γράμματα, σπουδάματα

Γράφει: Ο Δημήτρης Νατσιός
Δάσκαλος Κιλκίς
Τι γιορτάζουμε τα Θεοφάνεια;
«τη φανέρωση του Χριστού στους Τρεις Μάγους»
Τι γιορτάζουμε τα Θεοφάνεια; Και ένα μικρό παιδί, του Δημοτικού, θα σου απαντήσει: την βάπτιση του Χριστού.
Εξάλλου το απολυτίκιο της μεγάλης δεσποτικής εορτής, είναι από τα λίγα, που σχεδόν όλοι οι Ορθόδοξοι Έλληνες, γνωρίζουμε. Είναι από αυτά τα εξαίσια και μελίφθογγα τροπάρια της Εκκλησίας μας, που εντυπώνονται στη μνήμη μας «εξ απαλών ονύχων». «Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου σου Κύριε, η της Τριάδος εφανερώθη προσκύνησις...». Όλοι, πλην ενός: του υπουργείου διά βίου αμάθειας.




Εξηγώ.

Παιδιά του Γυμνασίου, παρέδωσαν, (και μου το ενεχείρισε), στον πρωτοσύγκελλο της Ιεράς Μητρόπολης Πολυανής και Κιλκισίου π. Επιφάνιο, ένα βιβλίο-περιοδικό ποικίλης ύλης, με τίτλο «Το βιβλίο των Νέων της Ευρώπης».

Οι μαθητές κατήγγειλαν απρέπειες, που περιέχει το εν λόγω κουρελούργημα. (Υπάρχουν, ευτυχώς, και παιδιά που δεν νοιάζονται μόνο για το τελευταίας γενιάς κινητό). Το «βιβλίο των Νέων» είναι ένα είδος πολυσέλιδου ημερολογίου, το οποίο χορηγείται στους μαθητές της Ε.Ε., για όγδοη χρονιά.

Στις πρώτες σελίδες περιέχει και μήνυμα της υπουργού, πρώην εθνικής Παιδείας, (θα μας εξηγήσει ποτέ, γιατί απάλειψε την λέξη «εθνικής» από τον τίτλο του υπουργείου κ. Άννας Διαμαντοπούλου.

Στο κείμενό της γράφει ότι το «βιβλίο... είναι μία αξιόλογη πνευματική πύλη των νέων της Ευρώπης και στοχεύει στη διαμόρφωση μιάς ενιαίας αντίληψης για τη ζωή των νέων, κυρίως στο πεδίο της σχολικής γνώσης, και στην ανάδειξη μιάς νεανικής κουλτούρας, που θα ενδυναμώσει και θα εμπεδώσει στις νέες γενιές των Ευρωπαϊκών λαών το όραμα της Ειρήνης και της Προόδου σε κοινές παρακαταθήκες».

Πριν σχολιάσω όμως τις παφλάζουσες ασημαντολογίες της υπουργού και για να εμπεδώσουμε κι εμείς το προοδευτικό όραμά της, περί ενιαίας αντίληψης και κοινής παρακαταθήκης των νέων της Ευρώπης, παραπέμπω, στον μήνα Ιανουάριο του βιβλίου-ημερολογίου, την έκτη ημέρα, που γιορτάζουμε τα άγια Φώτα. Ανοίγω, λοιπόν, την νεανική «πνευματική πύλη» και διαβάζω:

«6 Ιανουαρίου: Τα Θεοφάνεια, που ετυμολογικά σημαίνουν τη φανέρωση του Θεού, είναι μία Χριστιανική γιορτή κατά την οποία τιμούμε και θυμόμαστε τη φανέρωση του Χριστού στους Τρεις Σοφούς ή Μάγους (μερικές φορές αναφέρονται και ως βασιλιάδες. Σε πολλές κουλτούρες υπάρχει η παράδοση να τρώνε ένα κέικ σε σχήμα βασιλιά)».

Αυτή είναι, λοιπόν, η «κοινή παρακαταθήκη» των νέων, η οποία ξεκινά με την στρέβλωση (ή βλασφημία) του χριστιανικού μηνύματος, με το μαγάρισμα του ορθόδοξου δόγματος.

Και αυτές οι πνευματικές ακαθαρσίες δεν περιορίζονται μόνον σε χαζοχαρούμενα, άχρηστα έντυπα (πόσα λεφτά αλήθεια σπαταλήθηκαν, από το αίμα του λαού μας, για να διακινηθεί αυτό το σκουπίδι, αλλά παρεισέφρησαν και στα κρίσιμα βιβλία γλώσσας του Δημοτικού.

Στο βιβλίο Γλώσσας της Ε’ Δημοτικού, β’ τεύχος, στην ενότητα για τα Χριστούγεννα, σημειώνεται και πάλι για τα Θεοφάνεια: «Στη χώρα μας ρίχνουμε το σταυρό στη θάλασσα για να τον πιάσει ο καλύτερος και γρηγορότερος κολυμβητής» και τέλος.

Από την φανέρωση του Χριστού σε τρεις Μάγους και τα...βασιλικά κέικ («Θέ μου, τι βλέπομεν στις μέρες μας», ως θα έλεγε ο Μακρυγιάννης), εδώ, η Επιφάνεια του Σωτήρος, έγινε αγώνας κολύμβησης.

Θέλω, μιας και είμαστε στις παραμονές των Χριστουγέννων, να τονίσω κάποια καίρια απευθυνόμενος κυρίως σε συναδέλφους, οι οποίοι έχουν την «καλή ανησυχία» του Γέροντος Παϊσίου, για τα όσα φρικιαστικά συμβαίνουν στην πολύπαθη εκπαίδευση.

Ως πότε άραγε θα ανεχόμαστε να εισπνέουν οι μαθητές μας τις αναθυμιάσεις και να παιδαγωγούνται στην ευτέλεια, την χυδαιότητα, την αφιλοπατρία και την εκκλησιομαχία;

Ας αποτινάξουμε επιτέλους από πάνω μας τα μπάζα της θολοκουλτούρας, τα άθεα γράμματα, που απλώθηκαν, σαν σάβανα, πάνω από την πατρίδα μας. Θέλουν δεν θέλουν τα «ευρωψώνια του πολυπολιτισμού», το Γένος οφείλει την ταυτότητά του στην Εκκλησία. Η συχνότατη επωδός του Μακρυγιάννη, «πίστη και πατρίδα μου», ήταν γιά όλους εκείνους που μας παρέδωσαν αυτόν τον Τόπο, ως «τζιβαϊρικόν πολυτίμητο», ένα δίδυμο, αλλά αδιαίρετο χρέος ιστορικής υπάρξεως.

Γι’ αυτά και τα «πεπυρωμένα βέλη των πονηρών» στρέφονται κατά τις αμωμήτου πίστης μας.

Παρενθέτω την εξής προφητική επισήμανση των Αγιορειτών Πατέρων, ήδη από το 1984:

«Από πολλά χρόνια τώρα γίνεται συστηματική προσπάθεια διαρκώς αυξανομένη να πολεμηθεί η πίστη. Να βγει από τα ελληνικά σχολεία ο Χριστός. Να διαστρεβλωθεί η ιστορία μας. Να ευτελισθεί η σημασία των μεγάλων εορτών των Χριστουγέννων και του Πάσχα που τόσο ζει ο λαός μας. Να παύσει η Ορθόδοξος Εκκλησία να είναι η ψυχή του Γένους μας. Να καταντήσουν τα παιδιά μας εύκολη λεία κάθε νοητού ή φανερού θηρίου».

Το σιωπηλό και ησύχιο περιβόλι της Παναγίας έκρουσε τον κώδωνα από παλιά. Είναι γνωστό πως κάθε προσπάθεια αλλοίωσης του εθνικού μας προσώπου εκδηλώνεται, ως επιχείρηση χωρισμού της ζωής από την παράδοση και την πίστη μας. Καταρρέουμε, όταν «η αλήθεια της Πίστεως και της Ζωής μας νοθεύεται».

Με το βιβλίο ιστορίας ξεβράστηκε η νοθεία. Τα ύπουλα όμως χτυπήματα δίνονται μέσω των «αναγνωστικών».

Είναι δυνατόν δάσκαλος, με στοιχειώδη πνευματική εντιμότητα, να διδάξει τα Χριστούγεννα, στην Ε’ Δημοτικού που διδάσκω, με κείμενα του τύπου «Φρικαντέλα η μάγισσα που μισούσε τα κάλαντα»; Να διαβάζει ο δάσκαλος φράσεις, όπως: «Σκασμός, σπουπιδόπαιδα! Αν δεν σταματήσετε να λέτε τα κάλαντα θα το μετανιώσετε πικρά!» (σελ. 26, β’ τεύχος γλώσσας).

Ή παρακάτω, στη σελίδα 30, άλλο τρισάθλιο κείμενο, για «μαγείες, μαγικά ραβδιά και μαγικά σύνεργα»;

Τι δουλειά έχουν οι μαγείες και οι κρανιοκενείς παλαβομάρες του κάθε τυχάρπαστου ρυπαρογράφου, με την γέννηση του Σωτήρος Χριστού; Προφανώς οι άνθρωποι εζήλωσαν την «δόξα», εκείνης λοξής Αγγλίδας, που έγινε ζάπλουτη με τις παρανοϊκές ασυναρτησίες του «Χάρυ Πότερ», το οποίο απροκάλυπτα αποτελεί εγχειρίδιο μαγείας.

Ή, κατά πάσα πιθανότητα, είναι αιχμάλωτοι ινδουϊστικών φιλοσοφιών, με τους γκουρού, την γιόγκα και λοιπούς...εσωτερισμούς, που τους νερούλιασαν τον νου. Δεν εξηγείται αλλιώς η εμμονή τους σε τέτοια κείμενα.

Στο Ανθολόγιο των Ε-ΣΤ’ Δημοτικού, στη σελίδα 85, φιλοξενείται κείμενο με τίτλο: «Η καρδιά ενός ποντικού», κάποιου Άγγλου συγγραφέα. Διαβάζω την εισαγωγή: «Τις μάγισσες σήμερα δεν της ξεχωρίζεις. Είναι συνηθισμένες γυναίκες, γι’ αυτό και μπορούν να κυκλοφορούν απαρατήρητες ανάμεσά μας. Σκοπός τους είναι να απαλλαγούν από τα παιδιά. Έτσι, λοιπόν, μεταμόρφωσαν σε ποντίκι το μικρό πρωταγωνιστή του μυθιστορήματος...». Και στο κείμενο τα 11χρονα παιδιά διαβάζουν φράσεις εξόχου παιδαγωγικής αξίας, όπως: «Ένα βράδυ η γιαγιά μου κάπνιζε το μαύρος της πούρο, ενώ εγώ μισοκοιμόμουν μακάρια στη ζεστή αγκαλιά της».

Πούρα που τα καπνίζουν γιαγιάδες, μάγισσες, ποντίκια, ένας κόσμος καταθλιπτικός, ερεβώδης, το Νέο Σχολείο τους. Έφυγε απ’ το σχολειό ο Θεάνθρωπος και μπήκε ο θηριάνθρωπος.

Τι κάνουμε; Εδώ θέλει «αγώνες πατρικούς», φωτιά και τσεκούρι. Δεν διδάσκουμε τίποτε από «ραδιενεργά απόβλητα» των βιβλίων, δεν θα γίνουμε συνεργοί στο έγκλημα. Ας προστρέξουμε στην βρυσομάνα, στο ριζιμιό λιθάρι του Γένους, την παράδοσή μας. Έχουμε κείμενα που «μοσχοβολούν σαν το Τίμιο Ξύλο» (Κόντογλου). Πέρασαν λογοτέχνες, που μαστόρεψαν εκπάγλου κάλλους κείμενα γιά το Δωδεκαήμερο. Εύκολα βρίσκονται, ας τα προσφέρουμε στα παιδιά, μακριά από τις τάξεις τα δηλητήρια. «Άφετε τα παιδία...».

Τις κοινές κουλτούρες και παρακαταθήκες, ας τις διδάξει η κ. Διαμαντοπούλου στα δικά της βλαστάρια. Βιώνουμε ήδη τα επίχειρα αυτού του νεφελώδους προοδευτισμού και του αβασάνιστου εξευρωπαϊσμού. Υπάρχουν και πνευματικοί νόμοι... Η «οικονομία» του Θεού μάς απελευθέρωσε, πριν από 200 περίπου χρόνια από την σκλαβιά. Η οικονομία των σημερινών θεομάχων, μας υποδουλώνει και πάλι, καταστρέφοντας αδίστακτα και το μέλλον του τόπου. Όπως λέει και ο Παλαμάς:

«Δε θέλω εγώ καινούργια, ξένα δώρα,
παλιά δικά μου πλούτη σου ζητώ».

Άγγελος Πατσιάς: Ο δάσκαλος του Φουρφουρά

Τα ονόματα"Φουρφουράς" και Άγγελος Πατσιάς ήταν μέχρι πριν ελάχιστες ημέρες παντελώς άγνωστα στην πλειονότητα των πολιτών. Λογικό άλλωστε, πώς να ξέρεις το δάσκαλο ενός μικρού ορεινού χωριού στην Κρήτη;

Να όμως που έγιναν γνωστά και προκάλεσαν συζητήσεις.

Ο λόγος ένας. Ότι χάρη στον Άγγελο Πατσιά, το δάσκαλο του χωριού, αλλά και τη θετική ανταπόκριση - συμβολή παιδιών, γονέων και κοινότητας, ο όρος "εκπαίδευση" έχει πάρει εκεί στο Φουρφουρά την πραγματική του μορφή.

Τα παιδιά παίζουν και μαθαίνουν. Δεν περιορίζονται στο αυστηρά στενό εκπαιδευτικό πρόγραμμα. Μέσω δράσεων και πειραματισμών ανακαλύπτουν τις ικανότητές τους, τις δυνατότητές τους αυτά που θέλουν και πως μπορούν να τα υλοποιήσουν.

Είναι όμως η εκπαίδευση μόνο η μάθηση;

Όχι, είναι και η κοινωνική συνύπαρξη, η ομαδικότητα και η συλλογική προσπάθεια.

Σε αυτήν την υπέροχη προσπάθεια, εκκωφαντικά απών το υπουργείο Παιδείας. Φαίνεται πως οι μεγάλοι πειραματισμοί και τα μεγάλα σχέδια δεν χωράνε τις μικρές ανθρώπινες διεξόδους.

- Σας ήρθε η μετάθεση για το χωριό Φουρφουράς. Τι νιώσατε μόλις το μάθατε; Φαντάζομαι δεν γνωρίζατε που είναι, επομένως ποιές ήταν οι πρώτες σας σκέψεις;

Η αλήθεια είναι ότι γνώριζα και πολύ καλά μάλιστα που είναι ο Φουρφουράς. Και οφείλω να ομολογήσω ότι την πρώτη μου χρονιά στην Κρήτη ως αναπληρωτής, ήταν ένα από τα σχολεία που είχα κυκλώσει με κόκκινο χρώμα και πολλά "χ" όσον αφορά το πρώτο σχολείο στο οποίο θα εργαζόμουν, για πρώτη φορά.

Κάποιοι γνωστοί μου κατέβαιναν από το χωριό και πήγαινε 3 ή 4 για να φτάσουν σπίτι. Έτσι λοιπόν ο Φουρφουράς ήταν ένα σχολείο το οποίο ήθελα να παραμείνει ως έχει, μια κουκίδα στο ορεινό κεντρικό Ρέθυμνο, και εγώ να μην έχω καμιά σχέση με αυτό.

Έπρεπε να περάσουν δύο χρόνια για να γνωρίσω την ουσία της Κρήτης και να εκτιμήσω την προοπτική της διδασκαλίας σε ένα τόπο με διαφορετικές συνήθειες από αυτές της πόλης ή ακόμα και των χωριών κοντά σε αυτήν. Ήταν λοιπόν μια αρκετά συνειδητή επιλογή η τοποθέτηση μου στο Φουρφουρά, ήξερα ότι είναι χωριό με ωραίους ανθρώπους και έφτασα εδώ έχοντας δει ήδη το μέλλον εδώ σαν κάτι με πολύ ενδιαφέρον.

- Και να σαστε λοιπόν εσείς στο μικρό ορεινό χωριό. Και αντιλαμβάνεστε πως το "κανονικό" πρόγραμμα του υπουργείου δεν μπορεί να προσφέρει επί της ουσίας; Πως αποφασίζετε πως τα παιδιά σε αυτόν τον ορεινό τόπο χρειάζονται κάτι άλλο; μία άλλη προσέγγιση;

Η απόφαση της αλλαγής έρχεται το ίδιο εύκολα όπως όταν βλέπεις ότι οι κάλτσες σου έχουν σκιστεί και θέλουν άλλαγμα. Δε νομίζω ότι υπάρχει άνθρωπος που να μη το βλέπει. Υπάρχει βέβαια η δυνατότητα της επιλογής για το αν θα επιλέξεις τον έναν ή τον άλλο δρόμο. Ευτυχώς για μένα η τύχη με έφερε να δουλέψω με φωτισμένους φίλους/συναδέλφους που έβλεπαν τα πράγματα έτσι όπως τα βλέπω και εγώ, καθώς επίσης και σε ένα Ρέθυμνο με εκπαιδευτικούς που είναι πραγματικά παραδείγματα προς μίμηση. Αυτοί οι άνθρωποι μας βοήθησαν με το ανοιχτό μυαλό τους να "εκτροχιαστούμε" καθώς αυτοί το είχαν κάνει πριν από εμάς και είχε πετύχει.

- Το όνομα του σχολείου "σχολείο της φύσης και των χρωμάτων". Αλήθεια, γιατί του δώσατε αυτή την ονομασία;

Γιατί και τα δύο είναι το ίδιο σημαντικά στην εξέλιξη μας. Γιατί μας αρέσει να χρωματίζουμε τα ρούχα μας με λάσπες για να φτιάξουμε φαράγγια στο χώμα, γιατί μας αρέσει να ζούμε σε ένα κόσμο με χρώμα. Αρκετό ασπρόμαυρο έχουμε ήδη. Τα παιδιά δε φταίνε σε τίποτα. Όσον αφορά τις λάσπες θέλω να ζητήσω δημόσια συγγνώμη από τις μανάδες για τα πλυντήρια που προκαλούν ορισμένες δράσεις μας. Πλέον έχουμε πει στα παιδιά να κρατάνε αλλαξιές με ρούχα.

- Διάβασα ξανά και ξανά αυτά που κάνατε... σκεφτήκατε ποτέ ή ανησυχήσατε ότι ίσως η μικρή κοινωνία του Φουρφουρά να τα αντιμετώπιζε ως πολύ πρωτοποριακά όλα αυτά; Ή ακόμα και με δυσπιστία, διότι η αυτοδιαχείριση στις μέρες μας δυστυχώς έχει πάρει μία συγκεκριμένη έννοια...

Το μαγικό συστατικό του δημοτικού είναι οι άνθρωποι που το πλαισιώνουν. Πάντοτε ανοιχτοί στο νέο και με τον δάσκαλο να κατέχει εκείνη τη γραφική θέση του παρελθόντος, όπου το έργο του είχε αξία. Ναι σίγουρα χρειάστηκε να εξηγήσουμε το λόγο για κάποια πράγματα αλλά ποτέ δε στάθηκαν απέναντι μας. Αντιθέτως έρχονται και προτείνουν και γίνονται ενεργά κομμάτια των δράσεων μας.

- Η εκπαίδευση λέτε κρύβεται στα απλά πράγματα. Για αυτό πειραματίζεστε. Δύο ερωτήσεις εδώ.

Πρώτον, η τοπική κοινωνία ήταν - είναι βοηθός σας και δεύτερον ποιες ήταν οι αντιδράσεις των ίδιων των παιδιών;

Όπως είπα και παραπάνω η τοπική κοινωνία δίνει ουσιαστικά από το υστέρημα της. Όπως μπορεί κάθε φορά. Είναι μια πολύ συχνή εικόνα του σχολείου, γονείς ή απλοί συγχωριανοί που δεν έχουν κανένα κέρδος, να τρώνε πρωινά ολόκληρα και Σαββατοκύριακα για να επιδιορθώσουν κάτι ή να φτιάξουν κάτι που χρειάζεται το σχολείο. Το ίδιο και ο Δήμος. Προσπαθεί όσο μπορεί σε πραγματικά δύσκολους καιρούς να μη μας λείψει τίποτα.

Τα παιδιά τώρα. Δε μπορείτε να φανταστείτε πόσο ικανοποίηση νιώθει κάποιος όταν ακούει ένα παιδικό "ουάου!" Η πόσο ικανοποίηση νιώθεις όταν ο πειραματισμός έχει αποτύχει ολοκληρωτικά, αλλά και πάλι έχει προκληθεί μια αλυσιδωτή ικανοποίηση για την προσπάθεια. Είναι οι μεγαλύτεροι κριτές αυτού που είμαστε και ξέρουν να εκτιμούν χωρίς όρια.

- Το υπουργείο Παιδείας έχει μάθει πιθανότατα για το έργο που επιτελείτε. Ποιά είναι η στάση του; Είχατε κάποια βοήθεια;

Αχ αυτό το υπουργείο.

Δε ξέρω σε τι επίπεδο έχει μαθευτεί το όλο εγχείρημα αλλά δε ξέρω και αν πρέπει να μας απασχολεί τελικά. Μας έχουν αφήσει μόνους μας. Όλους τους εκπαιδευτικούς. Είναι αστείο να εμπιστεύεσαι στα χέρια ενός ανθρώπου ότι πιο εύπλαστο και ευαίσθητο υπάρχει και παρ’ όλα αυτά να του απαξιώνεις τόσο πολύ τη δουλειά.

Είναι απίστευτο να κατηγορείς ένα κλάδο για οξεία τεμπελήτιδα και ωστόσο να περιμένεις από αυτόν να σε εκτιμήσει.

Είναι τραγικό να λες ότι θες να φτιάξεις μια καλύτερη Ελλάδα και να αφήνεις στη μοίρα της πρώτη ύλη.

Όλα αυτά τα Νέα Σχολεία και τα σχετικά είναι όμορφα στη θεωρία αλλά ουσιαστικά και υλικοτεχνικά ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ να υλοποιηθούν! Το σύστημα μας δεν έχει ετοιμαστεί για να τα αντέξει. Υπάρχουν σε κάθε κλάδο καλά και άσχημα παραδείγματα.

Δυστυχώς όσον αφορά τον δικό μας επιλέγουν να προβάλουν μόνο τα άσχημα λες και θέλουν να στρέψουν όλη τη κοινωνία εναντίον μας! Και είναι μέγα λάθος! Δε μπορείς να είσαι ταυτόχρονα σε κάθε ελληνική τάξη και να ξέρεις τι γίνεται για να κατηγορείς. Δε μπορείς να το κάνεις αυτό και σίγουρα δε μπορείς με τις πράξεις σου να στρέφεις μια κοινωνία ενάντια σε αυτόν που την πλάθει. Το υπουργείο δεν εκτιμά το προσωπικό του. Ελπίζω αυτό να αλλάξει.

- Πόσο δύσκολο είναι τελικά να συναγωνισθεί μία μικρή κοινωνία όπως αυτή του Φουρφουρά, σαφώς υπάρχουν και άλλες στην Ελλάδα, τις υπόλοιπες κατά τόπους κοινωνίες με τους κινηματογράφους, τα θέατρα και τις άλλες διεξόδους;

Για την κοινωνία δε μπορώ να απαντήσω. Οι άνθρωποι των πόλεων θεωρούν ότι ίσως το χωριό υστερεί σε αυτά που αναφέρατε αλλά με το ίδιο σκεπτικό και οι πόλεις χρειάζονται περισσότερο χωριό μέσα τους.

Το σχολείο, σε ένα χωριό με τις δικές του ιδιαιτερότητες τώρα, πρέπει να ισορροπήσει ανάμεσα σε δύο κόσμους. Από τη μια να προσφέρει τα ερεθίσματα στο μαθητή και από την άλλη να τον κάνει να εκτιμήσει αυτό που ήδη έχει, ώστε μεγαλώνοντας να πάρει μόνο του μια απόφαση για το που θέλει να καταλήξει. Τα βιβλία μας ωστόσο είναι φτιαγμένα για μαθητές των πόλεων. Αυτό είναι μεγάλο λάθος. Αν μπορούσαν να υπάρχουν κατά τόπους σχολικά εγχειρίδια θα ήταν ευχής έργο.

- Πώς γεννήθηκε η ιδέα της πρωτότυπης εκπαιδευτικής τηλεόρασης για τα παιδιά;

Ξαφνικά! Μια μέρα στη τάξη συζητούσαμε για πράγματα που θα μπορούσαμε να κάνουμε και προέκυψε αυτή η ιδέα. Όσο πιο πολύ την σκεφτόμασταν τόσο πιο καλή μας φαίνονταν. Την επόμενη μέρα πήγα στα παιδιά με ένα σωρό ιδέες που "εγώ" θεωρούσα ότι ήταν καλές για το όνομα της εκπομπής, αλλά αυτά σιγά που θα περνούσε το δικό μου! “Τα Μικρά Αμαριωτάκια” αποφάσισαν και έτσι και έγινε. Μου έδωσαν βέβαια την ευκαιρία να ονομάσω το κανάλι Φουρφουράς .tv.

- Σας ενοχλεί ο τρόπος που αντιμετωπίζονται σήμερα από την κοινωνία μας οι δάσκαλοι; Ποιο μήνυμα θα στέλνατε σε συναδέλφους σας οι οποίοι νιώθουν απογοητευμένοι από αυτό που κάνουν;

Ναι με ενοχλεί. Μπορώ να τους καταλάβω εν μέρη, γιατί μας εμπιστεύονται ότι πιο πολύτιμο έχουν, αλλά δε μπορείς να κρίνεις ένα κλάδο τόσο αυστηρά χωρίς ουσιαστικά επιχειρήματα. Ναι η θέση μας μπορεί να γίνει θέση "φραπέ" και "αράγματος" αλλά η συντριπτική πλειονότητα ΔΕΝ είναι έτσι.

Μπορεί κανείς- και το λέω με απόλυτη σιγουριά και προκαλώ τον καθένα που κρίνει τόσο αυστηρά να το κάνει- να μπει σε μια τάξη και να διδάξει. Να ενδιαφερθεί για τη μόρφωση τους. Να πάρει την ευθύνη για την ψυχική και σωματική υγεία όχι ενός αλλά 25 καμιά φορά παιδιών. Να γίνει ψυχολόγος, εξομολόγος, μπαμπάς , μαμά , παιδαγωγός, γιατρός, οικογενειακός σύμβουλος και άλλα πολλά που καλούμαστε να κάνουμε καθημερινά και όχι μια φορά στο τόσο.

Γυρίζουμε σπίτι και έχουμε την ένταση μιας ολόκληρης μέρας και συνεχίζουμε να δουλεύουμε για την επόμενη.

ΟΧΙ! Δε δέχομαι να κατηγορείται ένα επάγγελμα που από τη φύση του είναι λειτούργημα. Σαφέστατα και υπάρχει και ο αντίποδας. Υπάρχουν παραδείγματα που είναι ντροπή να λέγονται δάσκαλοι. Που από μόνοι τους αναιρούν τον όρο λειτούργημα. Αλλά δεν είναι πολλοί. Θα δουλεύαμε και χωρίς μισθό πολλοί από εμάς και το ξέρω. Γιατί τα παιδιά δε φταίνε σε τίποτα. Και δε θα το κάνουμε για κανένα υπουργείο και για καμιά κοινή γνώμη. Θα το κάνουμε γιατί αυτό ορκιστήκαμε να κάνουμε. Για τα πιτσιρίκια και μόνο για αυτά.

Όσο για τους συναδέλφους μου, νιώθω ανάξιος να τους συμβουλέψω. Είμαι στο επάγγελμα τέταρτο χρόνο τώρα και σίγουρα δεν έχω δει ακόμα τίποτα. Μπορώ να πω όμως ότι αξίζει να προσπαθήσουμε. Είτε το θέλουμε είτε όχι οι μαθητές μας κάποτε θα διαχειρίζονται τον κόσμο. Ας τους δώσουμε εμείς το παράδειγμα της ανιδιοτέλειας. Το παράδειγμα της πίστης σε ένα σκοπό. Λάθη θα γίνουν πάνω στη προσπάθεια, αλλά με ειλικρίνεια και αγάπη όλα διορθώνονται.

- Υπάρχει κάτι που σας είπε κάποιο από τα παιδιά για την προσπάθειά σας και το οποίο δεν θα ξεχάσετε ποτέ;

Μου άρεσε πάρα πολύ η παρατήρηση μιας μαθήτριας μου φέτος ,όταν προσπαθούσαμε να μάθουμε κάτι έννοιες μέσα από μια περίεργη μέθοδο διδασκαλίας(brain teaching).

"Κύριε αυτό που κάνουμε είναι πολύ ωραίο, γιατί εμείς νομίζουμε ότι παίζουμε και μαθαίνουμε το μάθημα". Μπορεί να μην ακούγεται τόσο σύνθετο αλλά έχει τόσο πλάκα ένα παιδί 10 χρονών να μιλάει λες και μιλάει στο αυτί σου ένα εγχειρίδιο διδασκαλίας. Αφού καταλαβαίνει τι του γίνεται και πάλι χοροπηδάει μαζί σου, σημαίνει ότι το μάθημα σήμερα πήγα καλά!

- Η τελευταία ερώτηση μου. Ίσως σας φανεί παράξενη αλλά θέλω λίγο να θυμηθείτε την πρώτη ημέρα σας στον Φουρφουρά. Βρίσκεστε "αντιμέτωπος" με την νέα πραγματικότητα, τα παιδιά μπροστά σας. Φοβηθήκατε; Τρομάξατε βλέποντας τη δουλειά που σας περίμενε ή αντίθετα νιώσατε ενθουσιασμό απέναντι σε μια μεγάλη πρόκληση;

Τον Φουρφουρά τον αγάπησα από την πρώτη μέρα που πάτησα το πόδι μου για να κάνω ανάληψη υπηρεσίας. Τους συναδέλφους, την διαδρομή, τα παιδιά, τους πολλούς παπάδες..όλους. Ομολογώ ότι φοβόμουν αρκετά τις νέες συνθήκες καθώς θα ήμουν και προϊστάμενος, αλλά ένιωθα πάντα τα Σαββατοκύριακα μια όρεξη να επιστρέφω στο χωριό μαζί με τους συναδέλφους και να κάνουμε μερεμέτια.

πηγή:Τρελογιάννης

Τρελοί ως Έλληνες

του Σταύρου Καρκαλέτση*

Υπάρχει κάτι που δεν αναφέρεται σε κανένα μνημόνιο. Σε καμιά ευρωσυνθήκη. Σε κανένα Μάαστριχτ. Που είναι παντελώς άγνωστο, ως έννοια, στους βρυξελικούς χαρτογιακάδες, στους “σιδερωμένους” χρηματιστές της Φρανκφούρτης, στα “καρχαριοειδή” της Wall Street.

Η έννοια αυτή, είναι παντελώς άγνωστη και στους “απεδώ” εγχώριους τοποτηρητές και τσιράκια του πιο θλιβερού εφιαλτικού δωσιλογισμού. Δεν απαντάτε στο (αποκαλούμενο και) υπουργείο Εξωτερικών, στο μαυσωλείο που λέγεται Προεδρικό Μέγαρο, στην Αθηναϊκή Λέσχη, σε στοές και παραστοές, δεν απαντάτε γενικώς στα πολλά και ποικιλώνυμα κάστρα της εθνικής αφασίας, της ευρωλιγούρας, της τουρκοκαψούρας και της ευλύγιστης μέσης.

Αυτό το “κάτι” που θα θυμίσω ευθύς αμέσως, απέχει χιλιόμετρα από τις αθηναϊκές Φιλιππινέζες του πηλιογουσισμού, απέχει μίλια από τα διάτρητα κάστρα της διαπλοκής, απέχει παρασάγγας από την ανυπέρβλητη δυσωδία των υπονόμων της αθηναϊκής χωματερής, του μικροελλαδικού ενδοτισμού.

Αυτό το “κάτι” είναι τούτο που οι πρόγονοί μας αποκάλεσαν ΗΡΩΙΚΗ ΗΘΙΚΗ. Είναι αυτή η υπέροχη, και μοναδική, και ατόφια ελληνική, αλυσίδα θυσιών και αίματος, που ξεκινά από τον Κόρδο τον Αθηναίο. Που γνώριζε. Και όμως πήγε. Και έπεσε.

Και φεύγει η αλυσίδα και πάει στο Λεωνίδα και τις Θερμοπύλες…

Στον Λέοντα Σγουρό και τον Ακροκόρινθο…

Τον Παλαιολόγο και την Πόλη….

Τον Αθανάση Διάκο και την Αλαμάνα….

Τον δήμαρχο Λεμεσού Σώζο και το ηπειρώτικο Μπιζάνι…

Τον Δαβάκη και την Πίνδο…

Τον Κουρούπη και την Κερύνεια…

Τον Σολωμό πάνω στην παντιέρα της κατοχής, στη Δερύνεια…

Όλοι τούτοι, και χιλιάδες χιλιάδων, ανώνυμοι κι επώνυμοι, είχαν έναν κοινό: Ενώ έβλεπαν το τέλος, έμειναν. Κι έπεσαν. Και στα πληγωμένα, λογχισμένα, ματωμένα κορμιά τους, σμιλεύτηκε αυτό που λέμε ΗΡΩΙΚΗ ΗΘΙΚΗ . Άλλο ένα δώρο των Ελλήνων στους υπολοίπους.

Αυτοί οι “ωραίοι τρελοί” που έμειναν κι έπεσαν, ήταν το λιπαντικό που κινούσε, κινεί, και θα κινεί (η φύτρα πάντα θα βγάζει…) τα γρανάζια της Ιστορίας μας. Το λίπασμα που πάνω του άνθιζε το άνθος που λέμε ελευθερία.

Ωραίοι ως Έλληνες. Τρελοί ως Έλληνες. Συμπεριφορές ανεξήγητες, άντε άσκοπες, για τους “πολιτισμένους” του βορρά. Μη εξηγήσιμες στην λογική των καιρών μας, τώρα που τα μνημόνια μας πάνε για μνημόσυνα. Συμπεριφορές δυσνόητες στους νεοδωσίλογους, τους γερμανασφαλήτες, τους αμερικανολάγνους, τους ευρωμνημονιόπληκτους…

Υπέρ πατρίδος οι “ωραίοι τρελοί”, υπέρ παρτίδος οι μνημονιοφύλακες! Καθείς εφ’ ω ετάχθη….

“Ο κόσμος μας έλεγε τρελούς”, που θα’ λεγε και τώρα αν ζούσε ο μεγάλος Θοδωράκης. Όχι ο Πάγκαλος! Ο άλλος, κείνος που μιλάμε ακόμη ελληνικά εξ’ αιτίας του και δεν λέμε στο γιο μας “φάε να μεγαλώσεις, να πάς φαντάρος Μουσταφά!”

Όλοι τούτοι οι “ωραίοι τρελοί”, οι εξαίσιοι και μοναδικοί, μας κοιτούν, μέσα από τις γρίλιες του πιο ηρωικού μας χθες! Μέσα από σκονισμένα βιβλία, ξεθωριασμένες μα πάντα θεσπέσιες εικόνες, περικυκλωμένοι από χρώματα και αρώματα, οι “τοις κείνων ρήμασι” μας θωρούν. Και περιμένουν…

Έτσι κι αλλιώς, καμιά επανάσταση ίσαμε τώρα, δεν έγινε από “λογικούς”.

Ο τόπος τούτος αντέχει στους καιρούς της τρέλας, ακριβώς γιατί βγάζει “τρελούς”. Εραστές του άπιαστου και του ωραίου. Μονομάχους των Ιδεών και των Θυσιών.

Χίλιες, χίλιες κι αμέτρητες φορές με τους “τρελούς” μας Λεωνίδες, τους μικρούς και μεγάλους, τους γνωστούς και άγνωστους. Γιατί τις Θερμοπύλες, ακολούθησαν και πάντα ακολουθούν, οι Σαλαμίνες…

(*Ιστορικός, πρόεδρος ΕΛ.Κ.Ε.Δ.Α.)

πηγή:Τρελογιάννης

Με Ένα δολλάριο…Είναι αυτός που ζητά,ή είναι αυτός που προσφέρει την "Ευκαιρία" ;

Ακολουθήστε έναν άνθρωπο όπως αυτός επηρεάζει τις ζωές πολλών ανθρώπων, με μόλις ένα δολάριο, αποδεικνύοντας ότι δεν χρειάζονται πολλά για να αλλάξει η ζωή κάποιου.
Γράφτηκε και σκηνοθετήθηκε από τον Sharon Wright.



Βραβείο - Καλύτερης Ταινίας Μικρού Μήκους - Φεστιβάλ Κινηματογράφου Maryville.
Βραβείο Κοινού - Φεστιβάλ Κινηματογράφου Gateway.
Βραβείο Κοινού - Φεστιβάλ Κινηματογράφου Moonlight
Υποψηφιότητα για Best Female Filmmaker Award - Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Action On Film
Βραβείο Sirrocco - Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Action On Film
Υποψήφιο για Oscar ταινία του βωβού κινηματογράφου - BareBones Intl Film Festival

πηγή:Τρελογιάννης

Ο Δάσκαλος...

Με το τριαντάφυλλο στο βλέμμα... Ο Δάσκαλος μελετούσε το βιβλίο με πάθος. Υπήρχαν όντως πολλά στοιχεία. Ο συγγραφέας ως ιχνηλάτης είχε βρει σπάνια χειρόγραφα που επέτρεπαν την ταυτοποίηση των στιγμάτων που έκρυβαν τα τείχη. Κάθε σελίδα τον βοηθούσε να εισβάλει όλο και πιο βαθιά στον κόσμο των Ιπποτών. Πέρα από την κλασική εραλδική που του ήταν γνωστή εδώ και αιώνες, προσπαθούσε ν' αντλήσει νέες γνώσεις από την παλαιογραφία και τη νομισματική. Η πατρίδα του ήταν πλουσιότερη απ' ότι πίστευε η κοινωνία της λήθης...

και της αδιαφορίας. Ήταν βαθιά αγκυροβολημένη μέσα στο χρόνο για ν' αντέξει τις επιθέσεις της βαρβαρότητας. Αλλά ποιος το έβλεπε; Κοίταζαν όλοι ποιος κυριαρχούσε στα μέσα και ξεχνούσαν τις στρατηγικές λεπτομέρειες που καθοδηγούσαν τη σκέψη του στο μονοπάτι του φωτός. Γύριζαν γρήγορα οι σελίδες του βιβλίου του πάνω στο γραφείο του όπου υπήρχαν οι πένες, τα μελάνια, και το πορτραίτο με το τριαντάφυλλο. Το φως κάλυπτε όλη την επιφάνεια αλλά δεν επαρκούσε. Μόνο οι υπολογιστές ήταν ικανοί να κατανοήσουν τις σημειώσεις του. Σε αυτές, έβαζε τα νοητικά στρατηγικά σχήματα που θα έπρεπε ν' ακολουθήσουν οι μαθητές του για να υποστηρίξουν το έργο των Υπηρετών της Ανθρωπότητας. Ποιος πρόσεχε πια τα κεριά κι όμως αυτά ήταν οι μικροί φάροι των βιβλίων μας. Ο Δάσκαλος κοιτούσε προσεκτικά τα λατινικά κείμενα των επιγραφών για να διασταυρώσει τις γνώσεις του πάνω σ' ένα θέμα που τον έκαιγε. Το οθωμανικό πλαίσιο ήταν το ίδιο. Μόνο μερικοί Ιππότες έβλεπαν τον κίνδυνο και προετοίμαζαν τα τείχη. Οι κάτοικοι αδιαφορούσαν και προσπαθούσαν απλώς να επιβιώσουν ονομάζοντας αυτήν την πράξη, ζωή. Όμως η ζωή δεν είχε σχέση με αυτό. Το είχε ανακαλύψει ένα κλαδί εδώ και αιώνες. Και τώρα προσπαθούσε η βελανιδιά να προστατεύσει όχι μόνο το αίμα του Χριστού αλλά και το σώμα του από τη βάρβαρη επίθεση. Το βιβλίο περιέγραφε όλο το σκηνικό. Κάθε λεπτομέρεια ήταν χρήσιμη για τη μάχη που θα γινόταν. Κοίταξε το πορτραίτο. Το τριαντάφυλλο του χαμογελούσε όπως πάντα. Αυτό του έδινε κουράγιο για να συνεχίσει παρά την κούραση και το σκοτάδι. Πήρε και πάλι την γυάλινη την πένα και άρχισε να γράφει αναλυτικά το σύστημα της αντεπίθεσης κάνοντας χρήση της πλάγιας σκέψης, όπως είχε μάθει στα κονταροχτυπήματα των άλλων αιώνων κι ένιωθε το βάρος της αόρατης πανοπλίας του.

Η μουσική και το χαμόγελο...Έπρεπε να την πιστέψεις για ν' ακούσεις εκείνη τη μουσική που ερχόταν από τα βάθη του χρόνου για να μας αγγίξει. Αυτό σκέφτηκε ο Δάσκαλος μπροστά στο χαμόγελο του πορτραίτου. Το τέρας είχε την πεντάμορφη στο μυαλό του κι αν αυτό δεν άλλαζε τίποτα, δεν θα άλλαζε γι' αυτό. Το χρώμα του αοράτου ήταν πάνω στις σελίδες που μελετούσε. Οι αιώνες είχαν περάσει αλλά είχε πάντα την ίδια αγάπη για το τριαντάφυλλό του. Αυτό του έδινε τη δύναμη να παλέψει ενάντια στη βαρβαρότητα. Ήταν το στίγμα του από τότε. Όταν η διασταύρωση της βελανιδιάς και της ελιάς ανακάλυψε το τριαντάφυλλο… Ποτέ δεν φοβήθηκε τα αγκάθια. Πάντα τα έβλεπε σαν μια προσπάθεια άμυνας. Χαιρόταν που είχε αγκάθια το λουλούδι του. Η μουσική έλεγε το ίδιο. Την είχαν ακούσει μαζί σε μια στιγμή μοιρασιάς για να μη χαθεί. Την έδεσαν πάνω στη σχέση τους για να είναι σίγουροι και οι δύο ότι δεν θα ξεχνούσαν να πιστέψουν σε αυτή αφού έλεγε την αλήθεια για το παρελθόν. Άκουγαν το παρελθόν κι έβλεπαν το μέλλον την ώρα που ζούσαν το παρόν. Άρχισε να γράφει για να καταγράψει τη σχέση τους τις σκέψεις του για να ξέρει κι αυτή τα αισθήματά του ακόμα και τη νύχτα πριν δώσει τη μάχη για το απέραντο γαλάζιο. Αυτή η μουσική ήταν ένα χάδι πάνω στην πληγή για να μετατραπεί ο πόνος του βέλους σε ανάγκη ζωής, ο ένας για τον άλλον. Είχαν το ίδιο κόκκινο. Ακόμα κι αν ο ένας ήταν ο κορμός κι ο άλλος τα πέταλα. Όμως και οι δύο μαζί, ήταν ένα βιβλίο, από δέντρο και λουλούδια. Ήταν κάθε μέρα μια νέα σελίδα κι εκείνος πάντα εκείνο το δερμάτινο εξώφυλλο που την προστάτευε. Ναι, αυτό έλεγε και η μουσική τους. Αλλά ποιος θα την άκουγε για να καταλάβει την αγάπη τους; Δεν είχε σημασία θα την έλεγαν στα παιδιά τους, την κατάλληλη ώρα για να καταλάβουν τα δεινά που πέρασαν το τριαντάφυλλο και ο ιππότης για να σταθούν μαζί μέσα στη θύελλα σ' εκείνο το νησί που χωρούσε μόνο και μόνο ένα κάστρο. Μέσα στη νύχτα έλαμπαν τα βλέμματά τους, διότι ήταν το παρελθόν και το μέλλον μαζί. Δύο φώτα, που φωτίζουν το ένα το άλλο. Αυτό έλεγε λοιπόν η μουσική και αυτό έγραφε ο Δάσκαλος εκείνο το παράξενο βράδυ πριν τη μάχη.

Ο νέος πίνακας... Ο Δάσκαλος ήθελε να γράψει τη συνέχεια αλλά δίστασε για μια στιγμή. Κοίταξε την πένα του. Δεν ήταν το κατάλληλο εργαλείο εκείνη την ώρα. Έψαξε τα πινέλα του και τα σωληνάρια. Δεν ήταν πια στο γραφείο του. Εκείνη του τα είχε ζητήσει. Πήγε λοιπόν στο εργαστήρι του και τότε θυμήθηκε το τριαντάφυλλο της Ρόδου. Το είχε δει δίπλα από την πύλη της γλώσσας του στα τείχη της Παλιάς Πόλης. Ένιωσε το βάρος του με το μέταλλο της αναπαράστασης. Λες και ήταν ένα κομμάτι της πανοπλίας του. Αυτό δεν είχε γίνει με τη πάροδο του χρόνου. Ναι, αυτή ήταν η αλήθεια. Το πήρε λοιπόν μαζί του. Έτσι θα ζωγράφιζε το δώρο της αγαπημένης του. Στο εργαστήριο κοίταξε τα χρώματα. Για το φόντο επέλεξε το πράσινο της ελιάς και του κοβάλτιου. Ήθελε όμως και το μπλε εκείνο που πήρε το όνομα του από την Τουρκία, για να μη ξεχάσει τη μάχη αλλά και αυτό του απέραντου γαλάζιου. Το προσχέδιο τηρούσε με το κάρβουνο τις καμπύλες του ρόδου. Ήταν σαν να την είχε δίπλα του. Σίγουρα θα του έλεγε να βάλει και φύλλα ακόμα και αν ήταν αυτό το μοντέλο. Χαμογέλασε και έπιασε με πάθος το πινέλο με τις τέλειες διαστάσεις. Το τριαντάφυλλο δεν ήταν πια μόνο του. Οι καμπύλες του φόντου υποστήριζαν τις δικές του ακόμα και αν δεν είχαν ακόμα τα κόκκινά της. Ο Δάσκαλος δεν σταμάτησε ούτε στιγμή. Δεν ήθελε να τον περιμένει, ήταν θέμα αρχής μεταξύ τους. Γρήγορα τελείωσε λοιπόν το πράσινο και το γαλάζιο. Τότε μόνο έπιασε το έντονο κόκκινο για να σκαλίσει με τη χρωματική του μάζα τις γεωδαισιακές των πετάλων. Ελαχιστοποιημένες επιφάνειες της ομορφιάς. Το κόκκινο που επέλεξε δεν ήταν τυχαίο. Η προέλευση ήταν από ανατολή και το όνομα του ήταν από ένα έντομο που ζούσε στη βελανιδιά. Το εκαρλάτ ήταν από την αρχή ακριβό και της ταίριαζε ακόμα και αν θα του έκανε παρατήρηση. Σκέφτηκε το πορτραίτο της και το χαμόγελο της διαδόθηκε στον πίνακα. Πρόσεξε και στα ενδιάμεσα φύλλα το κόκκινο της Ινδίας. Έτσι τελείωσε τις αποχρώσεις του ερυθρού. Το κοίταξε από πιο μακριά κι αποφάσισε να του δώσει όγκο με το μαύρο του ελεφαντοδόντου. Έτσι και έγινε. Το τριαντάφυλλο του Δάσκαλου ήταν έτοιμο. Το ίδιο και το μήνυμα. Πήρε ξανά στο χέρι του το μέταλλο του ρόδου. Κι έπιασε ασυναίσθητα τον ώμο του. Εκεί ήταν η θέση του από εκείνη την ώρα που το πήρε μαζί του στη μάχη. Το φίλησε και έκλεισε τα μάτια του.

Το άρωμα του ρόδου... Όσο είχε τα μάτια του κλειστά, ο Δάσκαλος μύριζε το άρωμα του ρόδου, το νυχτερινό της φόρεμα, αφού είχε παλέψει και κερδίσει την παράξενη πολιορκία. Ένιωθε πάνω του εκείνη τη γωνιά κρυμμένη στην άκρη του λαιμού και του ώμου σαν να ήταν κοντά του. Και αυτή η ιδέα τον ανακούφισε. Ήταν μια άλλη αίσθηση μετά από την μνήμη. Κι αυτή κυλούσε αργά πάνω στο σώμα του. Ήταν ένα αόρατο χάδι που το είχε τόσο ανάγκη. Άνοιξε τα μάτια του. Το πορτραίτο ήταν στη θέση του. Τίποτα δεν είχε αλλάξει απλώς η νύχτα είχε πέσει πάνω στους ανθρώπους με όλο της το βάρος και μόνο μερικά κεριά αντιστέκονταν ακόμα. Έπρεπε να κρατήσει μέχρι την αυγή για να προλάβει τον ήλιο της δικαιοσύνης. Με το άρωμά της άρχισε ένα ακίνητο ταξίδι μέσα στις μνήμες που δεν ήθελαν να γίνουν αναμνήσεις. Ήταν τόσο ζωντανές. Δεν είχε ανάγκη τη φαντασία του. Απλώς την ακολουθούσε δίχως να κάνει ιδιαίτερες προσπάθειες. Το άρωμα ήταν ένα φωτεινό μονοπάτι κι αυτό. Θυμήθηκε όταν έγραφε ένα άλλο σημαντικό κείμενο για την έρευνά του κι εκείνη είχε έρθει πάνω από τον ώμο του για να του αφήσει ένα τρυφερό φιλί στον σβέρκο. Τότε είχε μυρίσει το ίδιο άρωμα μόνο και μόνο που είχε σκύψει. Είχε το βάρος ενός τριαντάφυλλου με τα πέταλά του. Άνοιξε το τετράδιό του. Δεν έπρεπε να μην αφήσει ίχνος για εκείνη τη στιγμή. Ήταν η αλληλογραφία του μέσω του έργου. Μόνο έτσι μπορούσε να την αγγίξει και σε μεγάλη απόσταση πριν επιστρέψει από το αγαπημένο της νησί. Η ιπποσύνη είχε τα καθήκοντά της. Ο Δάσκαλος το ήξερε εδώ και αιώνες. Λες και κάποιος να το είχε γράψει με το σπαθί του στη μνήμη. Η γαλαζοαίματη βελανιδιά δεν είχε ξεχάσει τίποτα. Κάθε στιγμή του παρελθόντος ήταν ο μοναδικός της πλούτος. Μόνο έτσι είχε αντέξει μέχρι να επιστρέψει και ο Δάσκαλος. Τουλάχιστον εκεί που ήταν ήξερε ότι δεν κινδύνευε από τις βάρβαρες επιθέσεις. Σημείωσε έναν κώδικα για να καρφώσει το γεγονός στη μνήμη του και άρχισε την αναφορά του. Αυτό περίμενε το τριαντάφυλλό του. Τίποτα άλλο. Το ήθελε ζωντανό ακόμα και ανάμεσα στους νεκρούς. Με αυτήν άντεξε τα πάντα ακόμα και τις γενοκτονίες που τον πλήγωναν τόσο πολύ. Εκείνη ήταν η ανθρωπιά του με την ομορφιά του ρόδου. Αυτό έλεγε το άρωμά της και αυτό άκουσε όταν το μύρισε και πάλι κοντά του.

Γλυκά ροδοπέταλα... Είχε μέρες να φάει ο Δάσκαλος. Τον είχε απορροφήσει το έργο του. Και όταν σήκωσε το κεφάλι του, βλέποντας το πορτρέτο της, θυμήθηκε τα γλυκά ροδοπέταλα, που του είχε αφήσει... Τον ήξερε... Και μόνο αυτά θα δεχόταν να φάει και να διακόψει την εργασία του. Όταν έλειπε δεν πρόσεχε τον εαυτό του γιατί όταν ήταν μαζί του τον πρόσεχε εκείνη... Τα ροδοπέταλα ήταν πεντάμορφα... ένιωσε ότι είχε αφήσει τον εαυτό της για να τον προσέχει. Πήρε ένα μόνο ροδοπέταλο και το έβαλε στο στόμα σαν να ήταν ιερό. Δεν το δάγκωσε. Το άφησε απλώς να φυλίσει τη γλώσσα του. Την είχε μέσα του. Αυτό ήθελε λοιπόν... Να την σκέφτεται με τις πέντε αισθήσεις του. Ήταν ο μόνος τρόπος για να την γευτεί ολικά. Αυτό το τίποτα που είναι το παν. Το πέταλο κάλπαζε μέσα στο στόμα του για να του θυμίσει τον τοξότη, το σύμβολο της. Γι'αυτό ήταν ικανή να τον προστατέψει και στις πιο δύσκολες στιγμές όπως το είχε αποδείξει και στην Κύπρο με τις κονταρομαχίες. Είχε τη γεύση της στον ουρανίσκο σαν να έδεναν και πάλι το γαλάζιο με το ερυθρό. Ήταν λοιπόν συνεχώς μαζί του ακόμα και όταν ταξίδευε μακρυά του. Έτσι δεν την ένιωθε και αυτός όταν βρισκόταν σε αποστολή σε όλα τα μέρη της Ευρώπης. Ναι έτσι ήταν. Ήταν ένα νέο μάθημα που του είχε δώσει. Έτσι παρέμενε σεμνός ο υπηρέτης της ανθρωπότητας διότι μάθαινε από το μέλλον του. Το ροδοπέταλο έφτασε στο λαιμό του. Το κατάπιε δίχως να διστάσει. Μόνο έτσι θα την ένιωθε εντελώς μαζί του. Δεν πεινούσε πια. Μόνο αυτήν ήθελε. Έτσι ο θρύλος του ιππότη με το τριαντάφυλλο επαναλαμβανόταν εδώ και αιώνες. Έπρεπε λοιπόν να πάνε μαζί στη Ρόδο. Ήξερε ότι δεν έχει πάει ποτέ της σε αυτό το νησί. Τουλάχιστον δεν το θυμόταν. Ενώ εκείνος ήξερε ήδη που θα έμεναν τη νύχτα για να πάρουν εκδίκηση τα όνειρα και να γίνουν τα οράματα πραγματικότητα. Εκεί στο δρόμο των Ιπποτών που πέρασε τόσες φορές θα την έφερνε μαζί του για να δει τις πέτρες που δεν ξέχασαν τις πολιορκίες, υπήρχε ένα στενό με δυο στροφές. Εκεί θα την πήγαινε για να θυμηθεί πως ήταν μαζί πριν από μερικούς αιώνες όταν τον έσωσε από τη θανάσιμη πληγή με το αίμα της. Εκεί θα της έλεγε τις λέξεις που είχε γράψει για να ζήσουν μαζί και να παραδώσουν στην ανθρωπότητα τους επόμενους ανθρώπους. Εκεί θα γινόταν η νέα διακλάδωση.
Νίκος Λυγερός

Υπουργείον διά βού(ν) μάθησης: Το ....σώβρακο του Άη Βασίλη

Νεοταξικές μαγαρισιές (στα σχολικά βιβλία) για τη γιορτή των Χριστουγέννων

(πρωτότυπος τίτλος του άρθρου)

«Θα βγουν πράγματα από τα σχολεία που ο νους σας δεν φαντάζεται»
άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός.

Έλεγε ο γέροντας Παϊσιος ο Αγιορείτης, ο οσιακής μνήμης αθλητής του Χριστού: «Σου φτιάχνω μια εξαιρετική, πεντανόστιμη ομελέτα, αλλά ρίχνω και μια κουτσουλιά μέσα. Την τρως; Δεν την τρως, έχει μαγαριστεί ολόκληρη».

Η αγία μας Εκκλησία, διά στόματος των Αγιορειτών Πατέρων, όταν ο αυτοκράτωρ Μιχαήλ Η’ ο Παλαιολόγος, επιζητούσε ένωση – υποταγή της Ορθοδοξίας στην παναίρεση του Παπισμού, «κανοναρχεί»:

«Ο της υγιούς πίστεως και το βραχύ ανατρέπων το παν λυμαίνεται».
Μια «μικρή» υποχώρηση, μια ελάχιστη κηλίδα, ανατρέπει όλη την πίστη.

Γιατί τα γράφω αυτά;

Χριστούγεννα έρχονται σε λίγες μέρες.

Στα σχολεία ετοιμαζόμαστε. Η γιορτή, τα κάλαντα, τα ποιήματα.

Προσμένουμε, δάσκαλοι και μαθητές, την συγκινητικότατη γιορτούλα μας.

Υπάρχει, όμως, η παραφωνία, ο σπίλος, η «κουτσουλιά»: Τα βιβλία της «γλώσσας», αυτά τα περιοδικά ποικίλης – ανόητης ύλης, που μας φόρτωσαν οι νεογραικύλοι.

Πέρυσι έγραψα για τις πομπές και τις παραλυσίες των βιβλίων της Ε’ Δημοτικού. Την κακόψυχη μάγισσα «Φρικαντέλα» που μισούσε τα κάλαντα και αποκαλεί «σκουπιδόπαιδα» τα παιδιά που πήγαν να της τα ψάλλουν, για τις συνταγές μαγειρικής, που προτείνει το άθλιο βιβλίο, αντί για την γιορτή και γενικά όλες τις νεοταξικές μαγαρισιές, που ένα μόνο πράγμα θέλουν να κρύψουν από τα Ελληνάκια: ότι τα Χριστούγεννα γιορτάζουμε την γέννηση του Χριστού, «σήμερον» και εις τους αιώνας των αιώνων.

Φέτος ήθελα να γράψω για τα Χριστούγεννα, αναφερόμενος, κυρίως, σ’ αυτά τα χαζοχαρούμενα ιδεολογήματα περί γιορτής της ειρήνης ή της οικογένειας. Και ως γνωστόν, τα Χριστούγεννα καθιερώθηκαν σαν γιορτή της οικογένειας, μετά την διάλυσή της στην παραζαλισμένη Δύση, ενώ σαν γιορτή της ειρήνης ούτε ως κακόγουστο αστείο δεν στέκει.

Δεν έχουν το Θεό τους οι μακελλάρηδες της οικουμένης…

Τις ημέρες αυτές μου φέρνει μια δασκάλα, συνάδελφος, το βιβλίο γλώσσας της Δ’ Δημοτικού. Διαβάζω την 8η ενότητα . Τίτλος: «Χριστός γεννάται».

Πρώτο κείμενο: «η νύχτα της γεννήσεως», ποίημα του Δροσίνη. Από κάτω η εικόνα της γέννησης, η οποία είναι «λεπτομέρεια επιτραχηλίου, δώρου του Γρηγορίου Βελλά εκ Μελενίκου, στην Ιερά Μεγίστη Μονή Βατοπεδίου Αγίου Όρους, 2 Μαρτίου 1813». Εξαιρετικά όλα.

Δεύτερο κείμενο: «Χριστουγεννιάτικα κάλαντα Κύπρου». Κι εδώ άριστη η επιλογή.

Στην επόμενη σελίδα (50) το «επίπεδο πέφτει». Παραπομπή στην εφ. «ΤΟ ΒΗΜΑ», ένα κείμενο για τις χριστουγεννιάτικες κάρτες και την ιστορία τους στη Δύση. Τέλος πάντων, μπήκαν στη ζωή μας. Παροτρύνονται οι μαθητές να φτιάξουν κάρτες.

Στο επόμενο κείμενο, «πέφτει η κουτσουλιά», τα λύματα που λυμαίνονται την «υγιά πίστη». Τίτλος του κειμένου: «Η μπουγάδα του Αϊ-Βασίλη». Προσοχή στα κουτοπόνηρα ή πονηρά μηνύματα του αθλιουργήματος.

Διαβάζω: «Σήμερα ο Αϊ-Βασίλης ξυπνά απ’ τα χαράματα. Έξι μόνο μέρες μένουν ως την παραμονή της Πρωτοχρονιάς κι ένα σωρό δουλειές τον περιμένουν».
Μεταξύ των εργασιών που «τον περιμένουν» και η μπουγάδα».

Παρατήρηση πρώτη: Έξι μέρες πριν από την παραμονή της Πρωτοχρονιάς είναι τα Χριστούγεννα. Τότε θα κάνει τις δουλειές του και θα βάλει μπουγάδα; Βάζει μπουγάδα.

Διαβάζω από το βιβλίο γλώσσας Δ’ Δημοτικού, τεύχος β’, σελίδα 52: «Μετά από λίγο βγαίνει στην αυλή, ν’ απλώσει την μπουγάδα του. Πρώτα κρεμάει τις κάλτσες του, ύστερα τη φανέλα του, το μακρύ του σώβρακο, το σκούφο του, το πουκάμισο και τελευταία το σακάκι και το παντελόνι του».
Έτσι ακριβώς: «κρεμάει ο Αϊ-Βασίλης το μακρύ του σώβρακο». (Τι γράφουμε! ο άγιος να μας συγχωρέσει).
Οι αφόρητες αυτές σαχλότητες προφανώς γράφονται για το περίεργο αυτό ξωτικό, το ευτραφές και γαστρίμαργο, που διαφημίζει το αμερικάνικο… ψυκτικό. Το κείμενο όμως αναφέρεται σε παιδιά βαπτισμένα, «τέκνα» της Ορθόδοξης Εκκλησίας, της οποίας σέμνωμα και καύχημα είναι ο ουρανοφάντωρ άγιος Βασίλειος και όχι σε Αμερικανάκια που περιμένουν την δωρογεμή κάλτσα του «εξέρυθρου οινόφλυγος» σαντακλάους.

Είναι δυνατόν να αναφέρονται με τέτοιες δυσφημιστικές και υβριστικές φράσεις τα σχολικά βιβλία, για τον ασκητικότατο και φιλανθρωπότατο άγιο της Εκκλησίας μας; Τον άγιο, που όπως μαρτυρεί ο επιστήθιος φίλος του, Γρηγόριος ο Θεολόγος, λόγω της κοσμοσυρροής των ευεργετηθέντων, κατά το «ξόδι» του, ποδοπατήθηκαν άνθρωποι; Τίποτε δεν σέβονται πια οι κηφήνες της κακοηθείας και της ακολασίας; Πώς τα παιδιά θα μάθουν να σέβονται όσια και ιερά, όταν χλευάζονται με τέτοιες χυδαίες ευτραπελίες οι άγιοι της Ορθοδοξίας;

Ο γέροντας της Καισαρείας, αυτό ακριβώς που γίνεται σήμερα στο σχολείο, συμβουλεύει να αποφεύγουμε: Την προβολή σ’ αυτήν την ηλικία, την «εύπλαστον», βλαβερών διηγήσεων και νοσηρών προτύπων. Γράφει ο ταπεινός Ιεράρχης: «Εύπλαστον ουν έτι ούσαν και απαλήν την ψυχήν και ως κηρός εύεικτον, ταις των επιβαλλομένων μορφαίς ραδίως εκτυπουμένη, προς πάσαν αγαθών άσκησιν ευθύς και εξ αρχής ενάγεσθαι χρη…». («Όροι κατά πλάτος», ΕΠΕ 8, 258).

Δηλαδή, «η ψυχή πρέπει να οδηγείται στην άσκηση κάθε αγαθού έργου από τα πρώτα βήματα της ζωής του ανθρώπου, οπότε είναι ακόμη εύπλαστη και απαλή σαν το κερί και εύκολα διαμορφώνεται σύμφωνα με τις μορφές και τα σχήματα, που παρουσιάζονται σ’ αυτή από τους πνευματικούς οδηγούς της».
Και τώρα αυτόν τον άγιο, που ανάλωσε τη ζωή του παιδαγωγώντας την νεότητα, τον βάζουμε εμείς τα απολειφάδια του Γένους, να πλένει χριστουγεννιάτικα το σώβρακό του.

Δεν γέννησε αυτός ο τόπος Παπαδιαμάντη, Κόντογλου, Καρκαβίτσα, Παπαντωνίου, οι οποίοι έγραψαν αριστουργήματα για την του Χριστού θείαν γέννησιν ή για τον Αη- Βασίλη (όπως το θεσπέσιο κείμενο του Κόντογλου «ο Γιάννης ο Βλογημένος» το οποίο εκπαραθυρώθηκε από τα βιβλία). Όχι. Αυτοί έχουν το «κουσούρι» να είναι Ορθόδοξοι Έλληνες, ιδιότητα επικίνδυνη, σκοταδιστική….

Κατά τα άλλα «υπουργείο Παιδείας και διά βίου μάθησης». (Αυτό το πομπώδες ευφυολόγημα «διά βίου» - κέλυφος έρημο εννοίας – η δεύτερη λέξη του, περιέχει «ιώτα εν» περιττό. Αν τιτλοφορούνταν «διά βου(ν)» μάθηση θα ήταν σαφεστέρα η διατύπωσις... ).

Λασπόνερα και ασέβειες στα σχολικά βιβλία, που θολώνουν τον νου. (Στο τέλος της ενότητας, για να επανέλθουμε στο βιβλίο της Δ’Δημοτικού, παρατίθεται - τι άλλο - συνταγή για την παρασκευή βασιλόπιτας. Η όποια παιδευτική αξία των δύο πρώτων καλών κειμένων εξουδετερώνεται από τα νεοεποχήτικα που έπονται).

Και όταν θολώνει ο νους και μας βρίσκει το κακό, παροτρύνει ο Ελύτης, να μνημονεύουμε Διονύσιο Σολωμό και Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη.

Γράφει ο άγιος των γραμμάτων μας: «Να παύσει η συστηματική περιφρόνησις της θρησκείας εκ μέρους πολιτικών ανδρών, επιστημόνων, λογίων, δημοσιογράφων και άλλων. Η λεγομένη ανωτέρα τάξις να συμμορφωθεί με τα έθιμα της χώρας… Να γίνει προστάτις των πατρίων, και όχι διώκτρια. Να ασπασθεί και να εγκολπωθεί τας εθνικάς παραδόσεις. Να μην περιφρονεί αναφανδόν ό,τι παλαιόν, ό,τι εγχώριον, ό,τι ελληνικόν. Να καταπολεμηθεί ο ξενισμός, ο πιθηκισμός, ο φραγκισμός. Να μην νοθεύονται τα θρησκευτικά και τα οικογενειακά έθιμα… Να μην χάσκωμεν προς τα ξένα…».

Πού να ‘βλεπε ο γέροντας του Γένους τα σημερινά μασκαριλίκια της Παιδείας μας. Δεν θα έγραφε για «συστηματική περιφρόνησιν της θρησκείας», αλλά για διωγμό και διαπόμπευση της πίστης.

Νατσιός Δημήτρης- δάσκαλος - Κιλκίς

πηγή:iereasanatolikisekklisias.

Γίνονται ακόμα θαύματα στην Ελλάδα;

Το θαύμα του 4θέσιου δημοτικού στον Φουρφουρά Ρεθύμνου

Πως ένα δάσκαλος που μετατίθεται σε ένα χωριό του Ρεθύμνου, καταφέρνει να μεταμορφώσει ένα εγκαταλελειμμένο κτίριο σε σχολείο του μέλλοντος. Διαβάστε την υπέροχη ιστορία του Άγγελου Πατσιά

"Υπάρχει πάντα στην παιδική μας ηλικία μια στιγμή που ανοίγει μια πόρτα και μπαίνει το μέλλον."

Graham Green, Βρετανός συγγραφέας

"Όποιος μεγάλωσε στη φυλακή, τη φυλακή θυμάται. Όποιος μεγάλωσε στο παλάτι, το παλάτι θυμάται.

Ινδική παροιμία

Σε κάθε σχολείο ανάμεσα στους δέκα-είκοσι δασκάλους υπάρχει και ένας που ξεχωρίζει. Ένας δάσκαλος που τον θυμόμαστε για χρόνια μετά, μέχρι τα γεράματα μας, με αγάπη και αληθινή συγκίνηση. Ένας δάσκαλος που κατάφερε να τρυπώσει στο άβατο της παιδικής μας ψυχής και έφερε ένα εντελώς νέο φως. Και χάρη σ' αυτό το "Δεύτε λάβετε φως" - φως μικρού κεριού ή ολόλαμπρου ήλιου δεν έχει σημασία - μέσα στην κυνικότητα και στην αδιάφορη καθημερινότητα του ενήλικα, που μοιραία όλοι μεταμορφωθήκαμε, διασώζεται και αχνοφέγγει ακόμα ό,τι καλό διαθέτουμε εντός μας.

Σε ένα μικρό χωριό του ορεινού Ρεθύμνου, τον Φουρφουρά, οι γιοί και οι κόρες των 560 μόλις κατοίκων του δέχτηκαν την ευεργεσία μιας αναπάντεχης τύχης. Χωρίς να το ξέρει, κάποιος βαριεστημένος δημόσιος υπάλληλος του υπουργείου Παιδείας σφράγισε πριν από λίγα χρόνια τον διορισμό στο χωρίο τους ενός τέτοιου ξεχωριστού δασκάλου, του Άγγελου Πατσιά.

Ο νεαρός δάσκαλος δεν είδε αυτόν τον διορισμό του στην άκρη του πουθενά σαν μια καταναγκαστική προσγείωση, σαν δυσάρεστο πάρεργο εν όψει μιας ευνοϊκότερης μετάθεσης ή σαν μια ευκαιρία για ατελείωτη ραστώνη.

Αντιθέτως! Διέθεσε και διαθέτει μέχρι σήμερα ό,τι φωτεινότερο κρύβει η ψυχή του. Μακριά από κάθε λογική κέρδους - βλέπε αντιπαροχή υπό την μορφή μισθού, προσωπικής προβολής και ό,τι παρόμοιο σκεφθεί ο κακοπροαίρετος νους μας - άνοιξε στους ολιγάριθμους μαθητές του την αυλαία ενός εντελώς καινούργιου κόσμου, χαρίζοντας τους την σπάνια ευκαιρία να γίνουν καλύτεροι άνθρωποι.

Στην άκρη το "εβδομαδιαίο πρόγραμμα"

Και τι δεν έκανε ο ευφάνταστος αυτός δάσκαλος! Και πρώτα από όλα έγκαιρα πήρε την ορθή και γενναία απόφαση να αποδράσει από τα ασφυκτικά όρια του γραφειοκρατικού «Εβδομαδιαίου Προγράμματος» που ορίζει το Υπουργείο Παιδείας. Στο δικό του σχολείο αποφάσισε πως κράτος και εξουσία θα είχαν οι ανάγκες και οι νόμοι της παιδικής ηλικίας και όχι το στενάχωρο πλαίσιο του νομοθέτη. Έβαλε τα τυχερά Φουρφουργιανάκια στις φτερούγες του και ξεκίνησαν όλοι μαζί την πτήση τους προς τον ευαίσθητο ουρανό της Φαντασίας – ή προς τον φανταστικό ουρανό της Ευαισθησίας, αν προτιμάτε.

Μέσα στα λίγα χρόνια που ο Άγγελος Πατσιάς είναι δάσκαλος στο 4θέσιο Δημοτικό σχολείο Φουρφουρά πραγματοποίησε ένα μικρό θαύμα.

Δεν στάθηκε στις ανεπάρκειες της ελληνικού κράτους, αγνόησε τις αβελτηρίες της δημόσιας παιδείας, υπερπήδησε κάθε βολική δικαιολογία προκειμένου να αρκεστεί στο νόμο της ήσσονος προσπάθειας. Οργάνωσε το παλιό σχολείο του χωριού, μεταμορφώνοντας το από ένα εγκαταλειμμένο οίκημα σε σχολείο του 21ου αιώνα. «Σχολείο της φύσης και των χρωμάτων» το ονόμασε και βάλθηκε να το φτιάξει.

Ζωγράφισε φωτεινούς και έγχρωμους τους τοίχους, πλούτισε την βιβλιοθήκη του, έφερε υπολογιστές. Μα πάνω από όλα αποφάσισε να μάθει στα παιδιά αληθινά "γράμματα", παναπεί να ξυπνήσει εντός τους τον αχόρταγο προσανατολισμό προς το Καλό και το Ωραίο.

Γι' αυτό και βάλθηκε να μάθει τα παιδιά να τραγουδούν, να νοιώθουν την ποίηση, να παίζουν θέατρο, να χορεύουν - μέχρι και "μάχη χορευτικών συγκροτημάτων" διοργάνωσε ο αθεόφοβος! Οργάνωσε τους μικρούς του μαθητές για καλλιεργούν μποστάνια και να φτιάξουν το δικό τους κοτέτσι. Κατόπιν τους έμαθε να πουλάνε την παραγωγή τους - αυγά, καρπούζια και λαχανικά - προκειμένου να εξασφαλίσουν χρήματα για τα έξοδα του σχολείου. Κανονικό πρότυπο αυτοδιαχείρισης δηλαδή.

Διαβάζω στο Διαδίκτυο την άποψη του για την εκπαίδευση.

"Η εκπαίδευση", λέει ο Άγγελος Πατσιάς, "κρύβεται στα απλά πράγματα. Εγώ αυτό που έκανα είναι να πειραματίζομαι". Και συνεχίζει: "Δεν θέλει φόβο στον πειραματισμό και μάλλον αυτό είναι το πιο σημαντικό. Πάντα όμως να έχουμε ως γνώμονα ότι τα παιδιά δεν θα ζημιωθούν από τους πειραματισμούς. Λάθη θα γίνουν, τα παιδιά δείχνουν κατανόηση. Ο δάσκαλος δεν είναι θεός. Είναι κάτι το οποίο κινείται ανάμεσά τους πολλές ώρες την ημέρα και ο ένας μαθαίνει από τον άλλο".

Τέλος, μεταξύ των πολλών άλλων, o Άγγελος Πατσιάς δημιούργησε, κλέβοντας ώρα από τον "εξωσχολικό" του χρόνο, μια διαδικτυακή εκπαιδευτική τηλεόραση για τα παιδιά. Την Φουρφουρά Web TV!

πηγή:news247

Αθηναίοι και Γκραβαρίτες

«Όσoι το χάλκεον χέρι
βαρύ του φόβου αισθάνονται
ζυγό, δουλείας ας έχωσι
θέλει αρετήν και τόλμην η ελευθερία»

Ανδρέας Κάλβος «εις Σάμον»

Δημήτρης Νατσιός

«Ένα νέο είδος ανθρώπου έχει αναδυθεί τον τελευταίο καιρό: ο μορφωμένος βάρβαρος-που έχει σπουδάσει είκοσι χρόνια, έχει αποκατασταθεί θαυμάσια επαγγελματικά, αλλά δεν έχειδιαβάσει τίποτα, δεν ξέρει ιστορία και αγνοεί οτιδήποτε βρίσκεται εκτός της ειδικότητάς του... Μερικοί τυχαίνει να είναι και δάσκαλοι. Δεν διαβάζουν τίποτε εκτός από τα βιβλία που πρέπει να διδάξουν (σ.σ. αμφίβολο κι αυτό). Δεν έχουν νιώσει ποτέ την απόλαυση της ανάγνωσης και δεν μπορούν να μεταγγίσουν ενθουσιασμό, για να μην πω αγάπη για το αντικείμενό τους».

(Το κείμενο είναι της Βρετανίδας Ντόρις Λέσινγκ και περιέχεται στο βιβλίο «ο Αντιχριστιανισμός», του Σωτήρη Γουελά, εκδ. «Αρμός», σελ. 34-35).

Για να σωθεί η Ελλάδα σε τούτους τους καιρούς τους ύστατους, οφείλουμε, χρωστάμε όλοι μας, να αναλογισθούμε εκείνον τον χαριτωμένο αρχαίο λόγο: «πη παρέβην; τι δ’ έρεξα; τι μοι δέον ουκ ετελέσθη;». Ή να σοβαρετούμε επιτέλους και να ξεκινήσουμε την αυτομεμψία «μη τα αλλότρια αλλά τα οικεία πολυπραγμανώμεν κακά» ας μην ασχολούμαστε με τα ξένα σφάλματα, αλλά με τα δικά μας, μας κανοναρχεί ο ιερός Χρυσόστομος («εις ασάφειαν», ομιλ. Β’, ΕΠΕ 1,380).

Όλοι μας μυκτηρίζουμε και αναθεματίζουμε τον κομματικό συρφετό, τους χαμόσυρτους δημοπίθηκους που, «οικεία βουλήσει», μας τυραννούν. Όμως «άφετε τους νεκρούς...». Προπαντός εμείς οι δάσκαλοι, όλων των εκπαιδευτικών βαθμίδων, βαρυνόμαστε με πολλές αμαρτίες και αστοχίες.

Η μεταπολίτευση και κυρίως η φρικιαστική δεκαετία του ’80 στάθηκε η απαρχή της έκπτωσης του υψηλού αξιώματος του δασκάλου, του «ιερουργού της παιδείας», όπως ωραία τον ονομάζει ο Παλαμάς. Τι σημαίνει κατ’ αρχάς δάσκαλος. Βουτώ στο χρυσοφόρο πέλαγος της Ρωμηοσύνης και ανασύρω ένα πολύτιμο πετράδι. Του Μεγάλου Βασιλείου. Ο δάσκαλος πρέπει να είναι «αρχέτυπον βίου, νόμος έμψυχος και κανών αρετής». Ας αναλογιστούμε όλοι, οι διάκονοι της Παιδείας, ποιά από τις τρεις αυτές προϋποθέσεις τηρούμε; Αδαμάντινη βάση της παιδαγωγικής του Γένους μας ήταν το να διδάσκει κανείς «έργω και λόγω και ουχί μόνον λόγω».

Μας κατέφθασαν όμως από το πνευματικό οστεοφυλάκιο της Δύσης οι καταστρεπτικοί «μονοφυσιτισμοί», αποσυνδέθηκε η πράξη από την θεωρία, το ευαγγελικό «ο ποιήσας και διδάξας» μπαζώθηκε από τους δόλιους ψευτοανθρωπισμούς. Και μπήκαν μες στις τάξεις άνθρωποι μέτριοι, ανονήρευτοι. Έγινε του συρμού η τιποτοκρατία, η προχειρότητα, η λεγόμενη πολιτική της ήσσονος προσπάθειας. Από τις σχολές παραγωγής εκπαιδευτικών έβγαιναν (και βγαίνουν) σωρηδόν ημιμαθείς, φιλόϋλοι και φυγόπονοι εκπαιδευτικοί, ανίδεοι για το τεράστιο και κρίσιμο έργο που καλούνται να βαστάξουν. Ο εύκολος, άκοπος και ανέλεγκτος διορισμός επιδείνωσε την κατάσταση. (Τώρα βέβαια τα πράγματα άλλαξαν. Η ευκολοδιοριστία και το ρουσφέτι φαίνεται ότι τέλειωσαν. Τα παιδιά λιώνουν στα θρανία για μεταπτυχιακά, διδακτορικά και λοιπά χαρτιά. Έλεγε ο Άγγλος ιστορικός Τόουμπι: «Αν θέλεις να καταστρέψεις ένα έθνος, να επιμηκύνεις τα παραγωγικά χρόνια της νεολαίας του πίσω από τα θρανία». Είναι βαθύς ο λόγος...).

Πριν φτάσουμε όμως στον εκπαιδευτικό της τάξης, προηγήθηκε το έγκλημα που λέγεται άλωση των σχολών από τους λυσσαλέους υπηρέτες του πνευματικού υποσιτισμού: τους εθνομηδενιστές και τους βλάσφημους εκκλησιομάχους. Έτσι φτάσαμε στους μορφωμένους βάρβαρους που «την ελευτεριά τους, την ζωντανάδα τους, τη θέλησή τους, τις έχουν πλακώσει ανωφέλωτα βάρη, που τους εζάρωσαν το νου και τους εμίκραιναν την ψυχή, (σ.σ. πράγμα που αντανακλά και στην ψυχή των μαθητών τους), γεμίζοντάς την με μιαν αρρωστιάρικη ανησυχία για το πώς θα βγάλουν το ψωμί τους μονάχα», γράφει ο Ίων Δραγούμης στο «όσοι ζωντανοί» (σελ. 153, εκδ. «Δωδώνη»).

Αλλά και όσοι, πολλοί που είχαν μεράκι και ζήλο και έβλεπαν το κατρακύλισμα στου κακού τη σκάλα, αφοπλίστηκαν, ξεθώριασε μέσα τους ο ζήλος, «χωρίς περίσκεψιν, χωρίς λύπην, χωρίς αιδώ», κλείστηκαν μες στα τείχη της μετριοκρατίας, συστηματοποιήθηκαν. Γράφει πάλι ο Ίων στο προαναφερόμενο βιβλίο μιαν ιστοριούλα για το ίδιο θέμα. Και όλα λέγονται σε μια εποχή περίπου όμοια με την «σημερινή πανάθλια πραγματικότητα και την πολιτική κατάντια του έθνους». Λέει, λοιπόν, για τους γραμματιζούμενους εκείνης της εποχής που, όταν είδαν πως ο αρχαίος Ελληνισμός είχε πέραση στην Ευρώπη, ρίχτηκαν στην αρχαιομανία, αφήνοντας απότιστο «το ολόδροσο δέντρο της φυλής μας», όπως θα μας έλεγε ο Κόντογλου. (Έτσι γίναμε γραικύλοι. Πιάσαμε τις χλαμύδες και αφήσαμε το «άνω σχώμεν τας καρδίας»). «Μια φορά ένας κουλός χωριάτης έφυγε από τα Γκράβαρα και πήρε την τύχη του στην Αθήνα ζητιανεύοντας. Συγκινούσε τους Αθηναίους η καλοσύνη του και του έδιναν οι σπλαχνικοί πεντάρες. Άμα γύρισε στο χωριό του, γέρος πια και με κομπόδεμα, και τους διηγήθηκε πώς επλούτισε, ζήλεψαν οι χωριανοί και τους είδες όλους τότε να καιν τα χέρια τους, να παραμορφώνουν τα κορμιά τους, να γίνονται κουλοί, κουτσοί, στραβοί και μουγγοί και να ζητιανεύουν στην Αθήνα. Ως που τους κατάλαβαν οι Αθηναίοι και τους έδιωξαν όλους τους Γκραβαρίτες από την Αθήνα με τις κλοτσιές».

(Μία διδασκαλική παρένθεση-επεξήγηση. Τι να κάνουμε; Δεν μπορούμε να αποφύγουμε τον διδακτισμό. Τα Γκράβαρα ή Κράβαρα, ήταν περιφέρεια της Ναυπακτίας αποτελούμενη από δέκα χωριά. Τα χρόνια εκείνα οι κάτοικοι των χωριών αυτών επιδίδονταν συστηματικά στην επαιτεία, σ’ όλη την Ελλάδα. Για να προκαλούν τον οίκτο και την λύπηση, στρέβλωναν μέλη του σώματός τους, γι’ αυτό και η προσωνυμία Γκραβαρίτης έγινε συνώνυμο του ζητιάνος. Αυτό το απέδωσε αριστοτεχνικά ο Α.Καρκαβίτσας στον περίφημο «Ζητιάνο» του).

Διαβάζοντας την ιστορία του Δραγούμη, δεν αποφεύγω τον πειρασμό, να βάλω στη θέση των Κραβαριτών, εμάς τους ευρωλιγούρηδες και αντί των Αθηναίων τους «Ευρωπαίγους» του Μακρυγιάννη. Γίναμε τυφλοί, κουλοί, στρεβλωμένοι και... πολυπολιτισμένοι, απεκδυθήκαμε, ως ξεραμένο φιδόδερμα, το ρωμαϊικο ήθος, την ελληνική περπατησιά μας και σπεύσαμε, ως χάσκακες, στην Αθήνα-Ευρώπη «στην πόλη της δουλοπαροικίας, και των πλουτοκρατών» και δεν μείναμε «εις την έντιμον πενίαν μας διά να μας βοηθεί και ο Θεός» όπως θα μας έλεγε ταπεινά ο μεγάλος Σκιαθίτης. Και τώρα μας διώχνουν με τις κλοτσιές. Η ευρωπαϊκή μας περιπέτεια και η συνακόλουθη ασώτευση συνδυασμένη με την κομματική ολιγόνοια και τζογομαφιόζικη τακτική μας έφεραν στην κλωτσηδόν εκδίωξη από την ευρωπαϊκή οικογένεια. (Οικογένεια. Μαγαρίζουν και «ιερές» λέξεις οι αθεόφοβοι. Άκου «ευρωπαϊκή οικογένεια»).

Τέλος πάντων. Ο λόγος ξεστράτισε. Το θέμα μου ήταν οι ιερουργοί (ή ανασιουργοί;) της Παιδείας. Θα επανέλθω σε επόμενο άρθρο, στηλιτεύοντας, αναξέοντας τα οικεία κακά, αυτομαστιγόμενος. Γράφω και δεν λησμονώ ποτέ τον λόγο του Μακρυγιάννη: «Κι ας με συγχωρέσουνε κι εκείνοι όπου τους λέγω τα κουσούρια τους. Έχουν κι αυτείνοι το δικαίωμα να ειπούνε τα δικά μου, ό,τι έκαμα. Κι όταν λέγονται τα λάθη μας, τότε κάνουν λιγότερα οι μεταγενέστεροι και γινόμαστε κι εμείς Έθνος». Αυτή η λέξη «οι μεταγενέστεροι» του αειστένακτου, για το καλό της πίστης και της πατρίδος, Μακρυγιάννη, πρέπει να μας συγκλονίζει. Και δεν χρειάζεται απόγνωση. «Ποτέ δεν είναι νωρίς» έλεγε ο Τσαρούχης. «Την Ελλάδα από το αυτί θα την πιάσουμε και θα την σώσουμε θέλει δε θέλει» (Πλαστήρας).

ΣΤΙΣ ΑΠΟΘΗΚΕΣ ΤΟ ΝΕΟ ΒΙΒΛΙΟ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΤΗΣ ΣΤ’ ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ!

Επιλεκτικές καθυστερήσεις…


Ρεπορτάζ: Χρήστος Τσαλικίδης

Ένα βιβλίο που θα έπρεπε να βρίσκεται ήδη στις σχολικές αίθουσες, αραχνιάζει στις αποθήκες του υπουργείου Παιδείας επειδή φαίνεται πως κάποιοι ενοχλούνται από το ελληνοκεντρικό περιεχόμενο του Πρόκειται για το βιβλίο ιστορίας της ΣΤ΄ δημοτικού, την ευθύνη του οποίου έχει ως επικεφαλής της συγγραφικής ομάδας ο ομότιμος -πλέον- καθηγητής νεότερης και σύγχρονης ιστορίας στο Τμήμα ιστορίας και αρχαιολογίας του ΑΠΘ, Γιάννης Κολιόπουλος. Το συγκεκριμένο σχολικό εγχειρίδιο επρόκειτο να αντικαταστήσει το… διάσημο βιβλίο της κυρίας Ρεπούση, η διανομή του οποίου στα

σχολεία το Σεπτέμβριο του 2006, είχε προκαλέσει σωρεία αντιδράσεων για το προκλητικό περιεχόμενό του.

Ποιος μπορεί να ξεχάσει τον «συνωστισμό» στην προκυμαία της Σμύρνης, όπως ονομάστηκε κατά τη μοντέρνα εκδοχή, η σφαγή των Ελλήνων της Ιωνίας, της Μικράς Ασίας και του Πόντου. Ποιος μπορεί, ακόμη, να ξεχάσει την προσπάθεια εξωραϊσμού της περιόδου της Οθωμανικής κατοχής και την «εξαφάνιση» όλων των μορφών του αγώνα του 1821, όπως και τις τόσες ακόμα ιστορικές ανακρίβειες που οδήγησαν στην απόσυρση του βιβλίου από τον Ευρυπίδη Στυλιανίδη το 2007.


Πέρασαν τέσσερα χρόνια από τότε. Και ενώ το καινούργιο βιβλίο ιστορίας της ΣΤ΄δημοτικού είναι έτοιμο, κάποιο «αόρατο» χέρι εμποδίζει τη διανομή του, με αποτέλεσμα να διδάσκονται από το παλαιό βιβλίο Ιστορίας, που είχε προηγηθεί του πολυπολιτισμικού ιδεολογήματος της κυρίας Ρεπούση.

Ποιος φταίει;
Η «Κ» αναζήτησε τον επικεφαλής της συγγραφικής ομάδας Γιάννη Κολιόπουλο και τον συνεργάτη του κύριο Ιάκωβο Μιχαηλίδη, επίκουρο καθηγητή νεότερης και σύγχρονης ιστορίας στο ΑΠΘ, οι οποίοι αφήνουν σαφώς να εννοηθεί πως το περιεχόμενο του βιβλίου δεν βρίσκει σύμφωνη την πολιτική ηγεσία του υπουργείου Παιδείας. «Μόνο εικασίες μπορούμε να κάνουμε. Νομίζω ότι το θέμα είναι πολιτικό, με την έννοια ότι η υπουργός Παιδείας διαφωνεί με τις δικές μας τοποθετήσεις όπως έχουν διατυπωθεί μέσα στο βιβλίο. Αν κρίνω από τους ανθρώπους που περιβάλλουν την υπουργό, η κυρία Άννα Διαμαντοπούλου δεν συμφωνεί να καλλιεργηθεί η εθνική ταυτότητα μέσα στο σχολείο» μας δηλώνει ο κ. Κολιόπουλος.

Να σημειωθεί εδώ, ότι την εποχή που ανατέθηκε στον καθηγητή, που είναι μέλος της εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών, η συγγραφή του βιβλίου, ο κ. Κολιόπουλος είχε χαρακτηριστεί ως «ιστορικός της δεξιάς» από τους γνωστούς «προοδευτικούς» κύκλους και επιστήμονας «ακραίων συντηρητικών πεποιθήσεων». Μάλλον στα χαρακτηριστικά αυτά οφείλεται η ανεξήγητη καθυστέρηση και η σωρεία δικαιολογιών που προβάλλονται από το υπουργείο Παιδείας.

Πιο συγκεκριμένα, ενώ το βιβλίο έχει εγκριθεί από το Παιδαγωγικό Ινστιτούτο για την παιδαγωγική και τη διδακτική του επάρκεια, η πολιτική ηγεσία του υπουργείου Παιδείας υποστήριξε στους συγγραφείς του βιβλίου, πως η αιτία για τη μη έγκαιρη διανομή του βιβλίου οφείλεται στην καθυστερημένη παραλαβή του. Μόνο που οι υπεύθυνοι λησμονούν (άθελα τους;) μια βασική λεπτομέρεια: Το βιβλίο έφτασε στα χέρια τους το Μάιο και τα φετινά βιβλία τυπώθηκαν τον Οκτώβριο, μιας και στο ξεκίνημα της σχολικής χρονιάς μοιράστηκαν στους μαθητές τα περίφημα dvd.

Πολιτική η απόφαση
«Είναι το μοναδικό σχολικό εγχειρίδιο στην Ελλάδα το οποίο έχει δοκιμαστεί πιλοτικά στα σχολεία και έχει βαθμολογηθεί σχεδόν με άριστα. Βέβαια η απόφαση διανομής κάθε σχολικού εγχειριδίου είναι αποκλειστικό προνόμιο, με βάση το Σύνταγμα, της πολιτικής ηγεσίας του υπουργείου Παιδείας. Το εάν θα μοιραστεί ή όχι είναι πολιτική απόφαση. Εμείς σεβόμαστε την όποια απόφαση λάβει το υπουργείο Παιδείας αφού το έργο μας ως επιστήμονες έχει αξιολογηθεί με άριστα» επισημαίνει από την πλευρά του ο κύριος Ιάκωβος Μιχαηλίδης, μέλος της συγγραφικής ομάδας.

Θολή η απάντηση του υπουργείου
Η απάντηση του υπουργείου Παιδείας στο ερώτημα γιατί δεν έχει διανεμηθεί ακόμη το βιβλίο στους μαθητές είναι θολή, αφού όπως αναφέρεται χαρακτηριστικά «υπάρχει η βούληση το βιβλίο να πάει στα σχολεία ως νέο εκπαιδευτικό υλικό μαζί με τα νέα προγράμματα σπουδών της υποχρεωτικής εκπαίδευσης», παραπέμποντας τη διανομή του για του χρόνου και… βλέπουμε.


Η δημοσιογραφική έρευνα, όμως, επιβάλλει να παρουσιάσουμε και την άλλη πλευρά. Πιο συγκεκριμένα, το όνομα του κ. Ιωάννη Κολιόπουλου, τέσσερα μόλις χρόνια πριν, συνδέθηκε με το βιβλίο ιστορίας της Γ’ τάξης Γενικού Λυκείου, το οποίο προκάλεσε εξίσου θύελλα αντιδράσεων, λόγω συγκεκριμένων αναφορών στην ιστορία του Μακεδονικού Αγώνα. Ο κ. Κολιόπουλος, ο οποίος φέρεται στην εισαγωγή του βιβλίου ότι έχει επιληφθεί της συγγραφής των κεφαλαίων που αφορούν την περίοδο έως τη συνομολόγηση της συνθήκης της Λωζάνης (1923), γράφοντας για το Μακεδονικό αγώνα αναφέρει τα εξής στις σελίδες 65-66:
-«Ήταν ο Μακεδονικός αγώνας ένας σκληρός πόλεμος ανταρτών Ελλήνων και Βουλγάρων, οι οποίοι πολεμούσαν αλλήλους, καθώς και εναντίον των Τούρκων…»
-«…Ο σκληρός αγώνας στη Μακεδονία και για τη Μακεδονία δοκίμασε επί πέντε σχεδόν χρόνια (1904–1908) την αντοχή των γηγενών, που έπρεπε να επιλέξουν στρατόπεδο. Πολλοί Έλληνες έπεσαν θύματα των Βουλγάρων και πολλοί Βούλγαροι θύματα των Ελλήνων».
-«Οι Βούλγαροι είχαν ανάλογους ήρωες τον Γκότσε Ντέλστεφ και τον Γιάννε Σαντάνσκυ από τη Μακεδονία και άλλους από τη Βουλγαρία».

Να θυμίσουμε, τέλος, στους αναγνώστες ότι το συγκεκριμένο βιβλίο με όλα αυτά τα «μαργαριτάρια» αξιολογήθηκε από τον γνωστό σε όλους καθηγητή και αντιπρόεδρο του ΕΛΙΑΜΕΠ κύριο Αθανάσιο Βερέμη...

Εφημερίδα ΚΑΡΦΙΤΣΑ 10/12/11


πηγή:Ταχαλία

Χριστούγεννα χωρίς Χριστού Γέννηση

Πρόσφατα, στα πλαίσια επίδειξης μαθήματος στην τάξη των παιδιών μου Β’ Δημοτικού είχα την τύχη να λάβω γνώση τι σημαίνει Χριστούγεννα για τον περισσότερο κόσμο αλλά και για την εκπαίδευση στην Κύπρο (φαντάζομαι και στην Ελλάδα).

Ξεκίνησε το μάθημα ρωτώντας η δασκάλα (η οποία θεωρώ ότι ως εκπαιδευτικός είναι από τις καλύτερες στο σχολείο) ρωτώντας τα παιδιά τι τους θυμίζει η λέξη Χριστούγεννα. Τα παιδάκια, ηλικίας 7 ετών, περίπου απάντησαν όπως περίμενα, με παιδικό τρόπο. Οι απαντήσεις που θυμάμαι ήταν , μου θυμίζει χιόνι, κρύο, βουνά, χιονάνθρωπους, τζάκι, δώρα, καταστήματα στολισμένα, χριστουγεννιάτικο δέντρο κ.λ.π. Η δασκάλα ακολούθως τους είπε «όμως το πιο βασικό δεν το είπατε». Και λέω εγώ, μπράβο θα πει την γέννηση του Χριστού. Και όμως έπεσα έξω. Λέει «τον Άγιο Βασίλη» και δείχνει τον γνωστό κοκκινωπά ντυμένο, χοντρούλη κύριο που οτιδήποτε άλλο παρά Άγιος Βασίλης είναι. Φυσικά εξεπλάγην και αν μου δινόταν η ευκαιρία θα μιλούσα. Μετά άλλαξα γνώμη σκεπτόμενος ότι θα προσβάλω τη δασκάλα. Ακολούθως με τον προβολέα παρουσίασε διαφάνειες αναφέροντας σε κάθε χώρα πως λέγεται ο συγκεκριμένος κύριος. Αποτυπωμένο στο μυαλό μου έμεινε ότι στην Ιταλία το ρόλο του «Άγιου Βασίλη» έχει μια μάγισσα η οποία κάθεται σε σκούπα και η οποία παίρνει ωραία δώρα στα φρόνιμα παιδιά ενώ στα άτακτα κάρβουνα! Αυτά είναι τα Χριστούγεννά μας. Δώρα από όντα, ανύπαρκτα πολλές φορές, και μάγισσες (οι οποίες παραπέμπουν σε μυστικισμό) σε φρόνιμα παιδιά και σε άτακτα κάρβουνα ή τίποτα. Ακολούθησε εργασία των παιδιών με χρωματιστά μολύβια και χαρτόνια για την κατασκευή του «Αγίου».

Ειλικρινά δεν άκουσα ούτε μισή φορά την λέξη Χριστός, την λέξη γέννηση, Μεσσίας, σωτηρία , φάτνη, άγγελοι… Ένοιωθα ότι ήμουν σε αλλόθρησκη χώρα και γιορτάζαμε κάτι άλλο. Πως είναι να γιορτάζεις την 28^η Οκτωβρίου αλλά να λες Χριστός Ανέστη!! Άσχετα πράγματα. Ανυπαρξία όχι πνευματικότητος, αλλά απλής ενημέρωσης έστω και τυπικής για αυτή την μεγάλη γιορτή. Και εξ΄ όσων αντελήφθηκα αυτό συνέβη και σε πολλές άλλες τάξεις.

Είναι πιθανόν να δίνονται αυτές οι γενικές οδηγίες προς τα σχολεία. Το γενικό κλίμα όμως το δίνει σίγουρα το υπουργείο Παιδείας, όχι τόσο ο Υπουργός, αλλά μάλλον οι συντάσσοντες το πρόγραμμα μαθημάτων. Αλλά και πάλι ο κάθε δάσκαλος μπορεί να διαφοροποιήσει το μάθημά του έχω την ταπεινή άποψη.

Αν παρατηρήσω το διάκοσμο της πόλης μου αλλά και των παρακείμενων πόλεων βλέπω ακριβώς την ίδια κατάσταση με την τάξη των παιδιών μου. Ουσιαστικά είναι μια μικρογραφία της κοινωνίας. Παντού χριστουγεννιάτικα δένδρα με Άγιους Βασίληδες , ξωτικά , χιόνια (άσε που δεν χιόνιζε στη γέννηση του Χριστού). Δεν είδα μια φάτνη, τους μάγους , τον Άγιο Ιωσήφ, την Παναγία , τον Χριστό. Τα ίδια συμβαίνουν και το Πάσχα με τους λαγούς και τα αυγά.

Όλα αυτά είναι ξενόφερτα από χώρες που έχει σβήσει η πνευματικότητα, όπου ο Χριστός αντιμετωπίζεται ξώπετσα, χωρίς βάθος, ως ένα γεγονός αγοράς υλικών αγαθών. Αυτό δεν είναι κακό, κακό γίνεται όταν το κέντρο της εορτής είναι η ύλη και όχι η ουσία που είναι το αληθινό νόημα της έλευσης του Ιησού.

Δεν είμαι αρνητικός στα υλικά έργα των ανθρώπων, αλλά όταν δεν υποστηρίζονται από την πνευματική πλευρά του θέματος τότε πιστέυω ότι πρέπει να αρθρώσουμε λόγο. Όχι κατάκρισης, κατηγορίας και φανατισμού αλλά, ήρεμης εποικοδομητικής παρέμβασης προς ενημέρωση των συνανθρώπων μας οι οποίοι πιθανόν να αγνοούν ή να έχουν απορροφηθεί από τις βιοτικές μέριμνες. Αυτές, αν και αναπόφευκτες, μας απομακρύνουν, σαν σιωπηλή νόσος, από το στόχο μας που δεν είναι άλλος από την Θέωση μας και την ένωση μας με τον Χριστό.

Γι΄ αυτό από φέτος ας προσπαθήσουμε πρώτα εμείς να αλλάξουμε, να αντιμετωπίσουμε πιο πνευματικά και ουσιαστικά τα Χριστούγεννα και τότε θα δούμε και άλλους γύρω μας να αλλάζουν. Η αρχή ας γίνει από το πιο μικρό κύτταρο της κοινωνίας, τον εαυτό μας.

Καλά Χριστούγεννα

Νέαρχος Παναγή

Λεμεσός

πηγή:vatopaidi.

Δασκάλες ηρωίδες και εκπαιδευτικοί του...μειωμένου ωραρίου

Γράφει: Ο Δημήτρης Νατσιός
Δάσκαλος Κιλκίς
Οι εκδρομές πάντοτε ενθουσιάζουν τους μαθητές. Αν και τα τελευταία χρόνια απαγορεύονται οι ψυχαγωγικές και επιτρέπονται μόνον οι μορφωτικές-διδακτικές, εν τούτοις, τα παιδιά είναι παιδιά και χαίρονται και παιζογελούν, εδραία παιδαγωγική αρχή είναι το «τέρπειν και διδάσκειν», η παιδεία είναι χαρά και τα παιδιά χαρά μεγαλύτερη.
Φέτος στην Ε’ δημοτικού διδασκόμαστε την ιστορία της Νέας Ρώμης-(Βυζαντίου) και συμφωνήσαμε τα δύο τμήματα, 50 περίπου μαθητές, να επισκεφτούμε την όμορη συμβασιλεύουσα -πάλαι ποτέ- πόλη της Θεσσαλονίκης.
Τόποι προορισμού: ο περικαλλής ναός του πολιούχου Αγίου Δημητρίου και το μουσείο Βυζαντινού Πολιτισμού.

Όλα εξελίσσονται κατ’ ευχήν, τα παιδιά με κατάνυξη, ευλάβεια και σεβασμό προσκυνούν τον Μυροβλήτη, την υπόγεια κρύπτη, τις άγιες εικόνες. Κατόπιν στο Βυζαντινό Μουσείο, περιεργάζονται τα εκθέματα, διαβάζουν τις εξηγήσεις των προθηκών, συζητούν, ερωτούν, μαθαίνουν, μια πολύχρωμη κυψέλη όλο δροσιά και ζωντάνια. Ως γνωστόν στο μουσείο κυριαρχεί η εικόνα. Ο πολιτισμός της Ρωμηοσύνης είναι άρρηκτα δεμένος με την τέχνη της αγιογραφίας. Είναι η ταυτότητά του.

Σε μία αίθουσα του μουσείου «συναντάμε» μία μάλλον ηλικιωμένη γυναίκα. Αμέσως δείχνει την δυσφορία της, ενοχλείται από την παρουσία των παιδιών. Κάνει παρατηρήσεις, τα μαλώνει, δείχνει την απέχθειά της για την παρουσία τους. Θέλει να πει: «τι δουλειά έχουν παιδιά σε μιά τόσο...ανεβασμένη (αν το λέω καλά) έκθεση;».

Πριν προχωρήσω, μια παρένθεση. Η «ενοχλημένη», μου είπε, αφού ξέρασε δηλητήρια και τα «σχολιά της σχόλια» ότι είναι συνταξιούχος εκπαιδευτικός. Δασκάλα, δηλαδή, αλλά όχι από εκείνες τις παλιές και πολιές, που έμπαιναν στην τάξη και «γεννούσαν σχολιαρούδια», καμάρι των γονιών τους και της κοινωνίας, αλλά τους αυριανούς κουκουλοφόρους. Είναι ο γνωστός εσμός των επικίνδυνων εκπαιδευτικών που βαπτίζουν την ασχετοσύνη και την σαχλαμάρα τους, «προοδευτική» διδασκαλία.

Σαπίσαμε τα προηγούμενα χρόνια από μια δράκα χαραμοφάηδων συνδικαλιστών, που «κατέβαζαν το κλάδο» (με σπαραγμό ψυχής γράφω τέτοια μπουρδολογήματα) με αίτημα την μείωση του ωραρίου και την αύξηση των μισθών. Ο σκοπός της παιδείας, η μετατροπή του σχολείου σε ΚΕΠ, η αθλιότητα των σχολικών βιβλίων, τα ουσιώδη και σοβαρά, δεν απασχολούσαν τους κηφήνες της ΔΟΕ (Διδασκαλικής Ομοσπονδίας).

Τώρα που μας βρήκε το κακό, παραμένουν στη θέση τους βέβαια, αλλά«απραγέστεροι των βατράχων και αφωνότεροι των ιχθύων».

Ας γυρίσουμε όμως λίγο πίσω στα περασμένα χρόνια, να δούμε κάποιες άλλες δασκάλες, από κείνες που σελάγιζαν ψηλά, στα «κρημνά της αρετής» του Κάλβου.

Στο κοιμητήριο της Ευαγγελίστριας στην Θεσσαλονίκη, καθώς μπαίνεις δεξιά, άγνωστο στους πολλούς, είναι θαμμένες τέσσερις δασκάλες, τέσσερις ηρωίδες: Η Λίλη Βλάχου, η Αικατερίνη Χατζηγεωργίου, η Βελίκα Τράικου και η Αγγελική Φιλιππίδου. Και οι τέσσερις είναι δασκάλες, νέα κορίτσια, που μαρτύρησαν για την Μακεδονία την περίοδο του Αγώνος. Η τελευταία ηρωίδα, η Αγγελική Φιλιππίδου, υπηρετούσε-διακονούσε, το 1906, στην Αγριανή Σερρών. Οι Βούλγαροι Κομιτατζήδες, επειδή ανασταίνει, στα φοβισμένα σκλαβόπουλα, «ψυχή και Χριστό», θέλουν να την δολοφονήσουν.

Στις 12 Δεκεμβρίου του 1906 οι συμμορίες των Κομιτατζήδων επιτίθενται στο χωριό. Η Αγγελική και ο άντρας της, επίσης δάσκαλος, είναι στο στόχαστρο. Το σπίτι της πολιορκείται. Οι δύο σύζυγοι ατρόμητοι πολεμούν. Μία σφαίρα θρυμματίζει το γόνατο της δασκάλας.

Ξημερώνει ο Θεός και οι Βούγλαροι φεύγουν. Στο χωριό καταφθάνει ο Έλληνας πρόξενος στις Σέρρες Αντώνης Σαχτούρης. Προτείνει στην τραυματισμένη δασκάλα να την μεταφέρουν αμέσως στο νοσοκομείο των Σερρών. Αρνείται. Τον παρακαλεί να την βάλουν επάνω σε φορείο και να σταματούν, για λίγο, σε όλα τα χωριά, που θα διασχίσουν ως τις Σέρρες. Έτσι και έγινε. Την βάζουν οι «αγαθοί» Μακεδόνες σε ένα πρόχειρο φορείο και διαβαίνουν τα χωριά. Σε κάθε πλατεία σταματούν. Η ηρωίδα δασκάλα φωνάζει, νουθετεί, βροντολαλεί το «εστιν ουν Ελλάς και η Μακεδονία».

Είναι συγκλονιστική η πορεία της, αιματοβαμμένη. «Το αίμα της στην τραγική εκείνη πορεία σταγόνα-σταγόνα έβαφε τη μακεδονική γη και γινόταν αρραβώνας με την λευτεριά», γράφει η εξαίρετη φιλόλογος-ιστορικός, Αθηνά Τζινίκου στο βιβλίο της «η Μακεδόνισσα στον θρύλο και την ιστορία».

Όταν φτάνει στις Σέρρες, ο κόσμος, ο λαός, σπεύδει δακρυσμένος και της φιλά το χέρι. Μεταφέρεται στην Θεσσαλονίκη. Εκεί αφήνει την τελευταί της πνοή, μπήκε στο Εικονοστάσι του Γένους, αιωνία η μνήμη.

Αυτές ήταν δασκάλες, φως περίλαμπρο, που εμείς τα μεταμοντέρνα απολειφάδια, δεν καταδεχόμαστε ούτε το όνομά τους στα σχολεία-τα νέα, καινά ή ...κενά να δώσουμε.

Εξηγώ. Πριν από 4-5 χρόνια η δία βίου ανοησία και αμάθεια, ζήτησε από τα εκπαιδευτήρια του κράτους να υιοθετήσουν -τιμής ένεκεν- ένα όνομα, «πάνυ ακριβούς», σπουδαίου Έλληνα. Ακούστηκαν και προτάθηκαν διάφορα γελοία και πολλά σοβαρά. (Μέχρι και τον Τσε Γκεβάρα πρότειναν κάποια πολυπολιτισμικά σαπρόφυτα. Λες και δεν έχουμε Καραϊσκάκη ή Παύλο Μελά). Τα ονόματα των τεσσάρων ηρωίδων «διδασκαλισσών» ουδείς τα πρότεινε, ακόμη και εδώ στην Μακεδονία. Ο φόβος της προοδευτικής σαβούρας και λίγδας επισκίαζε τα πάντα.

Ηρωϊσμός... τι είναι αυτό; τρώγεται;

Κλείνει, η παρένθεση, επανέρχομαι στην προλογική διήγηση, στις τσιρίδες και αιτιάσεις της τωρινής δασκάλας, στα παιδιά, τους μαθητές μας. Μεταφέρω φράσεις:

«Δεν ντρέπεστε εσείς οι δάσκαλοι, που αφήνετε τα παιδιά να φέρονται έτσι», «τι τα κουβαλάτε στα μουσεία, αφού δεν φέρονται σωστά». «Είστε απαράδεκτοι» και άλλα τινά.

Σημειώνω. Τα παιδιά, φέρονταν σαν παιδιά. Δεν μπορείς να τα βάλεις φίμωτρο, είναι αδύνατο. Όταν «δραπετεύουν» από την τσιμεντένια θαυμάσια, γεμάτη παιχνίδια και ηλεκτρονικά «καλούδια» φωλιά τους, το άψογο παιδικό δωμάτιο της πολυκατοικίας ή από το τσιμεντένιο κλουβί -που κάποτε το ονομάζαμε «αύλειο χώρο»- ανοίγουν τα φτερά τους, πετούν ψηλά, οι παπαγάλοι γίνονται θαλασσοπούλια που αγναντεύουν το πέλαγος. Τα παιδιά δεν αντέχουν, σεν καταλαβαίνουν τα πρέπει. (Λέει ο Ελύτης: «Να πιάσω το πρέπει από το γιώτα και να το γδάρω μέχρι το –πι»).

Δεν άντεξα την προσβολή. Της είπα το του αγίου Κοσμά του Αιτωλού, αείχλωρον ρηθέν. «Όταν τα μήλα είναι ξινά δεν φταίνε τα μήλα, αλλά οι μηλιές». Μας έρχονται από το σπίτι μοσχοαναθρεμμένοι μοναχογιοί και μοναχοκόρες, σατραπίσκοι κακομαθημένοι, και απαιτούν, οι γονείς και κηδεμόνες, να πράξουμε αυτό που δεν κάνουν αυτοί: να γίνουμε γονείς τους.

Επιπροσθέτως η ενοχλημένη «περιεργαζόταν» τις εικόνες -της Παναγίας και του Χριστού- ψιμυθιωμένη ωσάν μούμια και παντελονοφορούσα. Ήταν από αυτά τα παλιμπαιδίζοντα γραϊδια, που «επισκέπτονται» τις εκκλησιές και «προσκυνούν» τις εικόνες, ντυμένες σαν τις εγγονές τους.

Το έχω ξαναγράψει. Είμαι είκοσι τόσα χρόνια δάσκαλος-μάχιμος και όχι συνδικαλιστής-και δεν έχω ακούσει σχεδόν ποτέ να μεταφέρει μαθητής «εξωσχολική» γνώση, χωρίς να πει την κοινότοπη φράση: «Κύριε, είδα στην τηλεόραση». Πού είναι οι γονείς, πού είναι οι παππούδες; Οι σημερινές γιαγιάδες βλέπουν τα τούρκικα κοπροσήριαλ, παρέα με τα εγγόνια τους και μετά απορούν για την συμπεριφορά τους. (Φοιτητικό σύνθημα: «είμαστε αυτοί που μας έλεγαν οι γονείς μας να μην κάνουμε παρέα»).

Ζούμε σ’ έναν ξεπεσμένο «πολιτισμό», ο οποίος απεχθάνεται τα πολιτιμότερα μέλη του, τα τζιβαϊρικά του, τα παιδιά. Μόνο όμως από τα παιδιά μπορείς να «ταμιεύσεις» (για να χρησιμοποιήσω έναν επίκαιρο όρο) δύο πολυτίμητα σήμερα πράγματα. Αγάπη ανιδιοτελή και προσφορά φιλότιμη.

Ένα ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΟ ΒΙΝΤΕΟ !!!!

πηγή:Σαντορινιός

ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ ΣΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΑ ΜΕΤΑΤΡΕΠΕΙ ΣΕ ΚΑΤΑΔΟΤΕΣ ΤΟΥΣ ΔΙΕΥΘΥΝΤΕΣ ΤΩΝ ΣΧΟΛΕΙΩΝΘέλουν τους δάσκαλους... ρουφιάνους

Λιάνα Μυστακίδου

Ο Τούρκος υπουργός Παιδείας Ομέρ Ντιντσέρ

Το υπουργείο παιδείας της Τουρκίας με εγκύκλιο που έστειλε σε όλα τα σχολεία ζητά να ενημερώνεται για όλα όσα συμβαίνουν στις τάξεις. Οι διευθυντές των Σχολείων με ειδικό κωδικό θα ενημερώνουν μέσω Internet το υπουργείο για τυχόν διαπληκτισμούς που συμβαίνουν μεταξύ μαθητών, τα ονόματα εκείνων που καθυστερούν να πάνε στις τάξεις τους και γενικά για όλα τα καθημερινά μικροπράγματα που συμβαίνουν.

Επίσημη δικαιολογία είναι η εύρυθμη λειτουργία των Σχολείων και η απρόσκοπτη διδασκαλία των μαθημάτων, με την απομόνωση των ενοχλητικών στοιχείων.

Φυσικά οι καθηγητές και οι δάσκαλοι είναι ανάστατοι, γιατί φοβούνται ότι με τον τρόπο αυτό θα ενισχυθούν τα κουτσομπολιά, τα ατομικά συμφέροντα, αλλά και ο έλεγχος της πολιτικής ταυτότητας του καθενός.

Στη «δημοκρατική, ευρωπαϊκή» Τουρκία η «ρουφιανιά» γίνεται καθήκον των εκπαιδευτικών που κατέχουν τον βαθμό του διευθυντή!

πηγή:infognomonpolitics