξάνει την πρόσληψη νερού μέσω ωσμωτικών φαινομένο
β) Φήμη: Η επιβεβαιωμένη παρουσία της «Φάβας Σαντορίνης» στην οριοθετημένη περιοχή ανάγεται στον 16ο π.Χ. αιώνα, όπως επιβεβαιώνεται από αρχαιολογικά ευρήματα στις ανασκαφές της
Δυτικής Οικείας στο Ακρωτήρι, αναγόμενα στην ύστερη εποχή του Χαλκού, σύμφωνα
με τα οποία αναγνωρίστηκαν ως υπολείμματα αποθηκευμένης σοδειάς σπέρματα του
φυτικού είδους Lathyrus clymenum L. Επιπρόσθετα το όνομα φάβα
εμφανίζεται σε γραπτό κείμενο για πρώτη φορά τον 6ο προς 5ο π.Χ. αιώνα σε
απόσπασμα μη σωζόμενης τραγωδίας του Αισχύλου και χρησιμοποιείται για να
αποδώσει την έννοια του ευτελούς φαγητού. Η πρώτη διαπιστωμένη σύνδεση μεταξύ
του όρου φάβα και του γνωστού φαγητού γίνεται απ' τον Διοσκουρίδη τον 2ο μ.Χ.
αιώνα, ο οποίος αναφέρει τη φάβα ως την ονομασία των Λατίνων για τα κουκιά (Vicia
faba L.), το συνηθέστερα χρησιμοποιούμενο ψυχανθές στην παρασκευή της. Τον
6ο μ.Χ. αιώνα αναφέρεται από τον Κύριλλο, η χρησιμοποίηση «πισαρίων», δηλαδή
μικρού αρακά, για την παρασκευή φάβας συνδέοντας για πρώτη φορά σε λογοτεχνικό
κείμενο τον «αρακίσκο» των αρχαίων με την παραγωγή φάβας. Η φάβα ως ένα από τα
παραδοσιακά προϊόντα της Σαντορίνης εμφανίζεται ως τέταρτη παραγωγική
κατεύθυνση του νησιού σε απογραφικό δελτίο του 1850 μ.Χ. ενώ ιδιαίτερη μνεία
για την υψηλή της ποιότητα γίνεται από τον Γεννάδιο το 1914, ο οποίος
αναγνωρίζει τον «αρακά» ως το φυτό που χρησιμοποιείται για την παραγωγή της
«Φάβας Σαντορίνης». Αυτή η διασύνδεση εμφανίζεται σε πληθώρα πηγών του 20ου
αιώνα αλλά μόνο το 1943, από τον Rechinger, γίνεται η διασύνδεση της τοπικής
καλλιέργειας με το φυτό Lathyrus clymenum L.
Η ταυτοποίηση δε της τοπικής παραδοσιακής ονομασίας «αρακάς» με το φυτό Lathyrus
clymenum L. αποτελεί προϊόν του 21ου αιώνα όταν στο πλαίσιο σύνταξης του
παρόντος φακέλου προσκομίστηκαν δείγματα του φυτού αυτού στο εργαστήριο
Συστηματικής Βοτανικής του Γεωπονικού Πανεπιστημίου Αθηνών και αναγνωρίστηκε ως
Lathyrus clymenum L.
Έτσι είναι φανερό ότι η «Φάβα Σαντορίνης» καλλιεργείται ανελλιπώς στην περιοχή αυτή
για περισσότερα από 3 600 χρόνια.


πηγή:santo-rinios

«Πράσινο» πλαστικό από γρασίδι! Ερευνητές τροποποιούν σάκχαρα για να συνθέσουν πολυμερή τα οποία θα διασπώνται ταχύτερα από τα ως τώρα γνωστά

Βρετανοί ερευνητές αναπτύσσουν μια πλαστική ύλη που συντίθεται από ουσίες οι οποίες υπάρχουν στο γρασίδι και στα δέντρα. Η ύλη αυτή θα μπορεί να χρησιμοποιηθεί στη δημιουργία συσκευασιών κάθε είδους (μπουκάλια, κουτιά κτλ.) και έχει δύο ευεργετικές για το περιβάλλον ιδιότητες: δεν απαιτούνται σημαντικές ποσότητες πετρελαίου για την παραγωγή της και πάντως σίγουρα χρειάζονται πολύ μικρότερες από όση είναι αναγκαία για την παραγωγή των συμβατικών πλαστικών αντικειμένων. Επίσης η νέα πλαστική ύλη διασπάται πολύ γρήγορα. Σύμφωνα με τους ερευνητές, η διάσπασή της γίνεται μέσα σε διάστημα λίγων μηνών, ενώ για να γίνει το ίδιο στα συμβατικά πλαστικά αντικείμενα πρέπει να περάσουν μερικές εκατοντάδες έτη. Τα τελευταία χρόνια έχουν βρεθεί τρόποι να κατασκευαστούν πλαστικά από φυσικές ύλες (π.χ., από καλαμπόκι) αλλά και αυτά έχουν εξαιρετικά αργό ρυθμό διάσπασης.

Τη νέα έρευνα πραγματοποιούν επιστήμονες του Ιmperial College στο Λονδίνο οι οποίοι βρήκαν τρόπο να τροποποιούν σάκχαρα που βρίσκονται στο γρασίδι και στα δέντρα συνθέτοντας πολυμερή, τις χημικές ενώσεις που χρησιμοποιούνται στην κατασκευή πλαστικών αντικειμένων. Πιο συγκεκριμένα τροποποιούν τη γλυκόζη που βρίσκεται σε είδη γρασιδιού και δέντρων τα οποία αναπτύσσονται γρήγορα. Στην ουσία οι ερευνητές προσπαθούν να κατασκευάσουν βιοδιασπώμενα βιοπλαστικά.

«Η έρευνα βρίσκεται σε πολύ καλό στάδιο και πιστεύουμε ότι μέσα σε διάστημα δύο-πέντε ετών η τεχνολογία θα είναι διαθέσιμη στη βιομηχανική παραγωγή» δήλωσε στη βρετανική εφημερίδα «Daily Τelegraph» η Σαρλότ Γουίλιαμς, μέλος της ερευνητικής ομάδας. Η ανάπτυξη «πράσινων» πλαστικών θεωρείται εξαιρετικά σημαντική για την ανακούφιση του πλανήτη.

Υπολογίζεται ότι το 7% της παγκόσμιας παραγωγής πετρελαίου και φυσικού αερίου καταναλώνεται στην κατασκευή πλαστικών, τα οποία μάλιστα ουσιαστικά μολύνουν το περιβάλλον για αιώνες.


πηγή: trelogiannis

Mια έξυπνη φιλανθρωπική δράση: "Τραπεζα εθελοντικού Χρόνου"

Το Δίκτυο Γυναικών Ευρώπης είναι μία γυναικεία οργάνωση με πολύ μεγάλη δραστηριότητα πανευρωπαικά. Μία από τις πρωτοβουλίες που αναλαμβάνει είναι η Τράπεζα Εθελοντικού χρόνου. Είναι εργαλείο κοινωνικοποίησης και ενδυνάμωσης του ατόμου, ένα δίκτυο
ανταλλαγής υπηρεσιών που υποστηρίζεται από το δικό του εσωτερικό «νόμισμα – χρόνο» ή «νόμισμα – εργασία»
Το περιεχόμενο των υπηρεσιών εξισώνεται κι έτσι, για παράδειγμα: μια ώρα μαθήματος Ισπανικών εξισώνεται με μια ώρα φροντίδας του σπιτιού. Μία κεντρική μονάδα που χρεώνει και πιστώνει τον λογαριασμό χρόνου κάθε μέλους όπως μια τράπεζα κρατάει λογαριασμό των αναλήψεων και καταθέσεων. Η τράπεζα εθελοντικού χρόνου έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον και για να στηριχθούν οικογένειες με προβλήματα αλλά και για να αξιοποιήσουν την διάθεση προσφοράς τους οι εθελοντές, άτομα που θέλουν να συνδράμουν το κοινωνικό έργο των οργανώσεων με παροχή υπηρεσιών προς περιθωριοποιημένες οικογένειες από εθελοντική βάση, σε διάφορα σημεία της Ελλάδας. Σε μια τράπεζα χρόνου, ένας γιατρός ή δικηγόρος που προσφέρει μια ώρα επαγγελματικών υπηρεσιών, δικαιούται μια ώρα άλλων υπηρεσιών, όπως βάψιμο, μαγείρεμα, φύλαξη ηλικιωμένου, πράγματα δηλαδή που μπορεί να προσφέρει κι ένα όχι ειδικευμένο άτομο. Έτσι και τα άτομα που βοηθούνται νοιώθουν καλύτερα με την οπτική πως έχουν κάτι ανταλλάξιμο με αξία, δηλαδή τον χρόνο τους, και παράλληλα βοηθούνται να επανενταχτούν, εφόσον η εργασία όλων στην τράπεζα αξιολογείται ποιοτικά και αυτό λειτουργεί ως ανταμοιβή αλλά κι ως κίνητρο αναβάθμισης προσόντων. Κάθε άτομο που γίνεται μέλος, πρέπει να νοιώθει την εμπιστοσύνη από και προς τους άλλους εταίρους. Δεν υποχρεώνεται να κάνει τίποτα που δεν έχει προσφερθεί το ίδιο να κάνει αλλά πρέπει να προσπαθήσει να αποδώσει το καλύτερο που μπορεί. Κάθε άτομο περιγράφει τι θα μπορούσε να προσφέρει και τι υπηρεσίες είναι πιθανό να χρειαστεί. Τα πλεονεκτήματα της είναι ότι:
-Δημιουργούνται σταθερές – συνεχείς και πιστές σχέσεις αμοιβαιότητας που ενδυναμώνουν τα μέλη.
-Σε αντίθεση με τη μισθωτή εργασία βιώνονται ως ελεύθερες και όχι αλλοτριωμένες δραστηριότητες. Είναι περισσότερο επικοινωνιακές συναναστροφές παρά «απασχόληση»
-Βοηθούν τα άτομα να ανακαλύψουν ή να αναπτύξουν νέες ικανότητες και δεξιότητες.
-Περιορίζουν τη σπατάλη.
-Αναπτύσσουν τοπικούς πόρους.
-Ευνοούν την αξιοποίηση πόρων.
-Ενισχύουν την οικολογική συνείδηση.
-Ενισχύουν την αλληλεγγύη μεταξύ των δύο φύλων αλλά και μεταξύ των γενεών.
Η Τράπεζα Χρόνου αφορά:
Όλες/ους αυτές/ούς που θέλουν αυτοβούλως να συμμετέχουν.
Προσιδιάζει όμως περισσότερο σε άνεργες και άνεργους (που έχουν πολύ χρόνο και όχι χρήμα).
Ειδικές πληθυσμιακές ομάδες (μετανάστες, πρόσφυγες, μονογονεϊκές οικογένειες, αναπήρους κ.α.)
Συνταξιούχους Τράπεζες Χρόνου έχουν λειτουργήσει επιτυχώς σε πολλές χώρες της Ευρώπης, όπως Γερμανία, Αγγλία και Ιταλία.
Τηλέφωνα επικοινωνίας: 210 9700814


πηγή: trelogiannis

Η αντιμετώπιση του πένθους στο σχολείο

Της Ειρήνης - Πασκουαλίτας Κότσιφα

«Κάτω από τα τριανταφυλλένια πέλματά σου

δυο καρδιές - η καρδιά της μητέρας,

η καρδιά του πατέρα.

Πάτα γερά. Δε θα πέσεις.»

Γιάννης Ρίτσος

Τι γίνεται όμως σε εκείνη την περίπτωση που μία από τις δυο καρδιές σβήσει νωρίτερα- τότε που το παιδί βρίσκεται ακόμα στην πιο τρυφερή του ηλικία; Θα το αφήσουμε να πέσει; Ευχαριστώ την Κα. Στέλλα Χατζημιχαήλ, Διδάκτορα Ψυχολογίας του Παν/μιου Ρεθύμνου και Δ/ντρια στο 4ο Δημοτικό Σχολείο Μοσχάτου, που δέχτηκε να μου προσφέρει τις γνώσεις της για την αντιμετώπιση του πένθους στο σχολείο. Ένα θέμα το οποίο οι εκπαιδευτικοί θα πρέπει να γνωρίζουμε καλά μιας και συχνά έχουμε βρεθεί αντιμέτωποι με παιδιά, που έχασαν ένα γονιό κατά τη διάρκεια της φοίτησης τους στο σχολείο.

«-Θα ήθελα να μας πείτε λίγα λόγια για το γεγονός του θανάτου, τι συμβαίνει με το παιδί του δημοτικού που χάνει τη μητέρα του ή τον πατέρα του;»

Το παιδί που χάνει ένα γονιό σε τόσο μικρή ηλικία ακόμη κι αν δεν είναι σε θέση να αντιληφθεί επακριβώς την έννοια του θανάτου, βιώνει την απώλεια. Αρχίζει μάλιστα να ανησυχεί μόνιμα μήπως και κάποιος άλλος δικός του πεθάνει ή μήπως απειλείται και η δική του η ζωή. Μεγάλη σημασία για την αντιμετώπιση της απώλειας, από την πλευρά του παιδιού έχουν οι συναισθηματικές αντιδράσεις του περιβάλλοντός του, οι οποίες συνήθως είναι ακραίες και τρομοκρατούν ακόμη περισσότερο το παιδί. Δυστυχώς στη σημερινή εποχή το γεγονός του θανάτου θεωρείται ως μη φυσιολογικό και σχεδόν πάντα είμαστε ψυχολογικά απροετοίμαστοι όταν αυτό συμβαίνει, λες και ο θάνατος δεν αποτελεί ένα αναπόσπαστο κομμάτι του φυσιολογικού κύκλου της ζωής μας. Σε παλιότερες κοινωνίες υπήρχε μεγαλύτερη αποδοχή για το αναπόφευκτο του θανάτου. Σήμερα απλά αποφεύγουμε όσο το δυνατόν περισσότερο να αναφερόμαστε στο γεγονός αυτό και σχεδόν υποκρινόμαστε ότι δεν υπάρχει. Στην πραγματικότητα όμως ο φόβος του θανάτου υπάρχει πάντα μέσα μας και σε ασυνείδητο επίπεδο μας διαποτίζει με τον ένα ή τον άλλο τρόπο κάθε επίπεδο της ύπαρξής μας.

-Εμείς οι δάσκαλοι όταν ερχόμαστε αντιμέτωποι με τέτοιου είδους καταστάσεις, πώς θεωρείται ότι θα πρέπει να συμπεριφερόμαστε;

Δυστυχώς το εκπαιδευτικό μας σύστημα συμπορεύεται με τη γενικότερη σύγχρονη φιλοσοφική αντίληψη της «άρνησης του θανάτου» και αποφεύγει συστηματικά να προετοιμάσει τα παιδιά για μια πιθανή μελλοντική απώλεια. Όμως τελικά όσο και να αποστρέφουμε το βλέμμα σε μια τόσο επώδυνη πραγματικότητα αργά ή γρήγορα θα αναγκαστούμε να την αντιμετωπίσουμε. Θα ήταν λοιπόν σωστότερο να προετοιμάζουμε τα παιδιά από την πολύ μικρή τους ηλικία για το γεγονός του θανάτου και να μη φοβόμαστε να συζητήσουμε μαζί τους ανοικτά για το γεγονός αυτό. Με τη συζήτηση στην ουσία φέρνουμε τον «εχθρό» απέναντι μας και τον μελετούμε σε κάθε του διάσταση. Δεν μπορείς να «παλέψεις» με έναν τόσο δυνατό εχθρό παρά μόνο «αν γνωρίζεις όλες τις αδυναμίες του». Φυσικά οι συζητήσεις πρέπει να είναι ελεύθερες και να έχουν τη μορφή ανταλλαγής προσωπικών βιωμάτων και τρόπων αντιμετώπισης παρόμοιων κρίσεων. Έτσι το παιδί θα αντιληφθεί ότι δεν είναι μόνο αυτό που φοβάται και υποφέρει και ότι κάθε άνθρωπος όσο δυνατός κι αν είναι, είναι λίγο ως πολύ ευάλωτος σε ένα τέτοιο γεγονός. Γενικά, η στάση των δασκάλων δεν πρέπει να είναι υπερπροστατευτική αλλά υποστηρικτική, με υπομονή και κατανόηση, καθώς το παιδί θα περνάει τα στάδια του πένθους, τα οποία είναι:

1. αρχικό σοκ,

2. άρνηση του συμβάντος,

3. αναζήτηση του χαμένου προσώπου και φόβος μήπως χαθούν και άλλα αγαπημένα πρόσωπα,

4. συνειδητοποίηση της απώλειας και απελπισία,

5. θυμός και τέλος

6. άγχος και ενοχή μήπως με κάποιο τρόπο είναι υπεύθυνο για το χαμό του αγαπημένου του προσώπου.

Ως εκπαιδευτικοί λοιπόν, χρειάζεται να γνωρίζουμε τα παραπάνω στάδια προκειμένου να κάνουμε τις κατάλληλες παρεμβάσεις ανάλογα με τις συναισθηματικές ανάγκες που παρουσιάζονται σε κάθε ένα από αυτά. Π.χ. όταν το παιδί αρχίσει να νιώθει ένοχο για το συμβάν, θα πρέπει να το διαβεβαιώσουμε με λογικά επιχειρήματα για το αντίθετο κ.ο.κ.

Ακόμη, κάτι άλλο που μπορεί να κάνει ο δάσκαλος είναι να συμβουλεύσει την οικογένεια ώστε το παιδί να μην κλειστεί στο σπίτι και διακόψει τις καθημερινές δραστηριότητές του. Αντιθέτως πρέπει να διαφυλαχθεί η ρουτίνα της καθημερινότητας διότι αυτό προσφέρει ένα ασφαλές πλαίσιο στήριξης, όταν όλα δείχνουν να καταρρέουν.

-Πρέπει να παραλείπονται από τη διδασκαλία κείμενα ή γενικά βιβλία που αναφέρονται στους γονείς ή στην οικογένεια;

Όχι. Αντιθέτως μάλιστα η παρουσία και η διδασκαλία τέτοιων κειμένων και η συναισθηματική αντίδραση του παιδιού σε αυτά μέσα στην τάξη, μας προσφέρει μια πρώτης τάξεως ευκαιρία να βοηθήσουμε το παιδί να εκφράσει δημόσια τα συναισθήματά του, σε περιβάλλον φιλικό και υποστηρικτικό, να ακούσει αφηγήσεις των συμμαθητών του για σχετικά δικά τους βιώματα απώλειας και να γίνει μια αρχή για ουσιαστικότερη επικοινωνία και ισχυρότερο ψυχικό πλησίασμα με τα άλλα παιδιά της τάξης. Έτσι αντιμετωπίζονται με τον καλύτερο τρόπο τα συναισθήματα μοναξιάς και εγκατάλειψης που πιθανόν να βιώνει το παιδί. Μέσα από τις συζητήσεις και την ανταλλαγή βιωμάτων δίνεται η αφορμή σε κάθε μαθητή που συμμετέχει να εμπλουτίσει ή να τροποποιήσει δυναμικά τις δικές του στρατηγικές αντιμετώπισης τόσο σοβαρών προσωπικών κρίσεων. Αντίθετα, όταν αποφεύγουμε να μιλήσουμε στους άλλους για ότι μας καταθλίβει ή μας τρομάζει, τότε αυτό είναι δυνατό να πάρει μέσα μας τρομακτικές διαστάσεις και να μεταβληθεί σε μόνιμο ψυχικό τραύμα. Εκφράζοντας τα συναισθήματα πένθους μας και μοιραζόμενοι ανάλογες εμπειρίες με τους άλλους αποφορτιζόμαστε και τοποθετούμε κάθε τι σε σωστότερη βάση. Επίσης εκτιμούμε με ένα μοναδικό τρόπο τη σημασία της παρουσίας των συνανθρώπων μας στη ζωή μας. Σίγουρα λοιπόν θα πρότεινα να διαβάζονται, μέσα στη σχολική τάξη, βιβλία παιδικής λογοτεχνίας που συνδέονται με τις διαδικασίες πένθους.

Ενδεικτικά αναφέρω τα εξής: ‘ Ο αθάνατος γαιδαράκος, Μ. Λοΐζου, εκδ. Πατάκη', ‘Η μαμά του Νικολάκη, Γ. Γιαντζή, εκδ. Παρατηρητής', ‘Το φύλλο που δεν ήθελε να πέσει, Γ. Πλαχούρης, εκδ. Άγκυρα' και ‘Αντίο ποντικούλη, R. Harris, εκδ. Ελληνική Παιδεία'.

-Πιστεύετε ότι πρέπει να γίνεται κάποια συζήτηση με τους συμμαθητές του παιδιού που πενθεί; Γιατί συνήθως όταν γνωρίζουν τι έχει συμβεί αλλάζουν συμπεριφορά απέναντί του.

Θα μπορούσαμε να μιλήσουμε ιδιαιτέρως στους συμμαθητές του να δείχνουν μεν το ενδιαφέρον τους, αλλά να μη γίνονται υπερπροστατευτικοί με το παιδί διότι έτσι μπορεί να του δημιουργηθούν συναισθήματα ανεπάρκειας, τα οποία είναι εκ' διαμέτρου αντίθετα με εκείνα που χρειάζεται να καλλιεργηθούν και που είναι αυτά της προσωπικής δύναμης και ανεξαρτησίας. Βλέπετε ακόμη και ένα τόσο θλιβερό συμβάν όπως αυτό της απώλειας ενός γονιού πρέπει να αντιμετωπιστεί ως ένα γεγονός το οποίο τελικώς να μας διδάσκει και να μας εξελίσσει, καλλιεργώντας για παράδειγμα την προσωπική μας δύναμη, αυτάρκεια και αυτονομία, καθώς και μια πιο αληθινή και φιλοσοφημένη αντίληψη της ζωής, ιδιότητες οι οποίες αναπτύσσονται δυσκολότερα σε ένα προστατευμένο από δυσκολίες οικογενειακό περιβάλλον.

-Τι είδους συζητήσεις όμως θα πρέπει να γίνονται και σε τι ύφος;

Οι οποιεσδήποτε συζητήσεις θα πρέπει να λειτουργούν αντισταθμιστικά και να μην εντείνουν τους ήδη υπάρχοντες φόβους και ανησυχίες του παιδιού. Ο τόνος και ο ρυθμός της φωνής μας πρέπει να μην υποδηλώνει ανησυχία και φόβο αλλά αντιθέτως ηρεμία, ασφάλεια, εμπιστοσύνη και εσωτερική γαλήνη.

- Γενικά ως δάσκαλοι πώς μπορούμε να βοηθάμε σε τέτοιες περιπτώσεις και να είμαστε διακριτικοί αλλά και ουσιαστικοί;

Εάν το παιδί δε δείχνει ιδιαίτερα θλιμμένο, εξακολουθεί να παίζει με τα άλλα παιδιά και συμμετέχει χωρίς ιδιαίτερα προβλήματα στις διάφορες δραστηριότητες, τότε δε χρειάζεται να κάνουμε άσκοπες αναφορές στο γεγονός. Δε χρειάζεται να υπενθυμίζουμε στο παιδί το συμβάν παρά μόνο εάν δείχνει απομονωμένο και θλιμμένο. Τότε το πλησιάζουμε διακριτικά και προσπαθούμε να του δείξουμε κυρίως με τη συμπεριφορά μας ότι δεν πρέπει να αισθάνεται μόνο του διότι όλοι είμαστε δίπλα του και συμπάσχουμε μαζί του, διαβεβαιώνοντάς το παράλληλα ότι όποτε επιθυμεί μπορεί να μοιραστεί μαζί μας τα συναισθήματά του.

-Τι γίνεται με το παιδί που κλείνεται στον εαυτό του, γίνεται βίαιο και επιθετικό και αδιαφορεί για τα μαθήματα του;

Εάν η συμπεριφορά του παιδιού αλλάξει δραματικά, σε κάθε σχεδόν επιμέρους τομέα της σχολικής ζωής και εάν παρά τις φιλότιμες προσπάθειες μας η κατάσταση δε δείχνει να βελτιώνεται, τότε επιβάλλεται να ενημερώσουμε άμεσα την οικογένεια για όσα παρατηρήσαμε και να προτείνουμε να επισκεφτούν έναν ειδικό της ψυχικής υγείας, ο οποίος θα βοηθήσει το παιδί σε συνδυασμό με την υπόλοιπη οικογένεια να αποδεχθούν και να αντιμετωπίσουν το γεγονός της απώλειας. Εάν το παιδί παρουσιάζει δυσκολίες προσαρμογής στην καινούργια αυτή κατάσταση, τότε είναι σχεδόν βέβαιο ότι παρόμοιες δυσκολίες αντιμετωπίζει και η υπόλοιπη οικογένεια, οι οποίες αντανακλώνται στο παιδί. Η παρέμβαση λοιπόν του ειδικού ψυχικής υγείας κρίνεται απαραίτητη και θα αφορά όχι μόνο αυτό καθαυτό το παιδί, αλλά και το υπόλοιπο οικογενειακό περιβάλλον με το οποίο έρχεται σε επαφή.»

Ο θάνατος λοιπόν, είναι ένα τόσο βαρυσήμαντο και πολυδιάστατο γεγονός που βρίσκεται συνεχώς παντού γύρω μας κι όμως ποτέ δεν είμαστε έτοιμοι να τον αντιμετωπίσουμε, πόσο μάλλον ένα μικρό παιδί. Ωστόσο, η αλήθεια είναι εκείνη που μπορεί να βοηθήσει το παιδί να ξεπεράσει τις όποιες δυσκολίες συναντάει στην πορεία του και γι' αυτό δεν θα πρέπει να παραλείπεται για κανέναν λόγο, όσο σκληρή κι αν μοιάζει. Έτσι στο παιδί, για να σταθεί όρθιο και να μην πέσει, μιλάμε πάντα αληθινά και πάντα με αγάπη ό,τι κι αν γίνει.

«Κοίτα, Μικρέ, τ' αστεράκια πώς λάμπουνε στον ουρανό. Ξέρεις πως πολλά απ' αυτά έχουν πεθάνει εδώ και χρόνια πια; Τα βλέπεις όμως πώς φωτίζουν ακόμα στον ουρανό; Η αγάπη είναι σαν τ' αστέρια: ποτέ δεν πεθαίνει και πάντα φωτίζει.»

Απόσπασμα: ‘ Θα σ' αγαπώ ό,τι κι αν γίνει' της Ντέμπι Γκλιόρι.

πηγή:tomtb

ΠΩΣ ΜΕΓΑΛΩΣΑΜΕ!!!

Για όσους είναι γεννημένοι μεταξύ 1950-1970

H αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω πώς καταφέραμε να επιβιώσουμε.
Ήμασταν μια γενιά σε αναμονή: περάσαμε την παιδική μας ηλικία περιμένοντας. Έπρεπε να περιμένουμε δύο ώρες μετά το φαγητό πριν κολυμπήσουμε, δύο
ώρες μεσημεριανό ύπνο για να ξεκουραστούμε και τις Κυριακές έπρεπε να μείνουμε νηστικοί όλο το πρωί για να κοινωνήσουμε. Ακόμα και οι πόνοι περνούσαν με την αναμονή..

Κοιτάζοντας πίσω, είναι δύσκολο να πιστέψουμε ότι είμαστε ακόμα ζωντανοί.. Εμείς ταξιδεύαμε σε αυτοκίνητα χωρίς ζώνες ασφαλείας και αερόσακους.. Κάναμε ταξίδια 10 και 12 ωρών, πέντε άτομα σε ένα Φιατάκι και δεν υποφέραμε από το «σύνδρομο της τουριστικής θέσης». Δεν είχαμε πόρτες, παράθυρα, ντουλάπια και μπουκάλια φαρμάκων ασφαλείας για τα παιδιά.. Ανεβαίναμε στα ποδήλατα χωρίς κράνη και προστατευτικά, κάναμε ωτο-στοπ, καβαλάγαμε μοτοσικλέτες χωρίς δίπλωμα. Οι κούνιες ήταν φτιαγμένες από μέταλλο και είχαν κοφτερές γωνίες.

Ακόμα και τα παιχνίδια μας ήταν βίαια. Περνάγαμε ώρες κατασκευάζοντας αυτοσχέδια αυτοκίνητα για να κάνουμε κόντρες κατρακυλώντας σε κάποια κατηφόρα και μόνο τότε ανακαλύπταμε ότι είχαμε ξεχάσει να βάλουμε φρένα. Παίζαμε «μακριά γαϊδούρα» και κανείς μας δεν έπαθε κήλη ή εξάρθρωση...

Βγαίναμε από το σπίτι τρέχοντας το πρωί, παίζαμε όλη τη μέρα και δεν γυρνούσαμε στο σπίτι παρά μόνο αφού είχαν ανάψει τα φώτα στους δρόμους. Κανείς δεν μπορούσε να μάς βρει. Τότε δεν υπήρχαν κινητά. Σπάγαμε τα κόκκαλα και τα δόντια μας και δεν υπήρχε κανένας νόμος για να τιμωρήσει τους «υπεύθυνους». Άνοιγαν κεφάλια όταν παίζαμε πόλεμο με πέτρες και ξύλα και δεν έτρεχε τίποτα. Ήταν κάτι συνηθισμένο για παιδιά και όλα θεραπεύονταν με λίγο ιώδιο ή μερικά ράμματα.. Δεν υπήρχε κάποιος να κατηγορήσεις παρά μόνο ο εαυτός σου. Είχαμε καυγάδες και κάναμε καζούρα ο ένας στον άλλος και μάθαμε να το ξεπερνάμε.

Τρώγαμε γλυκά και πίναμε αναψυκτικά, αλλά δεν ήμασταν παχύσαρκοι. Ίσως κάποιος από εμάς να ήταν χοντρός και αυτό ήταν όλο. Μοιραζόμασταν μπουκάλια νερό ή αναψυκτικά ή οποιοδήποτε ποτό και κανένας μας δεν έπαθε τίποτα. Καμιά φορά κολλάγαμε ψείρες στο σχολείο και οι μητέρες μας το αντιμετώπιζαν πλένοντάς μας το κεφάλι με ζεστό ξύδι..

Δεν είχαμε Playstations, Nintendo 64, 99 τηλεοπτικά κανάλια,
βιντεοταινίες με ήχο surround, υπολογιστές ή Ιnternet. Εμείς είχαμε
φίλους.. Κανονίζαμε να βγούμε μαζί τους και βγαίναμε..

Καμιά φορά δεν κανονίζαμε τίποτα, απλά βγαίναμε στο δρόμο και εκεί συναντιόμασταν για να παίξουμε κυνηγητό, κρυφτό, αμπάριζα... μέχρι εκεί έφτανε η τεχνολογία. Περνούσαμε τη μέρα μας έξω, τρέχοντας και παίζοντας. Φτιάχναμε παιχνίδια μόνοι μας από ξύλα.. Χάσαμε
χιλιάδες μπάλες ποδοσφαίρου. Πίναμε νερό κατευθείαν από τη βρύση, όχι εμφιαλωμένο, και κάποιοι έβαζαν τα χείλη τους πάνω στη βρύση. Κυνηγούσαμε σαύρες και πουλιά με αεροβόλα στην εξοχή, παρά το ότι ήμασταν ανήλικοι κα ι δεν υπήρχαν ενήλικοι για να μας επιβλέπουν.

Πηγαίναμε με το ποδήλατο ή περπατώντας μέχρι τα σπίτια των φίλων και τους φωνάζαμε από την πόρτα. Φανταστείτε το! Χωρίς να ζητήσουμε άδεια από τους γονείς μας, ολομόναχοι εκεί έξω στο σκληρό αυτό κόσμο! Χωρίς κανέναν υπεύ θυνο! Πώς τα καταφέραμε;

Στα σχολικά παιχνίδια συμμετείχαν όλοι και όσοι δεν έπαιρναν μέρος έπρεπε να συμβιβαστούν με την απογοήτευση. Κάποιοι δεν ήταν τόσο καλοί μαθητές όσο άλλοι και έπρεπε να μείνουν στην ίδια τάξη. Δεν υπήρχαν ειδικά τεστ για να περάσουν όλοι... Τι φρίκη!

Κάναμε διακοπές τρεις μήνες τα καλοκαίρια και περνούσαμε ατέλειωτες ώρες στην παραλία χωρίς αντηλιακή κρέμα με δείκτη προστασίας 30 και χωρίς μαθήματα ιστιοπλοΐας, τένις ή γκολφ.. Φτιάχναμε όμως φανταστικά κάστρα στην άμμο και ψαρεύαμε με ένα αγκίστρι και μια πετονιά. Ρίχναμε τα κορίτσια κυνηγώντας τα, όχι πιάνοντας κουβέντα σε κάποιο chat room και γράφοντας ; ) : D : P
Είχαμε ελευθερία, αποτυχία, επιτυχία και υπευθυνότητα και μέσα από όλα αυτά μάθαμε και ωριμάσαμε.
Αν εσύ είσαι από τους «παλιούς»... συγχαρητήρια! Είχες την τύχη να μεγαλώσεις σαν παιδί....


Τρελογιάννης

Το κουνέλι που νικάει τον πόνο

Είναι «ντυμένος» στα λευκά, αλλά δεν είναι γιατρός ούτε νοσοκόμος. Μέσα σε λίγα λεπτά καταφέρνει να ανεβάσει την ψυχολογία και τη διάθεση των παιδιών στο Ογκολογικό Τμήμα του Νοσοκομείου Παίδων «Αγλαΐα Κυριακού». Αυτά τού το ανταποδίδουν: τον χαϊδεύουν, τον ταΐζουν και του χαρίζουν ζωγραφιές.
O Χνούδος είναι ένα άσπρο αρσενικό κουνέλι που επισκέπτεται τακτικά τα παιδιά στο Νοσοκομείο Παίδων. Πρόκειται για το επιστημονικό πρόγραμμα «θεραπευτικής συντροφιάς ζώου σε Νοσοκομείο Παίδων» που εμπνεύστηκε η κτηνίατρος κ. Κατερίνα Λουκάκη (αποτελεί μάλιστα το θέμα του διδακτορικού της). Είναι το πρώτο τέτοιου είδους σε νοσοκομείο στην Ελλάδα και υλοποιείται εδώ και έναν χρόνο σε συνεργασία με τη Β΄ Πανεπιστημιακή Παιδιατρική Κλινική του Νοσοκομείου. Στόχος των υπευθύνων είναι να απομακρύνει το στρες από τα παιδιά. Και όπως δείχνουν τα πρώτα αποτελέσματα του προγράμματος, ο χνουδωτός τετράποδος φίλος τους τα καταφέρνει με το παραπάνω. Οι μικροί ασθενείς ξεχνούν για λίγο τον πόνο, τις εξετάσεις, την ταλαιπωρία και ανταποκρίνονται καλύτερα στη θεραπεία.

«Το γεγονός ότι τα παιδιά ζητούν να ξαναδούν το κουνελάκι ή ότι του χαρίζουν πράγματα, δείχνει πόσο τα βοηθάει. Πόσο θετικά ανταποκρίνονται», λέει στα «ΝΕΑ» η κ. Λουκάκη. «Το ζώο χρησιμοποιείται ως μέσο για να εκφραστούν τα παιδιά. Θέλουμε να δημιουργήσει ένα οικείο περιβάλλον ώστε να αισθάνονται καλύτερα. Να τους μειώσουμε το στρες. Με αυτόν τον τρόπο ανταποκρίνονται καλύτερα και στη θεραπεία», συμπληρώνει η κτηνίατρος. Προσθέτει μάλιστα πως από την παρουσία του κουνελιού δεν ωφελούνται μόνο τα παιδιά, αλλά και οι γονείς. «Θεωρούν ότι το κουνέλι τούς βοηθάει να χαλαρώνουν, αφού κι αυτοί είναι στρεσαρισμένοι από τη μακρά νοσηλεία των παιδιών τους».

«Ένεση» ηθικού
Η σύντομη επαφή των παιδιών με τον Χνούδο γίνεται στο Τμήμα Ημερήσιας Νοσηλείας του Ογκολογικού Τμήματος. Ωστόσο, σε ειδικές περιπτώσεις εφόσον ζητηθεί από τους γιατρούς ή από τα ίδια τα παιδιά, ο μικρός κούνελος παίζει μαζί τους και στο Τμήμα Μόνιμης Νοσηλείας. Στην ιστοσελίδα της, η κτηνίατρος περιγράφει τις επισκέψεις του Χνούδου στο νοσοκομείο και το δέσιμό του με τα παιδιά. Χαρακτηριστική η ιστορία με ένα κοριτσάκι που είχε συνηθίσει τις επισκέψεις του κούνελου. Φοβόταν να μπει στο εξεταστήριο μόνη της και ζητούσε κλαίγοντας να είναι κοντά της και ο Χνούδος. Οι υπεύθυνοι της έκαναν το χατίρι και η μικρούλα πέρασε ευκολότερα τη δοκιμασία της εξέτασης. «Σούπερ θετική» για την ψυχολογία των παιδιών χαρακτηρίζει την επαφή που έχουν με το κουνελάκι ο καθηγητής της Β΄ Παιδιατρικής Κλινικής του Παν. Αθηνών στο «Αγλαΐα Κυριακού» κ. Δημήτρης Καφετζής. «Το κουνελάκι κάνει τα παιδιά να θέλουν να έρθουν στο νοσοκομείο να κάνουν τη θεραπεία τους. Το νοσοκομείο είναι κάτι ξένο γι΄ αυτά. Δεν μπορούν συνεχώς να βλέπουν άσπρες μπλούζες. Άλλωστε πρόκειται για ένα ενδιαφέρον ζωάκι που κάθεται και αφήνει τα παιδιά να το χαϊδέψουν».

Στήριξη σε μικρούς και μεγάλους ασθενείς καθώς και σε άτομα με αναπηρίες προσφέρουν και άλλα ζώα στην Ελλάδα. Πρόκειται για προγράμματα που υλοποιούνται στο εξωτερικό εδώ και αρκετά χρόνια και σιγά σιγά τα τελευταία έτη βρίσκουν πρόσφορο έδαφος και στη χώρα μας. Μάλιστα, οι ευεργετικές επιδράσεις των ζώων σε ασθενείς αποδεικνύονται και από επιστημονικές μελέτες.

Τετράποδοι εθελοντές
Από το 2006, οι εθελοντές της μη κερδοσκοπικής εταιρείας Sapt Ηellas- Δράση για αδέσποτα, Σκύλοι θεραπείας Ελλάδας πραγματοποιούν δωρεάν επισκέψεις με τη συνοδεία 9 σκύλων (είναι οι λεγόμενοι σκύλοι θεραπευτικής επαφής) σε σχολεία αλλά και ιδρύματα και ξενώνες που φιλοξενούν παιδιά και ενηλίκους με αναπηρίες. Έως σήμερα έχουν επισκεφτεί περισσότερα από 140 σχολεία και 24 ιδρύματα και ξενώνες.

Όπως λέει η εκπαιδεύτρια σκύλων και υπεύθυνη των προγραμμάτων κ. Χριστίνα Οικονόμου είναι πολλά τα παραδείγματα που δείχνουν πόσο ωφέλιμη είναι η επαφή των παιδιών- ειδικά αυτών με αυτισμό - με τα σκυλάκια. «Ενδεικτική είναι η περίπτωση της 8χρονης Ευαγγελίας με αυτισμό που είχαμε επισκεφτεί στον μη κυβερνητικό οργανισμό ΕΨΥΜΕ. Στις πρώτες επισκέψεις με τον σκύλο δεν ήθελε καν να επικοινωνήσει μαζί μας. Στην τρίτη όμως βούρτσισε και τάισε την Κούκλα, τη σκυλίτσα. Αυτό είναι μία πρόοδος».

Όπως τονίζουν οι υπεύθυνοι της οργάνωσης, ένα ζώο- και μάλιστα ένας σκύλος- φύσει κοινωνικό ον, διαθέτει το εκ γενετής χάρισμα να προσεγγίζει και να προσφέρει στοργή και αγάπη ανιδιοτελώς και απροσχημάτιστα, χωρίς να «κρίνει» με τον ανθρώπινο τρόπο. «Χαίρεται και ανταποκρίνεται στα χάδια και την προσοχή, ανεξαρτήτως του από ποιον προέρχονται και αυτή του η ιδιότητα κάνει τις “θεραπευτικές” του δυνάμεις ανεκτίμητες». Εκπαίδευση
Τα σκυλάκια θεραπευτικής επαφής που συμμετέχουν στο πρόγραμμα εκπαιδεύονται επί ένα εξάμηνο προκειμένου να είναι υπάκουα, επικοινωνιακά και να μην ενοχλούνται από τη φασαρία και την παρουσία πολλών παιδιών.

Στόχος της οργάνωσης είναι να μπορεί να επισκέπτεται- χωρίς γραφειοκρατικές διαδικασίες- ειδικά σχολεία για να προσφέρει στήριξη στα παιδιά με τη βοήθεια των σκύλων θεραπευτικής επαφής.

Έως σήμερα όμως δεν της έχει δοθεί έγκριση από το υπουργείο Παιδείας.

ΖΩΑ- ΘΕΡΑΠΕΥΤΕΣ

Τα ζώα λειτουργούν ευεργετικά στην ψυχολογία των ανθρώπων που αντιμετωπίζουν προβλήματα υγείας

Περπάτησε βλέποντας ένα παπί με αναπηρία!

ΤΑ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΑ ζώα που χρησιμοποιούνται για να βοηθήσουν σε θεραπεία ανθρώπων έχουν εκπαιδευτεί. Η περίπτωση του 4χρονου Φίνλεϊ από την Αγγλία- η ιστορία δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα «Daily Μail»- αποδεικνύει ότι και μόνο η συμβίωση με ένα ζωάκι μπορεί να είναι κάτι παραπάνω από ωφέλιμη.

Ο μικρός είχε ένα εγκεφαλικό επεισόδιο σε βρεφική ηλικία, από το οποίο προκλήθηκε εγκεφαλική παράλυση. Δεν θα μπορούσε να περπατήσει είχαν πει οι γιατροί. Ωστόσο όλα άλλαξαν όταν η μητέρα του έφερε στο σπίτι ένα παπάκι που είχε σπασμένο το πόδι του και δεν μπορούσε να περπατήσει. Μάλιστα δεν του έδωσε απλώς στέγη, αλλά φρόντισε να το πάει σε έναν ειδικό. Ο κτηνίατρος τοποθέτησε νάρθηκα στο παπάκι και εκείνο σιγά σιγά άρχισε να κόβει βόλτες στο σπίτι κουτσαίνοντας. Το θέαμα ενθουσίασε τον τετράχρονο. Βλέποντας το παπάκι να τα καταφέρνει άρχισε και εκείνος να στέκεται στα δύο πόδια του και σιγά σιγά να κάνει τα πρώτα του βήματα φωνάζοντας στη μαμά του: «Περπατάω σαν το παπάκι!».


«Η ιππασία μού βελτιώνει τη διάθεση»

«Η ΘΕΡΑΠΕΥΤΙΚΗ ιππασία βελτίωσε τον κορμό μου, τη λεκάνη μου. Γενικότερα τον συντονισμό του σώματός μου. Η βάδισή μου έχει καλυτερέψει σημαντικά» λέει στα «ΝΕΑ» ο 27χρονος μεταπτυχιακός φοιτητής στο Πανεπιστήμιο Αθηνών Ορέστης Ιωάννου, που μετακινείται με πατερίτσες. Γεννήθηκε με εγκεφαλική παράλυση, αλλά τα προγράμματα θεραπευτικής ιππασίας που παρακολουθεί εδώ και 9 χρόνια τον έχουν βοηθήσει σημαντικά έτσι ώστε να κινείται ευκολότερα.

Όπως τονίζει όμως, η μεγαλύτερη βοήθεια που του προσφέρει η επαφή με το άλογο είναι η ψυχολογική: «Μου έχει βελτιώσει τη διάθεση. Όταν πηγαίνω, χαλαρώνω. Ξεχνάω όλα τα υπόλοιπα πράγματα και τις υποχρεώσεις μου. Είναι ένα μέσο αποφόρτισης. Και επειδή είμαι χαρούμενος και ευχαριστημένος, αποδίδω καλύτερα και σωματικά». Έχοντας 9 χρόνια εμπειρίας στα προγράμματα του Συνδέσμου Θεραπευτικής Ιππασίας, στο Γουδή, λέει πως 3 πράγματα είναι αυτά που βοηθούν όσους συμμετέχουν. Η σχέση με την ομάδα και τους εθελοντές, η τρυφερή σχέση που αναπτύσσεται μεταξύ του αναβάτη και του αλόγου, αλλά και το φυσικό περιβάλλον. «Τα προγράμματα γίνονται σε έναν χώρο με δέντρα, πράσινο και χώμα. Είναι σαν να αλλάζεις κόσμο». Περισσότεροι από 500 άνθρωποι, παιδιά και ενήλικοι, έχουν παρακολουθήσει τα προγράμματα του Συνδέσμου Θεραπευτικής Ιππασίας Ελλάδος στα 20 χρόνια λειτουργίας του.

Πρόκειται για προγράμματα που απευθύνονται σε άτομα με σωματικά, νοητικά, αισθητηριακά και ψυχολογικά προβλήματα.


πηγή:trelogiannis

Οι ''μεγάλοι'' αναπολούν τις παιδικές τους στιγμές...

πηγή: trelogiannis

Η ωραιότερη μυρωδιά είναι του ψωμιού,

η ωραιότερη γεύση του αλατιού,

η ωραιότερη αγάπη των παιδιών.

ΠΑΡΟΙΜΙΑ

Παιχνίδι και μικρά παιδιά

Το παιχνίδι είναι πολύ σημαντικό για κάθε τομέα ανάπτυξης του παιδιού σας και για την εκπαίδευσή του. Με το παιχνίδι το παιδί αποκτά δεξιότητες, γνώσεις και δημιουργική σκέψη που θα τον εξοπλίσουν στην ενήλικη ζωή. Υπάρχουν διάφοροι τύποι παιχνιδιού:

* Το φυσικό, ενεργητικό παιχνίδι (τρέξιμο, σκάλες, μπάλα, σκαρφάλωμα κλπ)
* Το παιχνίδι πειραματισμού (βάζει πράγματα σε κουτιά,, σχήματα κλπ)
* Το δημιουργικό παιχνίδι (ζωγραφική, κόψιμο-συγκόλληση, μουσική κλπ)
* Το παιχνίδι φαντασίας (δουλειές του σπιτιού, κουκλόσπιτα, τουβλάκια lego κλπ)
* Το παιχνίδι αναστάτωσης (σε άμμο, νερό, χώμα, μετατοπίσεις αντικειμένων από ένα μέρος σε άλλο κλπ)
* Το παιχνίδι με ρόλους (επιτραπέζια, κρυφτό κλπ) συνήθως για παιδιά άνω των 2-3 ετών

Κάθε ένας από αυτούς τους τύπους παιχνιδιού είναι απαραίτητος για την ψυχοκινητική ωρίμανση του παιδιού σας. Χρειάζεται κάθε μέρα το παιδί να ασχολείται με μια ποικιλία δραστηριοτήτων που καλύπτουν όλους τους τύπους. Για παράδειγμα, ένα παιδί που έχει πολλά παιχνίδια στο σπίτι αλλά δε βγαίνει από αυτό καθόλου του λείπει το φυσικό παιχνίδι. Ένα άλλο παιδί που οι γονείς αποφεύγουν το παιχνίδι αναστάτωσης (για ευνόητους λόγους) δεν έχει την ευκαιρία να διαμορφώσει ενεργητικά το περιβάλλον του.

Είναι απαραίτητο να βρείτε έστω και λίγο χρόνο για να παίζετε οι ίδιοι με το παιδί σας. Αν οργανώσετε το σπίτι σας σωστά, μπορείτε να βρείτε χώρο και χρόνο για κάθε τύπο παιχνιδιού, με ασφάλεια και χωρίς μεγάλη αναστάτωση. Ακολουθείστε την προσοχή του κάθε φορά και μην το καθοδηγείτε συνέχεια στο τι να κάνει. Αφήστε την πρωτοβουλία σε κείνο, απλά επεκτείνετε αυτό που κάνει κάθε στιγμή, δώστε νέα διάσταση και ερεθίσματα με κουβέντες και ευρηματισμούς.Να γνωρίζετε ότι όσο πιο μικρό είναι ένα παιδί, τόσο λιγότερο χρόνο μπορεί να εστιάσει σε κάτι συγκεκριμένο. Προετοιμαστείτε να πηγαίνετε από το ένα παιχνίδι στο άλλο.

Το πιο σημαντικό δεν είναι το πόσο πολλά και ακριβά παιχνίδια του παίρνετε. Τα παιδιά παίζουν με οτιδήποτε. Το μυστικό είναι να μη βαριούνται τα παιχνίδια τους. Γι αυτό, μην τους τα προσφέρετε όλα μαζί. Μπορείτε κατά περιόδους να εξαφανίζετε μερικά. Όταν τα επαναφέρετε, το παιδί θα χαρεί σα να ήταν καινούργια. Ανταλλάξτε παιχνίδια με τους γείτονες ή πηγαίνετέ το σε παιδότοπο για να ‘αλλάξει’.

Το παιχνίδι είναι σοβαρή υπόθεση. Σκεφτείτε πώς θα παίζει καλύτερα το παιδί σας. Πολλές φορές, αν το παιδί δεν παίζει ολοκληρωμένα, έχει μεγαλύτερο κίνδυνο να αναπτύξει δύσκολη συμπεριφορά, υπερκινητικότητα ή κατάθλιψη.

Στέλιος Παπαβέντσης, Παιδίατρος

Δημήτρης Νατσιός, «Ὄλβιος ὅστις τῆς Ἱστορίης ἔσχεν μάθησιν»*

Οι Αμερικανοί, τους συντάκτες του πρώτου συντάγματός τους, το οποίο ψηφίστηκε στην Φιλαδέλφεια το 1787, τους ονομάζουν «πατέρες του έθνους». Μεταξύ αυτών συγκαταλέγονται ο Τζ. Ουάσιγκτον, ο Τ. Τζέφερσον, ο Τζον Άνταμς και ο Γ. Μάντισον, οι οποίοι διετέλεσαν και πρόεδροι των Ηνωμένων Πολιτειών. Περίοπτη θέση στην ιστορία τους κατέχει και ο Αβραάμ Λίνκολν, ο άνθρωπος που κατήργησε την δουλεία (1863) και δολοφονήθηκε γι’ αυτή του την απόφαση. Θυμάμαι, πέρυσι, τον Ιανουάριο λίγο πριν ορκιστεί νέος πρόεδρος των Η.Π.Α., ο Ομπάμιας, προηγήθηκαν κάποια πράγματα.
Πέραν των σαχλοεπιδείξεων και της παρδαλοειδούς φιέστας που οργανώνουν οι Αμερικανοί σε τέτοιες περιπτώσεις, κατά διαστήματα, ανέβαιναν στο βήμα γνωστοί Αμερικανοί καλλιτέχνες, αστέρες πλανητικής εμβέλειας, και διάβαζαν κάποια κείμενα. Τα κείμενα αυτά δεν ανήκαν σε μεγάλους συγγραφείς ή λογοτέχνες τους, όπως θα περίμενε κανείς, αλλά στους «πατέρες του έθνους».
Σε τέτοιες εξαιρετικές περιπτώσεις, αλλά και όταν διακυβεύεται κάτι το σημαντικό ή σε περιόδους κρίσεων (πολεμικών, οικονομικών, κοινωνικών) οι Αμερικανοί προστρέχουν σ’ αυτούς που αγωνίστηκαν, που πολέμησαν για την δημιουργία του έθνους τους. Μ’ αυτό τον τρόπο αναζωπυρώνουν το όποιο αίσθημα εθνικής συνείδησης βιώνει αυτός ο λαός, καλλιεργούν το πνεύμα μεγαλείου και ιστορικής μεγαλοσύνης, το οποίο χρειάζεται ο πάνοπλος Αμερικανός στρατιώτης που πολεμά για την «δημοκρατία και την ελευθερία», μακελεύοντας ανυπεράσπιστους λαούς.
Η υπόμνηση, δηλαδή, του «ευκλεούς» παρελθόντος τους και η παραπομπή στα έργα και στα κείμενα κάποιων εξεχουσών μορφών της ιστορίας τους, λειτουργούν όπως η όψη της σημαίας, συμβολικά και σημειολογικά: «Είστε Αμερικανοί, ένα έθνος με ένδοξη ιστορία αγώνων, οι πατέρες σας, με το αίμα τους δημιούργησαν ένα ζηλευτό και σεβαστό έθνος, φερθείτε αναλόγως». (Αιχμή του δόρατος γι’ αυτό το θέμα αποτελεί το Χόλυγουντ. Σ’ όλα τα κινηματογραφικά προϊόντα και υποπροϊόντα τους, προβάλλεται ο Αμερικανός τιποτ- άνθρωπος, ο πατριώτης - ο ανίκητος «Ράμπο» - εξυμνούνται οι λεγόμενες αμερικανικές αξίες. Εδώ και την αποτρόπαιη γενοκτονία εκατομμυρίων γηγενών Ινδιάνων, την μεταμόρφωσαν σε πολιτιστικό κεφάλαιο, εντάσσοντάς την στις ηρωικές περιόδους της ιστορίας τους, όπως εκφράζεται στα γουέστερν ).
Το ίδιο, νομίζω, ισχύει και σε άλλες «πολιτισμένες» χώρες της Δύσης. Ανατρέχουν στο ιστορικό τους μεγαλείο, ανασύρουν πρόσωπα με έκτακτη συνεισφορά στην πατρίδα και αυτό «δια το μηδεμίαν ετοιμοτέραν είναι τοις ανθρώποις διόρθωσιν της των προγεγεννημένων πράξεων επιστήμης», δηλαδή, οι άνθρωποι διορθώνονται, αντλούν διδάγματα, από την εξέταση και την μελέτη των πεπραγμένων υπό των προγόνων. (Πολύβιος).
Αν όμως αυτά είναι αυτονόητα και... ευνόητα για τις δυτικές χώρες, τις οποίες προσπαθούμε, εκ γενετής ως κράτος να τις μιμηθούμε, εδώ συμβαίνει το εξής σχιζοφρενικό: η αναφορά στο ιστορικό παρελθόν, η «παιδεία και γυμνασία» που αυτό προσφέρει, η παράθεση, ακόμη, κειμένων, λόγων, φράσεων (παλαιότερα τα ονομάζαμε πατριωτικά. Νομίζω ο Παλαμάς είπε ότι «ο πατριωτισμός είναι το οξυγόνο των Ελλήνων»), που μας κληροδότησαν εμβληματικές προσωπικότητες της ιστορίας μας, χαρακτηρίζεται, στιγματίζεται ως οπισθοδρόμηση, προγονολατρία ή προγονοπληξία και, στην χειρότερη περίπτωση, εθνικιστική έξαψη.
Τις προάλλες είχαμε εκλογή (επανεκλογή) του Προέδρου της Ελληνικής Δημοκρατίας. Φαντάζεστε τι θα συνέβαινε, αν πριν από την εκλογή, αναγιγνώσκονταν στο Κοινοβούλιο κείμενα επιφανών προγόνων μας, ηρώων, πατέρων και του δικού μας έθνους; Του Θουκυδίδη ο επιτάφιος «ύμνος στη Δημοκρατία», (το περίφημο «δημοκρατία κέκληται»), του Πλουτάρχου αποσπάσματα από τα αριστουργηματικά «πολιτικά παραγγέλματα», του Μεγάλου Βασιλείου (εκείνο το έξοχο «ο γαρ αληθώς άρχων, ουκ εκ των έξωθεν συμβόλων γνωρίζεται, οίον πορφύρας, χλανίδος και διαδήματος, αλλ’ εκ του έχειν την αρχικήν αρετήν», ο σωστός ηγέτης δεν ξεχωρίζει από τα εξωτερικά μεγαλεία, αλλά από την πολιτική αρετή. Στο έργο του «περί αρχής και εξουσίας»).
Ακόμη τα «απομνημονεύματα του Μακρυγιάννη το εξαίσιο «είμαστε στο Εμείς», ο λόγος του Κολοκοτρώνη στην Πνύκα, το 1838, στους νέους των Αθηνών. (Να ακουγόταν εκείνο το ωραιότατο «η προκοπή σας... να μη γίνει σκεπάρνι μόνο για το άτομό σας, αλλά να κοιτάξει το καλό της κοινότητας και μέσα εις το καλόν αυτό βρίσκεται και το δικό σας», λόγοι που υπενθυμίζουν την ρήση του Περικλή στους αρχαίους Αθηναίους: «καλώς μεν γαρ φερόμενος ανήρ το καθ’ εαυτόν διαφθειρομένης της πατρίδος ουδέν ήσσον ξυναπόλλυται, κακοτυχών δε εν ευτυχούση πολλώ μάλλον διασώζεται», δηλαδή, με απλά λόγια, αν εσύ προοδεύεις και η πατρίδα σου καταστρέφεται και συ θα καταστραφείς, αν εσύ κακοτυχείς και προοδεύει η πατρίδα σου, θα διασωθείς.
Αν αυτά τα χρυσά λόγια τα είχαν υπ’ όψιν τους τα παντοειδή «λαμόγια» και λιγούρια της εξουσίας που αφάνισαν τον τόπο με τις κλεψιές τους, θα ήμασταν σε καλύτερη μοίρα). Είναι βέβαιο ότι, αν συνέβαινε κάτι τέτοιο, οι μισοί τρόφιμοι της Βουλής θα κοκκίνιζαν από ντροπή, και οι άλλοι μισοί, οι «προοδευτικοί», από θυμό και οργή.
Τέλος πάντων γράφουμε και κανένα χωρατό, για να αμυνθούμε στην περιρρέουσα σκυβαλοκρατία. (Νομίζω πως κάτι τέτοιο θα είχε υπ’ όψιν του ο Ελύτης, όταν έγραφε στα «δημόσια και ιδιωτικά» τα εξής θαυμάσια: «Να έπαιρνε πότε πότε η συνεδρίαση του Κοινοβουλίου τις προεκτάσεις που παίρνει ένα δάκρυ, όταν διαθλά τις αθλιότητες όλες κι απομένει να λάμπει σαν μονόπετρο»).
Εξαιτίας αυτής της ποινικοποίησης της ιστορίας, κυρίως τα τελευταία χρόνια, από τους τσαρλατάνους της «μεταμοδέρνας» ιστοριογραφίας και λόγω της ανεύθυνης και ανέμπνευστης διδασκαλίας της στο σχολείο, οι περισσότεροι Έλληνες σχηματίζουν την κρίση τους για τα ιστορικά γεγονότα από την τηλεόραση, τις εφημερίδες ή από προχειρογραμμένα, περιοδικά, φυλλάδια και βιβλία. Ισχύει αυτό που έλεγε ο Θουκυδίδης για τους Αθηναίους της παρακμής «ἀταλαίπωρος τοῖς πολλοῖς ἡ ζήτησις τῆς ἀληθείας, καὶ ἐπὶ τὰ ἑτοῖμα (= τα πρόχειρα, τα αναμασημένα, τα στρεβλωμένα) μᾶλλον τρέπονται».
Αποτέλεσμα; Να μένουμε κατάπληκτοι από κάποια γεγονότα («να πέφτουμε από τα σύννεφα», όπως συνήθως λέει ο κάθε κολοκυθολογών δημοσιολόγος) ή να αντιδρούμε πρωτόγονα εξαιτίας τους, να αποδεχόμαστε τις κοτσάνες του κάθε έμμισθου λακέ της Νέας Τάξης, να επικρατεί η σύγχυση, η έλλειψη ιστορικής και επομένως πολιτικής κρίσης.
Η ιστορική παιδεία απουσιάζει κυρίως από τους πολιτικούς μας – αιτία πολλών κακοδαιμονιών και συμφορών. Όπως έλεγε ο Νικόλαος Δραγούμης, προ 150 περίπου ετών: «Το περίεργον είναι ότι όχι μόνο αγνοούσι και απεχθάνονται την ιστορίαν οι ημέτεροι πολιτικοί, αλλά τρέφουσι προς αυτήν βαθυτάτην περιφρόνησιν..
Αφ’ ου δε η ιστορική μάθησις είναι αναγκαία εις τους αναλαμβάνοντας να κυβερνήσωσι κράτη μεγάλα, ισχυρά και στερώτατα, πολύ πλέον απαραίτητος είναι, νομίζω, εις τους κυβερνώντας κράτος μικρόν, ασθενές και κλονούμενον». (Αναμνήσεις, 2, σελ. 316-317). Υπάρχει ένα «αξίωμα» μια, μάλλον, πολύ διαδεδομένη πλάνη, που λέει «η ιστορία επαναλαμβάνεται». Το μόνο που επαναλαμβάνεται σε τούτο τον ταλαίπωρο τόπο, καταθλιπτικά και μονότονα, είναι η πολιτική ανικανότητα.
*Ευτυχής ο άνθρωπος που γνωρίζει ιστορία. (Ευριπίδης)

Νατσιός Δημήτρης - δάσκαλος-Κιλκίς
πηγη: "Αντίβαρο "

Χαρταετός

Η ιστορία του χαρταετού ξεκινάει από την αρχαία Κίνα,πριν από περίπου 2.400 χρόνια ζωής. Υλικό Το υλικό κατασκευής των αετών αυτών δεν ήταν πάντα το χαρτί. Αξίζει να αναφερθεί ότι σε κείμενο του 4ου π.Χ. αιώνα καταγράφεται ότι κάποιος Κουνγκσού Φαν κατασκεύασε ένα «ξύλινο πουλί» που πέταγε τρεις μέρες συνεχώς.

Οι λαοί της Ανατολής χρησιμοποιούσαν τους (χαρτ)αετούς σε μαγικές τελετές, θρησκευτικές εκδηλώσεις και ενέργειες εξορκισμού του κακού. Πολλοί έδεναν πάνω τους μικρά χαρτάκια, πάνω στα οποία έγραφαν τις αρρώστιες και τις συμφορές τους και τις άφηναν να φύγουν μακριά, ενώ άλλοι έστελναν προς τον ουρανό τις ευχές και τις επιθυμίες τους για να εισακουστούν. Κάποιοι προσάρμοζαν μικρές φλογέρες στο κεφάλι του αετού, για να σφυρίζουν και να διώχνουν τα κακά πνεύματα, ενώ πολλοί ήταν εκείνοι που ύψωναν ομαδικά τους αετούς, σαν προσευχή στον ουρανό, κι έψαλλαν ύμνους.

Το πιο εντυπωσιακό ίσως στοιχείο στην ιστορία του χαρταετού είναι η χρήση του για στρατιωτικούς σκοπούς. Στην Κίνα κατασκευάζονταν αετοί που σήκωναν ανθρώπους, με σκοπό να χρησιμεύσουν σαν ...; εναέρια παρατηρητήρια.

Οι χαρταετοί χρησιμοποιήθηκαν στον πόλεμο Βορείων και Νοτίων για να μεταφέρουν γράμματα κι εφημερίδες.

τα παιδιά πλουσίων οικογενειών της Ευρώπης, που διέθεταν χαρτί (είδος μεγάλης πολυτέλειας), άρχισαν πρώτα τη χρήση του παιγνιδιού "αετού", όπως το βλέπουμε από τον 17^ο αιώνα.

Από την Απω Ανατολή ήρθε ο χαρταετός και στην Ελλάδα, πιάνοντας πρώτα τα λιμάνια της Ανατολής (Σμύρνη, Χίο, Κωνσταντινούπολη), τα λιμάνια της Επτανήσου, έπειτα της Σύρας και των Πατρών, και σιγά-σιγά όλα τα αστικά κέντρα, όπου μπορούσε να αγοραστεί σπάγκος και χρωματιστό χαρτί.

Τα παιδιά στην ύπαιθρο είδαν τα παιδιά των πόλεων στις εκδρομές τους και τα μιμήθηκαν, με πρόχειρα μέσα: ένα κομμάτι χαρτί του μπακάλη (που όμως ήταν βαρύ), ένα φύλλο από τετράδιο του σχολείου, καθώς και νήμα από κουβάρι.

Συμβουλές να φτιάξετε και εσείς τον δικό σας Χαρταετό με την βοήθεια ενός εμπειρότερου μόνοι σας. Μπορείτε να διαβάσετε μερικές οδηγίες εδώ: «Φτιάξτε μόνοι τον χαρταετό σας» , αν και νομίζω ότι όλο και κάποιος στο περίγυρω σας θα ξέρει.

πηγή:trelogiannis

Η «μεταμόρφωση»

Ένας σκύλος κι ένας άνθρωπος ένωσαν τις δυνάμεις τους και παρουσιάζουν στο επόμενο βίντεο μία παράξενη αλλά ταυτόχρονα διασκεδαστική εκδοχή τους!

πηγή:trelogiannis

Το γα'ι'τανάκι μας!!!

Για το παιδί

«…Τα παιδιά θέλουν παπούτσια/ τα παιδιά θέλουν ψωμί

θέλουν και φάρμακα, / δούλεψε και συ.

Γέλα, κλαίγε κι όλο λέγε, το παιδί: Ζωή

Τίποτ’ άλλο. Ζωή.



Ζύμωνε στη σκάφη,/ πρώτο σου ζυμάρι

πρώτο σου ψωμί/ πρώτο σου σταυρόψωμο

μια ψωμένια κούκλα/ για το παιδί.



Ζύμωνε στη λάσπη,/ πρώτη σου μυστριά

πρώτο πηλοφόρι/ ένα καλυβάκι

μια μικρούλα αυλή/ για το παιδί.



Ζύμωνε το χώμα/ με το δάκρυ-δάκρυ

ζύμωνε τη λάσπη/ φτιάξε ένα χωμάτινο πουλί

να πετάει τη νύχτα/ και να κελαηδεί/ για το παιδί.



Τούτη είναι η ζωή μας

τούτο το μεγάλο- τίποτ’ άλλο

Γέλα, κλάψε, πες/ ό,τι θες

Το παιδί: ζωή./ Τίποτ’ άλλο.



Γιάννης Ρίτσος, «Αναφυλλητό»

Βούλα Παπαϊωάννου, Ανθρωπιστής Φωτογράφος

Μερικές φορές τα λόγια είναι πολύ φτωχά για να αποτυπώσουν το μέγεθος, τη βαρύτητα του έργου και της συμβολής κάποιων ανθρώπων. Τι να πει κανείς για το φωτογραφικό έργο της Βούλας Παπαϊωάννου που είναι ολόκληρη η Ελλάδα! Οι φωτογραφίες της αποτελούν ακτίδες φωτός για την εύρεση του είναι μας. Καταγράφουν την ιστορία του πληγωμένου μας τόπου. Μιας χώρας που λεηλατήθηκε ανελέητα από πολέμους, εμφυλίους, επανωτές συμφορές… Μνήμη, συγκίνηση, αλήθεια, πόνος και λύτρωση είναι οι φωτογραφίες μνημεία της Βούλας Παπαϊωάννου για να θυμίζουν τις ρίζες μας και να κραυγάζουν για τους κινδύνους του σήμερα. Συνείδηση αυτοκριτική και ζωή μέσα απ’ το θάνατο. Ό,τι χρειάζεται η χώρα μας για να υπάρξει μέσα απ’ τις λεηλασίες του σήμερα και να προχωρήσει πραγματικά μπροστά αγέρωχη όπως αξίζει στους Έλληνες. Φωτογραφίες αέναη πηγή, χνάρια που κάνουν τον άνθρωπο.

Ο Διευθυντής του Μουσείου Μπενάκη κ. Άγγελος Δεληβορριάς στον αποχαιρετιστήριο λόγο του χαιρέτησε τη Βούλα Παπαϊωάννου στο Α’ Νεκροταφείο με τα εξής λόγια: «Ο τελευταίος χαιρετισμός προς τη Βούλα Παπαϊωάννου είναι μία οφειλή της Ελλάδας απέναντι στον ταπεινό καταγραφέα της εποποιίας της, ένα χρέος στον ψυχικό πλούτο μιας ζωής που αναλώθηκε για να αποτυπώσει το ιστορικό βίωμα. Στην αισθαντικότητα του μεγάλου καλλιτέχνη που υπηρέτησε πιστά τη μικρή αυτή χώρα, με μια απλή φωτογραφική μηχανή στον ώμο και με τα μάτια της καρδιάς». Ο Άλκης Ξανθάκης ESFIAP, Ιστορικός Φωτογραφίας χωρίζει χρονικά το έργο της σε τρεις περιόδους της ελληνικής φωτογραφίας: «Ξεκίνησε στα τέλη της εικοσαετίας 1920-40, εργάστηκε στο κοινωνικό φωτορεπορτάζ στη δεκαετία 1940-50 και ασχολήθηκε με την καλλιτεχνική φωτογραφία τα επόμενα δέκα χρόνια. Ουσιαστικά όμως το δημιουργικό της έργο ξεκινά, με ιδιαίτερα δυναμικό τρόπο, με την κήρυξη του ελληνοϊταλικού πολέμου.»

Η Φανή Κωνσταντίνου, Υπεύθυνη του Φωτογραφικού Αρχείου του Μουσείου Μπενάκη, γράφει για την κορυφαία φωτογράφο: «Είμαστε στην Κατοχή, στις εφιαλτικότερες ημέρες της Κατοχής… με τον τρόμο της πείνας επάνω στα πρόσωπα, με τον κίνδυνο, με το θάνατο. Τότε έπαιρνε την φωτογραφική της μηχανή, όπως παίρνει ένας άνδρας το ντουφέκι του, το πιστόλι του και χαμένη μέσα στον κόσμο έκανε αντίσταση του ματιού της ελληνικής μνήμης. Τον καιρό που το μάτι έβλεπε μόνο με την καρδιά κι η μνήμη ήτανε η τιμή μας, το τελευταίο που μας έμεινε.» (βλ. Η Καθημερινή «Επτά Ημέρες» Η Ελλάδα του 1940-1960 Με το Φακό της Βούλας Παπαϊωάννου) «Το υλικό αυτό η φωτογράφος διαφύλαξε ευλαβικά ως το 1976 όπου ηλικιωμένη πλέον αποφάσισε να το εμπιστευθεί στο Φωτογραφικό Αρχείο του Μουσείου Μπενάκη, μαζί με το σύνολο του φωτογραφικού της έργου. Δώδεκα χιλιάδες αρνητικά, πολλές φωτογραφίες και λευκώματα που ταξινομήθηκαν προσεχτικά και στη συνέχεια παραδόθηκαν στην νεότερη ιστορία του τόπου μας». Η πρώτη επαγγελματική της δουλειά πραγματοποιήθηκε το 1939 όπου αποτύπωσε κάτω από την εντολή του διευθυντή του Εθνικού Αρχαιολογικού Μουσείου Αλέξανδρου Φιλαδέλφεια, τους ελληνικούς αρχαιολογικούς θησαυρούς προκειμένου να τυπωθούν επιστολικά δελτάρια (καρτ ποστάλ), με εκπληκτική ιδιαίτερη ματιά αναδεικνύοντας το κάλλος και την ιδιαιτερότητα του πολιτισμού μας. Το ελληνικό τοπίο και οι αρχαιότητες θα επανέρχονται συνεχώς στο έργο της.

Με την κήρυξη του πολέμου του ‘40’ η Βούλα Παπαϊωάννου έδωσε και αυτή τη δική της φωτογραφική μάχη μαζί με ολόκληρο τον ελληνικό λαό που αγωνιζόταν για την επιβίωση. Ο φακός της θα αποτυπώσει τον αποχαιρετισμό των στρατευμάτων, τη φροντίδα των πρώτων τραυματιών και την προετοιμασία για την αντιμετώπιση των έκτακτων αναγκών της πρωτεύουσας. Με κοινωνική συνείδηση, ανθρωπιά και μεγαλείο ψυχής θα κατορθώσει με το φωτογραφικό της φακό και την κάλυψη της Ελβετικής επιτροπής του Διεθνούς Ερυθρού Σταυρού, να φωτογραφίσει τα νοσοκομεία, τους αναπήρους… τα σκελετωμένα παιδιά και τους λιμοκτονούντες ενήλικες κατά το διάστημα 1940-1944. Φωτογραφίες πραγματικά συγκλονιστικές....

Διαβάστε περισσότερα

Καινούριο παιδικό cd - Χορωδία Σπ. Λάμπρου

Αξέχαστα pop ελληνικά τραγούδια της δεκαετίας του '60
με την Παιδική Χορωδία του Σπύρου Λάμπρου.

Φιλική συμμετοχή: Βασίλης Κωνσταντινίδης(IDOLS),
Τάκης Αντωνιάδης (SOUNDS),
Γιώργος Παπαδόπουλος (CHARMS) και η Βίκυ Κίτσου.

Ορχήστρα: Χρήστου Παπαντωνίου

Περιέχονται οι στίχοι των τραγουδιών.

πηγή:teleytaiothranio/2010/02/cd.html

Τερατάκια τσέπης...- Λ. Μαχαιρίτσας & Παιδική χορωδία Σπύρου Λάμπρου

Το τσικνίσαμε για τα καλά....

Ξεκινήσαμε λοιπόν νηπιαγωγείο και δημοτικό να επισκεφτούμε το νηπιαγωγείο του Βουρβούλου

Αφού τραγουδήσαμε όλοι μαζί...

ξεκινήσαμε να ετοιμάζουμε το τραπέζι!!!

Όχι μόνο φάγαμε αλλά ήπιαμε και γλυκό κρασί!!!

Μετά παιχνίδι ατελείωτο...

Ευχαριστούμε πολύτο νηπιαγωγείο Βουρβούλου
για την όμορφη φιλοξενία του!

Νεοκλής Σαρρής, Τρομοκρατία στους εκπαιδευτικούς ..Αλλά δεν θα τους περάσει!!!

Σχολιασμός κειμένου στήριξης για τη Θάλεια Δραγώνα, της Πανελλήνιας Ένωσης Σχολικών Συμβούλων (ΠΕΣΣ).

Δείτε εδώ το κατάπτηστο κείμενο στήριξης για τη Θάλεια Δραγώνα.

Το Πρώτο Κινητό Σχολείο στην Ελλάδα

Όσο κι αν σας φαίνεται περίεργο, κυριολεκτούμε. Πρόκειται για ένα σχολείο… αυτοκινούμενο. Για ένα μεγάλο κουτί με ρόδες, που όταν ανοίγει γίνεται ένας μεγάλος πράσινος πίνακας… Αυτό είναι το Πρώτο Κινητό Σχολείο που έκανε την εμφάνισή του και στην Ελλάδα, στο Δενδροπόταμο Θεσσαλονίκης, κατακτώντας μια ακριβή θέση στις καρδιές των παιδιών.

Το «Κινητό Σχολείο» ξεκίνησε σαν ιδέα το 1996, και συγκεκριμένα από τον Arnoud Raskin, στα πλαίσια μιας εργασίας του για ένα μάθημα του Πανεπιστημίου. Έπειτα από συνεχείς τροποποιήσεις πήρε τη σημερινή του μορφή το 2002, με την ίδρυση της Μη Κυβερνητικής Οργάνωσης Mobile School.

Στην Ελλάδα έρχεται για πρώτη φορά έπειτα από τη συνεργασία των ΜΚΟ «Άρσις» και «PRAKSIS». Υπεύθυνος για την πρώτη είναι ο ψυχολόγος-streetworker Ηλίας Χουλιάρας και για τη δεύτερη η Στεφανία Πανταζή, κοινωνική λειτουργός. Η φιλοσοφία πίσω από την ιδέα των κινητών σχολείων έρχεται να συμβαδίσει με την πραγματικότητα, χωρίς καμία προσπάθεια να την υποσκελίσει. Τι εννοούμε; Οι άνθρωποι που είχαν την ιδέα αυτών των σχολείων σκέφτηκαν πρωτίστως ότι τα παιδιά που ζουν και εργάζονται στους δρόμους δεν μπορούν από τη μια στιγμή στην άλλη να αποβάλουν την πραγματικότητα που βιώνουν. Έτσι, ακόμα κι αν τα τοποθετήσεις σε ιδρύματα ή άλλες παρόμοιες δομές, το πρόβλημα δεν λύνεται. Γιατί αυτά τα παιδιά δεν μπορούν σε λίγα δευτερόλεπτα να ξεχάσουν τον μέχρι τότε τρόπο ζωής τους. Αν η μετάβαση είναι απότομη, τα παιδιά θα το σκάσουν και θα ξαναβρεθούν στο χώρο που ξέρουν καλά και αισθάνονται οικειότητα.

Πώς λειτουργεί το πρόγραμμα
Όλο το πρόγραμμα στηρίζεται στην ύπαρξη ενός πίνακα με ρόδες. Πρόκειται για ένα μεγάλο κουτί πάνω σε ρόδες που μεταφέρεται εύκολα από έναν άνθρωπο. Και στις δύο μεριές του μεγάλου κουτιού υπάρχουν κρυμμένα 2 μικρότερα κουτιά, τα οποία τραβιούνται και διαθέτουν 2 πίνακες. Κλειστό το κουτί έχει μήκος 1,5 μέτρα, ενώ όταν ανοίξουν όλοι οι πίνακες φτάνει τα 6 μέτρα. Με άλλα λόγια 12 μέτρα πίνακα! Ένας από τους πίνακες είναι και σκηνή για κουκλοθέατρο. Πάνω σε αυτούς τους πίνακες τα παιδιά γράφουν ή βλέπουν καρτέλες με εκπαιδευτικό υλικό, με θέματα γλώσσας και μαθηματικών, θέματα υγείας, παιχνίδια κ.ά.

ΔΥΣΦΗΜΟΥΝ ΤΗΝ ΣΑΝΤΟΡΙΝΗ ΒΟΥΛΙΑΖΟΝΤΑΣ ΤΟΝ ΤΟΥΡΙΣΜΟ

Την οργή των κατοίκων, της επιχειρηματικής κοινότητας και του δήμου της Σαντορίνης προκαλεί το σίριαλ κινδυνολογίας που πυροδότησε συνέντευξη καθηγητή του Πολυτεχνείου Κρήτης, ο οποίος φέρεται να δήλωσε ότι το ναυάγιο του SEA DIAMOND αποτελεί τοξική βόμβα για την ευρύτερη θαλάσσια ζώνη. Ο ίδιος το αρνείται και βεβαιώνει ότι οι επιστημονικές του παρατηρήσεις διαστρεβλώθηκαν, αλλά η περίεργη εμμονή και ο συντονισμός αναπαραγωγής ανεύθυνων αναφορών από κέντρα επιτηδείων που επιχειρούν να εκτρέψουν το τουριστικό ρεύμα προς τη Θήρα σε ανταγωνιστικούς εσωτερικούς προορισμούς ωθεί τελικά τους Σαντορινιούς στον εισαγγελέα.

Οι κάτοικοι του νησιού αναστατώθηκαν μετά από συνέντευξη που φέρεται να έδωσε ο διευθυντής του Εργαστηρίου Διαχείρισης Τοξικών και Επικίνδυνων Αποβλήτων του Πολυτεχνείου Κρήτης, καθηγητής Ευάγγελος Γιδαράκος, κατά δήθεν δηλώσεις του οποίου «στο SEA DIAMOND προσδιορίστηκαν συγκεντρώσεις επικίνδυνων ουσιών οι οποίες είναι τοξικές».


Σε δήλωσή της η νομική σύμβουλος του Δήμου Θήρας, Σοφία Κίτσου, τόνισε ότι θα προχωρήσει καταρχήν σε εξώδικες διαμαρτυρίες εάν δεν ανασκευαστούν τα δημοσιεύματα μεγάλων αθηναϊκών εφημερίδων, μίας εφημερίδας της Κρήτης και ενός ιστότοπου των Κυκλάδων, καθώς και όσων Μ.Μ.Ε. και ηλεκτρονικών μέσων προέβησαν σε αναδημοσίευση.

Η ίδια, επιπλέον, επεσήμανε ότι ο καθηγητής κλήθηκε να δώσει εξηγήσεις παρουσία δεκάδων κατοίκων του νησιού όταν το περασμένο Σάββατο βρέθηκε στη Σαντορίνη, στο Μπελώνιο Ίδρυμα για να περιγράψει τον τρόπο με τον οποίο θα πραγματοποιήσει έρευνες στη θαλάσσια περιοχή. Να σημειωθεί ότι στον καθηγητή ανατέθηκε από τη Νομαρχία Κυκλάδων η διενέργεια μελέτης για τον ποιοτικό και ποσοτικό χαρακτηρισμό επικίνδυνων και τοξικών ουσιών από το ναυάγιο του SEA DIAMOND.


Όπως είπε η κα. Κίτσου, ο καθηγητής αρνήθηκε ότι αναφέρθηκε σε θέμα «τοξικότητας των υδάτων», κάτι που και ο κ. Γιδαράκος επιβεβαίωσε σε τηλεφωνική του επικοινωνία. Τόνισε, μάλιστα, ότι οι δηλώσεις του είχαν διαστρεβλωθεί από τους δημοσιογράφους.
Την ίδια όμως στιγμή, ο ένας από τους δημοσιογράφους που υπογράφει σχετικό ρεπορτάζ, ανέφερε ότι ο κ. Γιδαράκος του είχε στείλει έγγραφο κείμενο με τις σχετικές παρατηρήσεις και επισημάνσεις.


Ο καθηγητής φέρεται να δήλωσε μεταξύ άλλων: «Ο θησαυρός του πλοίου είναι ένα εκρηκτικό κοκτέιλ. Μέσα στο πλοίο υπάρχουν πλαστικά απόβλητα τα οποία δεν διασπώνται κανονικά εύκολα. Λόγω όμως της θερμότητας μετατρέπονται σε μικρές ίνες που μπορούν να καταναλωθούν από τα ψάρια με κίνδυνο να περάσουν στην διατροφική αλυσίδα. Στο βυθισμένο πλοίο βρίσκονται ακόμα μπαταρίες, καλώδια, λαμπτήρες φθορισμού, τηλεοράσεις με πίνακες φθορισμού, ανιχνευτές καπνού, φορητές μπαταρίες και συσσωρευτές. Όταν όλα αυτά διαβρωθούν θα απελευθερώσουν πιθανότατα βαρέα μέταλλα, χρώμιο, εξασθενές χρώμιο, κάδμιο, μόλυβδο και άλλες επικίνδυνες ουσίες. Οι δε επιβραδυντές φλόγας εμπεριέχουν βρώμιο το οποίο με τη σειρά του τείνει να βιοσυσσωρεύεται σε οργανισμούς του θαλάσσιου περιβάλλοντος. Μία ακόμα πηγή ρύπανσης είναι τα υφαλοχρώματα τα οποία αποτελούνται από χαλκό και τοξίνες».


«Δεν μπορεί ο καθένας να δυσφημίζει το νησί μας χωρίς στοιχεία»
Από την πλευρά του, ο δήμαρχος Άγγελος Ρούσος υπογράμμισε σε δήλωσή του: «Αυτό είναι πολύ σοβαρό θέμα και ήμουν πολύ αυστηρός με τον καθηγητή. Του τόνισα ότι στο μέλλον πρέπει να είναι πολύ προσεκτικός με τις δηλώσεις του, γιατί εμείς με πολύ κόπο και έξοδα κρατήσαμε τη καλή φήμη του νησιού μας. Μήπως όλα τα άλλα πλοία που πλέουν στις θάλασσες δεν έχουν υφαλλοχρώματα; Δεν μπορεί ο καθένας να δυσφημίζει το νησί μας χωρίς στοιχεία», προσθέτοντας παράλληλα, ότι πίσω από τέτοιες ενέργειες κρύβονται επιτήδειοι οι οποίοι προσπαθούν να εκτρέψουν τον τουρισμό της Σαντορίνης προς άλλες περιοχές της χώρας.


Σε ερώτηση εάν η βεβαιότητα για τη μη επικινδυνότητα του πλοίου θα οδηγήσει και στην εγκατάλειψη του αιτήματος για ανέλκυση του πλοίου, ο δήμαρχος ήταν σαφής: «Σε καμία περίπτωση δεν θα δεσμευτώ για κάτι τέτοιο. Εμείς ζητάμε την ανέλκυση του πλοίου με όποιο κόστος».
Τόσο ο δήμαρχος όσο και η κα. Κίτσου, επανέλαβαν αρκετές φορές ότι οι κάτοικοι της Σαντορίνης εμπιστεύονται απόλυτα το ΕΛ.ΚΕ.Θ.Ε. (Ελληνικό Κέντρο Θαλασσίων Ερευνών) ως μοναδικό εξειδικευμένο φορέα, ο οποίος διενεργεί τακτικές μετρήσεις και μέχρι στιγμής διαπιστώνει ότι τα νερά της Καλντέρας είναι πεντακάθαρα.


Το καλοκαίρι τα ερευνητικά αποτελέσματα
Σε κάθε περίπτωση, ο καθηγητής Ευάγγελος Γιδαράκος δήλωσε ότι τα δημοσιεύματα που προκάλεσαν την οργή των Σαντορινιών οφείλονται σε αδυναμία των δημοσιογράφων να κατανοήσουν τις δηλώσεις του. Πρόσθεσε, μάλιστα, ότι τα νερά της Καλντέρας σήμερα είναι πεντακάθαρα, όπως άλλωστε και τα νερά ολόκληρου του Αιγαίου.
Σε ερώτηση για το εάν τα περί «εκρηκτικού κοκτέιλ» και «ινών που ίσως περάσουν στη διατροφική αλυσίδα μέσω των αλιευμάτων» μπορεί να είναι μελλοντική απειλή, ο καθηγητής απέφυγε να απαντήσει. Πάντως, κατέστησε σαφές πως τα ερευνητικά αποτελέσματα θα είναι στη διάθεση των ενδιαφερόμενων το ερχόμενο καλοκαίρι, οπότε και θα ολοκληρωθεί η έρευνα.


Η απάντηση του δήμου
Σε περίπτωση που δεν ανασκευαστούν τα ψεύδη που κάποιοι έγραψαν μεταφέροντας δήθεν δηλώσεις του καθηγητή του Πολυτεχνείου Κρήτης κ. Γιδαράκου, ο Δήμος Θήρας θα ζητήσει μέσω εξωδίκου να ανασκευαστούν οι δηλώσεις και να αποδοθούν σωστά. Αυτό επεσήμανε σε δήλωσή της η νομική σύμβουλος του Δήμου, κα. Κίτσου, η οποία μάλιστα απέδωσε τα δημοσιεύματα σε προσπάθεια δυσφήμισης του νησιού πιθανόν από ανταγωνιστικούς τουριστικά προορισμούς. Εν τω μεταξύ, δυσφορία έχει προκαλέσει στους φορείς του νησιού το γεγονός ότι στην Σαντορίνη ουσιαστικά παρουσιάστηκε από τον κ. Γιδαράκο και τους συνεργάτες του απλά η βιβλιογραφία περί επικινδύνων και τοξικών υλικών και όχι ουσιαστικές πληροφορίες, αφού ακόμα δεν έχουν γίνει μετρήσεις στην περιοχή.


Ελλιπή και θεωρητικά τα στοιχεία της μελέτης
Οι κάτοικοι του νησιού είναι ανάστατοι από την πρόωρη δημοσιοποίηση μιας μελέτης που ουσιαστικά δεν υπάρχει, αφού μόλις πριν από μια εβδομάδα, πραγματοποιήθηκε η πρώτη δειγματοληψία και δεν έχει λάβει κανένα στοιχείο υπόψη της ή αν έχει λάβει το υποτιμά και το θεωρεί ελλιπές, ενώ στηρίζεται σε θεωρητικές συγκρίσεις και βιβλιογραφικές μελέτες. Με την παρουσίαση αλλά και τις δηλώσεις του στο έκπληκτο ακροατήριο της Σαντορίνης, ουσιαστικά αμφισβήτησε οτιδήποτε έχει γίνει για την αντιμετώπιση του ναυαγίου, αλλά και τις ίδιες μετρήσεις του ΕΛΚΕΘΕ (Ελληνικό Κέντρο Θαλάσσιων Ερευνών) που με συστηματικές μελέτες και δειγματοληψίες κάθε έξι μήνες, από εξαιρετικούς και εξειδικευμένους επιστήμονες, δεν διαπιστώνουν καμία επιβάρυνση στο θαλάσσιο περιβάλλον.


Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, ζητήθηκε από τους πολίτες της Σαντορίνης, με έντονο και κατηγορηματικό τρόπο να διαψεύσει ο Καθηγητής όσα δημοσιεύματα προβάλλουν μία Σαντορίνη, όπου οι κάτοικοι δεν έχουν καμία τύχη για αναπαραγωγή, κινδυνεύουν να προσβληθούν από θανατηφόρες ή στην καλύτερη περίπτωση ανίατες ασθένειες, καταναλώνοντας τα «τοξικά» ψάρια της Καλντέρας.


Τι έχει γίνει για την αντιμετώπιση του ναυαγίου
- Έχουν δαπανηθεί μέχρι σήμερα, ποσό που υπερβαίνει τα 17 εκατομμύρια Ευρώ για την άμεση και αποτελεσματική αντιμετώπιση της ρύπανσης και την προστασία του περιβάλλοντος. Θα πρέπει να σημειωθεί ότι τόσο η Ελληνική, όσο και η διεθνής νομοθεσία, προβλέπουν ως μέγιστο ποσό τα 4,3 εκατομμύρια Ευρώ (χωρίς σε αυτό το ποσό να συμπεριλαμβάνεται το κόστος της απάντλησης).


- Για πρώτη φορά στα ελληνικά χρονικά σε παρόμοια ναυτικά ατυχήματα, λήφθηκαν μέτρα αμέσως μετά το ατύχημα, αναθέτοντας την επιχείρηση σε εξειδικευμένη εταιρεία η οποία εφάρμοσε μεθόδους και μέσα τελευταίας λέξης της τεχνολογίας. Το αποτέλεσμα ήταν, η παράδοση των ακτών στις τοπικές αρχές καθαρότερες από ότι ήταν πριν (αυτό το επικύρωσαν ενυπόγραφα οι ίδιοι) αλλά και τη μη επιβάρυνση του θαλάσσιου περιβάλλοντος, γεγονός που πιστοποιούν τα αποτελέσματα τακτικών αναλύσεων του ΕΛ.ΚΕ.Θ.Ε. (Ελληνικό Κέντρο Θαλασσίων Ερευνών) που είναι και ο μόνος επίσημος και αρμόδιος φορέας.


- Στη συνέχεια πραγματοποιήθηκε επιχείρηση απάντλησης των πετρελαιοειδών με την εξειδικευμένη, Βρετανική εταιρεία “DRONIK MARITIME CONSULTANTSLTD” η οποία χρησιμοποίησε ιδιαίτερα καινοτόμες τεχνολογίες για την υλοποίηση του έργου. Θα πρέπει επίσης να σημειωθεί ότι δεν έχει στο παρελθόν γίνει παρόμοια επιχείρηση σε κρουαζιερόπλοιο, όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά παγκοσμίως. Είναι αξιοσημείωτο ότι ακόμα και στην περίπτωση του δεξαμενόπλοιου “Prestige” δεν απαντλήθηκαν τα καύσιμα του πλοίου τα οποία παραμένουν ακόμα στο κουφάρι του αλλά μόνο το μεγαλύτερο μέρος του φορτίου με πετρελαιοειδή που μετέφερε.


- Το κόστος της επιχείρησης της απάντλησης ξεπέρασε τα 6 εκατομμύρια δολάρια Αμερικής και το αποτέλεσμα ήταν η απάντληση 929 κυβικών μέτρων μείγμα θαλασσινού νερού και ρυπογόνων ουσιών, από τα οποία τα 155 κυβικά μέτρα είναι πετρελαιοειδή, ενώ δεν διαπιστώθηκε ύπαρξη άλλων ρυπογόνων ουσιών σε άλλα σημεία του πλοίου πλην αυτών που ήδη συγκεντρώθηκαν. Σημειωτέον ότι κατά τη διάρκεια των επιχειρήσεων απάντλησης διαπιστώθηκε ότι το πλοίο έχει μετατραπεί σε «ύφαλο» όπου είναι εμφανής η θαλάσσια ζωή.


- Επιπρόσθετη σημαντική επιστημονική μαρτυρία είναι η τελευταία μελέτη που εκπονήθηκε από την Μονάδα Περιβαλλοντικής Επιστήμης και Τεχνολογίας, με Επιστημονικό Υπεύθυνο την Μαρία Λοϊζίδου, καθηγήτρια της Σχολής Χημικών Μηχανικών του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου, όπου ρητώς αποφαίνεται «ότι δεν προκύπτουν σημαντικές επιπτώσεις στο θαλάσσιο οικοσύστημα» και ενδεικτικά αναφέρει:
σε κανένα δείγμα δεν ανιχνεύθηκαν άλλες οργανικές ουσίες πέραν των υδρογονανθράκων που θα μπορούσαν να συσχετιστούν με το ναυάγιο.


Τα βαρέα μέταλλα κυρίως χαλκός, κάδμιο, ψευδάργυρος, νικέλιο, μόλυβδος, αποδίδονται με βραδείς ρυθμούς στο θαλάσσιο περιβάλλον και συνεκτιμώντας την παράμετρο αυτή με το ότι οι συνολικές ποσότητες δεν εκτιμώνται ως σημαντικές, αυτά δεν ιεραρχούνται ως άμεση απειλή για το περιβάλλον και ειδικότερα για το θαλάσσιο οικοσύστημα.
Διαπιστώθηκαν κάποιες ενδείξεις μικρής επιβάρυνσης στο σημείο του ναυαγίου, ιδιαίτερα για τα μέταλλα Zn, Mn, Ni, Cd, Cu χωρίς όμως οι τιμές να είναι τέτοιες που να μπορούν να χαρακτηρίσουν την περιοχή ως ρυπασμένη.
Άλλες επικίνδυνες ουσίες από μπαταρίες, μελάνες, φωτογραφικά υλικά, ψυκτικά, κ.λ.π. που αναφέρονται στο κείμενο βρίσκονται σε μέτριες ποσότητες και δεν ιεραρχούνται ως σημαντική απειλή για το περιβάλλον και ειδικότερα για το θαλάσσιο οικοσύστημα.



- Σχετικά με το αίτημα ανέλκυσης, είναι τελείως ανεύθυνο και στερείται κάθε επιστημονικής τεκμηρίωσης, καθώς οι ειδικοί που διαθέτουν όλα τα στοιχεία του ναυαγίου, διατείνονται ότι τόσο η θέση, η κατάσταση του ναυαγίου όσο και το βάθος που βρίσκεται αποτελούν ανασχετικοί παράγοντες, υπάρχουν σοβαρά θέματα ασφαλείας για την επιχείρηση, ενώ πιθανή ανέλκυση ενδέχεται να προκαλέσει τεράστια οικολογική καταστροφή, καθώς είναι αδύνατο να υπολογίσει κανείς την αντίδραση των αδρανών υλικών που έχουν απομείνει στο κουφάρι.



- Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι στον ελληνικό βυθό βρίσκονται πέραν των 3,000 ναυαγίων και ποτέ πριν δεν έχει λάβει χώρα μια τέτοια επιχείρηση Για παράδειγμα δεν έγινε απάντληση από το κουφάρι του Jupiter που βρίσκεται βυθισμένο στο λιμάνι του Πειραιά και μάλιστα εμποδίζει την πορεία των πλοίων από το μεγαλύτερο λιμάνι της χώρας ή από το Samina μέσα στο λιμάνι της Πάρου.

πηγή:santo-rinios

ΓΙΑΤΙ ΝΑ ΛΕΝΕ ΒΙΑΙΑ ΚΑΙ ΟΡΜΗΤΙΚΑ

ΤΑ ΝΕΡΑ ΤΟΥ ΠΟΤΑΜΟΥ


ΚΑΙ ΟΧΙ ΤΙΣ ΟΧΘΕΣ ΠΟΥ ΤΑ ΠΕΡΙΟΡΙΖΟΥΝ;





ΜΠΕΡΤΟΛΤ ΜΠΡΕΧΤ

Πόσο τυφλός μπορεί να είσαι;

πηγή:trelogiannis

Η προσευχή της δασκάλας

Κύριε! Εσύ που δίδαξες, συγχώρα με που διδάσκω·
που φέρω το όνομα της δασκάλας,
που Εσύ έφερες όταν ήσουν στη Γη.

Δώσε μου την μοναδική αγάπη για το σχολειό μου·
που ούτε το κάψιμο της ομορφιάς να είναι ικανό
να κλέψει την τρυφεράδα μου απ' όλες τις στιγμές.

Δάσκαλε, κάνε ακατάπαυστο τον ενθουσιασμό μου
και περαστική την απογοήτευση.
Βγάλε από μέσα μου αυτό τον ακάθαρτο πόθο
για δικαιοσύνη που εξακολουθεί να με ταράζει,
το γελοίο απομεινάρι της διαμαρτυρίας
που βγαίνει από μέσα μου όταν με πληγώνουν.
Να μην πονάει η αγνόηση και να μην θλίβομαι
για την λήθη αυτών που μας δίδαξαν.

Κάνε με να είμαι πιο μάνα από τις μάνες,
για να μπορέσω ν' αγαπήσω
και να υπερασπίσω όπως αυτές,
αυτό που δεν είναι σάρκα της σάρκας μου.
Βόηθά με να πετύχω να κάνω για καθένα
απ' τα παιδιά μου τον στίχο μου τέλειο
και να σου αφήσω αυτή την άφωνη,
την πιο δυνατή μου μελωδία,
για όταν τα χείλη μου δεν θα τραγουδούν πια.

Δείξε μου τη δύναμη του Ευαγγελίου σου έγκαιρα,
για να μην εγκαταλείψω τη μάχη της κάθε μέρας
και της κάθε ώρας γι αυτό.

Βάλε στο δημοκρατικό σχολειό μου,
τη λάμψη που σκορπίζεται
από το τρέξιμο των ξυπόλυτων παιδιών.

Κάνε με δυνατή,
ακόμα και στη γυναικεία αδυναμία μου
και στη γυναικεία φτώχεια μου·
κάνε με αδιάφορη για ότι μπορεί
να μην είναι αγνό,
για κάθε πίεση που δεν είναι
της θερμής θέλησής σου στη ζωή μου.

Φίλε, συντρόφεψέ με! Στήριξέ με!
Πολλές φορές δεν θα έχω άλλο
από Σένα στο πλευρό μου.
Όταν το δίδαγμά μου θα είναι πιο αγνό
και πιο θερμή η αλήθεια μου,
θα παραμείνω χωρίς τα εγκόσμια·
αλλά Εσύ τότε θα με κυβερνήσεις
ενάντια στην καρδιά μου*,
που γνώρισε αρκετά
τη μοναξιά και την αδυναμία.
Δεν θ' αναζητήσω παρά
στη ματιά σου τη γλυκύτητα της αποδοχής.

Δώσε μου απλότητα και βάθος·
λύτρωσέ με απ' το να είμαι
περίπλοκη ή κοινότυπη στο καθημερινό μου μάθημα.

Δώσε μου δύναμη να υψώσω τα μάτια
πάνω από το στήθος μου με τις πληγές,
μπαίνοντας κάθε πρωί στο σχολειό μου.
Να μη φέρνω στην έδρα μου τις υλικές μου ανησυχίες,
τις καθημερινές μικροαστικές θλίψεις μου.

Ελάφρυνε το χέρι μου στην τιμωρία
κι απάλυνέ το, ακόμα πιο πολύ στο χάδι.
Να μαλώνω με πόνο,
να ξέρω ότι έχω διορθώσει αγαπώντας!

Κάνε να γεμίσει με πνεύμα
το χτισμένο με τούβλα σχολειό μου.
Να τυλιχτεί με τη λάμψη του ενθουσιασμού μου
η φτωχή του αυλή, η γυμνή του αίθουσα.
Η καρδιά μου να είναι η κολώνα του
και η αγνή μου θέληση πιο δυνατή
από τις κολώνες και το χρυσάφι
των πλούσιων σχολείων.

Και, τέλος, θύμιζέ μου
από την ωχρότητα του καμβά του Velazquez,
ότι το να διδάσκεις
και ν' αγαπάς παράφορα στη Γη
είναι να φτάνεις με τη λόγχη του Λογγίνου
στην καυτή πλευρά του έρωτα.

Μιστράλ!




Φρεντερίκ Μιστράλ
1904O Φρεντερίκ Μιστράλ (Frédéric Mistral) (8 Σεπτεμβρίου 1830 - 25 Μαρτίου 1914) ήταν Γάλλος ποιητής, συγγραφέας και λεξικογράφος που ηγήθηκε της προσπάθειας αναβίωσης τον 19ου αιώνα της Οξιτανικής γλώσσας και λογοτεχνίας.

Το 1904 μοιράστηκε με τον Ισπανό Χοσέ Eτσεγκαράι y Eϊζαγκιρε το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας για τις συμβολές του στη λογοτεχνία και τη φιλολογία. Προς τιμήν του πήρε το ψευδώνυμο επίθετό της η Χιλιανή συγγραφέας και Νομπελίστρια Γκαμπριέλα Mιστράλ (Lucila Godoy Alcayaga).