«Μισώ το σχολείο!» ομολογεί μεγάλος αριθμός μαθητών - Σήμερα σπάνια τα παιδιά νιώθουν σχολική φοβία

Ένας διόλου ευκαταφρόνητος αριθμός παιδιών ή εφήβων (από 5 έως 14 ετών) βιώνει με κυμαινόμενα αισθήματα έντονου φόβου, άγχους ή και πανικού το ξεκίνημα της νέας σχολικής χρονιάς.


Και δεν πρόκειται καθόλου για τους λεγόμενους «αδιάφορους» ή «κακούς» μαθητές, αλλά για καλούς ή και άριστους μαθητές που, χωρίς κάποια εμφανή αιτία, αντιμετωπίζουν κυριολεκτικά με τρόμο την επιστροφή τους στην τάξη. Οι ειδικοί περιγράφουν αυτήν τη διαταραχή στη συμπεριφορά των μαθητών ως «σχολειοφοβία», μια σειρά από φοβικές αντιδράσεις που πλήττουν το 3-5% του μαθητικού πληθυσμού. Και οι γονείς ή οι δάσκαλοι τι κάνουν; Συνήθως τίποτα σωστό, όχι μόνο γιατί δεν διαθέτουν τα απαραίτητα εργαλεία για την έγκαιρη διάγνωσή της, πόσο μάλλον για την αποτελεσματική αντιμετώπισή της, αλλά και επειδή εμπλέκονται οι ίδιοι άμεσα ή έμμεσα στην εκδήλωσή της.

Ο Τάκης είναι ένα ευγενικό και μοναχικό παιδί 12 ετών, που από την πρώτη Δημοτικού νιώθει έντονη φοβία για το σχολείο. Τα φοβικά αυτά αισθήματα εκδηλώνονται ποικιλοτρόπως: κάθε πρωί, πριν φύγει για το σχολείο, παραπονιέται ότι έχει ημικρανίες και πόνους στο στομάχι, ενώ μόλις περνά την είσοδο του σχολείου αισθάνεται δυσφορία, έντονη αγωνία ή και πανικό. Μια απλοϊκή εξήγηση θα ήταν ότι ο Τάκης είναι αδιάβαστος και προσποιείται πως είναι άρρωστος για να αποφύγει τις συνέπειες. Όμως το παιδί έχει προετοιμάσει καλά τα μαθήματα της επόμενης μέρας και επομένως δεν θα έπρεπε να έχει καμία αγωνία μήπως τον εξετάσουν.

Όταν η μητέρα του Τάκη τόλμησε να αρθρώσει τη λέξη «σχολειοφοβία» για να δικαιολογήσει την εμφανώς αντικοινωνική συμπεριφορά του παιδιού της, συνάντησε μόνο τη δυσπιστία ή την ειρωνεία των υπευθύνων. Μολονότι αυτή η ψυχική διαταραχή είχε ήδη περιγραφεί επαρκώς από την Αμερικανίδα ψυχίατρο Adelaide Johnson από το 1941 (!), εξακολουθεί να αντιμετωπίζεται ακόμη και σήμερα με μεγάλη καχυποψία από τους γονείς και τους δασκάλους.



Σήμερα, η πλειονότητα των ειδικών (παιδοψυχολόγων, ψυχιάτρων) δεν έχει την παραμικρή αμφιβολία ότι η φοβία του σχολείου ή σχολειοφοβία (school phobia) είναι μια υπαρκτή διαταραχή που προκαλεί στα παιδιά που υποφέρουν έντονες ψυχολογικές και σωματικές αντιδράσεις όποτε εξαναγκάζονται, συχνά διά της βίας, να αντιμετωπίσουν απροετοίμαστα το σύνθετο σχολικό περιβάλλον με τις περίπλοκες κοινωνικές υποχρεώσεις. Αυτή η διαταραχή εκδηλώνεται συχνότερα στα αγόρια ηλικίας 5-14 ετών, ενώ το 80% των περιπτώσεων είναι μοναχοπαίδια ή πρωτότοκα παιδιά.

Πριν φύγουν για το σχολείο τα σχολειοφοβικά παιδιά νιώθουν έντονη δυσφορία, κλαίνε και εκλιπαρούν τους γονείς τους να μείνουν στο σπίτι. Αν παρ' όλα αυτά τα εξαναγκάσουν να πάνε στο σχολείο, τότε οι εκδηλώσεις της διαταραχής γίνονται πολύ πιο δραματικές: τα μικρότερα παιδιά (5-7 ετών) έχουν πονοκεφάλους, έντονους πόνους στο στομάχι και συχνά κάνουν εμετό, ενώ τα μεγαλύτερα παιδιά το σκάνε από το σχολείο για να επιστρέψουν στο σπίτι. Συνήθως τέτοιες ακραίες συμπεριφορές αντιμετωπίζονται ως καπρίτσια κακομαθημένων παιδιών ή ως παράλογες εφηβικές αντιδράσεις και κατά συνέπεια οδηγούν τους υπεύθυνους (γονείς, καθηγητές) σε μια υπερβολικά αυστηρή και ανάλγητη συμπεριφορά. Τι γίνεται όμως όταν δεν πρόκειται για παιδικά καπρίτσια ή εφηβικές ανταρσίες, αλλά αντίθετα για τα συμπτώματα μιας βαθύτερης ψυχικής διαταραχής που προκαλεί αυτές τις «παράλογες» σχολειοφοβικές αντιδράσεις; Και πώς μπορούμε να τις αντιμετωπίσουμε;

Εξαλείφοντας τα συμπτώματα αλλά όχι τις πραγματικές αιτίες

Ένα τυπικό γνώρισμα κάθε σχολειοφοβικού παιδιού είναι ότι ηρεμεί τελείως όταν μένει στο σπίτι και δεν υποχρεώνεται να πάει στο σχολείο. Τότε μόνο οι ανήσυχοι γονείς του διαπιστώνουν εσφαλμένα ότι έχουν ένα υγιέστατο παιδί, το οποίο μάλιστα προσπαθεί να δικαιολογήσει ή και να εκλογικεύσει τα σχολειοφοβικά του αισθήματα: ρίχνει τις ευθύνες στον αυστηρό δάσκαλο ή στους κακούς συμμαθητές που συνεχώς τον πειράζουν, επικαλείται ως αιτία την πρόσφατη αλλαγή σχολείου κ.ο.κ. Και κατά κανόνα υπόσχεται ότι «αργότερα» θα επιστρέψει στο σχολείο χωρίς προβλήματα. Μια απολύτως ειλικρινής υπόσχεση που δυστυχώς δεν θα τηρήσει όχι γιατί δεν θέλει, αλλά γιατί απλά δεν μπορεί!

Ελπίζουμε να έγινε σαφές ότι δεν πρόκειται για μια απλή και εύκολα διαγνώσιμη διαταραχή. Μόνο μετά από εξαντλητικές ιατρικές εξετάσεις οι ειδικοί μπορούν να αποκλείσουν την αμιγώς οργανική προέλευση κάποιων συμπτωμάτων της σχολειοφοβίας (πονόκοιλος, ναυτία, εμετός, ημικρανία). Ωστόσο, γονείς και δάσκαλοι οφείλουν να συνειδητοποιήσουν ότι, αν ένα παιδί εμφανίσει αυτά τα συμπτώματα, δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να τα αφήσουν να γίνουν χρόνια, αλλά να τα αντιμετωπίσουν εγκαίρως με τη βοήθεια πάντα των αρμόδιων ειδικών. Στην αντίθετη περίπτωση, η ενδεχόμενη παραγνώριση και πλημμελής αντιμετώπιση του προβλήματος θα έχει ολέθριες συνέπειες στη φυσιολογική ψυχική ανάπτυξη και την κοινωνικοποίηση του παιδιού.

Πώς όμως μπορούμε να αντιμετωπίσουμε τη σχολειοφοβία; Το βέβαιο είναι ότι οι ψυχολογικές δυσκολίες του μαθητή δεν αντιμετωπίζονται με την εξασφάλιση ειδικών ιατρικών αδειών που θα του επιτρέψουν να μελετά στο σπίτι. Μια τέτοια «λύση» απλώς θα επιδείνωνε το πρόβλημά του, γιατί αν αποφεύγει ή παρακάμπτει συνεχώς τις καταστάσεις που του δημιουργούν έντονο άγχος, δεν θα μάθει ποτέ να το αντιμετωπίζει ή να το εκμεταλλεύεται προς όφελός του. Ούτε βέβαια αλλάζοντας σχολείο λύνουμε το πρόβλημα, αφού το ζητούμενο δεν είναι απλώς η επιστροφή του μαθητή στη σχολική πραγματικότητα αλλά η προσωπική ένταξη και η προσαρμογή του σε αυτήν.

Όσο για τη φαρμακολογική αντιμετώπιση των φοβικών αισθημάτων, αποτελεί την πιο εύκολη αλλά και την πιο αναποτελεσματική προσέγγιση του προβλήματος. Ενδείκνυται μόνο σε ακραίες περιπτώσεις, όταν οι φοβίες συνδέονται με κάποια σοβαρή μορφή κατάθλιψης. Εξάλλου, η χορήγηση τέτοιων αντικαταθλιπτικών ουσιών δεν συνίσταται ποτέ ως θεραπευτική αγωγή για ανήλικα άτομα.

Η μόνη δυνατότητα θεραπευτικής παρέμβασης που απομένει είναι η συστηματική ψυχοθεραπευτική αγωγή του μικρού ασθενούς και ενίοτε των γονιών του. Στόχος της ψυχοθεραπείας δεν είναι η αναζήτηση του βαθύτερου νοήματος αυτών των φοβικών συμπτωμάτων· κάτι τέτοιο θα επεδίωκε να το κάνει ένας ψυχαναλυτής, και μάλιστα με αμφίβολα αποτελέσματα. Αντίθετα, ένας κατάλληλα εκπαιδευμένος ψυχοθεραπευτής θα προσπαθήσει να «απαλλάξει» τον μαθητή από τις εμφανώς αυτοκαταστροφικές και αντικοινωνικές συμπεριφορές του, προτείνοντάς του κάποια διαφορετικά και πιο συμβατικά πρότυπα συμπεριφοράς τα οποία ενδέχεται να του εξασφαλίσουν μια πιο φυσιολογική, αλλά όχι και πιο συνειδητοποιημένη ζωή. Δυστυχώς, αυτή η συμπεριφοριστική ψυχοθεραπευτική στρατηγική δεν αποβλέπει στη μεγαλύτερη αυτογνωσία του μαθητή, ούτε καν στην επίγνωση των αιτιών της σχολειοφοβίας, αλλά απλώς και μόνο στην εξάλειψη των ενοχλητικών συμπτωμάτων της.

Γιατί τα μαθηματικά είναι ο εφιάλτης πολλών μαθητών;

Ενώ όλοι θεωρούμε σήμερα εξωφρενικό το να μην ξέρει να διαβάζει ή να γράφει ένας ενήλικος, οι περισσότεροι από εμάς παραδέχονται πρόθυμα και ανερυθρίαστα ότι «δεν τα καταφέρνουν και τόσο καλά στα μαθηματικά».

Η δρ Ευγενία Κολέζα στο πρόσφατο βιβλίο της διερευνά τις δυνατότητες και την αναγκαιότητα μιας ριζικής αναθεώρησης των μαθηματικών εκπαιδευτικών προγραμμάτων Η δρ Ευγενία Κολέζα στο πρόσφατο βιβλίο της διερευνά τις δυνατότητες και την αναγκαιότητα μιας ριζικής αναθεώρησης των μαθηματικών εκπαιδευτικών προγραμμάτων Άραγε για τον γενικευμένο μαθηματικό αναλφαβητισμό των περισσότερων «μορφωμένων» ατόμων ευθύνεται το ανεπαρκές εκπαιδευτικό μας σύστημα ή, όπως συνήθως πιστεύουμε, η προσωπική μας ανεπάρκεια σε αυτό το θεμελιώδες γνωστικό πεδίο; Και πώς εξηγείται ότι τα μαθηματικά βιώνονται ως σχολικός εφιάλτης από τόσους πολλούς μαθητές;

Θέσαμε αυτά τα ερωτήματα στη μαθηματικό δρα Ευγενία Κολέζα, που από χρόνια ερευνά τη Διδακτική των μαθηματικών, την οποία και διδάσκει στο Παιδαγωγικό Τμήμα του Πανεπιστημίου Πατρών. Πρόσφατα μάλιστα κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις «Τόπος» το ενδιαφέρον και εξαιρετικά χρήσιμο βιβλίο της με τίτλο: «Θεωρία και πράξη στη διδασκαλία των μαθηματικών».

Γιατί οι περισσότεροι μαθητές αντιμετωπίζουν με φόβο τα μαθηματικά και, παρά την πολυετή μελέτη τους, νιώθουν τέτοια αποστροφή γι' αυτά;

Οι στερεότυπες και ευρέως διαδεδομένες αντιλήψεις σχετικά με το τι είναι τα μαθηματικά, τι σημαίνει κάνω μαθηματικά και τι εννοούμε όταν λέμε ότι κάποιος είναι καλός στα μαθηματικά αποτελούν το βασικό εμπόδιο στην απρόσκοπτη ιδιοποίηση των μαθηματικών από τους μαθητές.

Αυτές οι στερεοτυπικές αντιλήψεις επηρεάζουν βαθύτατα τον τρόπο με τον οποίο διδάσκονται, μελετώνται και γίνονται κατανοητά τα μαθηματικά. Για τους περισσότερους μαθητές και δασκάλους, τα μαθηματικά είναι ένα σύνολο από ορισμούς και κανόνες, που κάποιος πρέπει απλώς να απομνημονεύσει και στη συνέχεια να εφαρμόσει ορθά για να βρει τη σωστή απάντηση σε ένα πρόβλημα.

«Κάνω μαθηματικά» σημαίνει ακολουθώ πιστά μια συγκεκριμένη (αλγοριθμική ή αποδεικτική) διαδικασία βήμα προς βήμα προκειμένου να φτάσω σε ένα αποτέλεσμα. Υπό αυτή την έννοια, κάποιος είναι καλός στα μαθηματικά εάν μπορεί απλώς να ακολουθεί σωστά κάποια προκαθορισμένα βήματα, για την επιλογή των οποίων κάποιοι, κάπου, κάποτε αποφάσισαν με έναν τελεσίδικο τρόπο.

Το ακριβώς αντίθετο δηλαδή από αυτό που συμβαίνει στην πραγματικότητα. Όταν κάποιος χρησιμοποιεί τα μαθηματικά για να λύσει ένα πρόβλημα, είτε αυτό είναι ο σχεδιασμός μιας γέφυρας ή ο υπολογισμός της τιμής ενός προϊόντος στο σούπερ μάρκετ, δεν ακολουθεί ποτέ έναν προκαθορισμένο κανόνα. Αν έπρεπε να ακολουθήσει τυφλά έναν προδιαγεγραμμένο κανόνα, δεν θα επρόκειτο για πρόβλημα αλλά για απλή εφαρμογή ενός κανόνα! Η επίλυση ενός προβλήματος δεν είναι μονόδρομος αλλά πολλές φορές ένα δύσβατο μονοπάτι με πολλές διασταυρώσεις και αμφιβόλου αποτελέσματος επιλογές.

Αντίθετα, λοιπόν, με ό,τι συνήθως έμαθαν να πιστεύουν οι μαθητές μετά από κάποια χρόνια φοίτησης στο σχολείο, η επίλυση ενός μαθηματικού προβλήματος είναι μια δημιουργική διαδικασία στο πλαίσιο της οποίας έχουν (ή μάλλον θα έπρεπε να έχουν) την ευκαιρία να κάνουν υποθέσεις, να εξερευνήσουν την ισχύ τους, να τις αποδεχθούν ή να τις διαψεύσουν, να αναδιατυπώσουν τις σκέψεις τους, να συνδυάσουν δημιουργικά ποικίλες τεχνικές και ιδέες.

Μια άλλη ευρύτατα διαδεδομένη αντίληψη που εμποδίζει την ελεύθερη πρόσβαση των μαθητών στα μαθηματικά είναι ότι αποτελούν ένα δύσκολο γνωστικό αντικείμενο, στο οποίο έχουν πρόσβαση μόνο λίγοι μαθητές επειδή διαθέτουν κάποιες αδιευκρίνιστες «ιδιαίτερες» ικανότητες. Η σύνδεση των καλών επιδόσεων στα μαθηματικά με κάποια «έμφυτη ικανότητα» όχι μόνο ελαχιστοποιεί την προσωπική ευθύνη, μαθητών και δασκάλων, αλλά και ενθαρρύνει την άποψη ότι η όποια αποτυχία ή κακή επίδοση στα μαθηματικά είναι κάτι το «αναπόφευκτο».

Προφανώς τα υπάρχοντα εκπαιδευτικά προγράμματα και ο τρόπος που αυτά εφαρμόζονται δεν είναι άμοιρα ευθυνών για τη διαστρεβλωμένη εικόνα των μαθηματικών που αποκτούν οι μαθητές.

Χρειάστηκαν χιλιάδες χρόνια για να αναπτυχθεί η μαθηματική γνώση που διδάσκεται στα σχολεία και η ανάπτυξή της ήταν κάθε άλλο παρά μια γραμμική και ομαλή διαδικασία. Η δημιουργία κάθε νέας γνώσης υπήρξε ανέκαθεν (και συνεχίζει να είναι) το αποτέλεσμα έντονων συζητήσεων, αμφισβητήσεων και αντιπαραθέσεων, ακόμα και για ζητήματα που σήμερα φαίνονται προφανή και σε έναν νεαρό μαθητή, όπως για παράδειγμα η περίπτωση των αρνητικών αριθμών. Εντούτοις, για το εκπαιδευτικό μας σύστημα, το περιεχόμενο των μαθηματικών πρέπει να παρουσιάζεται ως μια παγιωμένη ιεραρχική δομή, με ορισμένες έννοιες να προηγούνται και άλλες να ακολουθούν λογικά τις προγενέστερες. Η βασική διδακτική υπόθεση που διέπει το σημερινό πρόγραμμα σπουδών των μαθηματικών είναι ότι αυτή η ιεραρχική δομή του περιεχομένου των μαθημάτων επιτρέπει στους μαθητές να εμπλουτίζουν βαθμιαία τη γνώση τους.

Τόσο όμως η ιστορία των μαθηματικών όσο και πολλές σύγχρονες έρευνες έχουν δείξει ότι πολλές μαθηματικές έννοιες που φαίνονται απλές στους δασκάλους -επειδή διαθέτουν ήδη συγκροτημένες μαθηματικές δομές- δημιουργούν απίστευτες δυσκολίες στους μαθητές που επιχειρούν να τις κατανοήσουν, κυρίως διότι αντιβαίνουν σε κάποιες διαισθητικές τους αντιλήψεις. Για παράδειγμα, είναι δύσκολο να δεχθεί ένας μαθητής της τρίτης δημοτικού ότι ο πολλαπλασιασμός δεν «μεγαλώνει» πάντα (διότι αυτό του καταρρίπτει την αντίληψη του πολλαπλασιασμού ως επαναλαμβανόμενης πρόσθεσης) ή ότι η διαίρεση δεν «μικραίνει» ή ακόμα ότι ένας αριθμός μπορεί να μην έχει επόμενο.

Η πιο σημαντική δυσκολία, ωστόσο, είναι ότι πολλές φορές οι δάσκαλοι, επειδή δεν κατανοούν επαρκώς τον τρόπο που ιδιοποιούνται τις μαθηματικές έννοιες οι μαθητές τους, αντιμετωπίζουν τα πιθανά λάθη των μαθητών ως έλλειψη προσπάθειας ή προσοχής και τους επιβάλλουν τις σχετικές κυρώσεις που συχνά δεν περιορίζονται στη βαθμολογία. Αυτή η αλόγιστη απαξίωση ενδέχεται να προκαλεί μεγάλα μαθησιακά προβλήματα.

Πολλοί σημαντικοί ερευνητές υποστηρίζουν ότι ο τρόπος με τον οποίο σήμερα διδάσκονται τα μαθηματικά, για παράδειγμα η έμφαση στην απομνημόνευση, δημιουργεί μεγάλο άγχος στους μαθητές. Και ενώ στα απλά μαθηματικά προβλήματα η απομνημόνευση μπορεί να αποδειχθεί αποτελεσματική, όσο τα πράγματα γίνονται πιο σύνθετα, η έλλειψη ουσιαστικής κατανόησης δημιουργεί ανυπέρβλητα εμπόδια στους μαθητές. Αυτό μας βοηθά να κατανοήσουμε το γιατί ενώ πολλά παιδιά ξεκινούν με θετικά συναισθήματα για τα μαθηματικά, καθώς μεγαλώνουν τα πράγματα αντιστρέφονται.

Τι μπορεί να γίνει λοιπόν για τη βελτίωση της διδασκαλίας των μαθηματικών;

Το πρώτο βήμα που επιβάλλεται να κάνουμε είναι να αναγνωρίσουμε ότι η μαθηματική εκπαίδευση των νέων είναι ένα σύνθετο πρόβλημα με επιστημονικές, κοινωνικές και πολιτικές διαστάσεις και ως τέτοιο να αντιμετωπιστεί συλλογικά. Προσπάθειες που περιορίζονται αποκλειστικά και μονοδιάστατα στην επιμόρφωση των δασκάλων ή στη συγγραφή νέων εγχειριδίων ή στην αλλαγή των προγραμμάτων σπουδών, δύσκολα μπορούν να ευδοκιμήσουν. Το να αλλάξουμε το πρόγραμμα σπουδών χωρίς να αλλάξει η πρακτική διδασκαλίας ή το να αλλάξουμε τα εγχειρίδια διατηρώντας όμως την ίδια διδακτική πρακτική και τις ίδιες μορφές αξιολόγησης ή το να υιοθετήσουμε νέες πρακτικές διδασκαλίας μέσα από «μεταρρυθμιστικά» εγχειρίδια διατηρώντας στην ουσία το ίδιο πρόγραμμα σπουδών, είναι χαμένος κόπος.

Ακόμα, όμως, κι αν όλες οι προηγούμενες διαστάσεις -πρόγραμμα σπουδών, μορφή διδασκαλίας, αξιολόγηση- ληφθούν συνολικά υπόψη, κινδυνεύουμε και πάλι να αποτύχουμε, αν δεν απαντήσουμε στο ακόμη πιο θεμελιώδες ερώτημα: «Τι μαθηματικά θέλουμε να μάθουν οι μαθητές μας και γιατί;». Και δεν πρόκειται καθόλου για θεωρητικά ερωτήματα, όπως πολλοί πιστεύουν, δεδομένου ότι το περιεχόμενο του προγράμματος σπουδών καθορίζεται από τη συγκεκριμένη απάντηση που δίνουμε κάθε εποχή σε αυτά.
ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ

Σήμερα σπάνια τα παιδιά νιώθουν σχολική φοβία

«Σεπτέμβριος 1970. Παιδιά με σχολική φοβία. Εγώ. Να πάω στο νηπιαγωγείο, δεν μπόρεσε κανείς να με πείσει! Αφού περνούσα υπέροχα με τη μαμά μου στον κήπο με τα παιχνίδια μου; Αλλά και μετά, από τις φωτογραφίες που οι γονείς μου είχαν τη συνήθεια να τραβούν την πρώτη μέρα του σχολείου, είναι ολοφάνερο πως ποτέ δεν ξεκινούσα με χαρά. Σε όλες κρατάω το κεφάλι μου και πονάει το στομάχι μου. Πόσο μισούσα αυτό το “κάθε κατεργάρης στον πάγκο του” που έλεγε η θεία μου κάθε Σεπτέμβριο. Δεν ήταν εύκολο το τέλος της ξεγνοιασιάς του καλοκαιριού. Κι απ’ την άλλη, η αγωνία αν ο δάσκαλος θα είναι αυστηρός. Μήπως και δέρνει με το χάρακα για κάθε ορθογραφικό λάθος; Τα χρόνια πέρασαν κι εγώ, που τόσο δεν ήθελα να πάω στο σχολείο, αποφάσισα να μείνω σε αυτό και να γίνω δάσκαλος και συγγραφέας βιβλίων για παιδιά. Αποφάσισα να υπηρετήσω μια εκπαίδευση που τα σχολεία είναι χώροι δημιουργίας, είναι οι “Χώρες των παιδιών” κι όσοι μεγάλοι είναι εκεί, είναι για να τα βοηθούν να ανακαλύπτουν τη γνώση και να χτίζουν ολόπλευρες προσωπικότητες.

Σήμερα σπάνια τα παιδιά νιώθουν σχολική φοβία. Αποχωρίζονται εύκολα το οικογενειακό περιβάλλον. Στο σχολείο βρίσκουν αληθινούς φίλους, οι οποίοι παίζουν πραγματικά παιχνίδια, όχι ηλεκτρονικά, σε μεγάλες αυλές, όχι σε στενά μπαλκόνια. Κι όμως, όλοι οι μεγάλοι νιώθουμε για λογαριασμό τους ακόμη φόβους κι αγωνία. Πώς το μικρό μας θα βγάλει πέρα ένα τόσο μεγάλο και βαρύ πρόγραμμα; Πόσα μαθήματα θα χρειαστεί; Μήπως γίνουν κι άλλες “σοφές” αλλαγές στην Παιδεία; Πόσο ψηλά έφτασαν οι βάσεις; Πόσα πρέπει να μάθει για να έχει ένα σίγουρο μέλλον; Σεπτέμβριος 2009. Γονείς με σχολική φοβία! Εγώ. Ομως, ας προσπαθήσουμε να κρύψουμε τις αγωνίες και το άγχος μας κι ας κάνουμε την επιστροφή των παιδιών στα σχολεία όσο πιο ευχάριστη γίνεται. Μια αληθινή γιορτή».
ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ
http://36dimotiko.blogspot.com/

Η διοίκηση του ΚΥ Θήρας ενημερώνει ότι ύστερα από ανάλογο αίτημα των Δημοτικών Σχολείων του νησιού, υπάρχει η δυνατότητα αποστολής της παιδιάτρου σε κάθε σχολική μονάδα, προκειμένου να ενημερώσει μαθητές, γονείς και δασκάλους
σχετικά με τα μέτρα προφύλαξης από την νέα γρίπη. Ήδη η παιδίατρος εχει επισκεφθεί το δημοτικό σχολείο των Φηρών και το δημοτικό σχολείο του Καρτεράδου, ενώ αναμένεται να επισκεφθεί όλα τα δημοτικά σχολεία του νησιού.

Λεξιλογικοί «Νόστοι», του Γ. Μπαμπινιώτη

Ο «νόστος», η επιστροφή στην πατρίδα (από το ρήμα νέομαι «επιστρέφω»), δεν χαρακτήρισε μόνο «τη γλυκιά προσμονή τής επιστροφής στην πατρίδα» που κατέληξε στο νόστιμος, αλλά έδωσε και «τον ψυχικό πόνο που γεννάει αυτή η προσμονή», τη νοσταλγία. Και ήταν μάλιστα οι Γάλλοι που κατέφυγαν στις ελληνικές λεξιλογικές πηγές, πλάσσοντας πρώτοι αυτοί το άλγος τού νόστου, το nostalgie. Ετσι, από άλλο δρόμο, η λέξη επέστρεψε στη «λεξιλογική πατρίδα» της.

Η επιστροφή μιας λέξης ως δανείου στη γλώσσα από την οποία ξεκίνησε χαρακτηρίζεται ως αντι-δάνειο, ως επιστροφή δανείου, ως επιστροφή μιας λέξης στη γλώσσα στην οποία γεννήθηκε. Από τις πιο αποκαλυπτικές διαδικασίες λειτουργίας τής γλώσσας στο πεδίο συνάντησης των λαών και των πολιτισμών είναι τα αντιδάνεια. Συνιστούν μαρτυρίες τής περιπέτειας στη ζωή των λέξεων και μαζί παραδείγματα τού πόσο αυτά τα κατεξοχήν πνευματικά δημιουργήματα, που είναι οι λέξεις, εξελίσσονται εννοιολογικά περνώντας από γλώσσα σε γλώσσα, από λαό σε λαό, για να ξαναγυρίσουν συχνά στον τόπο καταγωγής τους πραγματοποιώντας έτσι τον «λεξιλογικό νόστο» τους...

Ο κ. Γεώργιος Μπαμπινιώτης είναι καθηγητής της Γλωσσολογίας, πρόεδρος του Ελληνικού Ιδρύματος Πολιτισμού, τέως πρύτανης του Πανεπιστημίου Αθηνών

Ο Φρου-Φρου στο σχολείο

Κύριε,

Κάνε με ὄργανο τῆς εἰρήνης.

Κάνε στὴ θέση τοῦ μίσους, νὰ βάζω τὴν ἀγάπη.

Στὴ θέση τῆς ὕβρης, νὰ βάζω τὴν συγγνώμη.

Στὴ θέση τῆς πλάνης, νὰ βάζω τὴν πίστη.

Στὴ θέση τῆς διχόνοιας, νὰ βάζω τὴν ἕνωση.

Στὴ θέση τῆς ἀπελπισίας, νὰ βάζω τὴν ἐλπίδα.

Στὴ θέση τῆς λύπης, νὰ δίνω τὴ χαρά.

Κύριε,

Κάνε νὰ μὴ ζητῶ τόσο νὰ παρηγορηθῶ, ὅσο νὰ παρηγορῶ.

Νὰ μὴ ζητῶ τόσο νὰ ἀγαποῦμαι, ὅσο νὰ ἀγαπῶ.

Γιατὶ ὅταν δίνουμε λαβαίνουμε.

Ὅταν λησμονοῦμε τὸν ἑαυτό μας, τὸν ξαναβρίσκουμε.

Ὅταν συγχωροῦμε λαβαίνουμε τὴν ἄφεση.

Ὅταν ἀποθνῄσκουμε, βρίσκουμε τὴν αἰώνια ζωή.

Πηγή: www.santo-rinios.blogspot.com

Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη, ΦΤΩΧΟΣ ΑΓΙΟΣ

ΝΗΣΙΩΤΙΚΗ ΠΑΡΑΔΟΣΙΣ
Α΄
Όταν ήμεθα παιδία, μη έχοντες τι να κάμωμεν, διότι το χωρίον μας δεν είχεν άφθονα τα μέσα της ψυχαγωγίας, συνωδεύομεν πολλάκις τας μητέρας και τας θείας μας εις εκδρομάς ανά τους αγρούς και τους ελαιώνας, ή διημερεύομεν εις γραφικούς όρμους παρά τους αμμώδεις και ασπίλους αιγιαλούς, απλώς και μόνον διά να παρενοχλώμεν και χασομερούμεν με τας αταξίας μας τας φιλεργούς γυναίκας, τας ασχολουμένας εις το λεύκασμα των οθονών.
Εάν γειτόνισσά τις είχε τάξιμο ν’ ανάψει τα κανδήλια του δείνος αγροτικού αγίου, χάριν του ξενιτεύοντος και θαλασσοπορούντος συζύγου της, εάν αγαθός ιερεύς μετέβαινε να λειτουργήσει εις εξωκκλήσιον, διεφεύγομεν την επίβλεψιν των γονέων μας και ετρέχομεν εθελονταί κατόπιν των ευλαβών προσκυνητριών, αίτινες εξεπλήττοντο αι ίδιαι ανακαλύπτουσαι ημάς συνοδοιπόρους, χωρίς άλλο εφόδιον ειμή ολίγον άρτον, ον είχομεν κλέψει από το ερμάριον της πατρώας οικίας.
Η εξοχωτέρα των εκδρομών τούτων ήτο εις το Κάστρο, την παλαιάν πόλιν της νήσου, ερημωθείσαν το 1821.
Το Κάστρο τούτο ήτο αληθής φωλεά γλάρου, βράχος εξέχων υπέρ τας εκατόν οργυιάς υπεράνω της επιφανείας της θαλάσσης και διά στενού λαιμού συνδεόμενος με την ξηράν, μεθ’ ης συγκοινωνεί διά κινητής ξυλίνης γεφύρας.
Γράφω απλώς τας αναμνήσεις και εντυπώσεις της παιδικής ηλικίας μου, δεν λέγω δε υπερβολήν βεβαιών ότι το μέρος εκείνο ήτο μία των αγριωτέρων τοποθεσιών, όσαι απαντώνται εις τα ευκραή κλίματα και τας μειδιώσας ημών παραλίας.
Η σημερινή κώμη, όπου συνωκίσθησαν μετ’ άλλων αποίκων οι συμπατριώται μου, κείται εις ευλίμενον μεσημβρινόν τοπίον. Το παλαιόν Κάστρο ήτο κατά την βορειοτάτην εσχατιάν, εις άβατον και απρόσιτον μέρος, και δύο επιπροσθούντα αυτού νησίδια, βράχοι επίσης χθαμαλώτεροι του πρώτου, ουδόλως ίσχυον να το σκεπάσουν από του ανέμου. Επί των νησιδίων εκείνων, ουδέ δράκα χώματος εχόντων, εφύετο παραδόξως είδος αγρίας κράμβης, υπόπικρον αλλ’ ευχυμότατον έδεσμα, και πολλοί πολλάκις εκινδύνευον την ζωήν των αγωνιζόμενοι να το συλλέξωσιν επί του απορρώγος βράχου· τρομερόν επάγγελμα, ως λέγει ο Άγγλος τραγικός.
Τόσον κραταιός έπνεεν ο βορράς εις το μέρος εκείνο, ώστε τα δένδρα μαστιζόμενα εκάμπτοντο και καθίσταντο ραχιτικά υπό την πνοήν του, μόνον δέ τινες ερπυστικοί θάμνοι, προσφυόμενοι εις τας πτυχάς του εδάφους, εύρισκον οικτρόν άσυλον.
Εκείνο, όπερ δυσκολευόμενος να νοήσει σήμερον ο επισκέπτης, ίσταται απορών, είναι πώς κατώρθωσαν άνθρωποι να ζώσιν επί του ανύδρου και αξένου εκείνου βράχου, αλλ’ η συνελαύνουσα και προσβιάζουσα αυτούς ήτο προδήλως η ανάγκη. Ο φόβος των Αλγερίνων, των Βενετών και των Τούρκων τους συνεπίεζε και τους εστοίβαζεν επί της φύσει απορθήτου εκείνης κόγχης.
Εντός λοιπόν και πέριξ του παλαιού εκείνου φρουρίου εσώζοντο εισέτι, ότε ήμην παιδίον, περί τα τριάκοντα παρεκκλήσια, λείψανα ευσεβούς παρελθούσης εποχής· τα πλείστα τούτων ήσαν ερείπια, άλλα με τους τέσσαρας τοίχους ορθούς, και άλλα σεσυλημένα τα ιερά και τας εικόνας, ολίγα μόνον ελειτουργούντο ακόμη. Τούτων τινά υψούντο γραφικώς επί υπερηφάνων βράχων και επί σκοπέλων παρά τον αιγιαλόν, εν τη θαλάσση, χρυσιζόμενα το θέρος υπό απλέτου φωτός, βρεχόμενα τον χειμώνα υπό των κυμάτων, άτινα μαινόμενος βορράς ετάραττε και ανετίναζεν, οργώνων ανενδότως το πέλαγος εκείνο, σπείρων εις τους αιγιαλούς ναυάγια και συντρίμματα, αλέθων τους γρανίτας εις την άμμον, ζυμώνων την άμμον εις βράχους και σταλακτίτας, εκλικμίζων τον αφρόν εις ακτινωτούς ραντισμούς.
Βαθύς και ατέρμων εξετείνετο ο ορίζων, ευρεία και αχανής ηπλούτο η θάλασσα. Αλλ’ οποία ανηλεής τρικυμία εθόλωνεν εκείνον και συνετάραττε ταύτην κατά τας ημέρας του χειμώνος. Εκείθεν ηδύνατό τις ν’ απολαύσει πράγματι το αίσθημα του υψηλού, οίον μόνος ο εν ασφαλεία θεατής από του ύψους απορρώγος ακτής δύναται να εκτιμήσει.
Εις το μέρος λοιπόν τούτο έτρεχον εκάστοτε μετά των ομηλίκων μου, κατά τας εορτάς μάλιστα, όταν ετελούντο πανηγύρεις. Και έβλεπες διά μιας το ερημωμένον μέρος ζωοποιούμενον και λαμβάνον χαρωπήν όψιν, και αι από μακρών χρόνον σιγώσαι ηχοί ήρχιζαν ν’ αντιλαλώσι τας φαιδράς κραυγάς των παιδίων και την χελιδονώδη λαλιάν των νεαρών γυναικών.
Οσάκις μικρός τις σύντροφός μας εξετέλει διά πρώτην φοράν την ευσεβή προσκύνησιν (διότι έκαστος ημών ανετρέφετο με την ιδέαν του κάστρου και εδειματούτο με τας εικόνας των εν αυτώ επιδημούντων απειραρίθμων φασμάτων), η πρώτη φιλάδελφος φροντίς μας ήτο, παραφυλάττοντες την ώραν καθ’ ην θα εισείρπε χάσκων και τεθηπώς εις τον υποσκότεινον πυλώνα, να κτυπήσωμεν, διά το καλορρίζικον, την κεφαλήν του επί της σιδηράς πύλης, επιφωνούντες: Σιδεροκέφαλος!
Οι πλείστοι όμως εξ ημών άφατον εύρισκον τέρψιν εις το να κρούωσι μανιωδώς τους ραγισμένους παλαιούς κώδωνας των δύο ή τριών ναΐσκων, των σωζομένων ακόμη εντός του φρουρίου, αμιλλώμενοι τις να διαρρήξει αυτούς μίαν ώραν αρχύτερα, μεθ’ όλας τας διαμαρτυρίας του αγαθού ιερέως και το επισειόμενον μαστίγιον του κλητήρος της δημαρχίας ή του χωροφύλακος.
Προσέτι δε είχον την συνήθειαν, μικροί βάνδαλοι τινές εξ ημών (πώς να το γράψω;) να καταρρίπτωσι διά πυγμών και λακτισμάτων τους ολίγους τοίχους των οικιών, όσοι ίσταντο ακόμη όρθιοι, ανεκλάλητον ηδονήν ευρίσκοντες εις το να ρίπτωσι τους λίθους τούτους εις το πέλαγος, το απλούμενον βαθύ και βοΐζον μανιωδώς κάτωθεν του μεγαλοπρεπούς βράχου, οπόθεν μακραί παρήρχοντο στιγμαί, έως ου ακουσθεί και φθάσει εις τα ώτα ημών υπόκωφος ο πλαταγισμός της πτώσεως των συντριμμάτων τούτων.
* * *
Τρεις ή τέσσαρες οδοί έφερον από της νεωτέρας πολίχνης εις το Κάστρον. Τούτων η κυριωτέρα ωνομάζετο: ο Μεγάλος δρόμος.
Ο δρόμος ούτος, αφού διήρχετο διά πολλών τοποθεσιών, ων εκάστη είχε την ιστορίαν της και τας περί φαντασμάτων και νεραΐδων παραδόσεις της, έφθανεν εις μέρος τι αρκούντως υψηλόν, αποτελούν ζυγόν μεταξύ δύο κορυφών της νήσου. Η θέσις αύτη ωνομάζετο Σταυρός.
Ίσταντο τω όντι εκεί, πράγμα συνηθέστατον άλλως, ουχί σταυρός, αλλά τρεις ξύλινοι σταυροί παμπάλαιοι, ων ο χρόνος και αι καταιγίδες είχον εξαλείψει το ερυθρόν επίχρισμα. Ο εις τούτων ίστατο εξ ανατολών, ο δεύτερος έβλεπε προς αργέστην και ο τρίτος προς λίβα.
Εκατόν βήματα απωτέρω, όπου η οδός εκατηφόριζε και ετρέπετο προς το Κάστρον, ημισείας ώρας δρόμον απέχον ακόμη, το έδαφος ήτο όλον κοκκινόχωμα εν μέσω ερεικών και σχοίνων, αι δε μάμμαι και προμάμμαι μας διηγούντο ότι το χώμα εκείνο, έχον ασυνήθη κοκκινωπόν χροιάν, εξέπεμπε προσέτι ευωδίαν ανεξήγητον.
Ίσως είπει τις ότι ήμεθα και ημείς «ακροαταί των έργων, θεαταί δε των λόγων» (άλλος ας διορθώσει οσφρανταί των λόγων, αν θέλει), αλλά το βέβαιον είναι ότι εφαίνετο και εις ημάς ότι το χώμα εκείνο πράγματι ευωδίαζεν.
Άνθρωπος είχεν αγιάσει εκεί, έλεγον. Πώς; Πότε; Με την επιπόλαιον παιδικήν περιέργειαν δεν εξήτασα αρκετά και δεν ηδυνήθην να το μάθω. Φαίνεται όμως ότι η παράδοσις έμεινεν αμυδρά και τα καθ’ έκαστα απωλέσθησαν. Και ου μόνον τούτο, αλλά και το όνομα του μάρτυρος εκείνου παρεδόθη εις λήθην. Κατά το κοινόν λόγιον «φτωχός Άγιος δοξολογία δεν έχει».
Παρήλθον πολλά έτη έκτοτε. Τω 1872, εικοσαετής ων, έτυχε να μεταβώ και να διατρίψω επί τινας μήνας εν Μακεδονία.
Εγνώρισα εκεί έντιμον συμπατριώτην από πολλών ετών αποδημούντα. Μετ’ αφελείας και άνευ στόμφου ο ανήρ ούτος μ’ εδίδαξε πολλά, μοι εδιηγήθη δε και πολλάς αρχαίας παραδόσεις του τόπου της γεννήσεώς μας.
Ενθυμήθην τότε να τον ερωτήσω, αν εγνώριζέ τι περί της παραδόξου εκείνης ευωδίας, ή αν ήκουσε περί του ανδρός, όστις είχεν αγιάσει πλησίον των Τριών Σταυρών· μοι εδιηγήθη δε τα εξής:
(Συνεχίζεται…)

Βλαβερά για τον παιδικό εγκέφαλο παρασιτοκτόνα στα φαγητά

Το επιστημονικό περιοδικό Environmental Health Perspectives δημοσίευσε πριν από λίγες ημέρες μία νέα μελέτη σχετικά με την έκθεση των παιδιών στα παρασιτοκτόνα, που βρίσκονται στα φρούτα και τα λαχανικά συμβατικής καλλιέργειας, καθώς και στους χυμούς.

Στη μελέτη συμμετείχαν παιδιά προσχολικής ηλικίας από το Σηάτλ. Οι ερευνητές παρακολούθησαν τα παιδιά αυτά προκειμένου να εκτιμήσουν την έκθεσή τους στα παρασιτοκτόνα μέσω της διατροφής τους, κάνοντας τακτικούς ελέγχους στα ούρα τους.

Τα παιδιά που έτρωγαν φρούτα και λαχανικά συμβατικής καλλιέργειας και έπιναν χυμούς από αυτά τα φρούτα είχαν 6 φορές περισσότερα υπολείμματα παρασιτοκτόνων στα ούρα τους, συγκριτικά με τα παιδιά που κατανάλωναν φρούτα, λαχανικά και χυμούς βιολογικής καλλιέργειας.

Οι ασθένειες στα παιδιά που σχετίζονται με τα παρασιτοκτόνα είναι η λευχαιμία, το μη-Hodgkin λέμφωμα και ο καρκίνος στον εγκέφαλο. Ο κίνδυνος εμφάνισης καρκίνου στα παιδιά είναι πολύ μεγαλύτερος από αυτόν των ενηλίκων και αυτό διότι τα παιδιά είναι ιδιαίτερα ευαίσθητα στις καρκινογόνες επιπτώσεις των παρασιτοκτόνων.

Ο Δρ. Philip J. Landrigan και ο Δρ. Herbert L. Needleman εκτιμούν πως γύρω στο 80% με 90% των καρκίνων που εμφανίζονται σε παιδιά προκαλούνται από την έκθεσή τους σε καρκινογόνα που υπάρχουν στο περιβάλλον. Τα λεγόμενα «ασφαλή επίπεδα» παρασιτοκτόνων τίθενται συνήθως με γνώμονα τους ενήλικες και όχι τα παιδιά. Το παιδικό σώμα είναι πολύ μικρότερο, το ίδιο και το ήπαρ, επομένως το σώμα δεν διαθέτει τα κατάλληλα εφόδια για να μπορέσει να αντιμετωπίσει τις τοξίνες των τροφών.

Οι γονείς θα πρέπει να προστατεύσουν περισσότερο την υγεία των παιδιών τους και ένα καλό ξεκίνημα είναι οι βιολογικές τροφές. Το Αμερικανικό Υπουργείο Γεωργίας εξέδωσε οδηγία κανένα βιολογικό προϊόν να μην περιέχει πρόσθετες ορμόνες , αντιβιοτικά, συνθετικά παρασιτοκτόνα, ακτινοβολημένα συστατικά, γενετικά τροποποιημένους οργανισμούς ή ανακατεργασμένα λύματα. Αξίζει να σημειωθεί ότι καμία τέτοια ανάλογη οδηγία δεν υπάρχει για τις συμβατικές καλλιέργειες. Τα φρούτα και λαχανικά συμβατικής καλλιέργειας, που έχουν την μεγαλύτερη απορρόφηση παρασιτοκτόνων, είναι οι πράσινες πιπεριές, τα φασολάκια, το σέλινο, οι φράουλες, τα σταφύλια και τα ροδάκινα.

Για το λόγο αυτό, το αμερικανικό Υπουργείο Υγείας προτείνει στους γονείς τις βιολογικές τροφές καθώς και το βιολογικό γάλα, αφού το κανονικό γάλα περιέχει υπολείμματα πρόσθετων ορμονών και αντιβιοτικών.

Ποτέ δεν είναι πολύ αργά για να υιοθετήσουν οι γονείς μία τακτική πρόληψης των παιδιών τους από τον καρκίνο. Η απουσία τοξικών παρασιτοκτόνων και φυτοφαρμάκων στις βιολογικές τροφές, σε συνδυασμό με τα πρόσθετα αντιοξειδωτικά ενεργοποιούν το ανοσοποιητικό σύστημα των παιδιών και τα βοηθάει να καταπολεμήσουν τις παιδικές ασθένειες.

το αρχικό άρθρο εδώ:
http://www.divinecaroline.com/article/22177/52276-brain-damaging-pesticides-food

το site του Environmental Health Perspectives με πολύ υλικό επί του θέματος ,οπως αυτά:

http://www.ehponline.org/members/2005/8418/8418.html
http://www.ehponline.org/docs/2004/112-5/ss.html

http://seattlepi.nwsource.com/local/349263_pesticide30.htm

τελικά το αμερικάνικο εμπάργκο στην Κουβα,καλό έκανε μάλλον παρά κακό,καθώς γλυτωσε τους Κουβανούς από τα μεταλλαγμενα,τα φυτοφαρμακα,τα χημικά λιπάσματα,τα εντομοκτόνα και τα άλλα υποπροϊόντα των πολυεθνικών υποχρεώνοντας το κουβανικό κράτος να στραφεί προς την οργανική καλλιεργεια,τις εναλλακτικές θεραπείες,προς την προληπτική ιατρική.

γι αυτο και το επίπεδο υγείας των «τριτοκοσμικών» κουβανών είναι πολύ καλύτερο από αυτό των κατοίκων των ΗΠΑ,που τρεφονται με τις σαβούρες των Μακ Ντόναλντς και της Κόκα Κόλα και πεθαίνουν σαν τα σκυλιά αν δεν έχουν να πληρώσουν τα ιδιωτικά νοσοκομεία.


ενημερώστε όσο το δυνατόν περισσότερους για την καρκινογόνο επιδραση των συμβατικών τροφών στους παιδικούς οργανισμούς.

ας αγορασουμε λιγοτερα παιχνιδια και ρούχα στα παιδιά μας.αξιζει τον κόπο να ξοδεψουμε πέντε δραχμές παραπάνω για να αγορασουμε βιολογικά προϊοντα,γλυτωνοντας έτσι τον πόνο,την ταλαιπωρία,την αναστατωση κι όλες τις μεγάλες δυσκολίες που φερνει σε ένα σπιτικό ο παιδικός καρκίνος.

ΟΛΙΓΟΘΕΣΙΑ ΣΧΟΛΕΙΑ – ΠΡΟΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ ΚΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ

Πολλά ειπώθηκαν για τα Ολιγοθέσια Δημοτικά Σχολεία στο προτελευταίο Νομαρχιακό Συμβούλιο και μάλιστα αρκετά απ’ αυτά ήταν εντελώς απαξιωτικά για τον τύπο του Σχολείου και τους εμπλεκόμενους στη διαδικασία λειτουργίας των.

Γι’ αυτό και αισθάνομαι την ανάγκη να καταθέσω κι εγώ την ταπεινή μου άποψη, καθώς και τις απόψεις κάποιων ειδικών επιστημόνων που έχουν ασχοληθεί ενδελεχώς με το θέμα, στη δημόσια διαβούλευση που ξεκίνησε ο Διευθυντής Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Γρεβενών κ. Φιλιόπουλος, τον οποίο και θέλω να συγχαρώ και δημόσια για τη θετική του στάση στο Νομαρχιακό Συμβούλιο, όπως επίσης και τον κ. Νομάρχη και όλους τους κ. Νομαρχιακούς Συμβούλους που υποστήριξαν τη λειτουργία των ολιγοθέσιων σχολείων.

Αφού πρώτα ορίσουμε ότι ολιγοθέσιο είναι το σχολείο εκείνο στο οποίο εργάζονται έως 3 εκπαιδευτικοί με διδακτικά καθήκοντα πλήρους απασχόλησης, οι οποίοι διδάσκουν τα διδακτικά αντικείμενα τουλάχιστον δύο διαφορετικών τάξεων και υπάρχει συνύπαρξη και συνδιδασκαλία δύο τουλάχιστον διαφορετικών ηλικιακών βαθμίδων, επομένως και τάξεων, μέσα στην ίδια σχολική αίθουσα. Θέλω κατόπιν να σας ενημερώσω ότι γνωρίζω, πιστεύω, αρκετά τα ολιγοθέσια σχολεία, μιας και η σχέση μου μ’ αυτά κρατάει πολλά χρόνια…. Ήμουν σ’ αυτά 6 χρόνια ως μαθητής, είμαι σ’ αυτά 17 χρόνια ως εκπαιδευτικός και 8 χρόνια ως γονιός, αφού και τα δυο μου παιδιά φοίτησαν σε ολιγοθέσιο σχολείο, και αισθάνομαι υπερήφανος για όλη μου αυτή τη διαδρομή και με τις τρεις ιδιότητες!

Αυτό, λοιπόν, που θα ‘θελα να διατυπώσω ξεκάθαρα και χωρίς περιστροφές, είναι ότι τα ολιγοθέσια σχολεία είχαν, έχουν και θα έχουν μια τεράστια προσφορά εκπαιδευτική, πολιτιστική, κοινωνική και εθνική, όχι μόνο για τους μαθητές τους αλλά και την ευρύτερη τοπική κοινωνία της υπαίθρου. Αποτελούν σήμερα τη μοναδική ελπίδα για τους κατοίκους των χωριών, για το ότι μπορεί «να ξημερώσει» για τα χωριά μας μια καλύτερη μέρα, να σταματήσει αυτός ο κατήφορος της ερήμωσης και της εγκατάλειψης. Είναι γι’ αυτούς μία ελπίδα για ένα καλύτερο μέλλον που το δικαιούνται. Αν κλείσουν τα σχολεία, τότε σίγουρα πεθαίνει γι’ αυτούς και η τελευταία ελπίδα.

Βέβαια τα περισσότερα απ’ αυτά πιστεύω ότι είναι γνωστά στους περισσότερους, είτε συμφωνούν, είτε διαφωνούν. Αυτό που θέλω εγώ να κομίσω σαν καινούριο στη δημόσια διαβούλευση, σαν νέο στοιχείο, είναι το γεγονός ότι αυτό που αρκετοί το θεωρούν δεδομένο, ότι δηλαδή τα ολιγοθέσια σχολεία υστερούν σε σχέση με τα πολυθέσια σχολεία, δεν είναι αληθές. Όχι, κύριοι, τα ολιγοθέσια σχολεία δεν είναι κατώτερα των πολυθέσιων. Ούτε στις επιδόσεις των μαθητών τους, ούτε στην αλληλεπίδραση μαθητών με τους συμμαθητές τους και το δάσκαλο, ούτε στην κοινωνική ανάπτυξη των μαθητών τους. Τουλάχιστον αυτό αποδεικνύουν πρόσφατες επιστημονικές έρευνες και αυτό υποστηρίζουν έγκριτοι ειδικοί επιστήμονες που έχουν ασχοληθεί με το θέμα.

Πιο συγκεκριμένα:
Οι πρώτες έρευνες που πραγματοποιήθηκαν την περίοδο 1935-1975 τόσο στη Δ. Ευρώπη όσο και στις ΗΠΑ κατέληξαν στην πλειοψηφία τους στο συμπέρασμα ότι οι μαθητές των ολιγοθέσιων σχολείων είχαν χαμηλότερη επίδοση συγκριτικά με την επίδοση μαθητών των πολυθέσιων Σχολείων. Οι εκτιμήσεις αυτές οδήγησαν στην κατάργηση πολλών ολιγοθέσιων σχολείων εκείνη την περίοδο. Οι έρευνες, ωστόσο, αυτές επιστημονικά κρίθηκαν ανεπαρκείς γιατί δεν είχαν λάβει υπόψη τους το ευρύτερο κοινωνικοοικονομικό πλαίσιο μέσα στο οποίο εντάσσονταν τα σχολεία και δεν ήταν συστηματικές.

Νεότερες έρευνες, κυρίως από το 1980 και έπειτα, που οργανώθηκαν και διενεργήθηκαν με επιστημονικότητα, συστηματικότητα και μεθοδολογική εγκυρότητα, απέδειξαν την ύπαρξη μιας διαφορετικής εικόνας των ολιγοθέσιων, διαπιστώνοντας μεταξύ των άλλων ότι η ατμόσφαιρα του ολιγοθέσιου προσφέρει θετικότερο-μαθησιακό περιβάλλον τόσο για τους μαθητές όσο και για τους εκπαιδευτικούς, αλλά και ότι όπου υπάρχει συνδιδασκαλία τάξεων δεν επηρεάζεται αρνητικά η επίδοση των μαθητών. Καταλήγουν δε στη βασική διαπίστωση ότι το ολιγοθέσιο σχολείο μπορεί να είναι αποτελεσματικό αν χρησιμοποιεί κατάλληλες μεθόδους και διαμορφώσει κατάλληλη οργανωτική δομή (Ιωάννης Φύκαρης, Διδάκτορας).

Αντίθετα οι ίδιες έρευνες απέδειξαν ότι αυτό που επηρεάζει τη σχολική επίδοση των μαθητών είναι το επάγγελμα των γονέων, το επίπεδο εκπαίδευσής τους και ο αριθμός των μελών της οικογένειάς του, σε όλους τους τύπους των σχολείων. Όλα αυτά όλα είναι συμπεράσματα επιστημονικής έρευνας που έγινε σε 13 γεωγραφικά διαμερίσματα και σε 125 ολιγοθέσια και 42 πολυθέσια σχολεία. Οι γενικές εκτιμήσεις αυτής της έρευνας είναι ότι τα Ολιγοθέσια Δημοτικά Σχολεία έχουν τη δυναμική να παρέχουν ουσιαστική εκπαίδευση (Ιωάννης Φύκαρης, Διδάκτορας).

Ισχυρίζονται ακόμα μερικοί ότι στα ολιγοθέσια σχολεία η αλληλεπίδραση των παιδιών με τους συμμαθητές και τους δασκάλους τους είναι αρκετά περιορισμένη, λόγω του μικρού αριθμού παιδιών και ότι αυτό μπορεί να έχει αρνητικά αποτελέσματα στην κοινωνική ανάπτυξη αυτών των παιδιών. Έρευνες ωστόσο που έγιναν στην Ελλάδα (π.χ. Καψάλης, 2001, 2002· Φύκαρης, 2002) αλλά και το εξωτερικό (π.χ. Galton et al., 1980· Gray & Feldman, 1997· Galton et al., 1998) δεν συμμερίζονται αυτά τα επιχειρήματα. Αντίθετα υποστηρίζουν ότι τα ολιγοθέσια σχολεία είναι εφάμιλλα των πολυθέσιων σχολείων. Οι έρευνες αυτές διενεργήθηκαν σε τάξεις που ήταν ενταγμένες σε ολιγοθέσια (μονοθέσια, διθέσια) και πολυθέσια δημοτικά σχολεία της ηπειρωτικής (Αρκαδία, Κορινθία) και της νησιωτικής Ελλάδας (Χίος).

Τα συμπεράσματα αυτών των ερευνών δείχνουν ότι δεν ευσταθούν οι ισχυρισμοί πως η αλληλεπίδραση των μαθητών των ολιγοθέσιων σχολείων υστερεί σε σχέση με αυτή των μαθητών των πολυθέσιων σχολείων. Στις περισσότερες μάλιστα περιπτώσεις οι μαθητές αλληλεπιδρούν περισσότερο με το δάσκαλο και τους συμμαθητές τους στα ολιγοθέσια σχολεία.

Τα αποτελέσματα αυτά όμως δεν μας λένε ότι ο ένας τύπος σχολείου υπερτερεί έναντι του άλλου. Αντίθετα μας λένε, ότι θα πρέπει να τα προσεγγίζουμε έχοντας κατά νου ότι τα ολιγοθέσια και τα πολυθέσια σχολεία μπορούν να προσφέρουν το ίδιο καλές ή κακές υπηρεσίες στους μαθητές τους.

Από τα παραπάνω συνάγεται ότι χρειάζεται να αναθεωρήσουμε τη στάση μας απέναντι στα ολιγοθέσια σχολεία σε σχέση με τα επιχειρήματα που έχουν διατυπωθεί, ότι δηλαδή η αλληλεπίδραση και η κοινωνικοποίηση των μαθητών τους μπορεί να υστερεί.

Ο Ιωάννης Λαζαρίδης, Σχολικός Σύμβουλος Π.Ε., θεωρεί ότι το Ολιγοθέσιο Σχολείο έχει τα παρακάτω πλεονεκτήματα:
1. Με τις σιωπηρές εργασίες των μαθητών, τα ολιγοθέσια σχολεία παρέχουν περιθώρια για ουσιαστική αυτενέργεια, εμπεδώνουν νέες γνώσεις και γεννούν ενδιαφέροντα για παραπέρα μάθηση, γιατί τα παιδιά καθώς βρίσκονται στην αυτή αίθουσα, ακούν τα μαθήματα των άλλων τάξεων και έχουν έτσι ανάλογες γνωστικές περιέργειες.
2. Με την συμφοίτηση μαθητών διάφορων ηλικιών στην αυτή αίθουσα, με τις ομάδες δραστηριοτήτων Ευέλικτης Ζώνης, που συγκροτούνται από μαθητές όλων των τάξεων και με τις ευκαιρίες κοινών παιχνιδιών εορτών και εκδρομών, τα σχολεία αυτά έχουν άριστες ικανότητες να καλλιεργήσουν ηθικές και κοινωνικές αρετές στους μαθητές των (προστασία και βοήθεια των μεγαλυτέρων προς τους μικρότερους, σεβασμός των μικρότερων προς τους μεγαλύτερους, αδελφική αγάπη, φυσική παιδική κοινότητα, με την μετακίνηση και την διατήρηση στο σχολείο της αυθόρμητης παιδικής συντροφιάς στο χωριό ή στην κοινότητα.)
3. Με την παραμονή του ίδιου δασκάλου πολλά χρόνια στο αυτό σχολείο και με την παρακολούθηση από τα παιδιά μαθημάτων, για πολλά επίσης χρόνια, από τον ίδιο δάσκαλο, τα ολιγοθέσια σχολεία έχουν την ευχέρεια να ασκήσουν βαθιά επίδραση στις ψυχές των μαθητών με την προσωπικότητα του δασκάλου όταν μάλιστα αυτός είναι φορέας πάθους παιδαγωγίας, όπως οφείλει να είναι ο δάσκαλος των ολιγοθέσιων σχολείων.
Και 4. Την ομαλή ένταξη αλλοδαπών - παλιννοστούντων μαθητών.
Εγώ θα πρόσθετα και ένα πέμπτο πλεονέκτημα, πολύ σημαντικό κατά τη γνώμη μου, το γεγονός ότι το ολιγοθέσιο σχολείο δίνει μεγαλύτερη δυνατότητα εξατομικευμένης διδασκαλίας.

Θέλω ακόμα να σας ενημερώσω ότι ολιγοθέσια σχολεία δεν υπάρχουν μόνο στην Ελλάδα. Ολιγοθέσια σχολεία υπάρχουν σ’ όλο τον κόσμο και σε καμία περίπτωση δε σκέφτονται να τα κλείσουν. Αντίθετα για τη βελτίωση της λειτουργίας τους έχουν ξεκινήσει και βρίσκονται σε εξέλιξη δύο πανευρωπαϊκά προγράμματα μελέτης και ενίσχυσης των ολιγοθέσιων σχλείων, στα οποία συμμετέχουν και ελληνικά ολιγοθέσια σχολεία και το Πανεπιστήμιο Αιγαίου. Το ένα είναι πρόγραμμα MU.S.E. (Multigrade School Education) (σχολική Ολιγοθεσιακή εκπαίδευση) που αντιπροσωπεύει μια ενσωματωμένη συνεργατική προσπάθεια να υποστηριχθούν οι δάσκαλοι στα ολιγο­θεσιακά σχολεία σε τρεις ευρωπαϊκές χώρες (Φινλανδία, Ελλάδα και Ισπανία). Και το άλλο το πρόγραμμα NEMED (NEtwork of Multigrade Education) που πρόκειται για ένα διεθνές δίκτυο, το οποίο φέρνει σε επαφή εκπαιδευτικούς, παιδαγωγούς και ερευνητές από 10 ευρωπαϊκές χώρες που έχουν κοινό ενδιαφέρον για την έρευνα, την ανάπτυξη και την υποστήριξη της εκπαίδευσης σε ολιγοθέσια σχολεία. Ενώ στην Ελλάδα υπάρχει και λειτουργεί το ΔΙΑΣ (Δορυφορικός Ιστός Απομακρυσμένων Σχολείων) με σκοπό να παρέχει υποστήριξη και επαγγελματική κατάρτιση στους εκπαιδευτικούς που υπηρετούν σε ολιγοθέσια σχολεία απομακρυσμένων και δυσπρόσιτων περιοχών της ελληνικής επικράτειας αξιοποιώντας πλήρως τις δυνατότητες που προσφέρουν όλες οι υφιστάμενες ευρυζωνικές τεχνολογίες (περιλαμβανομένων των δορυφορικών) για τη γεφύρωση του ψηφιακού χάσματος που υπάρχει ανάμεσα στα αστικά κέντρα και την περιφέρεια.

Το ελληνικό Ολιγοθέσιο Δημοτικό Σχολείο, λοιπόν, δείχνει ότι μπορεί να ανταποκριθεί στις σύγχρονες εκπαιδευτικές απαιτήσεις και σε καμία περίπτωση δεν υπολείπεται του πολυθέσιου. Χρειάζεται, ωστόσο, ενίσχυση και δημιουργία μιας σύγχρονης προοπτικής, η οποία για να επιτευχθεί απαιτείται αλλαγή της αντίληψης των ιθυνόντων της εκπαιδευτικής πολιτικής.

Προς την κατεύθυνση αυτή μπορούν να συμβάλουν ουσιαστικά η κατάλληλη βασική εκπαίδευση των δασκάλων για διδασκαλία σε Ολιγοθέσια Δημοτικά Σχολεία με τη δημιουργία ειδικής κατεύθυνσης στα τμήματα αυτά, συνδυαστικά με τη συνεχή και συστηματική επιμόρφωση των εργαζομένων δασκάλων στα Ολιγοθέσια Δημοτικά Σχολεία. Επιπλέον πρέπει να τονισθεί η ανάγκη επέκτασης της έρευνας για τη διερεύνηση και άλλων παραμέτρων που αφορούν το συγκεκριμένο σχολικό τύπο, κυρίως όμως απαιτείται η αλλαγή αντίληψης που προωθεί ως μόνη και ενδεδειγμένη λύση την κατάργηση των σχολείων αυτών, προς χάριν μιας «πολυθέσιας Δημοτικής εκπαίδευσης» για την ανωτερότητα ή την αποτελεσματικότητα της οποίας δύσκολα κανείς μπορεί να αποφανθεί.

Για να εκπληρωθούν τα παραπάνω, όμως απαιτούνται: πλούσια μαθητική βιβλιοθήκη, άφθονα εποπτικά μέσα και όργανα ερευνών και χειροτεχνικής εργασίας, ποικίλα υλικά, παιδαγωγικά παιχνίδια, πρόσβαση σε Η/Υ και στο διαδίκτυο (με ευρυζωνική σύνδεση και σύγχρονη υλικοτεχνική υποδομή.) Εξ αποστάσεως εκπαίδευση μέσω συστήματος τηλεδιάσκεψης, αλλά κυρίων το ξανατονίζω αυτό που χρειάζεται είναι αλλαγή της αντίληψης των ιθυνόντων της εκπαιδευτικής πολιτικής. (Αλήθεια πότε θα φτάσουν οι ευρυζωνικές DSL συνδέσεις και στα χωριά των Γρεβενών; Τι έχουν να πουν γι’ αυτό οι αρμόδιοι;).

Σ’ ότι αφορά τώρα τους τοπικούς παράγοντες, αν πραγματικά ενδιαφέρονται για το καλό των μαθητών των ολιγοθέσιων σχολείων και θέλουν να τους βοηθήσουν, αυτό που μπορούν να κάνουν είναι να σταματήσουν να παίρνουν μέτρα που οδηγούν στην ερήμωση των χωριών μας. Να βάλουν μια τελεία σ’ αυτήν τη φθίνουσα πορεία και να πάρουν γενναία μέτρα ανάπτυξης της υπαίθρου και ενίσχυσης των οικογενειών που ζουν σ’ αυτή κάτω από πολύ αντίξοες συνθήκες «φυλάττοντας Θερμοπύλες».

Σ’ ότι αφορά τους δασκάλους στα ολιγοθέσια σχολεία, αυτοί έχουν να επιτελέσουν πολυδιάστατο εκπαιδευτικό έργο, πολυπλοκότερο από το αντίστοιχο των συναδέλφων τους στα πολυθέσια σχολεία και αυτό διότι έχουν να διδάξουν σε τάξεις που απαιτούν ιδιαίτερο χειρισμό και δεξιότητες, καθώς και πολύ περισσότερες ώρες προετοιμασίας στο σπίτι. Δεν είναι λίγες οι φορές που αναγκάζονται να κάνουν και τους «εργάτες» του Δήμου προκειμένου να διασφαλίσουν την ομαλή λειτουργία του σχολείου τους.

Εν ολίγοις θα μπορούσα να πω ότι οι δάσκαλοι αυτοί εργάζονται με την ψυχή τους, κάνουν δηλαδή κατάθεση ψυχής και η πολιτεία αντί να τους επιβραβεύσει γι’ αυτό, αντίθετα τους τιμωρεί υποχρεώνοντάς τους να εργάζονται παραπάνω μία έως τέσσερις ώρες τη βδομάδα από τους συναδέλφους τους των πολυθέσιων σχολείων, χωρίς να αμείβονται υπερωριακά γι’ αυτές!!!

Μ’ αυτές τις λίγες γενικές σκέψεις κλείνω την επιστολή μου με την επιφύλαξη να επανέλθω……

Αργύριος Καραλιόλιος
Δάσκαλος 2/θέσιου Δημ. Σχολ. Αμυγδαλιών
karaliolio@sch.gr

Χωρίς λόγια

Θέλει να αυτοκτονήσει αγοράκι 6 χρονών που μεγαλώνει με ζευγάρι ομοφυλόφιλων

http://redskywarning.blogspot.com/2009/09/6-6-years-old.html

Ένας άσχημος πόλεμος μαίνεται πάνω από την τύχη ενός 6-χρονου αγοριού στις ΗΠΑ, που ανατράφηκε μέσα σε ζευγάρι ομοφυλόφιλων οι οποίοι είχαν κερδίσει την επιμέλεια του παιδιού το 2000, με μια δικαστική απόφαση - ορόσημο

Οι ομοφυλόφιλοι τότε χαιρέτισαν την απόφαση του Δικαστηρίου ως μια σημαντική νίκη για τα ομοφυλόφιλα ζευγάρια, αλλά το αγόρι έχει γίνει από τότε ένα προβληματικό παιδί που χτυπάει τους δασκάλους του και επαναλαμβάνει συνεχώς ότι θέλει να αυτοκτονήσει, σύμφωνα με την έκθεση ειδικού πραγματογνώμονα που εξέτασε το παιδί, κατά παραγγελία του σχολείου του.

Η έκθεση «ξύπνησε» την μητέρα του παιδιού, η οποία έχει αποφασίσει τώρα να αγωνιστεί για να έχει περισσότερη πρόσβαση στο γιο της, ο οποίος ζει με τους δύο άνδρες, κατόπιν δικαστικής απόφασης δικαστηρίου της Νέας Υόρκης, το οποίο ανέθεσε την επιμέλεια σε ένα γκέι ζευγάρι, θεωρώντας την γυναίκα που το κυοφόρησε και το έφερε στον κόσμο ως «παρένθετο πρόσωπο».

Η μητέρα λέει ότι ποτέ δεν ήταν ένα «παρένθετο πρόσωπο» και ότι ο πατέρας – που υπήρξε κάποτε στενός της φίλος και υπάλληλός στην εργασία της – και ο εραστής του, είχαν σκοπό να μεγαλώσουν όλοι μαζί το παιδί ως «γονεϊκό τρίο».
"Απλώς δεν είχα συναντήσει τον σωστό τύπο ακόμα», δήλωσε η 52χρονη Courtney St. Clement, που ποτέ δεν είχε γίνει γνωστή στον Τύπο, ούτε της είχε δοθεί η ευκαιρία να εκφραστεί για την εμπειρία της αυτή.
"Συνεχώς έλεγαν (το gay ζευγάρι) ότι είχαν πολλά χρήματα και εκείνο το χρόνο, ένιωθα σαν να είχα παντρευτεί έναν γιατρό. Είπαν," Είμαστε μια οικογένεια. " θα πρέπει να ζήσουμε όλοι μαζί, αλλά δεν το προχωρήσαμε ποτέ μέχρι εκεί".

Η St. Clement, η οποία έχει δικό της γραφείο συμβούλων επιχειρήσεων και κατοικεί στο Upper West Side της Νέας Υόρκης, δεν είχε καμία υποψία για το πόσο άσχημα θα κατέληγαν τα πράγματα σχετικά με τον γιο της, του οποίου το όνομα παραμένει κρυφό.

Δίνει μπουνιές και κλωτσιές στους δασκάλους του, χτυπάει και δαγκώνει τον εαυτό του, καταριέται και λέει ότι θέλει να αυτοκτονήσει, πιο συχνά από δύο φορές το μήνα, σύμφωνα με τη νέα έκθεση που συντάχθηκε τον Ιανουάριο από το Κέντρο Μελέτης του Παιδιού (NYU's Child Study Center).

H έκθεση αναφέρει επίσης ότι φιλάει επανειλημμένα και αγγίζει ανάρμοστα τους άλλους συμμαθητές του, ενώ μια φορά έτρεξε γυμνός στον χώρο του σχολείου.

«[Το παιδί] έχει σοβαρά προβλήματα συμπεριφοράς στο σχολείο», είπε η έκθεση, η οποία βασίστηκε σε προσωπική επαφή και εξέταση του αγοριού από δύο εμπειρογνώμονες, μαζί με συνεντεύξεις από τους δασκάλους του, τους δύο γονείς του και τους συντρόφους τους.
Η έκθεση αποδίδει τον προβληματικό χαρακτήρα του παιδιού, εν μέρει, στην "εχθρότητα" μεταξύ των γονέων του.

"Η μητέρα και ο πατέρας του πάντα ζούσαν χωριστά και είχαν εξαιρετικά σημαντικές διαφορές όσον αφορά την επιμέλεια του παιδιού και την επίκοινωνία από πολύ νωρίς», αναφέρει η έκθεση, η οποία συνιστά το δικαστήριο να διορίσει κηδεμόνα για το παιδί.
Το παιδί πήγε σε Παιδικό Σταθμό, αλλά μετά από μόλις δύο εβδομάδες το έδιωξαν, λόγω της συμπεριφοράς του και το ανέθεσαν σε ένα ιδιωτικό ειδικό σχολείο στο Upper East Side.
Η St. Clement λέει ότι η κατάσταση στην «οικογένεια» χάλασε, όταν ο πατέρας, ο 47χρονος ωρομίσθιος εκπαιδευτικός, Gerald Casale και ο φίλος του, ο 46χρονος δικηγόρος, Ernest Londa, άρχισαν να της απαγορεύουν να βλέπει το (τότε) 6-μηνών βρέφος της. Κατόπιν αυτού η μητέρα κατάφυγε στα Δικαστήρια για να πάρει την επιμέλεια του παιδιού.
Το gay ζευγάρι υποστήριξε ότι ενήργησαν έτσι βάσει προηγούμενης συμφωνίας που είχαν κάνει με την St. Clement, σύμφωνα με την οποία, η St. Clement απλώς θα έφερνε στον κόσμο το παιδί και μετά θα αποχωρούσε από το προσκήνιο, αφήνοντας εκείνους να μεγαλώσουν μόνοι τους το παιδί.
"Νομίζω ότι ο ισχυρισμός της St. Clement έχει κενά", είπε η δικηγόρος του Casale, Phyllis Levitas.

"Ο πελάτης μου και εγώ πιστεύουμε ότι δεν είναι καλό για το συμφέρον του παιδιού να συζητήσουμε την υπόθεση με τα μέσα ενημέρωσης."
Η St Clement αμφισβήτησε την απόφαση που εξέδωσε η δικαστής Marylin Diamond, - του Δικαστηρίου του Manhattan -, για την επιμέλεια του παιδιού, βλέποντας την ανησυχητική συμπεριφορά του παιδιού στο σχολείο, και με την συμβουλή παιδίατρου ζήτησε να ορισθεί από το δικαστήριο ειδικός πραγματογνώμονας για να εξετάσει το παιδί.

Στην συνέχεια, αποφασίστηκε μία νέα δικαστής, η Joan Lobis, να επανεξετάσει την υπόθεση.
Η μητέρα είναι μέλος της «Συμμαχίας για την Δικαστική Δικαιοσύνη», μιας ομάδας με επικεφαλής τον ακτιβιστή Anthony DeRosa, που αποτελείται από τουλάχιστον 20 άτομα - μέλη, τα οποία θεωρούν ότι οι δικαστικές τους υποθέσεις δεν κρίθηκαν σωστά από τους Δικαστές, εξαιτίας προσωπικών συμφερόντων των δικαστών.

Η σοκολάτα ωφελεί την καρδιά

Σύμφωνα με μελέτη που πραγματοποιήθηκε στη Σουηδία, οι άνθρωποι που τρώνε σοκολάτα, αυξάνουν τα ποσοστά επιβίωσής τους μετά από έμφραγμα. Επίσης, οι επιστήμονες επισημαίνουν, ότι όσο περισσότερο καταναλώνει κανείς σοκολάτα, τόσο μεγαλύτερα οφέλη έχει.Στην έρευνα έλαβαν μέρος 1169, μη διαβητικοί, άνδρες και γυναίκες, που νοσηλεύτηκαν στο νοσοκομείο για πρώτο κρούσμα εμφράγματος. Καθένας από αυτούς συμπλήρωνε ένα τυποποιημένο ερωτηματολόγιο υγείας, που περιείχες ερωτήσεις σχετικά με την κατανάλωση σοκολάτας κατά τους τελευταίους 12 μήνες.

Αυτή η γλυκιά μαύρη αμαρτία, περιέχει αντιοξειδωτικά φλαβονοειδή και πιστεύεται ότι έχει ευεργετικές επιδράσεις στην καρδιά. Οι ασθενείς που έλαβαν μέρος στην έρευνα, υπεβλήθησαν σε ιατρικές εξετάσεις μετά την πάροδο τριών μηνών από την έξοδό τους από το νοσοκομείο, ενώ οι ερευνητές παρακολουθούσαν την πορεία τους για τα επόμενα 8 χρόνια. Μετά από συγκριτική μελέτη της ηλικίας των ασθενών, του φύλλου τους, του σωματικού τους βάρους, της άσκησης που ακολουθούσαν, του καπνίσματος καθώς και άλλων παραμέτρων, διαπιστώθηκε ότι οι άνθρωποι εκείνοι που κατανάλωναν σοκολάτα, είχαν μεγαλύτερες πιθανότητες επιβίωσης.

Παρόλα αυτά, οι ερευνητές δεν γνωρίζουν το είδος της σοκολάτας που κατανάλωναν οι ασθενείς, γεγονός πολύ σημαντικό, αφού η σοκολάτα γάλακτος περιέχει λιγότερα φλαβονοειδή συγκριτικά με τη μαύρη. Η μελέτη αποκάλυψε ότι σε σύγκριση με τα άτομα εκείνα που δεν κατανάλωναν καθόλου σοκολάτα, όσοι έτρωγαν λιγότερο από μια φορά το μήνα, είχαν 27% μείωση κινδύνου για καρδιακό θανατηφόρο επεισόδιο, αυτοί που κατανάλωναν σοκολάτα μια φορά την εβδομάδα μείωναν της πιθανότητες κατά 44%, ενώ όσοι έτρωγαν δύο ή περισσότερες φορές την εβδομάδα, ελάττωναν αυτές τις πιθανότητες κατά 66%. Ο Δρ Kenneth J. Mukamal, αναπληρωτής καθηγητής Ιατρικής του Χάρβαρτ, είπε ότι υπάρχουν σημαντικά δεδομένα από άλλες μελέτες πως η σοκολάτα, μειώνει την αρτηριακή πίεση και ότι αυτό το γεγονός μπορεί από μόνο του να αποτελέσει παράγοντα μείωσης της θνητότητας.

Όμως, πρέπει να γίνει κατανοητό ότι η κατανάλωση σοκολάτας δεν μπορεί να αποτρέψει μια καρδιολογική κρίση, αν δεν υπάρχει η κατάλληλη ιατρική παρακολούθηση. Τα αποτελέσματα της μελέτης αυτής, θα ανακοινωθούν στο περιοδικό «International Medicine» του Σεπτεμβρίου.

Πηγή: The New York Times

Βλαβερή η τηλεόραση για τα νήπια στην ανάπτυξη τους

Οι γονείς πρέπει να περιορίσουν το χρόνο που τα νήπια ηλικίας μέχρι δύο ετών παρακολουθούν τηλεόραση, γιατί αυτό μπορεί να προκαλέσει μεγαλύτερη βλάβη από ό,τι ωφέλεια στην ανάπτυξή τους.

Αυτή είναι η προειδοποίηση προς τους γονείς ενός κορυφαίου ειδικού σε ζητήματα που αφορούν το παιδί, του καθηγητή Δημήτρη Χρηστάκη, ερευνητή του Ινστιτούτου Ερευνών για τα Παιδιά του Σιάτλ και καθηγητή του πανεπιστημίου της Ουάσιγκτον στις ΗΠΑ, σε μεγάλη του διεθνή έρευνα, που δημοσιεύεται στο παιδιατρικό περιοδικό “Acta Paediatrica”. Ο κ. Χρηστάκης, εκφράζει επίσης τις επιφυλάξεις του και για τα εκπαιδευτικά ή ψυχαγωγικά DVD που απευθύνονται στα νήπια και ισχυρίζονται ότι είναι επωφελή γι΄ αυτά, παρά την έλλειψη των σχετικών επιστημονικών στοιχείων.
Μελετώντας 78 σχετικές έρευνες της τελευταίας 25ετίας, ο Έλληνας ερευνητής, διαπίστωσε ότι εννέα στα δέκα παιδιά κάτω των δύο ετών παρακολουθούν τακτικά τηλεόραση διεθνώς. Μερικά μάλιστα περνούν μέχρι και 40% του χρόνου που είναι ξύπνια, μπροστά από την τηλεόραση, παρόλο που καμία επιστημονική έρευνα δεν έχει αποδείξει μέχρι σήμερα ότι υπάρχουν οφέλη από αυτή την πρόωρη έκθεση ενός παιδιού στην επίδραση της τηλεόρασης. Αν και αρκετοί γονείς θεωρούν ότι η τηλεόραση κάνει καλό στον εγκέφαλο των νηπίων, γι΄ αυτό τα αφήνουν να βλέπουν με τις ώρες, οι ιατρικές μελέτες δεν έχουν επιβεβαιώσει κάτι τέτοιο.


Αντίθετα, σύμφωνα με άλλες μελέτες, η παρακολούθηση τηλεοπτικών προγραμμάτων και DVD μπορεί να καθυστερήσει τη γλωσσική ανάπτυξη και το περιεχόμενο του λεξιλογίου. Τα νήπια τείνουν να μιμούνται αυτό που βλέπουν στην οθόνη, όμως μαθαίνουν καλύτερα από τις ζωντανές παρουσιάσεις, ενώ μια άλλη μελέτη διαπίστωσε μέτρια προβλήματα συγκέντρωσης της προσοχής στην ηλικία των επτά ετών σε όσα μικρά παιδιά έβλεπαν πολλή τηλεόραση πριν τα τρία τους χρόνια.

Αρκετοί γονείς παραδέχονται ότι αφήνουν τα νήπια μπροστά από την τηλεόραση, επειδή χρειάζονται χρόνο για τους ίδιους, πράγμα που όσο κι αν είναι κατανοητό, πρέπει να αποφεύγεται κατά το δυνατό, σύμφωνα με τον Έλληνα ερευνητή.
Ο κ. Χρηστάκης αποδίδει την αρνητική επίδραση της τηλεόρασης στο ότι εκθέτει τον αναπτυσσόμενο εγκέφαλο των νηπίων σε μια σειρά από υπερβολικά ερεθίσματα, όπως φώτα που αναβοσβήνουν, συνεχείς αλλαγές σκηνών, απότομες ηχητικές αλλαγές κ.α., ενώ παράλληλα υποκαθιστά άλλες αναγκαίες δραστηριότητες, όπως το παιχνίδι ή η επαφή με τους γονείς. Εδώ και τέσσερις δεκαετίες εκφράζονταν ανησυχίες για την επίδραση της τηλεόρασης στα νήπια, αλλά μόνο πρόσφατα διάφορες επιστημονικές μελέτες άρχισαν να παρέχουν εμπειρικά στοιχεία που να θεμελιώνουν αυτούς τους φόβους.


Πηγή : ert.gr

Φθινοπωρινός περίπατος...

Έρευνα: Προώθηση της ασφαλούς χρήση του Διαδικτύου στο σχολείο - η άποψη των εκπαιδευτικών

Η Δράση Ενημέρωσης Saferinternet.gr του Ελληνικού Κέντρου Ασφαλούς Διαδικτύου πραγματοποίησε διαδικτυακή έρευνα για να συγκεντρώσει τις απόψεις των Ελλήνων εκπαιδευτικών αναφορικά με τη διδασκαλία της ασφαλούς χρήσης του Διαδικτύου στα σχολεία. Η έρευνα πραγματοποιήθηκε την περίοδο Ιουνίου – Αυγούστου 2009 σε κλειστή λίστα εκπαιδευτικών ύστερα από πρόσκληση που απεστάλη με την πολύτιμη συμβολή και συνεργασία του Πανελλήνιου Σχολικού Δικτύου «Sch.gr». Το ερωτηματολόγιο συμπλήρωσαν 679 εκπαιδευτικοί όλων των βαθμίδων από όλη την Ελλάδα. Τα αποτελέσματα της έρευνας...
θα δοθούν στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή εν όψει του Ευρωπαϊκού Φόρουμ Ασφαλούς Διαδικτύου 2009 που θα λάβει χώρα στο Λουξεμβούργο στις 22-23 Οκτωβρίου, με κύριο άξονα εργασιών την προώθηση της ασφαλούς χρήσης του Διαδικτύου μέσα από το σχολικό περιβάλλον.

Τα αποτελέσματα της έρευνας έχουν ως εξής:
Το 99% των εκπαιδευτικών θεωρεί ότι η ασφαλής χρήση του Διαδικτύου πρέπει να διδάσκεται στο σχολείο.
Η πρωτοβάθμια εκπαίδευση κρίνεται ως την πιο κατάλληλη βαθμίδα για να ξεκινήσει η εκπαίδευση στο Διαδίκτυο από το 70% των εκπαιδευτικών. Ένα ποσοστό 19% επιλέγει το Γυμνάσιο και ένα σημαντικό ποσοστό της τάξης του 11% θεωρεί ότι η εκπαίδευση στην ασφαλή χρήση του Διαδικτύου πρέπει να ξεκινά από το Νηπιαγωγείο.
Αναφορικά με τη μορφή του μαθήματος, το 45% των εκπαιδευτικών θεωρεί ότι πρέπει να είναι ενσωματωμένο στο μάθημα της πληροφορικής, το 28% θεωρεί ότι πρέπει να είναι διαθεματικό, ενώ το 14% θεωρεί ότι πρέπει να έχει τη μορφή σεμιναρίου που θα λαμβάνει χώρα ανά τακτά διαστήματα. Μικρότερα ποσοστά (5%) συγκέντρωσαν επιλογές όπως: αυτόνομο με βαθμό και αυτόνομο χωρίς βαθμό.
Τα πέντε πιο σημαντικά θέματα που θεωρούν ότι πρέπει να περιλαμβάνονται στην εκπαίδευση αυτή είναι:
Βασικές αρχές σωστής χρήσης του Διαδικτύου (72% των απαντήσεων)
Προστασία προσωπικής ζωής (63%)
Σωστή διαχείριση της επικοινωνίας μέσω Διαδικτύου (chat, sns, forum, κ.λπ.) (57%)
Αξιοπιστία διαδικτυακού περιεχομένου (44%)
Αξιοποίηση της θετικής πλευράς του Διαδικτύου (41%)
Το 81% των εκπαιδευτικών θεωρεί ότι χρειάζεται συνδυασμός εκπαιδευτικού υλικού (online & offline υλικό, επιμορφωτικά σεμινάρια και e-learning εφαρμογές) και όχι μεμονωμένες λύσεις ώστε να διδαχθεί ένα τέτοιο μάθημα.
Στη ανοιχτή ερώτηση αναφορικά με τις ανάγκες των παιδιών σε σχέση με την εκπαίδευση στην ασφαλή χρήση του Διαδικτύου, οι εκπαιδευτικοί έδωσαν μεγάλη έμφαση στην ανάπτυξη της κριτικής ικανότητας και σκέψης, στην ανάπτυξη μηχανισμών αυτοπροστασίας, στην κατανόηση των κινδύνων, στην διαφύλαξη των προσωπικών δεδομένων, στη σωστή διαχείριση και χρήση διαδικτυακών μορφών επικοινωνίας και στην αξιοπιστία της διαδικτυακής πληροφορίας, τονίζοντας τη σημασία της βιωματικής εκπαίδευσης επάνω στα θέματα αυτά. Παραθέτουμε κάποιες ενδιαφέρουσες απόψεις:
«(Πρέπει να μάθουν για τη) ... χρησιμότητα του διαδικτύου ξεκινώντας από τα μαθήματα του σχολείου και με επέκταση στην καθημερινή ζωή (εργασία, επιμόρφωση, ψυχαγωγία κλπ). Συνειδητοποίηση ότι ο ψηφιακός χώρος διέπεται από τους ίδιους ηθικούς και νομικούς κανόνες, όπως και ο πραγματικός χώρος όπου ζούμε».
«Η εκπαίδευση στην ασφαλή χρήση του Διαδικτύου και των επιγραμμικών τεχνολογιών πρέπει να αντιμετωπίζει τον μαθητή όχι μόνο ως απλό χρήστη και καταναλωτή προϊόντων νέων τεχνολογιών αλλά και ως δημιουργό».
Στην ερώτηση για τις αλλαγές που ενδεχομένως χρειάζεται να υλοποιηθούν στο ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα ώστε να μπορέσει επιτυχώς να ενσωματωθεί στο σχολικό πρόγραμμα η εκπαίδευση της ασφαλούς χρήσης του Διαδικτύου, οι εκπαιδευτικοί επισήμαναν τις ανάγκες των σχολείων σε υλικοτεχνική υποδομή και ειδικότερα στην ανάγκη διασύνδεσής των σχολικών εργαστηρίων με το Διαδίκτυο σε διαρκή βάση. Πολλοί έκαναν λόγο για απαρχαιωμένα λειτουργικά συστήματα, για ελάχιστους υπολογιστές, ακόμα και για πλήρη απουσία εργαστηρίων. Τονίστηκε ακόμη, η ανάγκη ουσιαστικής επιμόρφωσης των εκπαιδευτικών που θα κληθούν να αναλάβουν ένα τέτοιου είδους μάθημα. Πολλοί ήταν οι εκπαιδευτικοί που αναφέρθηκαν στην ανάγκη εισαγωγής του μαθήματος της πληροφορικής στο Δημοτικό καθώς πλέον τα παιδιά αποκτούν υπολογιστή πολύ νωρίτερα από ότι ξεκινούν τα μαθήματα πληροφορικής στο σχολείο. Τέλος, αρκετοί ζητούν την αύξηση των ωρών διδασκαλίας της πληροφορικής σε όλες τις βαθμίδες με τη χρήση του Διαδικτύου κατά τη διάρκεια όλων των μαθημάτων (διαθεματική προσέγγιση).
Τέλος, αν και η πλειοψηφία των εκπαιδευτικών δεν θεωρεί ότι υπάρχουν ειδικές συνθήκες που διαφοροποιούν τα Ελληνόπουλα από τους μαθητές άλλων Ευρωπαϊκών χωρών επισημαίνοντας ότι τα ζητήματα της ασφάλειας στο Διαδίκτυο είναι ως ένα βαθμό κοινά, αρκετοί εκπαιδευτικοί τονίζουν ότι η
χαμηλή διείσδυση του Διαδικτύου στην Ελλάδα καθώς και ο ψηφιακός αναλφαβητισμός γονέων και πολλών εκπαιδευτικών αποτελούν τροχοπέδη στη σωστή και έγκαιρη εκπαίδευση:
«Μεγάλο ποσοστό των παιδιών απέκτησαν πρόσβαση στο Διαδίκτυο σχετικά πρόσφατα άρα στερούνται εμπειρίας και οι γονείς σε πολλές περιπτώσεις δεν μπορούν να τα καθοδηγήσουν λόγω έλλειψης γνώσεων γύρω από τη χρήση του υπολογιστή».
«Η μονομερής χρήση του διαδικτύου για ψυχαγωγία, οι ψηφιακά αναλφάβητοι γονείς και εκπαιδευτικοί που παραπαίουν ανάμεσα στην φοβία για την τεχνολογία και την υποτίμηση του θέματος.»
«Στην Ελλάδα οι μαθητές δεν φορούν κράνος όταν οδηγούν μηχανάκια...άντε τώρα να τους μιλήσεις για κινδύνους στο διαδίκτυο...ψιλά γράμματα!»
«Νομίζω ότι έχουμε κάπως αργήσει να ασχοληθούμε με το Διαδίκτυο και όπως πάντα, χάνουμε τα όρια. Εκεί ακριβώς μπαίνει το θέμα της ενημέρωσης.»

http://news24gr.blogspot.com/2009/09/blog-post_15.html

ΚΑΠΟΙΟΣ ΝΑ ΤΟΝ ΒΟΗΘΗΣΕΙ…

Έχουμε δεί και ακούσει πολλά λάθη και πάμπολλα σαρδάμ από άξιους, κατά τα άλλα, ανθρώπους της Πολιτικής και Κοινωνικής μας ζωής..Και μελαγχολούμε για την κακή άρθρωσή τους, τη βιασύνη τους ή την έλλειψη Ελληνικής Παιδείας.

Ο κ.Γιώργος Παπανδρέου είναι, δυστυχώς, από τους πρώτους.. Στη Θεσσαλονίκη,όμως, νομίζω ότι τους ξεπέρασε όλους. Ακόμη και τον κ.Έβερτ, με το περιβόητο …«..της θυρωρούς..» ..!!

Αναφέρουμε τα τρία καλύτερα:

1.- «Όταν έρχομαι στα μέρη σας θαυμάζω τα ΛΕΥΚΑ χιόνια σας..»

2.- «...στην ΕΚΑΤΟΝεννάτη επέτειο..»


3.- «..Μηδέν είς το ΠΗΛΙΚΙΟΝ..»

(Και δεν ξεχνάμε βέβαια και τη θρυλική, με τέλεια Ελληνικά αυτή τη φορά, κορώνα του στην Κοζάνη, που νομίζω ότι έβγαλε γέλιο της χρονιάς: «Tρέμoυν τα συμφέροντα..»..!!!)

Δεν έχει να κάμει με πολιτική τοποθέτηση μη γένοιτο αλλά είναι για σχολιασμό!!!

http://www.resaltomag.gr/forum/viewtopic.php?t=3683