Αγία Μαρία ...δώσε μου ένα λεπτό απ τους αιώνες σου (Αφιέρωμα)

Ένα λεπτό απ' τους αιώνες σου

Αγία Πόρνη σε είπανε …και κλάψανε στη θύμισή σου όλες οι αλύτρωτες ψυχές οι πονεμένες…

Στη γυμνή σου θέα μόνο τα μάτια μου στη γη

μπορώ να χαμηλώσω…

Όχι από ντροπή που δεν σε σκέπασε ολάκερη του Ζωσιμά το ράσο , μα γιατί τα δικά μου τα ρούχα τα ξεχωριστά δεν μπορούν την γύμνια της ψυχής μου να καλύψουν …

Δώσε μου ένα λεπτό αληθινής μετάνοιας …ένα λεπτό απ΄τους αμέτρητους αιώνες που χώρεσαν σε σαράντα οκτώ χρόνια

της ηλιοκαμένης δικής σου...

Δώσε μου ένα ψίχουλο λυγμού από τα τρία καρβέλια που χόρταιναν την ζήση σου και την καρτερική σου θλίψη ….

Την ελπίδα στα μάτια σου αντικρίζω κάθε φορά που της απελπισίας η χάρυβδη θέλει να με αγκαλιάσει …

Στην δίνη της να αντισταθώ βοήθα με …Κι απόψε πριν κλείσω τα πάλι στεγνά μου μάτια εσέ θ’ αναζητήσω…

«Έκβαλόντες με νυνί περιεκύκλωσάν με».

«Το άγαλλίαμά μου, λύτρωσαί με από των κυκλωσάντων με»

Αγία του Θεού πρέσβευε υπέρ ημών …

Φιλαγιορείτης

Στην κόλαση δεν πάνε οι αμαρτωλοί μα οι αμετανόητοι

Στην εκκλησία του Αγίου Γερασίμου, στην Πολυκλινική, ερχόντουσαν πολλοί προσκυνητές ν' ανάψουν το κεράκι τους. Μερικοί έμεναν για εξομολόγηση, άλλοι έπαιρναν απλώς ευχή, ενώ άλλοι άναβαν το κερί τους, έκαναν το σταυρό τους κι έφευγαν.
Ερχόντουσαν κάθε λογής άνθρωποι, άνδρες, γυναίκες, μικροί, μεγάλοι, μορφωμένοι, απλοϊκοί κ.λπ. Στην περιοχή της Ομόνοιας έμεναν άνθρωποι κάθε κατηγορίας.
Παλαιά συνηθίζαμε, κατά την εορτή των Θεοφανείων, ν' αγιάζομε τα σπίτια.
Κάποια χρονιά επήγα κι εγώ κι αγίαζα. Χτυπούσα τις πόρτες των διαμερισμάτων, μου ανοίγανε κι έμπαινα μέσα ψάλλοντας: «Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου Σου Κύριε ...;». Όπως πήγαινα στην οδό Μαιζώνος, βλέπω μια σιδερένια πόρτα.
Ανοίγω, μπαίνω μέσα στην αυλή, που ήταν γεμάτη από μανταρινιές, πορτοκαλιές, λεμονιές, και προχωρώ στη σκάλα. Ήταν μια σκάλα εξωτερική, που ανέβαινε πάνω και κάτω είχε υπόγειο. Ανέβηκα τη σκάλα, χτυπάω την πόρτα και παρουσιάζεται μια κυρία. Αφού μου άνοιξε, εγώ άρχισα κατά τη συνήθειά μου το «Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου Σου, Κύριε ...;». Με σταματάει απότομα.
Εν τω μεταξύ με ακούσανε και δεξιά κι αριστερά στο διάδρομο βγαίνανε κοπέλες απ' τα δωμάτια. «Κατάλαβα, έπεσα σε οίκο ανοχής», είπα μέσα μου. Η γυναίκα μπήκε μπροστά μου να μ' εμποδίσει.
-Να φύγεις, μου λέει. Δεν κάνει αυτές να φιλήσουν το Σταυρό. Να φιλήσω εγώ το Σταυρό και να φύγεις, σε παρακαλώ.
Εγώ τώρα πήρα σοβαρό και επιτιμητικό ύφος και της λέω:
-Εγώ δεν μπορώ να φύγω! Εγώ είμαι παπάς, δεν μπορώ να φύγω! Ήλθα εδώ ν' αγιάσω. -Ναι, αλλά δεν κάνει να φιλήσουν το Σταυρό αυτές ειπε η γυναίκα. -Μα δεν ξέρομε αν κάνει να φιλήσουν το Σταυρό αυτές ή εσύ. Διότι αν με ρωτήσει ο Θεός και ζητήσει να Του πω ποιος κάνει να φιλήσει το Σταυρό, οι κοπέλες ή εσύ, μπορεί να έλεγα: «Οι κοπέλες κάνει να τον φιλήσουν και όχι εσύ. Οι ψυχές τους είναι πιο καλές από τη δική σου».
Εκείνη τη στιγμή εκοκκίνησε λίγο. Της λέω λοιπόν:
-Άσε τα κορίτσια να φιλήσουν το Σταυρό.
Τους έκανα νόημα να πλησιάσουν. Εγώ πιο μελωδικά από πρώτα έψαλα το «Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου Σου Κύριε ...;», διότι είχα μια χαρά μέσα μου, που ο Θεός οικονόμησε τα πράγματα να πάω και σ' αυτές τις ψυχές.
Φιλήσανε όλες το Σταυρό. Ήταν όλες περιποιημένες, με τις πολύχρωμες φούστες κ.λπ. Και τους είπα:
-Παιδιά μου, χρόνια πολλά. Ο Θεός μάς αγαπάει όλους. Είναι πολύ καλός και «βρέχει επί δικαίους και αδίκους». Όλοι Τον έχομε Πατέρα και για όλους μας ενδιαφέρεται ο Θεός. Μόνο να φροντίσομε να Τον γνωρίσομε και να Τον αγαπήσομε κι εμείς και να γίνομε καλοί. Να Τον αγαπήσετε και θα δείτε πόσο ευτυχισμένες θα είστε.
Κοιτάξανε απορημένες. Κάτι πήρε η ψυχούλα τους η ταλαιπωρημένη.
Χάρηκα, τους λέω τέλος, που μ' αξίωσε ο Θεός να έλθω σήμερα και να σας αγιάσω. Χρόνια πολλά! Χρόνια πολλά, είπαν κι εκείνες κι έφυγα.

Γέροντος Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου/Βίος &Λόγοι(Εκδ.Χρυσοπηγή -Χανίων)

Ο Θεός ακούει όλα τα παιδιά του
Μιά πονεμένη χήρα μάνα βρίσκεται σ’ ἕνα νοσοκομεῖο μέ τό δίχρονο παιδάκι της νά χαροπαλεύει ἀπό λευχαιμία. Ὁ πόνος τῆς εἶναι μεγάλος, διότι ἤδη ἔχει χάσει ἄλλα δυό παιδιά, καί τώρα ἔβλεπε νά τῆς φεύγει καί τό τελευταῖο, τρίτο βλαστάρι της. Ὅσο περνοῦσαν οἱ ὧρες, τόσο καί πιό πολύ μεγάλωνε ἡ ἀπελπισία της.
Ἦταν ἤδη 2:00 μετά τά μεσάνυκτα, ὅταν ὅλως ἐκτάκτως πέρασε ἀπό τό θάλαμο ὁ διευθυντής τοῦ τμήματος, νά δεῖ ἕνα διπλανό κοριτσάκι ‘’ἐπί πληρωμή’’ καί ἀπό παρόρμησι πρόσεξε καί τό δίχρονο παιδάκι τῆς χαροκαμένης ἐκείνης μάνας. Τό ἐξέτασε καί τῆς εἶπε: Λυπᾶμαι πολύ κυρία μου. Πάρε τό παιδάκι σου καί φύγε τώρα, γιά νά πεθάνη τουλάχιστον στήν ἀγκαλιά σου καί στό σπίτι σου.
Σάν τό ἄκουσε αὐτό ἡ δύστυχη μάνα ἀπό τό στόμα τοῦ γιατροῦ, μέ λυγμούς, τύλιξε τό παιδάκι της μέ μία κουβερτούλα, τό ἕσφιξε στήν ἀγκαλιά της καί ἔφυγε τρέχοντας. Βγῆκε στό δρόμο… Παντοῦ ἐπικρατοῦσε ἐρημιά καί ἡσυχία. Τίποτα δέν κυκλοφοροῦσε.
Σέ μία στροφή τοῦ δρόμου, βλέπει ξαφνικά μπροστά τῆς μία νεαρή σχετικά γυναίκα, περίπου 30 ἐτῶν. Μόλις εἶχε τελειώσει τή <<δουλειά της>>, ἦταν πόρνη.
Μόλις ἔφθασε ἡ μάνα μπροστά της, τήν σταμάτησε καί τῆς ἔβαλε μέ βία τό παιδάκι τῆς μέσα στήν ἀγκαλιά της. Ταυτόχρονα, ἔπεσε στά πόδια της καί φώναξε: Σῶσε τό παιδί μου! Σῶσε τό παιδί μουουουου!!!
Τά ἔχασε αὐτή! Πόρνη ἦταν, ἁμαρτωλή ἦταν, βυθισμένη στό βοῦρκο τῆς ἀκολασίας! Τί νά κάνει; Στά πόδια τῆς μία μάνα, στά χέρια τῆς ἕνα παιδί πού ἔσβηνε. Τό εἶδε ὅτι ἔσβηνε. Σήκωσε τά μάτια της στόν οὐρανό καί εἶπε μέ δυνατή φωνή: Τί προσευχή νά κάνω τώρα Θεέ μου; Ἐγώ εἶμαι ἁμαρτωλή, ἐγώ εἶμαι πόρνη! Τώρα μόλις <<τελείωσα>> τήν δουλειά μου. Ἄν δέν μ’ ἀκοῦς ἐμένα –καί δέν θά μέ ἀκούσεις, βέβαια, γιατί εἶμαι ἁμαρτωλή- ἄκουσε τουλάχιστον αὐτή τή πονεμένη μάνα.
Ἐκείνη τή στιγμή ἔγινε τό θαῦμα!!! Κατέβηκε ἕνα φῶς ἀπό τόν οὐρανό καί τό παιδί ἄνοιξε τά ματάκια του, φώναξε <<μανούλα μου!>> κι ἅπλωσε τά χεράκια του ἀγκαλιάζοντας τή πόρνη, γιατί νόμισε ὅτι αὐτή ἦταν ἡ μανούλα του. Πάρ’ τό τῆς εἶπε. Ὁ Θεός ἔκανε τό θαῦμα Του!
Ὁ Θεός ἄκουσε τή προσευχή μίας ἁμαρτωλῆς, μίας πόρνης καί ὄχι τῆς μάνας! Αὐτό συντάραξε τά λιμνάζοντα ‘’νερά’’ στή ψυχή τῆς ἁμαρτωλῆς γυναίκας, ὥστε μέ συντριβή καί μετάνοια, καί μέ ἐξομολόγηση, ὁριστικά πλέον ἄλλαξε τό σκοτάδι τῆς ἁμαρτίας μέ τή νέα ἐν Χριστῷ ζωή. Δόξα στό Ὄνομά σου, Κύριε!

πηγή: Φωνή βοώντος αμαρτωλού ιερέως

Όσο περνάει ο καιρός η απόσταση μεγαλώνει…

Κάποιος μας συκοφάντησε, μας αδίκησε, μας έθιξε, μας προσέβαλε.

Τον διαγράφουμε μονομιάς από αδελφό, συγγενή, φίλο ή συνεργάτη;

“Δεν θέλουμε να τον ξαναδούμε στα μάτια μας”;

Ή τον αντιμετωπίζουμε με κατανόηση, συμπάθεια κι αγάπη με την ελπίδα πως θα διορθωθεί;

Ο Κύριος παρότι παρακούσαμε τη θεϊκή εντολή του

“έκλινεν ουρανούς να κατέβει” (ψαλ ιζ 17[10])

Η θεϊκή του φιλανθρωπία ήταν καθαρή

“Πάτερ άφες αυτοίς” (Λουκ κγ [23]34)

Μας έφταιξε ο αδελφός μας; Κι ύστερα απομακρύνθηκε κι ο ένας αποφεύγει τον άλλον;

Τον βλέπει κι αλλάζει δρόμο; Όσο περνάει ο καιρός η απόσταση μεγαλώνει;

“Εάν αμαρτήσει εις σε αδελφός σου, ύπαγε και έλεγξον αυτόν μεταξύ εσού και αυτού μόνου,

εάν σου ακούσει, εκέρδησας τον αδελφόν σου” (Ματθ [18]15)

Πήγαινε, αφού προσευχηθείς θερμά πρώτα.

Μην σκέπτεσαι ότι αυτός έφταιξε και πρέπει να επανορθώσει πρώτος.

Αυτός που μας έβλεψε, είναι πραγματικά πληγωμένος απέναντι του Θεού.

Εμείς είμαστε οι αδικημένοι, οι χαμένοι, αυτός είναι και πεσμένος, ίσως διστάζει, ντρέπεται, φοβάται.

Πήγαινε πρώτος εσύ.

Μόνο με την αγάπη χτίζεις γέφυρες.

Μόνο με τη συγχωρητικότητα δε χάνεις ποτέ τους φίλους σου.

Μόνο με την ταπείνωση συμπορεύεσαι με τους συνανθρώπους σου

πηγή: Ενοριακό Ιστο-Λόγιο

Ο Ακάθιστος Ύμνος

ΤΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΦΟΥΝΤΟΥΛΗ

Στην επίσημη λειτουργική γλώσσα η ακολουθία αυτή ονομάζεται «Ακάθιστος Ύμνος» ή μονολεκτικά «Ακάθιστος» από την ορθία στάση, που τηρούσαν οι πιστοί καθ’ όλη τη διάρκεια της ψαλμωδίας της Έτσι και με τα λόγια και με τη στάση του σώματος εκφράζεται η τιμή, η ιδιαίτερη ευλάβεια, η ευχαριστία προς εκείνη, προς την οποία απευθύνουμε τους χαιρετισμούς μας.

Είναι δε η ακολουθία αυτή στη σημερινή λειτουργική μας πράξη εντεταγμένη στο λειτουργικό πλαίσιο της ακολουθίας του μικρού αποδείπνου, όπως ακριβώς τελέσθηκε απόψε. Έτσι γίνεται κάθε Παρασκευή στις τέσσερις πρώτες εβδομάδες των Νηστειών, ακόμα και την Παρασκευή της Ε' Εβδομάδος, που μετά την τμηματική στις τέσσερις πρώτες εβδομάδες ψαλμωδία του, ανακεφαλαιώνεται ολόκληρος ο ύμνος...Στα μοναστήρια, αλλά και στη σημερινή ενοριακή πράξη και παλαιότερα κατά τα διάφορα Τυπικά, έχουμε και αλλά λειτουργικά πλαίσια για την ψαλμωδία του ύμνου: την ακολουθία του όρθρου, του εσπερινού, της παννυχίδος ή μιας ιδιόρρυθμης Θεομητορικής Κωνσταντινουπολιτικής ακολουθίας, την «πρεσβεία». Σ’ όλες αυτές τις περιπτώσεις σ’ ένα ορισμένο σημείο της κοινής ακολουθίας γίνεται μια παρεμβολή. Ψάλλεται ο κανών της Θεοτόκου και ολόκληρο ή τμηματικά το κοντάκιο και οι οίκοι του Ακάθιστου.

Θα παρατρέξωμε το διαφιλονικούμενο, εξ’ άλλου, θέμα του χρόνου της συντάξεως και του ποιητού του Ακάθιστου. Πολλοί φέρονται ως ποιηταί του: ο Ρωμανός ο Μελωδός, ο Γεώργιος Πισίδης, οι πατριάρχαι της Κωνσταντινουπόλεως Σέργιος, Γερμανός ο Α΄, ο Ιερός Φώτιος, ο Γεώργιος Νικομήδειας (Σικελιώτης), ποιηταί που έζησαν από τον Ζ΄ μέχρι τον Θ΄ αιώνα. Η παράδοσις παρουσιάζει μεγάλη αστάθεια και οι νεώτεροι μελετηταί, στηριζόμενοι στις λίγες εσωτερικές ενδείξεις που υπάρχουν στο κείμενο, άλλοι προτιμούν τον ένα και άλλοι τον άλλο από τους φερομένους ως ποιητάς του. Ένα ιστορικό γεγονός, με το οποίο συνεδέθη από την παράδοσι η ψαλμωδία του Ακάθιστου, θα μπορούσε να μας προσανατολίση κάπως στην αναζήτησί μας: Η επί του αυτοκράτορος Ηρακλείου πολιορκία και η θαυμαστή σωτηρία της Κωνσταντινουπόλεως την 8η Αυγούστου του έτους 626. Κατά το Συναξάριο μετά την λύσι της πολιορκίας εψάλη ο ύμνος αυτός στον ναό της Θεοτόκου των Βλαχερνών, ως δοξολογία και ευχαριστία για την σωτηρία, που απεδόθη στην θαυματουργική δύναμι της Θεοτόκου, της προστάτιδας της Πόλεως. Πατριάρχης τότε ήτο ο Σέργιος, που πρωτοστάτησε στους αγώνας για την άμυνα. Εύκολο ήταν να θεωρηθη και ποιητής του ύμνου, αν και ούτε ως υμνογράφος μας είναι γνωστός, ούτε και ορθόδοξος ήτο. Εξ’ άλλου ο ύμνος θα έπρεπε να ήταν παλαιότερος, γιατί αν ήταν γραμμένος για την σωτηρία της Πόλεως δεν θα ήταν δυνατόν παρά ρητώς να κάμνη λόγο γι’ αυτήν και όχι να αναφέρεται σε άλλα θέματα, όπως θα ιδούμε πιο κάτω. Η ψαλμωδία όμως του Ακάθιστου συνδέεται από τις ιστορικές πηγές και με άλλα παρόμοια γεγονότα: τις πολιορκίες και την σωτηρία της Κωνσταντινουπόλεως επί Κωνσταντίνου του Πωγωνάτου (673), επί Λέοντος του Ισαύρου (717-718) και επί Μιχαήλ Γ΄ (860).

Όποιος όμως και αν ήταν ο ποιητής και με οποιοδήποτε ιστορικό γεγονός από τα ανωτέρω και αν συνεδέθη πρωταρχικά, ένα είναι το αναμφισβήτητο στοιχείο, που μας δίδουν οι σχετικές πηγές, ότι ο ύμνος εψάλλετο ως ευχαριστήριος ωδή προς την υπέρμαχο στρατηγό του Βυζαντινού κράτους κατά τις ευχαριστήριες παννυχίδες που ετελούντο εις ανάμνησιν των ανωτέρω γεγονότων. Κατά την παρατήρησι του συναξαριστού ο ύμνος λέγεται «Ακάθιστος», γιατί τότε κατά την σωτηρία της Πόλεως και έκτοτε μέχρι σήμερα, όταν οι, οίκοι του ύμνου αυτού εψάλλοντο, «ορθοί πάντες» τους ήκουαν εις ένδειξιν ευχαριστίας προς την Θεοτόκο, ενώ στους οίκους των άλλων κοντακίων «εξ έθους» εκάθηντο.

Γιατί όμως ψάλλεται κατά την Μεγάλη Τεσσαρακοστή; Οι λύσεις των ανωτέρω πολιορκιών δεν συνέπεσαν κατ’ αυτήν. Στις 8 Αυγούστου ελύθη η πολιορκία επί Ηρακλείου, τον Σεπτέμβριο η επί Πωγωνάτου, στις 16 Αυγούστου εωρτάζετο η ανάμνησις της σωτηρίας της Πόλεως επί Λέοντος Ισαύρου και στις 18 Ιουνίου ελύθη η πολιορκία επί Μιχαήλ του Γ΄. Με την Μεγάλη Τεσσαρακοστή συνεδέθη προφανώς εξ αιτίας ενός άλλου καθαρώς λειτουργικού λόγου: Μέσα στην περίοδο της Νηστείας εμπίπτει πάντοτε η μεγάλη εορτή του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου. Είναι η μόνη μεγάλη εορτή, που λόγω του πένθιμου χαρακτήρας της Τεσσαρακοστής, στερείται προεορτίων και μεθεόρτων. Αυτήν ακριβώς την έλλειψη έρχεται να κάλυψη η ψαλμωδία του Ακάθιστου, τμηματικώς κατά τα απόδειπνα των Παρασκευών και ολόκληρος κατά το Σάββατο της Ε΄ εβδομάδος. Το βράδυ της Παρασκευής ανήκει λειτουργικούς στο Σάββατο, ήμερα που μαζί με την Κυριακή είναι οι μόνες ήμερες των εβδομάδων των Νηστειών, κατά τις οποίες επιτρέπεται ο εορτασμός χαρμόσυνων γεγονότων, και στις όποιες, καθώς είδαμε, μετατίθενται οι εορτές της εβδομάδος. Καθ’ ωρισμένα Τυπικά ο Ακάθιστος εψάλλετο πέντε ήμερες προ της εορτής του Ευαγγελισμού και κατ’ άλλα τον όρθρο της ημέρας της εορτής. Ο Ακάθιστος ύμνος είναι το κοντάκιο του Ευαγγελισμού, ο ύμνος της σαρκώσεως του Λόγου του Θεού.

Όταν ο Ακάθιστος συνεδέθη με τα ιστορικά γεγονότα, που αναφέραμε, τότε συνετέθη νέο ειδικό προοίμιο, γεμάτο δοξολογία και ικεσία, το τόσο γνωστό «Τη ύπερμάχω». Στην υπέρμαχο στρατηγό, η πόλις της Θεοτόκου, που λυτρώθηκε χάρι σ’ αυτήν από τα δεινά, αναγράφει τα νικητήρια και παρακαλεί αυτήν που έχει την ακαταμάχητη δύναμι να την ελευθερώνη από τους ποικίλους κινδύνους για να την δοξολογή κράζοντας το: «Χαίρε, νύμφη ανύμφευτε». Ο ύμνος ψάλλεται και πάλι σε ήχο πλ. δ΄.

«Τη υπερμάχω στρατηγώ τα νικητήρια,
ως λυτρωθείσα των δεινών, ευχαριστήρια
αναγράφω σοι η Πόλις σου, Θεοτόκε•
αλλ’ ως έχουσα το κράτος απροσμάχητον,
εκ παντοίων με κινδύνων ελευθέρωσον,
ίνα κράζω σοι• Χαίρε, νύμφη ανύμφευτε».

πηγή: Σαντορινιός

ΟΙ ΕΠΟΧΕΣ ΤΩΝ ΤΡΟΦΙΜΩΝ

Λαχανικά και φρούτα - η εποχή τους

Επειδή πάντοτε είχα την απορία για τη σωστή εποχή των λαχανικών, βρήκα τις παρακάτω σχετικές πληροφορίες. Όποια/ος γνωρίζει παραπάνω, ας συμπληρώσει για να μάθουμε και οι υπόλοιποι!


Ιανουάριος:
άνηθος, μαϊντανό, μπρόκολο, παντζάρι, πράσα, ραδίκια, ράπα, λαχανάκια Βρυξελλών, μαϊντανό, λάχανο, σέλινο, σέσκουλο, σπανάκι, φινόκιο, αβοκάντο, κουνουπίδι, μαρούλια, καρότα, σέλινο.

Πορτοκάλια, λεμόνια, μανταρίνια, γκρέιπ φρουτ, μήλα
σταφίδες, καρύδια, αμύγδαλα, κάστανα.

Φεβρουάριος:
Αγκινάρα, άνηθος, καρότο, αντίδια, κουνουπίδια, λάχανα, λαχανάκια Βρυξελλών, μαϊντανό, μαρούλια, μπρόκολο, παντζάρι, πράσα, ραδίκια, ράπα, σέλινο, σέσκουλο, σπανάκι, φινόκιο και αβοκάντο

Πορτοκάλια, λεμόνια, μανταρίνια, γκρέιπ φρουτ, μήλα ψυγείου (συγκομιδή Οκτωβρίου)
σταφίδες, καρύδια, αμύγδαλα, κάστανα.

Μάρτιος:
Σπαράγγια λευκά και πράσινα, αγκινάρες, αβοκάντο, άνηθος, αντίδια, αρακάς, καρότα, κουνουπίδια, λάχανα, λαχανάκια Βρυξελλών, μαϊντανός, μαρούλι, μπρόκολο, πατζάρι, πράσο, ραδίκια, ράπα, ραπανάκι, σέλινο, σέσκουλο, σπανάκι, φινόκιο.

Λεμόνια, πορτοκάλια, μανταρίνια, μήλα ψυγείου

Απρίλιος:
Κολοκυθάκια, κουκιά, ράπα (τελευταία), αγκινάρες, αβοκάντο, άνηθο, αρακάς, καρότα, κουνουπίδια, κρεμμύδια φρέκα, λάχανα, λαχανάκια Βρυξελλών, μαϊντανός, μαρούλι, μπρόκολο, πατζάρι, πράσο, ραδίκια, σπαράγγια, σέσκουλο, σπανάκι.

Λεμόνια, πορτοκάλια, μανταρίνια, μήλα ψυγείου.

Μάιος:
Αβοκάντο, βλίτα, φασολάκια, πρώιμα αγγούρια, πρώιμες μελιτζάνες, άνηθος, αντίδι, αρακάς, καρότο, κολοκυθάκια, λάχανο, μαϊντανός, μάραθο, μαρούλι, πατζάρια, πιπεριά, ραδίκια, ραπανάκια, σέλινο, σέσκουλο, σπανάκι, σπαράγγια και μπρόκολα (τελευταία)

Καλοκαιρινά πορτοκάλια (Βαλένσια), φράουλες, κεράσια, βερίκοκα, μούσμουλα, πρώιμα πεπόνια.

Ιούνιος:
Ντομάτες, αγγούρι, αβοκάντο, βλίτα, κρεμμύδι, μαϊντανό, ραπανάκια, σκόρδο, σπανάκι, πιπεριά, πατάτες, αρακάς, κολοκυθάκια, μελιτζάνα, φασολάκια.

Βερίκοκα, φράουλες, κεράσια, ροδάκινα (ορισμένες ποικιλίες), καρπούζια, βύσσινα, πεπόνια, αχλάδια, μούσμουλα, πορτοκάλια.

Ιούλιος:
Αγγούρι, άνηθος, αντίδι, αρακάς, βλίτο, κολοκυάκια, φρέσκο κρεμμύδι, λάχανο, μαϊντανός, μάραθος, μαρούλι, πιπεριά, ραδίκια, μπάμιες, σέλινο, σέσκουλο, σκόρδο, φασολάκια, ντομάτες, πατζάρια, ραπανάκια, καρότα, κολοκύθες, μελιτζάνες, πατάτες.

Βερίκοκα, φράουλες, αχλάδια, μήλα, σύκα, βύσσινα, κεράσια, ροδάκινα , καρπούζια, πεπόνια,

Αύγουστος:
Αγγούρια, άνηθο, αντίδια, βλίτα, καρότα, κολοκύθα, κολοκυθάκια, κρεμμύδι, λάχανα, μαϊντανό, μάραθο, μαρούλι, μελιτζάνες, μπάμιες, πατζάρια, πατάτες, πιπεριές, ραδίκια, ραπανάκια, σέλινο, σέσκουλο, σκόρδο και φρέσκα φασολάκια, ντομάτες.

Αχλάδια, γκρέιπ φρουτ, καρπούζια, μήλα, ροδάκινα, πεπόνια, σταφύλια και σύκα, δαμάσκηνα.

Σεπτέμβριος:
Κολοκυθάκια, ντομάτες, μπάμιες, κρεμμύδια ξερά, πατάτες.

Σταφύλια, σύκα, αχλάδια, μήλα, δαμάσκηνα, καρπούζια, πεπόνια
Νωπά καρύδια, φιστίκι Αιγίνης.

Οκτώβριος:
Τελευταία βλίτα, κολοκυθάκια, μάραθος, μελιτζάνες, πιπεριές, ραπανάκια, φασολάκια και ντομάτες. Αγγούρια, αντίδι, άνηθος, καρότο, κολοκύθα, κουνουπίδι, λάχανο, μαϊντανός, πατζάρι, μαρούλι, πράσο, ραδίκια, σέλινα, σέσκουλα, σπανάκια, μπρόκολο, ράπα, φινόκιο.

Ακτινίδια, κυδώνια, μήλα, σταφύλια, λωτοί, ρόδια,
Ξερά σύκα, σταφίδες, αμύγδαλα, καρύδια.

Νοέμβριος:
Αντίδι, καρότο, κουνουπίδι, λάχανο, λάχανο Bρυξελλών, μαρούλι, μπρόκολο, παντζάρι, πατάτα, πράσο, ραδίκια, σέλινο, σέσκουλο, σπανάκι, φινόκιο.

Αχλάδια, μήλα, ρόδια, λεμόνια, μανταρίνια, γκρέιπ φρουτ, πορτοκάλια
Ξερά σύκα, σταφίδες, φουντούκια, αμύγδαλα, κάστανα.

Δεκέμβριος:
Αντίδι, καρότο, κουνουπίδι, λάχανο, λάχανο Bρυξελλών, μαρούλι, μπρόκολο, παντζάρι, πατάτα, πράσο, ραδίκια, ράπα, σέλινο, σέσκουλο, σπανάκι, φινόκιο, αβοκάντο, άνηθος, μαϊντανός.

Μανταρίνια, πορτοκάλια, λεμόνια, γκρέιπ φρουτ, μήλα, αχλάδια .
σταφίδες, ξερά σύκα, φουντούκια, αμύγδαλα, κάστανα.



πηγή: Νηστίσιμο

Ο γαϊδαράκος και ο δασκαλάκος...

Μια φορά και έναν καιρό

σε λιβάδι δροσερό

ένας γάιδαρος καθόταν

αρχαία μάθαινε κι ευχαριστιόταν.

Μα για τύχη του κακή

ένας δασκαλάκος φτάνει εκεί.

-Γειά χαρά σου, γαϊδαράκο!

-Βρε, καλώς τον δασκαλάκο!

Πώς θες να μάθω το γιγνώσκω;

Εγώ ξέρω μοναχά να βόσκω!

Και ο δασκαλάκος κάθησε δίπλα στον γαϊδαράκο και άρχισε:

Πάρε και ρήματα και ουσιαστικά

απαρέμφατα όσα θέλεις και ανώμαλα

και αρχίζει ο γαϊδαράκος;

-Ωχ, ωχ, ωχ και αχ, αχ, αχ!!!

Τα αρχαία τί τα ήθελα;

Φέρτε μου μια γεωμετρία

Μια άλγεβρα, έστω μια χημεία.

Μα ο δασκαλάκος δεν ακούει

Και τον προστάζει

Εγκλιτική αντικατάσταση να κάνει.

Με διαγωνίσματα και τεστ

Ο καιρός επέρασε

Και η χρονιά έτσι ετελείωσε

Κι ήρθε η ώρα του αποχωρισμού

Και ο γαϊδαράκος κλαίει



Μα αυτό το ποιηματάκι

Για πάντα στην ιστορία θα μένει

Και σε όλους σας θα λέει:

Ότι όσο ο γαϊδαράκος κι αν γκρινίαζει

Τον δάσκαλό του τον καλό με τίποτα δεν τον αλλάζει!

Πηγή: gym-fourna.eyr.sch.gr

Ξυλοκοπήθηκε αγρίως ο διευθυντής του 4ου Δημ. Σχολείου Κιλκίς

Όταν ξυλοκοπούνται δάσκαλοι, δια ασήμαντον αφορμή, μπροστά στους μικρούς μαθητές από «τραμπούκους» σημαίνει ότι έχουμε φτάσει σε πλήρη αποσύνθεση.
Μόνο πωρωμένοι εγκληματίες οργανώνουν τον ξυλοδαρμό δασκάλου, «πυροβολώντας» τόσο αδίσταχτα στην καρδιά της παιδικής ψυχής.
Αυτή ακριβώς η «οργάνωση» της πράξης είναι που την καθιστά «έγκλημα εκ προμελέτης», καταδείχνοντας παράλληλα το πόσο ανοχύρωτοι είναι οι μαθητές και οι δάσκαλοι απέναντι στο έγκλημα με τις ποικίλες μορφές που Καραδοκεί έξω από τα σχολεία…

Διαβάστε την είδηση από:
http://www.kilkistoday.gr/

«Τραμπούκοι» έσπασαν στο ξύλο το διευθυντή του 4ου Δημοτικού Σχολείου Κιλκίς, στις 14:15 την ώρα που έφευγε από το σχολείο, μπροστά στα μάτια των μαθητών του ολοήμερου, ακριβώς στην κεντρική είσοδο του σχολείου.

Αυτή τη στιγμή ο Διευθυντής νοσηλεύεται στο Νοσοκομείο με τραύματα σε όλο του το σώμα, χωρίς ωστόσο η κατάσταση της υγείας του να είναι κρίσιμη.

Αιτία ένας χθεσινός διαπληκτισμός με οδηγό που πάρκαρε στην είσοδο του σχολείου, εμποδίζοντας την πρόσβαση των μεταφερόμενων μαθητών στο λεωφορείο.

Ακολούθησε μήνυση του οδηγού προς το διευθυντή και εν συνεχεία σήμερα, δύο άγνωστοι συνεχίζοντας τη χθεσινή διαμάχη, τον χτύπησαν μπροστά στα έντρομα μάτια των μαθητών που έκλαιγαν και τσίριζαν.

Οι «τραμπούκοι» δε σεβάστηκαν ούτε τις παιδικές ψυχές που έβλεπαν το διευθυντή τους σε αυτή την κατάσταση να δέρνεται αλύπητα με κλοτσιές και μπουνιές σε όλα τα σημεία του σώματος. Τα παιδιά φώναζαν, "σκοτώνουν το διευθυντή μας".

Το γεγονός το καταγράφει και το «ΤΑΧΑΛΙΑ»
http://taxalia.blogspot.com/2011/04/blog-post_221.html

Απίστευτο γεγονός για ασήμαντη αφορμή: ο θύτης οδηγός, πάρκαρε σαν 'ινδιάνος' το αυτοκίνητό του πάνω στη διάβαση πεζών. Η σχολική τροχονόμος του έκανε παρατήρηση να φύγει επειδή εμπόδιζε την διέλευση των μαθητών. Ο Θύτης οδηγός-'ινδιάνος', αρνήθηκε να μετακινήσει το όχημά του. Γονείς μαζί με τον διευθυντή του σχολείου, μετά από έντονες διαμαρτυρίες τον εξανάγκασαν να μετακινηθεί.

Εκείνος σαν αμετανόητος 'ινδιάνος', πήγε να υποβάλει μήνυση στο αστυνομικό τμήμα επειδή τον απώθησαν.

Όταν πήγε εκεί ο διευθυντής του σχολείου και εξήγησε τι έγινε η μήνυση αποσύρθηκε.

Ο 'ινδιάνος' όμως οδηγός, την άλλη μέρα, πήρε τον αδελφό του και πήγαν στο σχολείο για να 'τιμωρήσουν' τον μάγκα διευθυντή.

Αποτέλεσμα: δυο σπασμένα πλευρά και αιμάτωμα στο πνευμόνι για τον διευθυντή που τη γλύτωσε στο τσάκ, κατατρομαγμένοι μαθητές που υπέστησαν ανεπανόρθωτη ψυχική οδύνη επειδή μπροστά στα μάτια τους ξυλοκοπήθηκε βάναυσα ο δάσκαλός τους και πολλά αναπάντητα ερωτηματικά σχετικά με την ασφάλεια των σχολείων! Μπορεί να μπαίνει ο καθένας όποτε θέλει μέσα και να δέρνει ΣΗΜΕΡΑ δασκάλους και αύριο ποιος ξέρει...μαθητές;

πηγή:Ρεσάλτο

Ήταν πρώτη του Απρίλη της ΕΟΚΑ η αρχή…

Ήταν πρώτη του Απρίλη του 1955. Ήταν στην Κύπρο μας. Μια Κύπρο που βρισκόταν κάτω από τον αποικιακό ζυγό των άγγλων. Σε μία περίοδο μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, όπου οι «νικητές», οι «δημοκράτες», οι «πολιτισμένοι», άγγλοι, δεν τήρησαν καμία από τις υποσχέσεις τους έναντι του Ελληνισμού. Οι άγγλοι, που ο έλληνας τους έκρυβε στην κατοχή με κίνδυνο την ζωή του, οι άγγλοι που έπαιξαν βρώμικο ρόλο στα Δεκεμβριανά, οι άγγλοι που δίχασαν με τον τρόπο τους τις οργανώσεις αντίστασης στην κατοχή... Αυτοί λοιπόν, οι «ευγενείς», αυτοί οι στυγνοί αποικιοκράτες, την 1η Απριλίου του 55, ένοιωσαν το ξέσπασμα ενός λαού που όρθωσε το ανάστημα του. Με την καθοδήγηση του συνταγματάρχη Γεωργίου Γρίβα, του αρχηγού της θρυλικής «Χ», ιδρύεται η ΕΟΚΑ, η οργάνωση που έγραψε χρυσές σελίδες δόξας και αγώνα.

Και ξεκινά το χρονικό του αγώνα για την Ένωση με την Ελλάδα. Ξεκίνησε άνοιξη. Όταν η φύση βγάζει τον πιο ωραίο της εαυτό. Έτσι και τότε, ο Ελληνισμός έδωσε τον πιο όμορφο του εαυτό. Με εκρήξεις βομβών, προκηρύξεις και άλλες ενέργειες, οι Κύπριοι δηλώνουν την απόφαση τους για Ελευθερία και Ένωση. Τις πρώτες μέρες του αγώνα, ο πρώτος νεκρός: αγωνιστής της ΕΟΚΑ Παντελή Μόδεστος. Και μετά, η μία ηρωική στιγμή μετά την άλλη. Ηρωισμός, λεβεντιά, και πάνω από όλα Τιμή και Υπερηφάνεια. Στα βουνά οι αντάρτες της ΕΟΚΑ τσακίζουν στην κυριολεξία τον άγγλο δυνάστη. Στις πόλεις διαδηλώσεις σε καθημερινή βάση.

Μαθητές από την μία μέρα στην άλλη γίνονται ήρωες. Αντίσταση, δολιοφθορές εμπρησμοί, κτυπήματα που λυγίζουν την αγγλική κατοχή. Στη συνέχεια οι νεκροί ήρωες αυξάνονται μέρα με την ημέρα. Καραολής, Δημητρίου, Λένας, Μάτσης, Πέττας. Ευαγόρας Παλληκαρίδης, ο πιο μικρός ήρωας, πηγαίνει στην αγχόνη γελώντας και τραγουδώντας τον εθνικό ύμνο. Αρνείται να του κλείσουν τα μάτια, όπως η βασίλισσα των άγγλων Ελισσάβετ του αρνήθηκε την χάρη, ύστερα από την κινητοποίηση που υπήρξε σε πανευρωπαϊκό επίπεδο. Ο αχυρώνας του Λιοπετρίου και η θυσία του Αυξεντίου στο Μαχαιρά, γίνονται τα νέα ορόσημα του Ελληνισμού. Το νέο Κούγκι και Σούλι. Και όλα ξεκίνησαν πρώτη Απρίλη. Την ημέρα που από μία παράδοση λέγονται ψέματα. Αυτό όμως δεν ήταν ψέμα. Ήταν το ξέσπασμα. Ήταν ένα κίνημα καθαρά αντιιμπεριαλιστικό με χαρακτήρα ξεκάθαρα εθνικιστικό. Ένα παράδειγμα προς μίμηση σε όσους αγωνίζονται για τα ιδανικά τους σε όλο τον κόσμο.

Το κίνημα της ΕΟΚΑ ήταν όμως πέρα από όλα και πάνω από όλα εθνικιστικό. Και αυτό ήταν κάτι που η αριστερά δεν μπόρεσε να χωνέψει. Για αυτό και την ταυτότητα του Γρίβα, ο παράνομος ραδιοσταθμός του ΚΚΕ την αποκάλυψε..

Ο αγώνας αυτός τελείωσε. Οι αγωνιστές της ΕΟΚΑ άφησαν τα όπλα και οι γαλανόλευκες κυματίζουν παντού. Μα η Ένωση δεν ήρθε. Ήρθε ένας συμβιβασμός. Και η Κύπρος μας, μετά από την εισβολή του 1974, είναι μισή, σαν συνέπεια της προδοσίας του παλαιοπολιτικού κατεστημένου και των σχεδίων ξένων δυνάμεων, και παραμένει έτσι. Το νέο ξέσπασμα του κυπριακού ελληνισμού, με την συντριπτική απόρριψη του σχεδίου Ανάν, δυστυχώς δεν είχε συνέχεια. Στην Κύπρο το πολιτικό σκηνικό διευκολύνει πλέον τα νεοταξικά σχέδια για ομοσπονδία του νησιού. Όλα δείχνουν ότι οι εξελίξεις που θα επακολουθήσουν, δεν θα είναι ευνοϊκές για τον Ελληνισμό. Σε συνδυασμό με τα όσα συμβαίνουν στην πατρίδα μας, με τα εθνικά θέματα σε λήθαργο, με μία αθλιότητα και μετριότητα να κυριαρχεί παντού, με μία πολιτική ηγεσία που το μόνο που την ενδιαφέρει είναι να παραπέμπει στο Ναυτοδικείο βατραχανθρώπους επειδή φωνάζουν συνθήματα στις παρελάσεις, ο αγώνας της ΕΟΚΑ φαίνεται περισσότερο επίκαιρος παρά ποτέ.

Στην Κύπρο μας, οι σύνδεσμοι αγωνιστών της ΕΟΚΑ, οι σύνδεσμοι εφέδρων, τα εθνικιστικά και πατριωτικά κόμματα και οι οργανώσεις, και πάνω από όλα η νεολαία, είναι αυτοί που κρατάνε ζωντανό το πνεύμα και την ιδεολογία της ΕΟΚΑ., ενάντια στην ιδεολογική τρομοκρατία της αριστεράς και της εξουσίας του Χριστόφια.
Τιμώντας τους ηρωικούς νεκρούς μας, ευχόμαστε να βρεθούμε στην ευχάριστη θέση να γιορτάζουμε κάποια στιγμή ένα νέο 55..

Αν βουληθώ, αν βουληθώ
να σ’ αρνηθώ
να σ’ απολησμονήσω
να μην εβρώ νερό να πιω
μη ρούχο να φορήσω

Αν βουληθώ, αν βουληθώ
να σ’ αρνηθώ
να σ’ απολησμονήσω
να μην μπορώ φιλί να βρω
μη δάκρυ να δακρύσω!

Μία επέτειος που το ελλαδικό κράτος έχει αφήσει να διολισθήσει στη λήθη και να παγιωθεί στο μυαλό των νεοελλήνων σαν η ημέρα που λέμε ψέματα. Με μία τερατώδη αναστροφή, έχουν καταφέρει να εξοβελίσουν σε μία απομακρυσμένη και θολή, απρόσιτη για τους πολλούς σφαίρα, όλα τα άξια λόγου και μνήμης του λαού μας και έχουν αραδιάσει στο προσκήνιο της καθημερινότητάς μας, την θλιβερή τους προίκα του κουτσομπολιού, της διαπλοκής και της γκρίνιας της μόνιμης διαχειριστικής τους αποτυχίας.

πηγή: Τρελογιάννης

Πω πω διάλογος!!!

πηγή: Περί γάμου μαρτυρίες

Τῷ ἀρχαγγέλῳ Γαβριήλ,

Τῷ ἀρχαγγέλῳ Γαβριήλ, Μελοποίηση π. Θεόδωρος Τσαμπατζίδης.
Κοντάκιο εις τον Ευαγγελισμό Ρωμανού του μελωδού
Μελοποίηση π. Θεόδωρος Τσαμπατζίδης
Ψάλλει ο Τιμόθεος Ντιουέμα (Diwema)
Συμμετέχει η Νεανική Χορωδία Αγ. Παντελεήμονος Καλαμαριάς


πηγή: Τρελογιάννης

Σπίθια ενωθήκανε και τα χωριά αντάμα

μα άνθρωπος στον άνθρωπο δεν λέει καλημέρα

Πύλες Καρπάθου: Το “τέλειο” κλείσιμο Δημοτικού σχολείου

Αποφάσισαν να κλείσουν το Δημοτικό Σχολείο Πυλών Καρπάθου. Γιατί άραγε;

Δεν λογαριάζουν τίποτα!! Για χάρη των τοκογλύφων και της προτεκτορατοποίησης του λαού και της χώρας, “πουλάνε’ και ό,τι οι ίδιοι έκτισαν, και ό,τι οι ντόπιοι αγάπησαν…




πηγή:Σαντορινιός

Ιστορικό video διαμαρτυρίας από την παρέλαση στην Σύρο! Οι νέοι δεν γύρισαν το κεφάλι προς τους επισήμους.. αλλά…

…για να ακριβολογούμε,… το γύρισαν προς την άλλη μεριά όπου και υπάρχει άγαλμα του ήρωα της επανάστασης Ανδρέα Μιαούλη!

(κυρ Θόδωρε, στο video βλέπουμε ότι πάνω από το 80% των κατοίκων ψηφίζουν ΣΥΡΙΖΑ στην Σύρο!)

Πρώτα τα μαθήματα ρεμπέτικου στον πρωθυπουργό (δείτε εδώ ένα καταπληκτικό βίντεο με ρεμπέτικη μουσική υπόκρουση!!) και στο καπάκι μία ιστορική κίνηση διαμαρτυρίας, οι νέοι –μαθητές κυρίως- της Σύρου –μέλη του Σύριζα κατά τον Πάγκαλο- έδωσαν το δικό τους ηχηρό μήνυμα στην παρέλαση της 25ης Μαρτίου στην Πλατεία Μιαούλη της Σύρου. Έστρεψαν τα κεφάλια αντίθετα προς την εξέδρα των επισήμων απαξιώνοντας έτσι την παρουσία τους στις εορταστικές εκδηλώσεις της Εθνικής μας Εορτής.

Σιωπηρή και ειρηνική διαμαρτυρία πραγματοποίησαν οι φοιτητές και οι μαθητές των λυκείων με μαύρα ρούχα, μαυρές σημαίες και φιμωμένα στόματα.

Μετά το πέρας της παρελάσης, τα παιδιά ''παρέλασαν'' και εκείνα στην πλατεία δίνοντας έτσι το δικό τους μήνυμα κατά της κυβερνητικής πολιτικής και των επεισοδίων που βίωσαν την 21η Μαρτίου, που σημάδεψαν τη Σύρο και θα μείνουν για πάντα χαραγμένα στην μνήμη τους. Μαζί τους συντάχθηκαν μαθητές και εκπαιδευτικοί διαμαρτυρόμενοι για τις συγχωνεύσεις - συνενώσεις των σχολείων, καταχειροκροτήθηκαν όλοι από τον Συριανό λαό και τον κόσμο που παρακολουθούσε τις εορταστικές εκδηλώσεις.

Δείτε το εκπληκτικό video!!

πηγή: Σαντορινιός

ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΑΠΡΑΓΙΑ ΑΓΓΕΛΩΝ ΕΡΓΟ...

Γράφει η Θάλεια Καραμολέγκου

Ο ήλιος έλουζε τους γκρίζους δρόμους της πρωτεύουσας και καλώς όριζε σαν ένα ουράνιο τόξο την καινούρια μαθητική ημέρα των παιδιών. Δύο μαθητές φεύγουν απ' τα σπίτια τους στις 8 καθημερινά για να οδεύσουν μαζί στην γνώση της μέρας. Πότε πότε κλωτσούν κανένα πετραδάκι στο διάβα τους, ασυναίσθητα προσπαθώντας να αποκτήσει ένα ελάχιστο ενδιαφέρον η διαδρομή. << - Κώστα, πρόσεχε πίσω σου ένα αμάξι θέλει να περάσει....>> αποκρίθηκε ο ένας εξ αυτών ρίχνοντας κλεφτές ματιές πίσω στην κίνηση του δρόμου. <<....ας πάμε από το πεζοδρόμιο καλύτερα>> Η σκέψη του αυτή όμως απορρίφθηκε αμέσως μόλις οι οφθαλμοί του διέκριναν σκαρφαλωμένα στο ελαχίστου πλάτους πεζοδρόμιο σειρές από διαφόρων λογής οχήματα.. <<Δεν το βλέπεις Γιάννη είναι αδύνατο, δε μας έχουν υπολογίσει εμάς βλέπεις, δε μας αφήνουν άλλες επιλογές από εδώ που βρισκόμαστε, δηλαδή....>>. --<<Κώστααα>> Η φωνή του ήταν πιο δυνατή από ποτέ θαρρείς ήθελε να ξεπεράσει τον εκκωφαντικό θόρυβο κόρνας και το συρτό ήχο απότομου φρεναρίσματος που ακούστηκε. Τα μάτια του γούρλωσαν ενστικτωδώς στη θέα που ακολουθούσε, η φωνή του σιώπησε και τα χέρια του ξάπλωσαν στο πάτωμα πάνω στο πρόσωπό του, κουλουριασμένος δίχως καμία σκέψη να σηκωθεί από' κει. Μόνο οι οφθαλμοί του κινούνταν κι αυτό που αντίκρισαν λίγο πιο πέρα τους έκανε να γουρλώσουν, ο φίλος του κυλούσε σε μια λίμνη κόκκινη με τα μάτια να κοιτάνε στον ουρανό, δάκρυα κυλούσαν στα μάτια του, δάκρυα εσωτερικά δάκρυα ψυχής, και αμέσως οι οφθαλμοί του σφράγισαν τον πόνο τον τριγύρω πλέον δεν άντεχαν να βλέπουν… Μια φωνή άκουσε μονάχα και τριγυρνούσε στου μυαλού του τις γωνίες, φωνή γυναίκας. <<Ένα ασθενοφόρο αμέσως, αμέσως να φτάσει εδώ είναι παιδιά είναι μικρά παιδιά… >>

Ο Κώστας και ο Γιάννης δεν μπορεί κανείς να παραδεχτεί ότι αποτελούν εξαίρεση στη σημερινή κοινωνία μιας πόλης. Το φαινόμενο των πεζοδρομίων γίνεται εμφανές σε κάθε ματιά που ρίχνουμε τριγύρω μας και αν δεν είμαστε διατεθειμένοι να ληφθούν άμεσα μέτρα τότε θα ήταν αναπόφευκτο να απαγορεύσουμε την ύπαρξη πεζών καθώς η επικινδυνότητα που θα υπάρχει θα είναι τεράστια. Δύο λύσεις υπάρχουν ή πεζοδρόμια για πεζούς ή δρόμοι χωρίς πεζούς, χωρίς ανθρώπων βήμα. Το πρόβλημα αυτό καθημερινά δηλώνει παρόν και εμείς το παραβλέπουμε. Για πόσο ακόμα; Για πόσο ακόμα σαν έρμαια θα περπατάμε στο δρόμο σαν τα ποντικάκια που προστατεύονται από τη φάκα τους; Μια φάκα που οι ίδιοι φτιάξαμε για μας… Για πόσο ακόμα;

Το ασθενοφόρο έφτασε στο σημείο πολύ σύντομα, κόσμος παρακολουθούσε από κοντά τα συμβάντα. Τα δυο παιδιά πάνω στο φορείο με οξυγόνο, πληγές και στα δυο τους τα κορμιά φαίνονταν παντού, κόκκινα τα πρόσωπά τους απ’ το αίμα. Ένα εξ αυτών νεκρό, ο Κώστας, ταξίδευε πλέον σε άλλους ουρανούς σε άλλη πλάση με δικαιότερους κανόνες εκεί να έχει ας ευχηθούμε… Πηγαδάκια συζητήσεων σχηματίστηκαν τριγύρω με ένα σύνθημα όλοι να αποκρίνονται στον άλλον << Πού είναι τα πεζοδρόμια να περπατήσουν, που είναι η φροντίδα του ανθρώπου σε αυτή τη σάπια κοινωνία που ζούμε; Έχουμε αντικατασταθεί μόνο από μηχανές. Πόσο ακόμα να τριγυρνάμε δίχως προστασία μες στους δρόμους; Πόσο ακόμα;>>. Εκείνες μονάχα τις μητέρες λυπούμαι που δίκιο πια κανείς δε θα τους δώσει και αν ναι πλέον άργησαν να αντικρίσουν αυτό το πρόβλημα και το παιδί πίσω ποτέ δε θα γυρίσει πια… Με ένα λευκό αγνό τριαντάφυλλο στο χέρι μας, εγώ κι ο Γιάννης με μώλωπες εκείνος στο πρόσωπο και εγώ με ένα βουβό απλανές βλέμμα με δάκρυα κ οι δυο καταθέτουμε αγάπη και μνήμη αιώνια σε μια ψυχή. Κι εκείνος μας χαμογελούσε διαρκώς μέσα απ’ αυτή τη χαρμόσυνη φωτογραφία μπροστά μας. Ένα χαμόγελο αγνό και τόσο αθώο μα τόσο αθώο τι άλλωστε είχε προλάβει να ζήσει; Το κεφάλι σκύψαμε και φύγαμε απ’ το γεμάτο εκείνο μέρος με λουλούδια.. Εκατομμύρια άνθη δίπλα στον Κώστα στέκονταν από χιλιάδες άτομα… Μα άραγε φτάνουν μόνο εκείνα; Κι ήταν ένα ακόμη ηλιόλουστο πρωινό μες στην πρωτεύουσα...

Την ημερα του Αγιου Πατρικιου(17/3) δειτε τι εκαναν στον κεντρικό σταθμό του τρένου στο Σίδνεϊ της Αυστραλίας. Εμας που σήμερα ειναι η εθνικη μας γιορτη ουτε ενα καλαματιανο δεν θα ριξουμε πουθενα....

Μη μας πούνε και εθνικιστές!

πηγή: Τρελογιάννης

Τραγουδήσαμε και χορέψαμε

Στιγμές από την τελευταία μας γιορτή